سخن روز شماره ۳۲
( ۹ شهریور ۱۳۹۸ – ۳۱ آگوست ۲۰۱۹)

سال های درازی پس از کودتای سال سی و دو تلاش حزب توده ی ایران بر برپایی سازمان های کم و بیش متمرکز بوده است. ولی پس از یورش های پی در پی دستگاه امنیتی دیکتاتوری شاه به سازمان های درون کشوری و پس از فروپاشی تشکیلات تهران حزب، حزب دیگر از اینگونه سازمان دهی هسته های حزبی پرهیز کرد و به سوی سازمان های پراکنده و جداگانه پرداخت.
هر هسته که جایگاه دو تا چهار هوادار حزبی بود با هسته های دیگر پیوندی نداشت. هسته ها بدون پیوند با رهبری حزب به پیاده سازی رهنمودهای حزب و گسترش پیام حزب می پرداختند. بدین گونه تا اندازه بسیاری هسته ها از یورش سازمان های امنیتی بدور مانده بودند و اگر هم هسته ای زیر یورش قرار می گرفت چونکه با دیگر هسته ها پیوندی نداشت، ژرفا و پهنای یورش گزمگان شهنشاهی بسته و تنگ می شد.
این گونه سازماندهی پیکارگران حزبی درون کشور یکی از بزرگترین نوآوری های حزب در آن دوران بوده است که با یادگیری از آموزه های انباشته شده در جنبش کمونیستی جهانی پیاده شده بود.
در این دوران، بخش دموکراتیک، سانترالیسم دموکراتیک با نامه ها و واکاوی های هسته ها از ان چه که در درون کشور می گذشت، انجام می شد و هسته های حزبی درون کشور در برنامه ریزی سیاست های حزب چندان نقش سرراست (مستقیم) و پویایی نداشتند. البته بودند هسته هایی که یک هوادار را برای پیوند با یک رفیق حزبی در برون کشور به اروپا می فرستادند که ان هم با پیش روگیری شرایط کار پنهانی انجام می شد.
آن هایی که در آن سال ها به کار حزبی در برون کشور می پرداختند، می دانند که رهنمودهای کار پنهانی حتا در برون از کشور نیز براورده و پیاده می شد. برای نمونه بسیاری از دانشجویان توده ای به پخش روزنامه ها و نوشته های حزب به گونه پنهانی می پرداختند و کسی نمی دانست که آنها هواداران حزب هستند.

پس از یورش نخست جمهوری اسلامی به حزب، سازمان دهی پنهانی و آشکار و هویدا در دوره کوتاهی با هم درآمیخته شده بود و برای نمونه بیشتر هواداران و عضوهای حزب به کارهای گذشته حزبی خود می پرداختند و همزمان نشست های گوناگون عضوهای دستگیر نشده کمیته مرکزی و کادرهای برجسته کم و بیش پنهانی برگزار می شد.
پس از یورش دوم اگر چه که اینجا و آنجا برخی ها کوشیدند که یک گروه کم و بیش بزرگ حزبی با پیوندهای سازمانی مانند گذشته درست کنند ولی شیوه سازمان دهی دوگانه دوباره به سود شیوه پنهانی و پراکنده دگرگون شد.

در سال های نخست کوچ رهبری حزب به برون کشور هر گونه رفت و آمد غیر حزبی به ایران به برون راندن از حزب کشیده (منجر) می شد. حزب نیاز داشت که برای تندرستی سازمانی و پاسداری از پاکیزگی آن و برای بازداشتن نیروهای امنیتی، رفت و آمد به ایران را زیر پرسش بگیرد و رفیقانی را که به این کار دست زده بودند را به کناره حزب و برون آن بکشاند. در آن دوران حتا برخی از رفیقان گماشته شده بودند تا رفتار و کردار نوآمدگان به نشست های گوناگون حزبی را وارسی و بازرسی کنند.

ولی انگار این آموزه بزرگ و ارزشمند را بسیاری از نیروهای “چپ” سوسیالیستی به فراموشی سپرده اند.
بسیاری از دوستان با گفتن اینکه “شبکه های اجتماعی اینترنتی” جهان را به سود انقلابی ها دگرگون کرده است با ولنگاری سازمانی شگفت انگیزی پنهان کاری را به دور انداخته اند و مرزهای درون و برون را از بین برده اند. در بیست سال گذشته نمونه هایی دیده شده است که پروا و دوراندیشی در کارهای سازمانی مانند گذشته پیاده نمی شود. کسانی به ایران می روند و همزمان در نشست های سازمانی و حزبی برون کشور هم هستند و برخی ها هم که در ایران کم و بیش ناشناخته هستند و کار سیاسی نیمه پنهانی می کنند، می آیند و در جشن های گوناگون برون کشور در کنار رفیقان آشکار خود در چادرهای سازمانی و حزبی می ایستند.

این درست است که هر رفیقی که به ایران می رود زیر ذره بین رژیم قرار نمی گیرد. ولی هنگامی که یک راه پیشگیری درست دیگر همه گیر پیاده نمی شود، این خطر است که چندتایی از این رفیقان به دام بیافتند و به بدین گونه به تندرستی سازمانی های سوسیالیستی و کارگری کوبه ( ضربه) زده شود. و این هم درست است که هر رفیقی که از ایران به برون کشور می آید فرستاده رژیم نیست ولی اگر حتا یکی از آنها از این دسته باشد به سازمان های سوسیالیستی و کارگری آسیب فراوانی زده می شود.

اگر ما به این پدیده رفت و آمد به گونه ای گسترده نگاه کنیم و پهنه جای پای (اثر) آن را در گرداوری، برنامه ریزی و پخش سیاست این سازمان ها و حزب ها بررسی کنیم و بسنجیم به آسانی در می یابیم که اینکار می تواند آسیب های فراوانی به خط مشی انقلابی و طبقاتی “چپ” انقلابی بزند.
درآمیزی برون کشوری ها و درون کشوری ها در یک گردهمایی و فراموش کردن مرزهای گذشته میان آن دو می تواند به ناگزیر خط مشی این سازمان ها را برای زنده نگاه داشتن نیروهای درونی دگرگون کند. رفیقانی که در درون میهن با چهره ای کم و بیش شناخته شده به پخش دیدگاه های انقلابی- سوسیالیستی می پردازند، نمی بایست و نمی توانند مانند هواداران برون از کشور آشکارا و رک و راست با جمهوری اسلامی در افتند.

نیروهای درونی از برای سرشت و گوهر کار پنهانی که زیر چکمه های شمشیرکشان انجام می شود، نمی توانند به آزادی سخن از سرنگونی ولایت فقیه و واژگونی نظام سرمایه داری برانند. آن ها به ناگزیر زیر “ملاحظات” و “معذوریت ها”یی هستند که برون کشوری ها نیستند. بنابراین اگر چه پروا، پرهیز، دوراندیشی و آهسته روی نیروهای انقلابی درون کشوری درست است ان چه که نادرست است، تراوش این پرهیزکاری به کارکرد هواداران برون کشور است.
در اینجا سخن از رفت و آمدهای برنامه ریزی شده حزبی که همیشه با ژرفش نبرد طبقاتی می‌تواند نقش بزرگ‌تری در پیشبرد سیاست انقلابی کمونیست ها داشته باشد، نیست. تاریخ همه حزب های کمونیست جهان پر است از این گونه رفت و آمدهای پربار برای رهبری جنبش درون کشور. ولی هیچ کدام از این حزب ها شرایط سخت نبرد در درون میهن را به بیرون از میهن گسترش نداده اند. نیروهای بیرونی می توانند و باید با دلاوری، رک و روشن سیاست گزاری کنند. نگه داری نیروهای درونی در پنهان کاری است، نه در دگرگون کردن خط مشی انقلابی.

بگذارید برای نمونه از جای دیگری آغاز کنیم. آیا می توان سیاست پشتیبانی “عدالت” از دولت آقای احمدی نژاد را با رفت و آمد برخی از دست اندرکاران این تارنگار به ایران از هم جدا کرد؟ آیا ناجوان مردی و نادرست است اگر اینکه گفته شود که بی ریب این رفت و آمد ها دست کم چشم “عدالت” را برای دیدن سرشت نئولیبرالی دولت احمدی نژاد بسته بود؟
نمونه دیگر رفت و آمد آقای علی توسلی به کنگره های گوناگون سازمان پیشین اکثریت است. نیروهای امنیتی رژیم ایشان را از یکی از جمهوری های گذشته شوروی ربوده بودند و او سال ها ناپدید بوده است. ولی به ناگهان در یکی از کنگره های اکثریت چهره خود را نشان می دهد و گویا با گفتن اینکه “من به چاره جویی دشواری های خود با جمهوری اسلامی پرداخته ام”، بخشیده می شود.

یادمان باشد که در گذشته یکی از اندیشمندان و سیاست گزاران امنیتی رژیم، آقای حجاریان آشکارا گفته بود که جمهوری اسلامی همیشه به دنبال آن هست که “دشمن را به مخالف و مخالف را به منتقد بدل کنند”.
آیا مگر در این رفت و آمدها نیست که برخی از این “مخالفان” در سلول های “دانشگاهی” و با “نوازش و آموزش” اسلامی استادان شکنجه سپید به “متتقد” دگرگون می شوند؟ آیا کسی می داند که این “مخالفان” “منتقد” شده هنگام برگشت به برون کشور چه تاثیری در سیاست گزاری این سازمان ها داشته و دارند؟
سازمان ها و حزب های “چپ” انقلابی و سوسیالیستی باید با یادداشتن برنامه امنیتی آقای حجاریان آن را بی سو (خنثی) کنند. وگرنه رفتار و کرداری که زاییده ولنگاری سازمانی است، می تواند که خط مشی انقلابی این سازمان ها را کم رنگ کند. بدین گونه واکاوی انتقادی سرمایه داری آرام آرام بی جان می شود و به روشنگری برای دیدگاه و پیش گزاری جایگزینِ سوسیالیستی پرداخته نمی شود. اندک اندک عضوها و هواداران این سازمان ها به جای واکاوی طبقاتی به انسان دوستی (اومانیسم) بورژوایی خشنود خواهند شد و آرزوی برپایی دولت رفاه اجتماعی سوسیال دموکراتیک جای اندیشه ناب سوسیالیستی را می گیرد. نبرد طبقاتی فراموش می‌شود و نبرد مدنی- فرهنگی تنها وظیفه آن ها می شود.

آیا این دگرگونی ها یی که ما هم اکنون در برنامه برخی از سازمان های “چپ” می بینیم زیر تاثیر “ملاحظات” و “معذوریت ها”یی نیست که این همه اینجا و آنجا از آن سخن رانده می شود؟ آیا رژیم دارای برنامه ای هماهنگ برای دگرگون کردن خط مشی دیگر نیروهای انقلابی و سوسیالیستی نیست؟ چه کسی می داند که تا چه اندازه “تئوریسین هایی” که اینجا و آنجا از “واقع گرایی” سخن می گویند زیر تاثیر “ملاحظات” و “معذوریت ها” هستند؟
راه نبرد با ترفندهای رژیم برای آبکی کردن خط مشی انقلابی نیروهای سوسیالیستی، تنگ کردن پهنه گفتگو و بالا بردن دیوار برای پاگذاشتن دیدگاه های نو در درون نیست بلکه برگشتن به سیستم سازمان دهی پیش از انقلاب حزب توده ایران است.
نیروهای درونی به سازمان دهی پنهانی نیروهای پیکار می پردازند و واکاوی خود را از توان انقلابی توده ها به رهبری می رسانند ولی تنها رهبری برون کشور با بهره برداری از آزادی خود و بدون بیم زندان و شکنجه با گردآوری از داده های گوناگون از درون و بیرون به پیش گزاری و پخش برنامه و خط مشی انقلابی می پردازد. انجام درست دیالکتیک میان پیکار درون و برون میهن دست یورش گران را از ما کوتاه می کند.

چنین دیالکتیکی نیاز به یک رهبری توانمند در برون کشور دارد که زیر بار “ملاحظات” و “معذوریت ها”یی که نیروهای درونی از آن رنج می برند، نرود و به آن “ملاحظات” تن در ندهد. همزمان پیاده کردن چنین دیالکتیک نبرد نیاز به یک رهبری هوشمند و آزادی خواه دارد که به بهانه شرایط کار پنهانی درون کشور پهنه دموکراسی و گفتگوهای بنیانی درون حزبی را در برون کشور تنگ نکند.

سخن روز شماره ۳۰
( ۲۵ امرداد ۱۳۹۸ – ۱۶ آگوست ۲۰۱۹)

برتولت برشت در نمایشنامه
گالیه به زبان یکی از شخصیت های داستان، آندره‌آ می گوید: بدبخت ملتی که قهرمان
ندارد. و گالیله که خود را قهرمان شکست خورده زیر شکنجه می بیند، پاسخ می
دهد: نه بدبخت ملتی که نیاز به قهرمان دارد.

تاریخ مردم میهن ما نشان می دهد که قهرمانان در
یک جامعه ی ستمدیده و بدبخت زاده می شوند، و آن ها در روند دگرگون کردن
و پیشرفت جامعه، جان خود را با بخشندگی می دهند تا استر سنگین گام و آهسته رو
تاریخ کمی تندتر براند.

روزبه با دادن جان، شمشیر بر پرده تاریک و
سنگینی زد که میهن را فرا گرفته بود، و با مرگ آگاهانه خود روزنی در آسمان شب
زده ساخت تا خورشید از یاد مردم نرود. او آفتاب امید در دل ها کاشت تا یخ
زمستان شکست را آب کند. و ما می دانیم که خاموشی مرگ او فراتر از آن بانگی شد که
شاه کوشید تا آن را خپه  (خفه) کند.  

سالیانی پس از نگارش رزم نامه روزبه در
تاریخ میهن ما، خسرو دیگری با بانگ “من برای جان خود چانه نمی زنم”
به مرگ ریشخند زد و ترس را از چهره ها زدود و گل سرخ سرکشی در دشت کال
سرخوردگی کاشت. گر چه رژیم برشگر (قیچی) به دست
شاه گل سرخی با سنگدلی از باغ پیکارگران راه رنج بچید ولی چند سال پس از
آن، توده ها با هزاران هزار گل سرخ به دست، خیابان ها را دشت گل سرخ ساختند و شاهنشاهی را به گورستان تاریخ فرستادند.  

 اگر این خسروان با دست و دلبازی جان خود
را پیشکش راه آزادی نمی کردند، آیا تاریخ به راه مردم و مردمی گام می گذاشت؟
آیا اگر ”خداوند تکامل نوشداروی خود را در کاسه سر شهیدان” نمی نوشید،
تاریخ  راه به جایی می برد؟

 برشت به زبان گالیله می گوید: آن کس که
حقیقت را نمی‌داند، احمق است. اما کسی که حقیقت را می‌داند و آن را دروغ می‌نامد
تبهکار است. 

در ایران امروز ما دیگر کمتر کسی است که
“حقیقت” را نداند. هر روز لایه های فراوان از هواداران پیشین رژیم از آن
جدا می شوند و در کنار مردم می ایستند و بدین گونه دسته تبهکاران نیز هر روز کمتر
می شود.  ولی زبان شمشیر ستم آن چنان برا و تیز است که کمتر کسی به دلیری سخن
از “حقیقت” می گوید، هر چند که آن را می داند و هر چند که آن را دروغ
نیز نمی پندارد.  

آنهایی که به تجربه در می یابند که ولایت فقیه
خدای روی زمین نیست، زن چکه آلوده جامعه نیست و رنجبران تنها برای بهره کشی زاییده
نشده اند، گام در راه ناگوار و پر پیچ و خم حقیقت پراکنی می گذارند. آن
ها می توانستند با دوستی و مهربانی با ستمگر، دست آشتی به روی او دراز کنند و
خاموشی خود را در بازار آزاد بفروشند و با سوداگری سودی برای خود دست و پا
کنند. و با این سازش نه تنها سفره اکنون خود را رنگارنگ که حتا آینده خوبی را
فراهم کنند. 

اما حقیقت این است که برخی ها نمی توانند
با دریافت پول و جا حقیقت را تا همیشه در سینه ها زندانی کنند. درد زندانی
کردن حقیقت به آن اندازه است که اگر با دهان فریاد نشود، دل را از درون می شکافد و
می ترکاند. 

ولی در جامعه ای که در زیر چکمه ستمگران خرد
می شود و گلوی بلبلانی را که آواز آزادی می خوانند پاره می کنند، چگونه می شود از
ستمدیدگان و رنجبران و بهره دهان در برابر ستم ورزان و بهره کشان پشتیبانی کرد؟

پی بردگان حقیقت با بی‌پروایی‌ پرده‌ های دورویی
و ریا را می شکافند و با بی‌باكی‌ از حقیقتی‌ كه‌ به‌ آن‌ دست‌ یافته‌ اند، سخن‌
می‌گویند. اما هر چند که آنها مغرور هستند، دشمن سنگدل است و به آسانی واپس نشینی
نمی کند و با همه ی توان خود به پیکار برمی‌خیزد.   

در چنین‌ پهنه نبرد چگونه می توان با استواری
اندیشه، تاوان ناتوانی تن را داد؟ چگونه می توان روی مرداب تن، اندیشه
نیلوفری رویاند؟ 
زمانی برخی ها از روی نادانی، داوری بیدادگرانه و نامهربانانه سختی در
باره ی قهرمانان شکنجه شده و “شکست خورده” داشته اند ولی مردم
امروز ما داناتر از آن هستند که به این ترفندها باور کنند. تنها ستمگران هستند که
هنوز درنیافته اند که “آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت”. 

ما یاد گرفتیم که قهرمانان راه آزادی و
برابری، فرشتگان آسمانی نیستند. اگر چه قهرمانان امروز ویژه گی های شگرف‌ی
چون پافشاری، گستاخی، پایداری و دلاوری دارند ولی مانند ما از همه ی زیبایی
های زندگی لذت می برند؛ زندگی آرام و آزاد کنار خانواده و دوستان، خوراک خوب و
نوشیدنی گوارا را دوست دارند؛ از نوازش تازیانه بر پوست خود درد و رنج می کشند؛ با
آن که از مرگ هراسی ندارند ولی درد زیر پاهای کابل خورده را حس می کنند، چون
که انسان هستند. 

از برای همین گسترش حقیقت می تواند کژدار و مریز
و همراه فراز و نشیب و پستی و بلندی باشد. 

همان گونه که سرنوشت “سپیده” به ما
نشان می دهد. بازجویان آدمکش کوشیدند که با دست و زبان خود او
، دیدگاه و اندیشه او را زیر پرسش برند. بدین گونه او را زیر شکنجه های
بربرانه با دستگاه های شکنجه باستانی وادار به پذیرش کارهای نکرده و دوری گرفتن از
اندیشه و پشیمانی از پیکار در راه کارگران کرده بودند. ولی او در نخستین زمان
درخور، رشته های بافته شده داستان سازی دژخیمان را پنبه کرد و از شکنجه و آزار سخن
راند.

“سپیده” و کارگران رزمنده از آن
دلاورانی هستند که با دانش به ناتوانی تن زیر شکنجه های گزمگان، هنگامی که 
از زخم های تن رهایی می یابند، دوباره فریاد آزادی و برابری سر می
دهند.            

سپیده قلیان با باور به فرارسیدن سپیده دمان،
همه ی نمایش های رژیم را دود کرد و در بی دادگاه خود فریاد آزادی سر داد. بار
دگر دژخیمان و گزمگان شب در این اندیشه پوچ بوده اند که با بستن دهان
“سپیده”، شب به سپیده نخواهد رسید.  

کینه توزی بر “سپیده” ناگهانی و پیش
آمدی نیست بلکه ریشه ای ژرف در سرشت زن ستیزی و کارگرکشی جمهوری اسلامی دارد.
تازیانه پشت کارگران و اسیدباشی روی زنان نشان هماهنگی روبنای باستانی و زیر بنای
سرمایه داری رژیم ولایی سرمایه داری دارد. اگر “سپیده” تنها زنی بر
ضد حجاب می بود، نگرانی رژیم تا این اندازه بالا نبود و نیازی به گوشمالی
دادن او برای ترس دادن و هشدار به دیگران نبوده است. “سپیده”فرزند
کارگری است که نه تنها رنج کارگران را در می یابد بلکه انگشت به روی
گوشت چرکین و استخوان شکسته نظام سرمایه داری ولایی گذاشته است. همراه پدر و
کارگران هفت تپه از خصوصی سازی و وابستگی اقتصادی سخن می گوید.

 رژیم ولایت فقیه با  شکنجه
“سپیده” می خواهد همزمان هم پیکارگران راه ازادی و هم رزمندگان برابری
اجتماعی را سرکوب کند. “سپیده” نماد آشکار پیوند رزم دموکراتیک با نبرد
برای سوسیالیسم است.   

آری “سپیده” نه تنها در مرداب خود
دلسوزی فرو نرفته است و به همکاران و هم طبقه های پدر خود پشت نکرده است بلکه با
نوای دل خوش آزادی و برابری خواهی خود به نمادی شایسته برای طبقه خود و زنانگی
دگردیسه کرده است. 

بی ریب پیکار توده ها با این زندان رفتن ها و
شکنجه شدن ها و نمایش نامه در بی دادگاه ها به پایان
نمی رسد. بلکه برای مردم ما این روند اغازگر پرواز اندیشه است. اندیشه ای که
دیالکتیک نبرد را اندک اندک می آموزد. اندیشه ای که با هر تجربه ای پربارتر می شود
و از گذرگاه آزمون ها می گذرد و چون راه را می یابد به نیروی پرکار آماج دار
دگرگون می شود. اندیشه برنامه دار پیوند درونی روبنا و زیر بنا را می بیند و در
خیزاب دریای پیشامدها و رویدادها شناور نمی شود بلکه با دانش خود کشتی پیکار را به
کرانه آزادی می رساند. 

“سپیده” ها دریچه ی کوچکی از یاخته
تاریک زندان به سوی فردای روشنایی می گشایند. دریچه ای که هر چند کوچک است ولی
“قطره قطره جمع شود وانگهی دریا شود”. “این ذره ذره گرمی خاموش
وار”ی که این قهرمانان  ناشناس در هوای سرد میهن می پراکنند”یک روز
بی گمان سر می زند به جایی و خورشید می شود”.  

برشت به زبان آندره‌آ می گوید: همه چیز با زور
بدست نمی‌آید! هرکاری از زور ساخته نیست! بلاهت روئین تن نیست!

زمانی مغزهای پوچ ولایت به درستی این گفته پی می
برند که بوسه بر لبان مرگ می زنند.

سخن روز شماره
۲۶ (سه
شنبه ۱۹ تیر ۱۳۹۸ ۱۰ جون ۲۰۱۹)

سیامک

هواپیماهای
جنگی بر سر پناهندگان و کُوچگران
آفریقایی در لیبی بمب می ریزند
و
نیروهای امنیتی به روی آن ها هنگام گریز
آتش می گشایند.

کُوچگران
مکزیکی در انبارهای بزرگ همچون کیسه های
برنج و گندم روی هم در شهرهای مرزی امریکا
نگه داری
می شوند.
کودکانشان
همچون پرندگان مهاجر در قفس های سیمانی
زندانی می شوند.

افسر
نیروی دریایی که کُوچگران
را از مرگ ناگزیر می رهاند به زندان محکوم
می شود.

و
سیریزا که به مردم یونان پشت کرده بود و
به پیاده کردن کژراه نماییِ
اتحادیه اروپا پرداخته بود،
انتخابات را می بازد.

نیروهای
هوادار قطر،
عربستان
و امریکا انقلاب سودان را از دست توده های
سودانی می دزدند تا به اندوخته های بانکی
خود چند سِفر
دیگر بیافزایند.

ان
چه که این همه رویدادهای گوناگون را به
هم پیوند می دهد،
نیاز
دگرگونی ریشه ای در این جهان امروز ماست.
روزگار
پینه بندی ها بسر آمده است و آری این هم
درست است که “دشمن
سنگدل”
است
ولی ما نباید غرور
خود را از دست دهیم.
ما
حاملان آینده هستیم و تدارک آزادی و
سرافرازی انسان زحمتکش را در برنامه
غرورآمیز خود
دنبال
می کنیم.

شکست
سیریزا بار دیگر نشان داده است که دگرگونی
در درون نظام سرمایه داری کار به
جایی
نمی رساند و این به این معنی نیست که از
سازش و اصلاح باید پرهیز کرد.
ولی
این نشان دهنده این است که این گونه مبارزه،
مبارزه یک پایی است که همیشه میلگند.
پای
دیگر نبرد نباید فراموش شود.

اگر
بتوان سخن از اپورتنیست
چپ و راست گفت دیدگاه و کارکرد آن ها روشن
است.
راست
می خواهد که پیکار را در چارچوب و درون
سیستم مرزبندی کند.

بهترین
سیاست های اقتصادی و اجتماعی اصلاحی درون
نظام سرمایه داری بر پایه پخش درآمد و
ثروت است که با سیستم مالیاتی پیشرو انجام
می شود.
هر
چند که این یک سیاست پیشرو است که بسیاری
از تهی دستان در کشورهای سرمایه داری را
از مرگ می رهاند،
ولی همانگونه که مارکس بارها نشان داده
بود،
یک داروی آرام بخش است که در پی درمان
بیماری ریشه ای نیست.
چون
که این سیاست دارایی ابزار تولید را زیر
پرسش نمی برد،
همیشه به دگرگونی کوچک رو و ناپایدار
بسنده می کند و نمی تواند بالاتر از این
اندازه رود  .
حتا
پیروزی این گونه سیاست ها نه به دل نرمی
سیاستمداران سوسیال دموکرات که به پرزوری
نیروها و جنبش های مردمی بستگی دارد.
هنگامی
که نیروهای بورژوازی این جنبش ها را ناتوان
بیابند همه ی این دستاوردها به آنی از بین
خواهد رفت.

دیوید
آدلر (David
Adler) نوسینده
گاردین می نویسد که سه
ناتوانی حزب سیریزا
را شکست داده است .

کاهش
محبوبیت حزب چپگرا،
در سرنوشت
سیریزا نشان می دهد که با
تقلید کردن از راست نظامی گری و نئولیبرالیسم،
حزب شناسنامه خود را،
هویت اصلی خود را، و حامیان خود را در طول
راه از دست می
دهد.
دولت
او به عربستان اسلحه فروخت و با نتانیاهو
دوستی و مهربانی کرد و از ترامپ امریکا
هواپیماهای جنگنده خرید.

دوم
این که جنبش
توده
ها نتوانست زیر تأثیر سیاست ضدمردمی رهبری
سیریزا، رابطه ی میان سیاست «ریاضت
اقتصادی» دیکته
شده ی اتحادیه اروپا و حاکمیت سرمایه را
به عنوان علت اصلی نابسامانی و بحران درک
کند. جنبش
توده ها نتوانست خواست مطالباتی-
دمکراتیک
را به سطح خواست و هدف سیاسی برای
پایان بخشیدن به سیاست دیکته شده ارتقا
دهد، خود به جنبشی سیاسی-
طبقاتی
بدل گردد. در
چهره يك سياستمدارِ
بدون
برنامه و آرمان دورنمادار باقی
ماند.
تنها
یک حزب که به اندازه کافی به یک جنبش
اجتماعی متکی است،
از درون خواست آن وظایف را بیرون می کشد،
می‌تواند
با
نشان دادن تضاد روز و اصلی جامعه
پایه های خود را میان
مردم بکارد و در میان آن ها ریشه دواند..
و
سوم این است که شعله شورش را زنده نگه
نداشت..
سیریزا
وعده داده بود که به نحوی شجاعانه و خلاقانه
با وضعیت موجود مبارزه کند.
به
همه امید داده بود.
رای
دهندگان می دانستند
که که شانس تغییرات رادیکال کم است –
اما
آن ها امید به
مبارزه
داشتند و نه تسلیم بدون مبارزه .
در
عوض سیریزا به جای خلع
ید از سیاست
بی عدالتیِ
«ریاضت
اقتصادی»،
به
عنصری برای گم شدن
روح شورش بدل
شد
و پایه حمایتش همراه با آن فرو ریخت.

چپ
می خواهد با اونتاریسم خود،
راه
سد ساله را بدون زمینه چینی یک شبه بپیماید.
آرزوهای
پندارگونه خود را جانشین کار سازمانی و
فرهنگی روزانه میان توده ها کرده است.
بردباری
و شکیبایی کار درازمدت و توانفرسا را از
دست داده است و به جای آن در گنجه تاریک و
تنهای خود برای پیروزی انقلاب سوسیالیستی
سرود می خواند.  

مارکسیسم
به ما آموخت که هر دو آن ها نادرست است.
نبرد
برای دگرگونی درون نظام در بالاترین نقطه
اوج خود به سوسیال دموکراسی خواهد انجامید
که هر چند که در دوران “جنگ
سرد ”
سرمایه
داری از ترس از سوسیالیسم به او میدان
داده بود،
ولی ده های گذشته نشان داده است که آن ها
انجام گران شرمگین نئولیبرالیسم هستند
و توده ها را برای رسیدن به فرمان قدرت،
می خواهند. نه
برای زندگی را
بهتر ساختن.

برای
همین است
که
کار اصلاحی بدون نبرد و نشان دادن دورنمای
سوسیالیستی
همیشه  بدون افق است.
دیدش
کوتاه است.
ناامید
کننده است.
نفس
را تنگ می کند.
پرواز
در قفس است که هر چند بال ها را می ورزاند
ولی به آسمان اوج نمی کشد.

گام
گذاشتن در راه اصلاح سرمایه داری برای
بهتر ساختن زندگی زحمتکشان در کوتاه مدت
ان هنگام سودمند است که افق سوسیالیستی
را
ستاره ی راهنمای توده ها سازد.

باید
به هنگام پینه دوزی این تن پوش ژنده سرمایه
داری به توده ها گفت و نشان داد که می توان
با نیروی آن ها پوشش دیگری ساخت.
می
توان جهان را دگرگون کرد.
راه
دگر نیست.
اصلاح
نظام سرمایه داری مانند زندانی محکوم به
مرگی است که هرروز با نامه نویسی روز مرگ
خود را  چند روز به دنبال می اندازد.

البته
زندگی شیرین است و باید برای هر روز زیستن
جنگید ولی بسیاری از این زندگی به معنای
انسانی آن دیگر زندگی نیست بندگی همیشگی
است.

انسان
هایی که در دلهره همیشگی پیدا کردن نان
شب هستند.
کودکی
را میفروشند تا کودکان دیگری را از مرگ
برهانند.
آن
ها می دانند که این زندگی تنها هوا خوردن
است. آن
ها از همه ی شیرینی های زندگی و فرارویی
انسانی آن بی
بهره اند.

دودلان
می گویند که “آری
آری زندگی باید والاتر از این باشد.
اما
آیا این کار با همسنگی نیروهای جهانی شدنی
است؟”  
سخن
از شدنی بودن زندگی انسانی در همین امروز
نیست.
ولی
این نباید راهبند و جلوگیر نشان دادن
زندگی انسانی باشد.
زندگی
انسانی شدنی است حتا اگر امروز شرایط آن
به سختی دیده شود و
فراهم نباشد.
نباید
شعله های آتش این رویای انسانی را برای
همیشه به بهانه واقع گرایی خاموش کرد.
روشن
نگه داشتن این آتش در دل های زحتمکشان
بخش بزرگی  از پیکار روزانه ماست.
این
پیکار را حتا خبرنگار غیرکمونیست گاردین
پذیرفت و یکی از ناتوانی های دولت پیشین
یونان را در خاموش کردن شعله های شورش می
داند. 
       

برای
همین،
درهم امیزی و پیوند نبرد دموکراتیک با
نبرد سوسیالیستی برای پنهان کردن آن
در برنامه های حزب های کمونیست نیست.
بلکه
برآمده از دانش اندوخته شده جنبش کمونیستی
است. 
این
هماهنگی پیکار در دیدگاه و کارکرد روزانه
حزب باید  بازتاب داشته باشد.
این،
پیوند دیالکتیک آن بازُوبند
سهرابی است که ما را از دگران در پهنه نبرد
جدا می سازد و به رستم توده ها برای شناخت
ما کمک و یاری می کند.

هم
اکنون اگر حزب توده ی ایران را در میان
بگذاریم،
سوای “توده
ای ها”،
دیگر
نیروهایی که خود را توده ای می خوانند در
سوی راست جای دارند.
برای
همین پشتیبانی از “توده
ای ها”
برای
انجام همسنگی دیدگاه ها گوناگون برای همه
ی توده ای های جستجوگر و کنجکاو وظیفه
میهنی
و
تاریخی
است که نمی توان از آن چشم پوشید.

آتشگاه سوسیالیسم را هیچ نباید به خاموشی کشاند، با خاموشی آن امید نیز از بین خواهد رفت. و اگر امیدی به آینده ای دیگر که انسانی است در دل ها ریشه نگیرد، علف هرز سرمایه داری جای آن را خواهد گرفت.