سخن روز شماره: ۱۷ (یک شنبه ۲۹ اردیبهشت ۱٣۹٨ – ۱۹ مه ۲۰۱۹)

بانو ملیحه گرامی، من اجازه دارم شما را رفیق بنامم، زیرا نه
تنها موضع خود را ٬٬چپ٬٬ ارزیابی می کنید، بلکه نظراتی که در ابرازنظر خود مطرح
کرده اید، بیان میهن دوستی مسئولانه و جانبدار شما از حق حاکمیت ایران است. سرشتی
که در دید تاریخی در شرایط کنونی در ایران و جهان از عهده ی بورژوازی برنمی آید.
وظیفه دفاع از حاکمیت ملی به وظیفه ی تاریخی طبقه کارگر ایران تبدیل شده است.
بورژوازی نمی‌تواند در نظام اقتصاد جهانی امپریالیستی بماند و برای تحقق بخشیدن به
این وظیفه ی ملی بپردازد. روند در جریان در جمهوری خلق چین نشان می‌دهد که پایان
بخشیدن به دوران استعمار، تنها تحت رهبری طبقه کارگر و با جهت گیری سوسیالیستی
ممکن است. به این بحث باید به طور مجزا پرداخت.

با وجود این نمی‌توانم از ابراز یک تأسف خودداری کنم. شما در
ابرازنظر دیگری می نویسید و مورد تأکید قرار می‌دهید که «وابستگی تشکیلاتی نداشته‌ام
و ندارم»! رفیق عزیز ملیحه، ٬٬چپ٬٬ باید وابستگی تشکیلاتی داشته باشد. باید در حزب
فعالیت کند. اهمیت شرکت در زندگی حزبی از این روست که تنها در درون سازمان انقلابی
است که ٬٬چپ٬٬ به طبقه آگاه انقلابی بدل می شود.

در بحث‌های داغ و پیگیر و جدل فکری درباره ی سویه های متفاوت
اندیشه در ٬٬چپ٬٬، از آن نوع که شما ظاهراً با بهزاد کریمی و جمشید طاهری پور نیز
دست بگریبان آن هستید و جای خالی من را در آن صحنه پرمی کنید، اندیشه ی انقلابی
و طبقاتی پالایش می‌یابد.

به نوبه خود متأسفم که حزب توده ایران در زمینه گفت و شنفت
بر سر مواضع طبقاتی با ٬٬چپ٬٬ با کمبود بزرگی روبروست که ناشی از تعطیل نبرد و جدل
درون حزبی در آن است. ناشی از جانشین شدن «مبارزه فرهنگی» در ابعاد بزرگ به جای
نبرد طبقاتی در حزب است که بازتاب آن در مبارزه ی روشنگرانه- ترویجی و تبلیغی
بیرونی فعالیت نظری- سیاسی حزب توده ایران قابل شناخت است. می‌بینید که انتقاد به
طاهری پورها در آن سو، در این سو نیز نمود خود را دارد. این اما مساله ای دیگر است
و باید به طور مجزا به آن پرداخت.

رفیق غزیز ملیحه، شما دو نکته اساسی را در ابرازنظر خود مطرح
ساخته‌اید که کلید درک شرایطی است که آن را در گفت و شنفت با رفیق سیامک به درستی
«بغرنج» ارزیابی می کنید.

اول- ماهیت حضور ایران در سوریه؛

دوم- حضور ایران در سوریه، دفاع از حاکمیت ملی ایران است؛

شما در ابرازنظر خود این دو تز را به صورت زیر مطرح می
سازید. من آن را از این رو «تز» می نامم، زیرا استدلالی برای ثبوت درستی آن در
ابرازنظر شما ارایه نشده است که قطعاً ناشی از شکل موضع گیری در ابرازنظر است که
از محدودیت برخوردار است نسبت به موضع گیری در یک نوشتار تنظیم شده. شما می نویسد:
«ماهیت حضور ایران در سوریه کاملاً متفاوت از ادامه جنگ بعد از فتح خرمشهر است.»
و«من سخت و صادقانه بر این باورم که خروج ایران از سوریه حاکمیت ملی ایران را به
خطر می اندازد.»

بدون تردید موافقید که یک سیاست مستقل طبقاتی که باید ٬٬چپ٬٬
دنبال کند، لااقل باید آن را برای حزب طبقه کارگر ایران بلاتردید ارزیابی نمود، سیاستی
است که منافع طبقه کارگر را مورد نظر و دفاع دارد، زیرا که به عنوان پیشروترین
طبقه از منافع کل جامعه دفاع می کند!

خواست پایان دادن به جنگ پس از آزادی خرمشهر که توسط حزب
توده ایران با جسارت انقلابی طرح و با پافشاری دنبال شد، از دیدگاه ترقی اجتماعی-
اقتصادی با توجه به منافع کل جامعه که محور آن منافع طبقه کارگر ایران است، از این
رو خواستی درست و عادلانه بود و هست، زیرا ادامه جنگ انقلاب را به انحراف می‌کشاند
و کشاند.

آغاز جنگ توسط امپریالیسم با هدف به احراف کشاندن انقلاب
انجام شده بود. سیاست طبقاتی حزب توده ایران به سود منافع طبقه کارگر در انطباق
کامل بود با منافع ملی همه ی لایه ها وطبقات در ایران، از این رو سیاستی ملی در
دفاع از «حاکمیت ملی ایران» بود و علیه توطئه ی امپریالیستی عمل می کرد.

حق با شماست، امپریالیسم جنگ داخلی در سوریه را آغاز کرد و
هنوز ادامه می دهد، زیرا هدف آن، پاره پاره کردن نه تنها سوریه که ایران است.
سوریه یک گام مرحله‌ای برای تحقق بخشیدن به برنامه‌ای است که برژنسکی سیاه روی
سفید ترسیم کرده است. هدف نهایی آن تنها ایران نیست. روسیه و چین و.. هدف نهایی
هستند. امپریالیسم برای آن که بتواند روند استعماری را بازگرداند، باید نبرد رهایی
بخش را در همه ی کشور ها از این طریق نابود سازد که کشورها را پاره پاره کرده و
قابلیت دفاع از خود را از آن‌ها سلب کند. اگر امروز خانم مرکل و آقای ماکرون می‌خواهند
وضع و اختلاف را در صربستان با کوزوو به سود هدف خود تنظیم کنند، از این روست که
با پاره پاره کردن یوگسلاوی، امکان دفاع از خود را از خلق های یوگسلاوی سلب کرده
اند.

با شما توافق کامل دارم که شرکت ایران در کنار روسیه در جنگ
داخلی در سوریه به سود حفظ تمامیت ارضی و حق حاکمیت سوریه – که هنوز پایان نیافته
– است، و در همچنین در خدمت حفظ حق حاکمیت ایران. دفاع روسیه از حق حاکمیت سوریه،
دفاع است از حق حاکمیت خود! ارتش روسیه به طور رسمی و علنی و با سربلندی نفرات خود
را از سوریه خارج کرده است. دفاع از سوریه اما ادامه دارد. چنین سیاست مدبرانه ای
می‌توانست از طرف ایران نیز انجام شود. اگر نمی شود، و در این نکته ارتباط
محتوایی ادامه جنگ بعد از آزادی خرمشهر و باقی ماندن سپاه پاسداران در سوریه قابل
شناخت می‌شود و به اثبات می رسد، زیرا برنامه جمهوری اسلامی فراتر از دفاع از
حق حاکمیت سوریه و .. است.

با این برنامه نمی‌تواند سیاست مستقل طبقاتی حزب توده ایران
موافق باشد، نمی تواندهیچ چپ میهن دوست موفق باشد، زیرا ادامه آن، ادامه ی روندی
است که شکست انقلاب بهمن آغاز آن بود و پاره پاره شدن ایران دورنمای آن!

سیاست مستقل چپ نمی‌تواند واکنشی باشد نسبت به سخنان و سیاست
این و آن. سخنان طاهر پور و کریمی که من متأسفانه امکان مطالعه ی آن‌ها را تاکنون
نداشته ام، و یا نظرات اصلاح طلبان و سلطنت طلبان و دیگران و برخورد به آن‌ها یک
مساله است. سیاست مستقل طبقاتی حزب توده ایران و همه چپ میهن دوست یک مساله ی
دیگر.

برخلاف نظر برخی ها، خروج سپاه پاسداران از سوریه «عقب نشینی
در برابر امپریالیسم» نیست، خنثی سازی توطئه امپریالیسم است که می‌توانست با
پایان جنگ با عراق پس از آزادی خرمشهر نیز چنین خنثی سازی توطئه امپریالیسم در آن
دوران باشد.

این خروج همچنین به معنای برباد دادن «متحدان» در منطقه
نیست.

خواست خروج سربلند سپاه از سوریه اکنون و پایان دادن به یک
سیاست ماجراجویانه نظامی خارجی، که باید چپ ایران یک صدا مطرح سازد، رفیق عزیز
ملیحه، درست آن اهرم پرتوان نبرد در سنگر است در داخل برای به عقب راندن حاکمیت
نظام سرمایه داری وابسته به اقتصاد جهانی امپریالیستی در ایران. به عقب راندن
ارتجاع حاکم که برای تحقق بخشیدن به سیاست ضد ملی ماجراجویانه خود، به سیاست ضد
مردمی و ضد دمکراتیک داخلی نیاز دارد.

با ارزیابی شما از مواضع اقتصادی استاد مؤمنی و دیگران
موافقت کامل دارم. من کتاب پرارزش استاد مؤمنی را مورد بررسی دقیق قرار داده‌ام و
رساله ای چندین صفحه‌ای در اطراف قدرت آن در توده‌ای ها انتشار داده ام. دفاع او
از تنظیم برنامه ی مرکزی برای اقتصاد ملی ایران، داع بی تردید حزب توده ایران نیز
است. تا آنجا که برایم مقدور است، نوشتارهای اقتصادی او را دنبایل می‌کنم و
پیشنهادهای او را به دولت می‌شناسم که پیشنهادهای نوشته بر روی آب اند که مؤمنی از
آن به درستی ناراضی است و مورد انتقاد قرار می دهد.

باوجود این، انتقاد من به نظرات او نیز بر پایه ی نظری و
کارکردی استوار است. «رشد و توسعه» در ایران و در هیچ یک از کشورهای مشابه، راه
حلی سرمایه دارانه ندارد. تنها برنامه اقتصاد ملی مبتنی بر اقتصاد سیاسی ملی-
دمکراتیک که حزب توده ایران پیشنهاد می کند، پیشنهادهای بسیار خوب استادان و
کارشناسان اقتصادی را از سطح پیشنهادهای پوزیتویستی خارج می‌سازد و آن‌ها را به
طور عینی به زمینه «رشد و توسعه» واقعی با «توسعه ی همزمان عدالت اجتماعی» بدل می‌سازد.
تجربه‌ای که در جمهوری چین در جریان است و می‌تواند با توجه به امکان ها و توانایی‌ها
در ایران با مضمون خاص برای ایران نیز به ثمر رسانده شود.

در این زمینه در توده‌ای ها نوشتارهایی مطرح شده است که در
آخرین آن با عنوان چرا اقتصاد سیاسی ملی- دمکراتیک برای ایران، برخی نکته‌ها
طرح شده است که امیدوارم بتواند با شرکت شما و دیگر رفقای علاقمند تکمیل گردد.

دستتان را می فشارم و برای گفت و
شنفت رفیقانه تشکر می کنم.

سخن روز شماره: ۱۶ (یک شنبه ۲۹ اردیبهشت ۱٣۹٨ – ۱۹ مه ۲۰۱۹)

آن هنگام که حزب توده ایران پس از آزادی خرمشهر خواستار
پایان دادن به جنگ میان عراق و ایران شد، حفظ وحدت سیاست ملی و مردمی را مورد توجه
و نظر داشت که برآمده از انقلاب ملی- دمکراتیک بزرگ بهمن ۵۷ مردم میهن ما بود. حزب
طبقه کارگر ایران با شناخت همه جانبه از سیاست امپریالیسم در انحراف انقلاب مردمی
بهمن ۵۷، توطئه ی به راه انداختن جنگ را گامی در این سو ارزیابی نمود. اکنون نیز
حزب توده ایران همین ارزیابی را از توطئه های امپریالیسم داراست که هدف آن برقراری
همه جانبه ی سیطره ی نواستعماری امپریالیسم بر ایران است!

امپریالیسم، در راس آن امپریالیسم آمریکا کماکان همان سیاست
را ادامه می دهد. هدف این سیاست برقراری سلطه ی سیطره ی نواستعماری خود بر ایران
است. به طور عینی ادامه جنگ در آن دوران و ادامه ی سیاست ماجراجویانه ی نظامی
حاکمیت ضد مردمی و ضد ملی اکنون در یک سو قرار دارد. ادامه جنگ در آن دوران، شکست
انقلاب را رقم زد و پیروزی ارتجاع حاکم کنونی را تحقق بخشید. ادامه سیاست
ماجراجویانه نظامی رژیم ولایی، مکمل گام پیش است.

ادامه جنگ در آن دوران به معنای ایجاد زمینه ی لازم به منظور
حفظ منافع مشترک ارتجاع امپریالیستی و ارتجاع داخلی در ایران است. سیاست کنونی
ماجراجویانه نظامی حاکمیت ارتجاعی در ایران ابزار ادامه این برنامه و مکمل ایجاد
شرایط برای بندوبست با امپریالیسم است.

این واقعیت که ارزیابی حاکمیت کنونی از سیاست امپریالیسم،
نادرست است که می پندارد می‌تواند به توافقی با امپریالیسم برای بقای خود نایل
شود، مساله ای است که به آن باید به طور مجزا پرداخت. تنها در اینجا اشاره شود که
امپریالیسم به چیزی کمتر از کلیت ایران راضی نخواهد شد. این است هدف رابطه ی شلاق
و مذاکره که ترامپ این روزها تکرار کرده است. به این نکته «رهبر» در سخنان اخیرش
اذعان می کند، ولی به نتیجه‌گیری مردمی- دمکراتیک و ملی نمی پردازد. ادامه و تشدید
سرکوب زحمتکشان و غارت و تشدید استثمار آن‌ها نشان آن است.

رشد همکاری میان ارتجاع جهانی و داخلی در حاکمیت جمهوری اسلامی
در سه دهه ی اخیر انکارناپذیر است. جایگزینی اقتصاد سیاسی تثبیت شده در قانون
اساسی برآمده از انقلاب بهمن توسط حاکمیت با برنامه ی دیکته شده توسط سازمان های
مالی امپریالیستی با عنوان خود افشاگرِ اقتصاد «اسلامی» – که به برنامه رسمی دولت
های نظام سرمایه داری وابسته به اقتصاد جهانی امپریالیستی بدل شده است -، روند
قانونمند در ادامه جنگ پس از آزادی خرمشهر است.

اکنون نیز تهدیدات امپریالیسم آمریکا و گام های عهدشکنانه
آمریکا با برقراری و توسعه ی محاصره ی اقتصادی، ادامه ی توطئه ای است که حزب توده
ایران نسبت به آن، آن هنگام هشدار داد. اکنون نیز حزب توده ایران خواستار بازگشت
رسمی نیروهای نظامی جمهوری اسلامی از سوریه است. سیاست ماجراجویانه نظامی حاکمیت
جمهوری اسلامی در آن دوران و اکنون با هدف مشابهی انجام می‌شود که هیچ رابطه‌ای با
منافع ملی ایران و حقوق قانونی خلق های ساکن سرزمین باستانی مشترک آن‌ها ندارد.

سایه‌های خدا بر روی زمین می‌آیند و می روند، سیاست علمی
و انقلابی حزب توده ایران با صلابت منطق پرتوان خود پابرجا و استوار است. زیرا
سیاست ملی و میهن دوستانه حزب توده ایران، سیاستی مردمی و دمکراتیک است. از منافع
طبقه کارگر که پیشرو و انقلابی ترین طبقه در جامعه است دفاع می‌کند که همزمان
دفاعی از منافع همه ی مردم میهن ما و خلق های ساکن آن است.

سرشت مردمی و دمکراتیک و ماهیتِ میهن دوستی انقلابی تقسیم
ناپذیر است!

این ارزیابی از مضمون سیاست مستقل طبقاتی حزب توده ایران، حزب
طبقه ی کارگر ایران در آن دوران و اکنون به قوت خود باقی است.

توده‌ای های صادق و استوار بر مواضع میهن دوستانه، مردمی و
دمکراتیک حزب توده ایران از این رو مدافع استقلال سیاست طبقاتی حزب طبقه کارگر
هستند، زیرا آن را به سود مردم میهن ما می دانند؛ به سود طبقه ی کارگر و همه
زحمتکشان یدی و فکری که زنان وخلق ها کوچک، ضعیف ترین حلقه آن را تشکیل می دهند،
ارزیابی می کنند.

تنها با چنین سیاست مردمی و ملی است که می‌توان نبرد
ضدامپریالیستی را به ثمر رساند؛ می‌توان توان انقلابی را در ایران دور محور ٬٬چپ٬٬
متمرکز نمود و راه ترقی خواهانه آینده را گشود.

مبارزه با جنگ طلبی و سیطره سرکوبگرانه ی امپریالیسم، در راس
آن امپریالیسم آمریکا تنها از عهده ی یک نظام مردمی و دمکراتیک برمی آید. نظام
کنونی حاکم بر ایران با سیاست ضد مردمی و ضد دمکراتیک خود نشان داده است که گردانی
ضد امپریالیسم نیست و با قرار داشتن در سیستم اقتصاد امپریالیستی نمی تواند به طور
عینی چنین گردانی باشد. دعوای میان ارتجاع خارجی و داخلی، دعوا بر سر تقسیم غنایم،
غارت منافع و تشدید استثمار مردم میهن ما است و بس!

از این روست که حل تضاد دمکراتیک در ایران با حل تضاد میان
خلق و غارتگران عجین شده است، یکپارچه شده است. بدون پایان بخشیدن به‌خصوصی
سازی زندگی اجتماعی، گذارِ ترقی خواهانه از دیکتاتوری کنونی ممکن نیست.

«بنا نیست جنگی انجام بگیرد. نه ما دنبال جنگ هستیم، نه آنها»
(«رهبر»)، یک خبر است و نه ارایه ی تحلیل اوضاع کنونی.

مایک پومپئو، وزیر امورخارجه آمریکا با اظهارات متفاوت در
تأیید و نفی این سخنان، به سیاستی ادامه می‌دهد که شیوه ی کارکرد امپریالیسم
آمریکاست. در حالی که او در مذاکره با وزیر امور خارجه روسیه برنامه حمله به ایران
را نفی می کند، سخنگوی کرملین، دیمیتری پسکوف هشدار می‌دهد که مایک پومپئو در سفر
به روسیه، تضمینی برای این که جنگ با ایران در نگیرد نداده است.

سخن پوتین، رئیس جمهور روسیه نیز سویه ی دیگری از همکاری
ارتجاع داخلی و خارجی را در ایران برملا می سازد. در گذشته پوتین ایران را «همکار
استراتژیک» نامیده بود. امروز می‌گوید که مجبور است، سخنی را که بارها در مذاکرات
بیان کرده است، علنی کند. او هشدار می‌دهد که خروج ایران از برجام نادرست است و
موضع جمهوری اسلامی را تضعیف می کند. زیرا «با خروج ایران از این توافق همه فراموش
می کنند که آمریکا نخستین کشوری بود که خروج از برجام را کلید زد. همه از یاد
خواهند برد که طرف پیشگام در فروپاشی برجام ایالات متحده بود و همه ایران را مقصر
خواهند خواند.»! او سیاست تنش زدایی را توصیه می کند. و هشدار می‌دهد که «در آن
صورت [خروج ایران از برجام] افکار عمومی و جهان به شکل هدفمند به این سمت (علیه
ایران) هدایت خواهد شد.»

پوتین با اشاره به اینکه «روسیه آتش نشان نیست و ما نمی
توانیم همه آنچه را که بطور کامل به ما بستگی ندارد، نجات دهیم»، به طور عملی خط
فاصل را با «همکار استراتژیک» که پیش تر درباره رابطه با ایران بیان کرده بود،
نشان می‌دهد و مورد تجدیدنظر قرار می دهد.

برای بحث این سطور سخنان نقل شده از این اهمیت برخوردار است
که روشن می‌کند که سیاست ماجراجویانه نظامی جمهوری اسلامی در همان نهری در جریان
است که سیاست جنگ طلبانه و ماجراجویانه امپریالیسم آمریکا در جریان است. این آب‌ها
به هم می‌رسند و یکدیگر را تقویت می کنند. سرشت ضد دمکراتیک و ضد انسانی مشترک آن‌ها
از این ریشه در واقعیت برخوردار است.

سیاست مستقل طبقاتی حزب توده ایران علیه این وحدت منافع
ارتجاع خارجی و داخلی متوجه است. هر ارزیابی دیگر، هر
کوشش برای عمده کردن سویه ای از واقعیت، از طریق بی توجهی به «کلیت» که «حقیقت» را
قابل شناخت می سازد (هگل)، که ازجمله در ابرازنظری مطرح شده است، در تضاد قرار
دارد با سیاست مستقل طبقاتی حزب طبقه کارگر ایران. این سخن به این معنا نیست که
پرسش در این زمینه مجاز نیست و اگر کسی نظری دیگر داشت، گویا وابسته به ارتجاع
است. این سخن به این معناست، که نمی‌توان با انحراف از سیاست طبقاتی حزب توده
ایران توسط هیچ رفیق و یا مدعی موافق بود.

 سیاست خارجی حاکمیت نظام
سرمایه داری در ایران از این رو نمی‌تواند از منافع ملی ایران دفاع کند، زیرا
سیاستی ضد مردمی و ضد دمکراتیک است. ادامه ی جنگ با عراق پس از آزادی خرمشهر که
حزب توده ایران با صراحت با آن مخالفت کرد، گامی بود که با منافع مردم میهن ما در
هم سویی قرار داشت. مبارزه‌ایِ شفاف علیه امپریالیسم و علیه جنگ طلبی آن بود.
سیاستی صلح آمیز و در دفاع از منافع ملی ایران و مردم آن بود و هست!

سیاست ملی و مردمی حزب توده ایران در آن
زمان، اکنون نیز به قوت خود باقی است. دفاع از صلح، مبارزه با تشنج که
ابزارهای امپریالیسم آمریکا و اروپایی برای تثبیت سلطه خود بر کشورهای و خلق های
در جهان است، تنها با سیاستی هشیار . هوشمندانه با سرشتی ملی- مردمی ممکن خواهد
بود. این سیاست با ادعای «مذاکره سم است؛ جنگ نخواهد شد!» که «رهبر» در دیدار «با
کارگزاران نظام» مطرح می‌سازد تفاوت ماهوی دارد.

خواست خروج رسمی نظامیان ایران از سوریه و
بازگشت آن‌ها پس از کمک به دفع توطئه ی تجاوزگرانه امپریالیسم که حزب توده ایران
خواستار آن است، سیاستی ملی و مردمی و دمکراتیک است که در راستای خواست پایان
بخشیدن به جنگ پس از آزادی خرمشهر قرار دارد.

تحقق بخشیدن به این خواست ملی و مردمی می‌تواند
با تنظیم برنامه مبارزه ی توده‌ای ها در ایران و خارج از کشور ممکن گردد که کمک
بزرگی خواهد بود برای تفهیم سرشت و مضمون سیاست مردمی- دمکراتیک و ملی حزب طبقه ی
کارگر ایران، حزب توده ایران!

سخن روز شماره: ۱۵ (آدینه ۲۷ اردیبهشت ۱٣۹٨ – ۱۷ مه ۲۰۱۹)

ضرورت توجه به نبرد فرهنگی در ایران را
نشریه نویدنو در مقاله ی حضور در برابر «حضور»: طرح بحثی در برآمد چپ،
(شماره ۹۹۹، ۲۰ اردی‌بهشت ۱۳۹۸) مطرح و مستدل نموده است. در آنجا به کوشش طبقات
حاکم برای انحراف توجه از تضاد روز حاکم بر جامعه اشاره می‌شود که هدف آن توصیه و
توجیه صبر و تحمل و رضا به توده ها در برابر نابسامانی های اقتصادی- اجتماعی است.

ارتجاع می کوشد با تبلیغ فرهنگ ٬٬رضامندی٬٬
به مثابه ارزشی طبیعی و هنجاری مبتنی بر فرهنگ، سنت و مذهب در ایران، بر دست و پای
رشد و اوج گیری روند عصیان و بپاخاستن توده ها علیه شرایط حاکم سلطه خود بند بزند
و از این طریق  به تحکیم موقعیت متزلزل خود
بپردازد.

ارتجاع حاکم می‌خواهد به کمک تبلیغ فرهنگ
خود به مثابه ٬٬واقعیت٬٬ طبیعی در جامعه ی ایرانی، روند عصیان طبقات زحمتکش را
علیه بحران اقتصادی- اجتماعی منحرف سازد. می‌خواهد ٬٬حقیقت٬٬ مورد علاقه و در خدمت
منافع خود را به عنوان واقعیت به توده های بقبولاند. می‌خواهد منافع خود را با
برقراری سیطره ی فرهنگی و ایدئولوژی مورد خواست خود، کماکان به مثابه ایدئولوژی
حاکم بر جامعه حفظ کند.

به سخنی دیگر، طبقات حاکم در نظام سرمایه
داری وابسته به اقتصاد جهانی امپریالیستی می‌کوشند با به خدمت گرفتن رسانه‌های
تبلیغاتی خود، ازجمله در فیلم‌های سریال تلویزیونی، ممنوعیت فعالیت آزادِ مدنی-
فرهنگیِ توده های مردم را از یک سو، و با القای فرهنگ مورد خواست خود که توصیه به
صبر و رضامندی توده های زیر فشار است از سوی دیگر، گویا جایگزین ناپذیر بودن
ایدئولوژی خود را به توده های زیر سلطه ی خود بقبولاند و غارت و تشدید استثمار
زحمتکشان را در نظام ٬٬بازار٬٬ حاکم کماکان به مثابه ایدئولوژی حاکم حفظ کنند.

بانو بنفشه جمالی با توجه ی موشکافانه به
کوشش ارتجاع حاکم برای القای فرهنگ خود به مثابه وضع فرهنگی و هنجار طبیعی در
جامعه، روند در جریان را در مقاله ی خود مورد تأیید قرار می دهد. نظریه پرداز فعال
مدنی در مقاله ی  نگاهی به سریال‌های
شبکه نمایش خانگی: مردانی که خشونت می‌کنند، زنانی که عشق می‌ورزند،  (اخبارروز ۲۳ اردی‌بهشت ۱۳۹۷)، به درستی از
«عزمی جدی در بدنه حاکمیت بخصوص بخش فرهنگی آن» خبر می‌دهد که «با خرج بودجه‌های
آن‌چنانی و در قالب پروژه‌های چشم‌نواز و با خریدن بازیگرانی که گویی غیر از پول،
هیچ متر و معیاری ندارند، به ترویج این‌گونه خشونت‌ها [می] بپردازند و با رنگ و
لعاب دادن به این خشونت‌ها، آن‌ها را امری عادی و طبیعی در هر رابطه عاشقانه‌ای
جلوه دهند». بانو جمالی اضافه می کند: «سریال ممنوعه و رقص روی شیشه شاید مثال‌های
کوچکی باشند از آنچه که این روزها در بسیاری از سریال‌ها به نمایش در می‌آیند. در
دوره‌ای که جامعه به‌شدت نسبت به خشونت خانگی، اسیدپاشی و کودک‌همسری حساس شده است
و جامعه مدنی به دنبال ایجاد فشار برای تصویب قوانینی برای مبارزه با خشونت‌های
خانگی، خشونت علیه زنان و کودک همسری است»، بودجه های کلان به مصرف می‌رسد و پروژه
های چشم نواز توسط حاکمان تهیه می شود.

دو سوی نبرد فرهنگی حاکمان و انسان زیر
سلطه، تضاد فرهنگی حاکم را در ایران قابل شناخت می سازد. نبردی که فعالین مدنی و
مردم دوست، با وجود خطرات بسیار برای سلامت خود تشدید کرده اند. آری چنین است
واقعیت «فرهنگ» و نبرد در سنگر واقعی در شرایط کنونی در ایران: بیان تضاد
برداشت فرهنگی حاکمان و طبقات محکوم!

همین مضمون را بانو پروین ذبیحی، فعال زنان
از شهر سنندج در مقاله ی قتل ناموسی ارمغان مردسالاری برای زنان کرد، (اخبار
روز ۲۴ اردی‌بهشت ۱۳۹۸) در ارتباط با خشونت فرهنگی- سنتی- مذهبی در کردستان ایران
برملا می‌سازد که در «مرکزِ» حاکم در ایران نسبت به آن بی‌تفاوتی نشان داده می
شود. «.. بی تفاوتی» نسبت به خودکشی زنان. «قانون از تمام زنانی که خودسوزی و
خودکشی می کنند خیلی راحت می گذرد و حتی مذهب ما نیز رفتن بر سر قبر زنی که خودکشی
کرده را گناه می داند».

بانو ذبیحی خاطرنشان می‌سازد که این در
حالی است که هرگز  «اجازه ندادند که بتوانم
ازطریق یک نهاد مدنی به طور رسمی کارم را با سایر دوستانم شروع کنم .. سالها برای
تشکیل انجمن زنان تلاش کردم و همیشه با مقاومت مسئولان روبرو شدم .. متأسفانه به
ما فعالان زنان در کردستان اجازه فعالیت نمی دهند».

بانو ذبیحی در گفتگو با نشریه «دیگری»،
افشا می‌کند که حاکمان تنها فعالیت فرهنگی ای را مجاز می‌دانند که فرهنگ را به
ابزار تثبیت حاکمیت آن‌ها بدل کند. «به عنوان مثال انجمن های ادبی فرهنگی این
مناطق فقط به نقد و بررسی دیوان حافظ ، مولوی و ناری و بزرگمردان عرصه ادبیات و
زبان کردی و فارسی پرداخته اند و از این محدوده خارج نمی شوند».

سرنوشت فرهنگی- اقتصادی زن را بانو پروین
دبیحی در منطقه کردستان ایران افشا می‌کند و به عنوان ابزار سرکوب طبقاتی بر ملا
می سازد و می نویسد: «در مناطق کماسی و بخش هایی از دیگر روستاهای مریوان زن به
لحاظ اقتصادی کمتر مستقل است، بسیار کم درس می خواند و بسیار زود شوهر داده می
شود. آموزه های مذهبی نیز به آنان تعلیم می دهد که زن غیرمعترض و مطیع مرد خانه
باشند و همچنین ناموس پرستی در این مناطق بیداد می کند. فشار تمامی این معضلات به
خودسوزی و خودکشی می انجامد»

«در مناطق کماسی و بخش هایی از دیگر
روستاهای مریوان زن به لحاظ اقتصادی کمتر مستقل است، بسیار کم درس می خواند و
بسیار زود شوهر داده می شود. آموزه های مذهبی نیز به آنان تعلیم می دهد که زن
غیرمعترض و مطیع مرد خانه باشند و همچنین ناموس پرستی در این مناطق بیداد می کند.
فشار تمامی این معضلات به خودسوزی و خودکشی می انجامد». او اضافه می کند: «فقر، جنگ،
دوران پساجنگ، خشونت خانگی و بسیاری مسائل دیگر زنان را وادار به خودکشی می کند».

دیگر تحقیقات میدانی نیز در زمینه‌های
مشابه ازجمله درباره ی وضع «کودکان کار»، همین نتایج را قابل شناخت می سازد. روند
خصوصی سازی آموزش، روندی آگاهانه است از طرف حاکمان. آموزش رایگان و اجباری که
قانون اساسی بیرون آمده از دل انقلاب بهمن آن را به عنوان حق کودکان تضمین می کند،
در اقتصاد سیاسی امپریالیستی- اسلامی جایی ندارد. شلاق بر پشت زحمتکش خواستار
دستمزد عقب افتاده، به خدمت گرفتن فرهنگِ عقب افتاده ی دوران عتیقه ای- قبیله‌ای
توسط مذهب ارتجاعی است که نقش ابزار حفظ سلطه ی حاکمیت نظام برده‌داریِ سرمایه
دارانه کنونی را ایفا می سازد.

بهم تنیدگی و بهم پیوستگی هستی فرهنگی و
طبقاتی در جامعه امروزی ایران جای تردیدی باقی نمی‌گذارد که افشاگری علیه «ریشه ها
زمینی باورهای آسمانی» (مارکس)، جای تردیدی باقی نمی‌گذارد که روشنگری درباره
ارتباط فرهنگ حاکم به مثابه ابزار اِعمال منافع طبقاتی طبقات حاکم، وظیفه عمده و
دمکراتیک روز همه ی فعالیت مدنی در ایران است.

 نشان دادن رابطه «فرهنگ» حاکم، فرهنگی که ارتجاع
می‌خواهد آن را به عنوان ٬٬حقیقت٬٬ مورد خواست و نیاز خود به توده های زحمتکش
بقبولاند، و منافع طبقاتی حاکمان انکار ناپذیر است.

«فرهنگ» شکل عمده ی است از بروز تضاد
طبقاتی در جامعه. مبارزان مدنی در نبرد برای گذار از
دیکتاتوری، همان‌طور که نمونه‌های پیش می آموزد، نبرد فرهنگی را به پیش می برند که
ضرورت گذار از نظام سرمایه داری وابسته حاکم بر ایران را به مثابه دورنمای ممکن
برای توده ها قابل شناخت و دریافت می سازد.

با تقویت فرهنگ طبقاتی ترقی خواهانه،
نبرد طبقاتی را همه جانبه تر به اهرم برای روشنگری و تجهیز توده ها به منظور گذار
از دیکتاتوری و نظام سرمایه داری وابسته حاکم کنونی بدل سازیم.

سخن روز شماره: ۱۴ (سه شنبه ۲۴ اردیبهشت ۱٣۹٨ – ۱۴ مه ۲۰۱۹)

در گفت و شنفت با رفیق کاووس که در ابرازنظری به مقاله ی دیالکتیک نبرد فرهنگی– طبقاتی در شرایط کنونی در ایران
انتشار یافت، به این نکته اشاره شد که شما نوشته‌اید که حزب باید برنامه برای نبرد فرهنگی- طبقاتی را تنظیم کند. حزب به این وظیفه عمل کرده است. آیا نباید همه ی توده ای ها برای تحقق بخشیدن به آن بکوشند؟

رفیق عزیز، توجه دادن شما به جاست، رفقای دیگری نیز دارای همین موضع هستند.رفیق عزیز احسان یکی از این رفقای علاقمند و فعال است. البته وظیفه ی توده‌ای ها کوشش همه جانبه برای تحقق بخشیدن به برنامه‌ای است که حزب توده ایران برای پیش برد نبرد طبقاتی در ایران تنظیم کرده است. اصلی که شما مطرح می‌کنید و مورد تأیید همه ی توده‌ای ها، ازجمله نگارنده است، اصلی عمده و پراهمیت است. 

چگونه باید این اصل عمده را در شرایط مشخص ایران عملی ساخت؟ شکل و مضمون کارکرد عملی و یا پراکتیک تاکتیکی برای تحقق بخشیدن به آن چیست؟ چگونه است؟ به منظور توضیح، تجربه‌ای را که از اول ماه مه است که در کلن با آن روبرو شدم، به کمک می گیرم.

روز اول ماه مه امسال، اا اردی‌بهشت ۱۳۹۸ در میدانی در کلن که غرفه ی حزب توده ایران برپا بود حاضر شدم.
در کنار غرفه ی حزب، حزب کمونیست کارگری با موزیک و پرچم و عکس‌های زندانیان سیاسی اسماعیل بخشی و سپیده قلیان به فعالیت چشمگیری مشغول بود. امضا برای آزادی زندانیان سیاسی جمع آوری می شد، نوشتارهایی تقسیم می شد، و ..
موزیک انقلابی و رقص به اهرم «فرهنگی» به جایی برای جلب نظر و توجه مراجعه کنندگان به کار گرفته می شد. 

بدیهی است که دفاع از زندانیان سیاسی و خواستار آزادی آن‌ها شدند که حزب توده ایران نیز ازجمله در بیانیه اول ماه مه مطرح ساخته است، مبارزه‌ای درست است و مورد تایید. از این رو از فعالیت زنده ی رفقای حزب کمونیست کارگری خشنود بودم و خواستار صحبت و تماس با آن‌ها بودم. 
در چند جمله‌ای که توانستم با یکی از دست اندکاران داشته باشم، پشتیبانی خود را از فعالیت برای آزادی زندانیان سیاسی و به ویژه اسماعیل بخشی و سپیده قلیان که در کنار دیگر مبارزان معلم و کارگر به شخصیت‌های برجسته در نبرد طبقاتی در ایران در شرایط کنونی تبدیل شده‌اند بیان کردم. اضافه نمودم که شنیدن موزیک انقلابی که پخش می شد، ازجمله سرود سلام به پارتیزان های ایتالیای دوران جنگ دوم جهانی بسیار لذت بخش است. 
سپس پرسیدم که آیا به منظور نشان دادن مبارزات طبقه ی کارگر ایران، طرح خواست های مشخص مبارزات که مضمون نبرد طبقه ی کارگر ایران و نمایندگان انقلابی آن را برای بازدید کنندگان از غرفه دقیق‌تر تفهیم می کند، کمک نمی بود؟ پرسیدم که آیا طرح خواست بخشی برای پایان دادن به‌خصوصی سازی ٬٬هفت تپه٬٬ در پلاکارت ها کمک نبود برای شناساندن مضمون مبارزات کارگران هفت تپه و دیگر گروه‌ها مانند معلمان، بازنشستگاه و غیره در ایران به بازدیدکنندگان؟ گفت و شنفت ادامه نیافت.این یک مساله است.

آن بخش از تجربه که در ارتباط قرار دارد با مضمون گفت و شنفت کنونی درباره ی برنامه ی فرهنگی- طبقاتی حزب توده ایران و دفاع از آن توسط توده‌ای ها، کدام بخش این تجربه را تشکیل می دهد؟ 
آیا رفقای حزب کمونیست کارگری با کوشش خود در دفاع از بخشی و قلیان و دیگر زندانیان سیاسی که مورد پشتیبانی و احترام است، و نباید این کوشش را تنها گذاشت، از یک برنامه «کمونیست کارگری» که تعریف شخصیت تاریخی و مضمونی سازمان است، پیروی می کنند؟ باید تردید داشت. 
آن‌ها مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی را از محتوای «اندیشه ی ترقی خواهانه» طرح شده توسط این و دیگر زندانیان سیاسی تهی ساخته اند. 
آن‌ها با طرح نکردن خواست «پایان دادن به‌خصوصی سازی هفت تپه»، خواست را از محتوای «ترقی خواهانه»ی مبارزه جانفشامنانه ی آن‌ها تهی نموده اند!بدون تردید این رفقا ناخواسته چنین کرده اند. آن‌ها ناخواسته مضمونی را که به خاطر تحقق بخشیدن به آن اسماعیل بخشی، سپیده قلیان و رفقای دیگری در زندان سیاه ارتجاع دست و پا می‌زنند و شکنجه می‌شوند، در برابر انظار عمومی مطرح ننموده اند.این خواست در آلمان امپریالیستی هم مطرح است. سلب مالکیت از شرکت های بزرگ خانه اجاره ای نیز به خواست مطرح در این کشور تبدیل شده است.

به سخنی دیگر، آیا شعار آزادی زندانیان سیاسی بدون «تشکیل ٬٬جبهه٬٬ از چپ» که رفقای نویدنو به درستی بررسی و اندیشیدن درباره ی آن را در نوشتار خود مورد توجه قرار داده اند، تحقق خواهد یافت؟ آیا آزادی زندانیان سیاسی در ایران، آن طور که در جریان انقلاب بهمن تجربه شد، در پایان یک روند انقلابی در کشور قرار ندارد که مبارزان در ٬٬آزادی٬٬ تنها آن هنگام به آن دست می یابند که با مبارزه ی خود به تحقق بخشیدن به خواست زندانیان سیاسی بپردازند؟ نبود خواست زندانیان سیاسی در غرفه چشم گیر این رفقا در اول ماه مه در کلن، آن‌ها را در مظان اتهامی که ارتجاع مطرح ساخته است قرار می دهد. ارتجاع مدعی است که بخشی ها چون مورد دفاع در خارج از کشور توسط سازمان ها هستند، وابسته به آن‌ها هستند و از آن‌ها دستور می گیرند. تهمت ٬٬استفاده ی ابزاری از شعار آزادی زندانیان سیاسی٬٬ به ابزار زدن بخشی ها توسط حاکمان بدل شده است. 
تنها هنگامی این اتهام از محتوا تهی می‌شود که مبارزه برای خواست پایان دادن به‌خصوصی سازی توسط مبارزان ٬٬آزاد٬٬ به عنوان یک خواست ترقی خواهانه درک شود و مبارزه برای تحقق بخشیدن به آن ادامه یابد! تدارک گذار از شرایط حاکم با نبردی انقلابی فراهم گردد که شعار عمده‌ای آن، پایان دادن به‌خصوصی سازی زندگی اجتماعی است.
آن‌ها با ادامه مبارزه برای خواست های اقتصادی- سیاسی- اجتماعی و فرهنگی زندانیان سیاسی شرایط آزادی زندانیان سیاسی را از ٬٬چپ٬٬ تدارک می بینند. زیرا به خواست آنان که به خواست و نیازی دمکراتیک و ملی برای سراسر هستی اقتصادی-اجتماعی- فرهنگی ایران بدل شده است، عمل می کنند. آزادی زندانیان سیاسی از ٬٬چپ٬٬، در این ارتباط، یعنی در جهت «ترقی خواهانه» رشد جامعه ی ایرانی.

دفاع از برنامه حزب توده ایران توسط توده‌ای ها و مبارزه ی مشترک و جانفشانانه برای تحقق بخشیدن به آن از این رو ضروری است که در برنامه حداقل کارگری حزب توده ایران، با تلفیق مبارزه ی دمکراتیک و سوسیالیستی، سمت گیری ترقی خواهانه در برنامه تضمین می شود. حد فاصل برنامه ی مارکسیستی- توده‌ای با انواع دیگر ٬٬کمونیستی٬٬ و ٬٬کارگری٬٬ و از این قبیل در دفاع از آزادی زندانیان سیاسی نیست.در این زمینه هم رأی و هم سو هستیم و در یک صف می رزمیم. 
خط فاصل آن است که حزب توده ایران، حزب طبقه ی کارگر ایران در مبارزه ی دمکراتیک آن‌چنان پیگیر و پابرجاست که مبارزه به مبارزه ترقی خواهانه برای گذار از سرمایه داری فرا می روید. آن طور که در مبارزات کارگران هفت تپه در «پراتیک انقلابی» واقعاً موجود و در جریان در ایران به منظه ظهور رسیده است!

سخن روز شماره: ۱۳ (شنبه ۲۱ ارديبهشت ۱٣۹٨ – ۱۱ مه ۲۰۱۹)

کتاب پادشاه خورشید، مجموعه مقالاتی است از زنده یاد
احسان طبری که در سال‌های ۱۳۶۰ تا ۶۲ در ایران نگاشته و در نشریه چیستا با نام
مستعار کاووس صداقت انتشار یافته است. از این مجموعه رفیق امید مقاله ی ٬٬میانگین
زرین٬٬ را در نویدنو شماره ۹۹۹ (۲۰ اردی‌بهشت ۱۳۹۸) انتشار داده است.

موضوع مقاله آموزنده، بحث درباره ی یافتن دیالکتیک مبارزه
انقلابی است در شرایط مشخص لحظه ی تاریخی. مبارزه‌ای که باید با توجه به همه ی
جوانب و سویه های شرایط حاکم  به مثابه ی
روند در حال شدن در هستی اجتماعی با هشیاری و هوشمندی جستجو گردد.

زنده یاد طبری هشدار می‌دهد که نیافتن این دیالکتیک «جریمه»
دارد.«الههء خشماگین ٬٬نِه- مِه- زیس٬٬» جریمه را «با عدم مراعات تناسب ضرور بین
دو قطبِ دیالکتیکی در یک پدیده (مانند مرکزیت و دمکراسی، مبارزه و سازش، کار و
آسایش،  جسارت و احتیاط و هزاران قطبین
دیگر)» تعیین و اِعمال می کند.

این سر نخ شایسته را برای ادامه ی گفت و شنفت میان توده‌ای
ها، مقاله ی ٬٬حضور در برابر «حضور»: طرح بحثی در برآمد چپ٬٬ که با امضای نشریه
نویدنو در همین شماره انتشار یافته، به موضع بحث درباره ی وظایف کنونی چپ در
ایران بدل می سازد. به طور مشخص مضمون نبرد در سنگر مورد نظر گرامشی، موضوع
مقاله است و کوشش برای پیاده کردن آن در شرایط مشخص کنونی ایران.

موضوع بحث بسیار پراهمیت است و جدید نیست. گرامشی نیز در
«نبرد در سنگر» هدف مشخصی را دنبال می کند. به نظر او باید در این نبرد فرهنگی، به
نبرد با سلطه ی فرهنگ حاکمان پرداخت که می کوشند، هستی اجتماعی را آن چنان به خرده
ریزها تقسیم کنند که بتوانند در پس آن «کلیتِ» نظام را پنهان سازند.

هدف آن، «گم» شدن رابطه میان نابسامانی های فرهنگی و اجتماعی
با مضمون نظام حاکم است. توده ها نباید قادر شوند، با درک «کلیت» شرایط حاکم در
نظام در خدمت منافع طبقاتی طبقات حاکم، راه خروج از شرایط حاکم سلطه ی آن‌ها را
تشخیص دهند و بیابند.

می‌دانیم که مقوله ی «فرهنگ»، بیان «کاتگوری»گونه ی روابط و
باورها و سنت‌های جاافتاده در جامعه است که مورد پذیرش توده هاست. حاکمان به کمک
این کاتگوری ها، ایدئولوژی خود را به ایدئولوژی حاکم در جامعه بدل می سازند، ساخته
اند.

مقاله ی پیش گفته ی نویدنو با توانایی و ارایه آمار نشان می‌دهد
که در حوزه ی «فرهنگی» زندگی اجتماعی در ایران چه وضع اسفباری حاکم است: «همه آنچه
که به عنوان محصولات فرهنگی به خورد جامعه داده می شود، مجموعه‌ای از ابتذال متجلی
شده در انواع سریال های تلویزیونی .. است که بیش ترین بخش از وقت اوقات فراغت
اکثریت مردم جامعه را به خود اختصاص می دهد.»

ارتجاع توانسته است با ترفند های هدفمند ازجمله «کانال های
شبکه‌های اجتماعی [را] مملو از هجویات و شوخی ها و سرگرمی‌های بی محتوا» کند، با
این پیامد که «نشر کتاب و روزنامه در فلاکت بارترین وضعیت خود قرار دارد. ..».
دستگاه‌های ارتجاع جهانی نیز سهم خود را برای تقسیم و «آتومیزه» کردن انسان و
مضمون هستی روزمره آن به عهده دارند و به طور حرفه‌ای به آن عمل می کنند. این
فهرست در مقاله همه جانبه تر مطرح شده است. تکرار آن ضروری نیست.

مقاله در «کوتاه سخن» به نتیجه‌گیری می‌پردازد و به درستی
برجسته می‌سازد که چپ نیازمند یک برنامه ی همه جانبه است.  رئوس این برنامه را مقاله «تمام امور زیست
جامعه، اعم از فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، تفریح و سرگرمی» اعلام می کند. تصریح می‌کند
که باید «به لحاظ عملی به ایجاد پایگاه توده ای» برای همه ی این صحنه‌های نبرد
فرهنگی و .. در سنگر بپردازد. مقاله نوید می‌دهد که در همه ی این صحنه‌ها «با
تدارک گفتگوهایی» فعال باقی خواهد ماند.

دیگر احزاب کارگری و کمونیستی در کشورهای سرمایه داری نیز با
مساله نبرد «فرهنگی» به مفهوم «نبرد در سنگر» که همه ی جوانب زندگی اجتماعی را در
بر می گیرد، روبرو هستند. برای نمونه در مقاله‌ای با عنوان ٬٬ترقی خواهانه
بیاندیشم٬٬ در روزنامه جهان جوان نهم ماه مه ۲۰۱۹، ورنر زپمان، فیلسوف مارکسیست
آلمانی در بحث با سندیکاهای آلمان سویه هایی از همین موضوع نبرد روز را مطرح می‌سازد
و آن را در ارتباط با مبارزه برای «گذار از سرمایه داری» که در فعالیت کنونی سندیکاهای
در آلمان با سکوت روبروست، مورد بررسی قرار می دهد. به نظر او، بدون ایجاد ارتباط
در کلیت هستی اجتماعی و توضیح و روشنگری درباره ی آن، جنبش ترقی خواهانه قادر به
موفقیت ازجمله در نبرد «فرهنگی» و «علمی» نیست.

شرایط نبرد طبقاتی در آلمان امپریالیستی و ایران زیر سلطه ی
سرمایه ی وابسته به اقتصاد جهانی امپریالیستی بی تردید متفاوت است. با وجود این
ابزارهای «فرهنگی» سلطه طبقات حاکم در این کشور و ایران یکی است. اسلوب مبارزه با
آن نیز یکی است. این اسلوب را زپمان در ارتباط با «کارهای علمی دانشگاهی» توسط
روشنفکران در خدمت نظام امپریالیستی مورد بررسی قرار می‌دهد و آن را «کوشش طولانی
و ژرف برای بررسی این یا آن جنبه از پدیده و واقعیت» می‌نامد که «در پایان آن، با
این نتیجه‌گیری روبروست که ٬٬همه چیز را درباره ی آنچه نمی دانیم، می دانیم٬٬
(هربرت هورسن)»!

به سخنی دیگر «سوزن دوزی بی انتها» (اط)، آن شیوه حاکم است
برای «گم» شدن ارتباط میان جنبه‌های متفاوت پدیده های جامعه سرمایه داری حاکم است
که در شرایط ضد مردمی و ضد ملی ایران، علت اصلی و علّـی پدیده‌های هولناک بحران
اقتصادی- اجتماعی- فرهنگی حاکم بر ایران را نیز تشکیل می دهد. مقاله ی نویدنو آن‌ها
را می شکافد.

می‌توان شیوه ی تقسیم کردن و به پیش بردن روند اتمیزاسیون را
که مقاله ی نویدنو به درستی به آن اشاره دارد و با هدف ایجاد ابهام درباره ی علل
علّی پدیده‌ها عملی می گردد چنین خلاصه کرد: سیستم‌ها و راهکارهایی که در توجیه
توضیح گونه ی شرایط حاکم قرار دارند.

آن‌ها صحنه‌های مختلف هستی اجتماعی را در بر می گیرند. آن‌ها
را می شکافند و می شکافند و زشتی ها و نابسامانی ها را ترسیم می کنند، بدون آنکه
ریشه علّـی پدیدار شدن آن‌ها  را نشان
دهند، چه برسد به آنکه آن را برجسته ساخته، بپرورانند و برای توده ها قابل دریافت
سازند.

شیوه ای که به توصیف ظاهرامر محدود می شود. شیوه ای که با
سکوت و گذشتن از کنار علل علّـی، امکان و شرایط شناخت از راه خروج از بحران را نمی
گشاید. زپمان در برابر این شیوه، طرح و روشنگری درباره ی «ترقی خواهی اندیشه» را
قرار می‌دهد.

این طرح، ایجاد ارتباط میان پدیده و مضمون آن است که هم شکل و هم مضمون پدیده را قابل شناخت می سازد.

برای نمونه می‌توان مقاله های بسیاری را ذکر کرد که در
ارتباط قرار دارد با مساله «کودک همسری» در ایران. فعالان مدنی بسیاری در ایران در
این زمینه می کوشند و با کارهای دقیق تحقیقات میدانی، «درد فردی» دختران خردسال را
برملا می سازند. دردی که از دزدیدن «عروسک بازی» تا صدمات بارداری زودرس، و .. را
تشکیل می‌دهد که برای مثال در مقاله ی ٬٬گزارشی از کودک‌همسری در روستاهای نیشابور: شوهرم مبصر کلاس
دهم است٬٬ در شرق نشان داده شده است (بازانتشار با مقدمه روشنگرانه در توده‌ای
ها).

چنین تحقیقات آن هنگام به هدف برای تغییر شرایط دست می یابد،
هنگامی که ارتباط پدیده کودک همسری را با شرایط زیربنایی نظام سرمایه داری وابسته
کنونی نشان دهد. هنگامی که پدیده ی کودک همسری را به مثابه ی ابزار روبنایی حاکمیت
به منظور حفظ شرایط زیربنایی حاکمیت نشان دهد و برملا سازد. ابزار مذهب ارتجاعی را
با سیمای ٬٬فرهنگ و سنت و مذهب٬٬ به خدمت حفظ سیطره ی طبقات حاکم افشا کند.

از این روست که مارکس خواستار نشان دادن کلیت شرایط حاکم
است. با این هدف فعالیت فرهنگی- اجتماعی و .. به «سوزن دوزی بی انتها» مورد
نیاز حاکمان بدل نمی شود. مبارزه ی فرهنگی در سطح کارکرد «دست فروشان بازارهای
تنگ» منجمد نمی گردد. نشستن در «دکانچه نزول خواری» حاکمان نخواهد بود.

مارکس می گوید: «با شناساندن کلیت روابط حاکم، فعالیت تئوری،
پیش از فروپاشی عملی [نظام حاکم]، به باور بر ضرورت ادامه شرایط حاکم پایان می
دهد. از این رو منافع ویژه ی طبقات حاکم در این نکته متمرکز می‌شود که برداشت ناشی
از سردرگمی [تئوریک نزد توده ها]، از درهم و بی ارتباط بودن سویه های متفاوت
[پدیده- اجتماع] ابدی باشد.» (کلیات م ا ۳۲، ص ۵۵۳).

بر این پایه است که مبارزه ی ضروری که نویدنو پرسش های خود
را در آن باره از چپ مطرح می‌سازد و تدارک ادامه بحث را در این باره  وعده می‌دهد که از اهمیت درجه اول برخوردار
است. به سخنی دیگر، برشمردن فقر فرهنگی، سرگردانی فرهنگی و دیگر نکته‌های برجسته
شده در آنجا، تنها آن هنگام به اهرم پرتوان برای تغییر شرایط حاکم تبدیل می‌گردد
که رابطه ی نابسامانی ها با نظام حاکم سرمایه داری وابسته به اقتصاد امپریالیستی
نشان داده و مستدل گردد. آری طبری این مبارزه را همانجا در پچپچه پاییز، «دروازهء
شهرهای ناگشوده را بگشایم!» می نامد.

سازماندهی مبارزه وظیفه حزب توده ایران

جلوگیری از «نقض قوانین علمی تکامل [که] با عدم مراعات تناسب
ضرور بین دو قطب دیالکتیکی در یک پدیده» تحقق می‌یابد و با خطر «جریمه» الهه
خشمناک روبرو است که زنده یاد طبری نسبت به آن هشدار می دهد، تنها از عهده ی حزب
طبقه کارگر ایران و اندیشه ی جمعی نهفته در آن برمی آید.

برای هدر نرفتن نیرو، برای سازماندهی همه ی توان ها در خدمت
این هدف است که طبری درست در شرایط سال‌های ۱۳۶۰ که رابطه «مرکزیت و دمکراسی» در
حزب توده ایران در اوج توانایی دیالکتیکی استثنایی قرار دارد، آن را به عنوان
نمونه انتخاب می کند. این انتخابی اتفاقی نیست. او مبارزه برای دیالکتیک متناسب
را  برای «مرکزیت و دمکراسی» درون حزبی از
این رو انتخاب می کند، زیرا دسترسی به این دیالکتیک، کلید پیروزی است که آن
روزها در دست توده‌ای ها می درخشید. مبارزه ی یکپارچه، تبلور استه تیک حاکم بر این
دیالکتیک متناسب در آن دوران است!

اکنون نیز تنها با ایجاد
دیالکتیک در این صحنه اصلی نبرد طبقاتی حزب توده ایران است که می‌توان به بهترین
تقسیم کار و نبرد در همه ی صحنه‌های عمل فعال بود. این برداشت نادرست است که نیرو
کم داریم. این برداشت درست است که متأسفانه نتوانسته‌ایم تناسب ضروری را در
دیالکتیک «مرکزیت و دمکراسی» بیابیم. با حذف توان ها، با حذف هدفمند سویه ای از
توان ها، قادر به حل دیالکتیک میان مرکزیت و دمکراسی در شرایط کنونی نخواهیم بود.

نا گفته نماند که بازتاب مبارزه ی فرهنگی توده‌ای ها در
نویدنو و نشریه های دیگر، ازجمله در توده‌ای ها وجود دارد. آن را برجسته سازیم و
به پرورانیم. همه جانه بودن آن را با برنامه روشنگرانه- ترویجی و تبلیغی تضمین
کنیم. مقاله ی میانگین زرین، اقتصاد سیاسی سیل، مارکس- انگلس و محیط زیست چنین
نمونه‌ هایی است.

دست اندرکاران دلسوز می‌توانند با ارسال آدرس بحث‌های مشخص
در ایران به شرکت در نبرد فرهنگی در نشریه ها کمک کنند و به الوانی این کوشش ها
یاری رسانند.