چکیده :«فرزانه زیلابی»، وکیل مدافع کارگران نیشکر هفتتپه، از توصیه مقامات قضایی و امنیتی برای رسانهای نکردن وضعیت موکلش «اسماعیل بخشی» خبر…
«فرزانه زیلابی»، وکیل مدافع کارگران نیشکر هفتتپه، از توصیه مقامات قضایی و امنیتی برای رسانهای نکردن وضعیت موکلش «اسماعیل بخشی» خبر دادهاست.
اسماعیل بخشی، فعال کارگری، در آخرین ساعات روز یکشنبه ۳۰ دیماه ۱۳۹۷، در منزل شخصیاش بازداشت و روز سهشنبه ۱۴ اسفند به زندان «شیبان» اهواز منتقل شد.
قرار بازداشت آقای بخشی ۱ فروردین ۱۳۹۸ به پایان رسید و “برخلاف ماده ۲۴۲ قانون آیین دادرسی کیفری، تمدید قرار بازداشت به او یا وکیلش ابلاغ نشدهاست.” این وکیل دادگستری در خصوص آخرین وضعیت موکلش میگوید: «هیچ گونه تمدید قرار به زندان واصل نشده و به طور قطع و مسلم موکلم در حبس غیرقانونی بهسر میبرد».
فرزانه زیلابی در خصوص آخرین وضعیت موکلش میگوید: «بیش از دو ماه از دستگیری و بازداشت موکلم میگذرد و قرار بازداشت وی در تاریخ یکم فروردین ماه به پایان رسیده و برخلاف ماده ۲۴۲ قانون آیین دادرسی کیفری، تمدید قرار بازداشت به موکل ابلاغ نشده و اساسا هیچ گونه تمدید قرار به زندان واصل نشده است و به طور قطع و مسلم در حبس غیرقانونی به سر می برد. بر اساس ماده یاد شده اگر علل موجهی برای ابقاء قرار بازداشت وجود داشته باشد، با ذکر علل مزبور قرار ابقاء و مراتب به متهم ابلاغ می شود. متهم می تواند از این تصمیم ظرف ده روز به دادگاه صالح اعتراض کند. اصل بر آزادی افراد و جایز نبودن قرار بازداشت میباشد و هیچ علت موجهی از علل مقر در قانون، برای بازداشت مجدد موکل وجود نداشته است. مصونیت، امنیت و آزادی شخصی ایجاب میکند که افراد جامعه، از هرگونه حبس غیرقانونی و بازداشت خودسرانه مصون باشند.»
محکومیت حبس نسرین ستوده قطعی شد
• به گفته ی رضا ستوده، محکومیت نسرین ستوده وکیل دادگستری به ۳۳ سال حبس که طبق ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی ۱۲ سال آن قابلیت اجرا دارد، قطعی شده است …
محکومیت نسرین ستوده وکیل دادگستری به ٣٣ سال حبس که طبق ماده ۱٣۴ قانون مجازات اسلامی ۱۲ سال آن قابلیت اجرا دارد، قطعی شد.
رضا خندان همسر نسرین ستوده روز سه شنبه در گفت و گو با خبرنگار قضایی ایرنا با اعلام این خبر اظهار داشت: طبق قانون همسرم ۲۰ روز از تاریخ ابلاغ رای برای اعتراض به حکم دادگاه مهلت داشت که اکنون ۴۰ روز از این تاریخ می گذرد و در اعتراض به روند تشکیل این پرونده و فرایند رسیدگی در دادسرا و دادگاه، همسرم به حکم اعتراض نکرد. وی افزود: دادستانی هم به عنوان مدعی العموم و شاکی در این پرونده، به حکم مزبور اعتراض نکرده و به طور خودکار رأی صادره قطعی شده است. خندان درباره پرونده قبلی نسرین ستوده که به پنج سال حبس محکوم شده است نیز گفت: شعبه ٣۶ دادگاه تجدیدنظر، ۲۰ فروردین را برای رسیدگی به این پرونده تعیین کرده بود که دادگاه به خاطر آنچه فوت یکی از بستگان قاضی اعلام شد، برگزار نشد. همسر نسرین ستوده از تعیین دهم اردیبهشت ماه برای رسیدگی به این پرونده خبر داد و افزود: البته همسرم اعلام کرده در اعتراض به روند رسیدگی به این پرونده، در دادگاه حضور نمی یابد. نسرین ستوده وکیل دادگستری است که ۲٣ خرداد سال گذشته، بازداشت شد. وی شهریور سال ٨۹ نیز بازداشت و به ۱۱ سال حبس، ۲۰ سال محرومیت از وکالت و ۲۰ سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم شده بود که این حکم در دادگاه تجدیدنظر به ۶ سال حبس و ۱۰ سال محرومیت از وکالت کاهش یافت. این وکیل دادگستری در نهایت پس از سپری کردن سه سال حبس در سال ۹۲ آزاد شد. ستوده ۲٣ خرداد سال گذشته به خاطر صدور حکم غیابی ۵ سال حبس مجدداً بازداشت شد و هم اکنون در زندان به سر می برد. وی چندی پیش از رئیس و معاون زندان اوین به خاطر ممنوع الملاقات کردنش به دادسرای کارکنان دولت شکایت کرد که پس از این شکایت، دستور ممنوع الملاقاتی او لغو شد. ۲٣ بهمن سال گذشته نیز قرار بود طبق اعلام قبلی شعبه ٣۶ دادگاه تجدیدنظر، جلسه رسیدگی به پرونده ستوده در ارتباط با محکومیت به ۵ سال حبس برگزار شود اما جلسه دادگاه برگزار نشد و به تاریخ دیگری که هنوز اعلام نشده است، موکول شد. او همچنین به خاطر پیدا شدن قیچی در لوازم شخصی اش، با دستور رئیس زندان اوین، سه هفته ممنوع الملاقات شد. ستوده به تازگی در حکمی که از سوی شعبه ۲٨ دادگاه انقلاب صادر شده، به اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی، فعالیت تبلیغی علیه نظام، عضویت موثر در کانون مدافعان حقوق بشر، لگام (حذف اعدام) و شورای ملی صلح، تشویق مردم به فساد و فحشا و فراهم آوردن موجبات آن و ظاهر شدن بدون حجاب شرعی در محل شعبه بازپرسی، اخلال در نظم و آسایش عمومی و نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی جمعاً به ٣٣ سال حبس و تحمل ۱۴٨ ضربه شلاق محکوم شده که طبق ماده ۱٣۴ قانون مجازات اسلامی، مجازات اشد اجرا می شود.
تشکلهای صنفی نسبت به این همه بی عدالتی سکوت نخواهند کرد
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران:
• در پی فراخوان تجمع در روز معلم از سوی شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران, این تشکل بیانیه ای خطاب به فرهنگیان شاغل و بازنشسته منتشر کرده است …
بار دیگر روز و هفته ملی معلم در پیش است و ما معلمان شاغل و بازنشسته در چشم انداز تاریخی خود همچنان برای ابتداییترین مطالبات و خواستههای صنفی خود مجبوریم لحظه ای از کوشش و فعالیت برای رسیدن به خواسته های قانونی و مطلوب خود غفلت ننماییم.
گرانی و تورم زندگی را برای اکثریت زحمتکشان سخت کرده است حقوق و درآمد معلمان سنخیتی با قیمتهای نجومی ندارد و معلمانی که در گذشته مجبور به کار در شغل دوم و سوم بودند بخاطر بیکاری گسترده باید به اتکا حقوق ناچیز معلمی از پس هزینههای هنگفت بر آیند در یک کلام وضع اقتصادی معلمان اسفناک است و در این میان وضع معلمان آزاد و خرید خدمتی اسفناکتر است.
از سوی دیگر اکثریت دانش آموزان که از خانوادههای زحمتکش هستند وضع بهتری از معلمان ندارند و متاسفانه هر روز شاهد گسترش سیاست های ضد آموزشی مانند پولیسازی و کیفیتزدایی از آموزش هستیم. گویی در تمام حکومت ها و دولت ها وضع معلمان یکسان است و قرار نیست آموزش و پرورش اولویت دولتها باشد.
به همین دلیل معلمان از زمان تاسیس مدارس نوین در ایران تاکنون همواره برای بهسازی آموزش تلاش نموده و متاسفانه همواره سرکوب شده اند.
امروز بیش از نیم قرن از اصابت گلولهی ماموران رژیم دیکتاتور پهلوی بر شقیقهی معلم معترض و دانشجوی دکترای فلسفه این مرز و بوم، ابوالحسن خانعلی، گذشته است اما اگر امروز کارگزاران حکومت جمهوری اسلامی به ظاهر مانند رژیم دیکتاتوری گذشته با شلیک مستقیم اعتراضات معلمان را سرکوب نمی کنند ولی با اشکال متفاوت از حبس و زندان و اخراج و تبعید کوشیده اند صدای عدالتخواهی معلمان را خاموش نمایند.
از این رو معلمان آگاه و فداکار این سرزمین چون محمود بهشتی لنگرودی ، اسماعیل عبدی ، محمد حبیبی ، عبدالرضا قنبری و روح الله مردانی را با اتهامات واهی امنیتی حبس نمودهاند.
اما بر خلاف ادعاهای مسئولان و ماموران ارگانهای سرکوبگر ، با نگاه دقیقتر و عمیق تر به دیدگاه نظری و عملی معلمان معترض محبوس در گذشته و حال ، خواهیم یافت که اعتراضات این معلمان جز برای:
۱ – بهینهسازی آموزش در مدارس ۲ – توقف خصوصی سازی آموزش ۳ – حق تشکل یابی مستقل ۴ – رفع موانع ناشی از اعمال سلیقه ای و فراقانونی در مسیر فعالیت های قانونی تشکل های صنفی فرهنگیان ۵ – ایجاد بیمه کارآمد برای فرهنگیان ۶ – اجرای دقیق مصوبه ی نظام پرداخت هماهنگ حقوق و دستمزد ۷ – دفاع از حقوق معلمان بخش خصوصی، آزاد و خریدخدمت
و حرکت بر مدار مطالبات صنفی و آموزشی نبوده و نیست.
شورای هماهنگی فرارسیدن روز ملی معلم را به معلمان دربند و تمام فرهنگیان تبریک می گوید و باد و خاطره ابوالحسن خانعلی و تمام پیشگامان عرصه تعلیم و تربیت را گرامی می دارد.
همچنین شورا فرارسیدن اول می روز جهانی کارگر (۱۱ اردیبهشت) را به تمامی کارگران زحمتکش میهنمان و معلمان مشمول قانون کار تبریک گفته و این روز جهانی را گرامی می دارد.
تحصن معلمان در اقصی نقاط کشور در ماههای مهر و آبان و اسفند و تجمعات مکرر اعتراضی معلمان در شهرهای مختلف علیرغم احضارها و دستگیری ها و بازداشتهای گستردهی فعالان صنفی ، بار دیگر نشان داد که معلمان نهایت تلاش خود را به کار می برند تا به مدنیترین شکل و منطقیترین زبان و بیان ممکن ، خواستههای قانونی خود را به سمع و نظر مسئولان از دولت تا مجلس و نهادهای حاکمیتی برسانند. هرچند که مسئولان امر نمیخواهند برای توسعه و ایجاد وحدت ملی بین همه اقوام کشور ، بهسازی آموزش و پرورش و ارتقا معیشت و منزلت معلمان را در اولویت و صدر تصمیم سازیهای خود قرار دهند
همانطور که می دانید شورای هماهنگی پس از تحصن اسفندماه اعلام نمود اگر به مطالبات بیتوجهی شود پس از فروردین اعتراضات صنفی را جدی تر ادامه خواهد داد. در همین راستا شورای هماهنگی، از کلیهی فرهنگیان شاغل و بازنشسته دعوت میکند که در تجمع اعتراضی ساعت ۱۰ صبح روز پنجشنبه ۱۲ اردیبهشت ۹۸ در ادارات کل آموزش و پرورش یا در ادارات آموزش و پرورش شهرستانها و مناطق تابعه حضور به هم رسانده ، تا خواسته های خود را در قالب قرائت مقاله و شعر و سرود و قطعنامه پایانی شورا اعلام نمایند.
لذا از تمام فرهنگیان عزیز درخواست می شود تا روز تجمع ، هر معلم مانند یک رسانه عمل کنند و همکاران را برای حضور در تجمع آگاه سازند و برای دانش آموزان و والدین اهداف تجمع را تبیین نمایند.
طبیعی است اگر فرادستان چون گذشته نسبت به مطالبات بی توجه باشند تشکلهای صنفی نسبت به این همه بی عدالتی سکوت نخواهند کرد.
شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان ایران ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۸
انقلاب سودان
مقاله اختصاصی رفیق فتحی الفضل عضو هیأت سیاسی حزب کمونیست سودان برای اخبار روز
• مقاله حاضر را رفیق فتحی الفضل عضو هیأت سیاسی حزب کمونیست سودان به تقاضای اخبار روز و برای انتشار در این سایت نوشته است. این مقاله حاوی توضیح مواضع کمونیستهای سودان در مورد آخرین تحولات این کشور است. حزب کمونیست سودان از نیروهای اصلی رهبری کننده انقلاب کنونی در سودان است. فتحی افضل عضو هیئت سیاسی حزب کمونیست سودان است. او در هفته های اول خیزش مردمی دستگیر شد و تا همین اواخر در زندان رژِیم سودان بود …
مقاله حاضر را رفیق فتحی الفضل عضو هیأت سیاسی حزب کمونیست سودان به تقاضای اخبار روز و برای انتشار در این سایت نوشته است. این مقاله حاوی توضیح مواضع کمونیستهای سودان در مورد آخرین تحولات این کشور است. حزب کمونیست سودان از نیروهای اصلی رهبری کننده انقلاب کنونی در سودان است. فتحی افضل عضو هیئت سیاسی حزب کمونیست سودان است. او در هفته های اول خیزش مردمی دستگیر شد و تا همین اواخر در زندان رژِیم سودان بود و در حال حاضر در استراحت و زیر مراقبت پزشکی است.
* * *
۱۹ آوریل، آغاز پنجمین ماه انقلاب سودان بود. تظاهرات توده ای روز ۱۹ دسامبر ۲۰۱۸ در واکنش به سه برابر شدن بهای نان و سوخت آغاز شد و به سرعت به گردهمایی های سراسری علیه البشیر و سه دهه حکومت دیکتاتوری فرا رویید. مانند هر روند انقلابی، هیچ فرد یا حزبی قادر به پیش بینی روز آغاز انفجار نبود. آنچه امروز انقلاب دسامبر نامیده می شود، نتیجه انباشت شماری از حرکات توده ای، نبردهای سخت و فداکاری ها بود.
در تاریخ متأخر ما دو تحول مهم وجود دارد. قیام سپتامبر ۲۰۱۳ که در آن هزاران نفر برای تظاهراتی مسالمت آمیز به خیابانها آمدند، با سرکوب شدیدی مواجه شد که به مرگ ۲۳۰ زن و مرد جوان انجامید. تحول دوم پس از ۱۶ ژانویه ۲۰۱۸ روی داد. در آن روز، تشکیلات حزب کمونیست سودان در پایتخت در اعتراض به تغییرات قیمتها و بودجه جدیدی که از سوی حزب کمونیست سودان بوجه فقر و مرگ نامیده شد، دعوت به یک راهپیمایی مسالمت آمیز در خارطوم کرد. این راهپیمایی که آغازی مسالمت آمیز داشت، به تظاهراتی گسترده در همه خیابانهای خارطوم تبدیل شد. روز بعد، حزب کمونیست سودان همه نیروهای اپوزیسیون را به یک نشست دعوت کرد. در آن زمان دو گروه اصلی وجود داشتند که همه احزاب و سازمانهای اپوزیسیون را نمایندگی می کردند: نیروهای اتحاد ملی که شامل حزب کمونیست سودان، احزاب ناسیونالیست، بعثی ها و و ناسیونالیست های عرب بود، و جریان قیام که دربرگیرنده سازمانهای محلی معترض و درگیر مبارزه برای حفظ اراضی اعضای آنها و علیه فروش زمینهای حاصلخیز به شاهزاده های خلیج، شرکتهای آمریکایی و سرمایه داران روس و چینی بود.
نشست گروه های اپوزیسیون در مقر حزب امت برگزار شد. در آن جلسه، جریان دیگری از اپوزیسیون نیز حضور داشت، متشکل از حزب امت، کنگره سودان و دو گروه از جریانات مسلح دارفور. در آن نشست، در نتیجه تلاشهای حزب کمونیست سودان، یک پلاتفرم مشترک شکل گرفت و خواهان سرنگونی رژیم و احیای دمکراسی شد. آن جلسه اولین گام در راه اتحاد اپوزیسیون بود. با این حال، برخی از گروه های حاضر در آن نشست، به ویژه حزب امت و جبهه خلق برای آزادی سودان (شمال) اندکی بعد مواضع خود را تغییر دادند. آنها تسلیم فشار جامعه بین المللی شدند و نقشه راه ارائه شده از سوی سازمان وحدت آفریقا و گروه سه جانبه متشکل از ایالات متحده آمریکا، نروژ و بریتانیا را پذیرفتند. نیروهای اتحاد ملی نقشه راه را رد و محکوم کردند و این موضع خود را با عموم در میان گذاشتند. به جای نقشه راه، حزب کمونیست سودان خواهان بسیج توده ای شد. کمیته مرکزی حزب تصمیم گرفت اعضای خود را مأمور تلاش مشترک با بدنه و شاخه های حزب با هدف اصلی تقویت تشکیلات حزب در سطح جنبش و احیای ائتلافهای دمکراتیک با جوانان و دانشجویان و نیز زنان کند. کمیته مرکزی گروه ویژه ای برای کار سازمانگرانه در میان زحمتکشان، دهقانان و متخصصان تشکیل داد. این تلاش برای ساماندهی مقاومت توده ای در محلات، موسسات و نهادهای آموزشی ضروری تشخیص داده شد. این تدابیر، نقش اساسی در پایه گذاری ستونهای اصلی جبهه دمکراتیک ملی به منظور رهبری اعتراضات توده ای داشت. در نتیجه این اقدامات، ایجاد جبهه وسیعی در سطح توده ها آغاز شد. از آن پس، موج جدید از مبارزه علیه رژیم و سیاستهایش شکل گرفت.
لازم به ذکر است که از ژانویه تا دسامبر ۲۰۱۸ البشیر سه دولت را برکنار کرد، برای دادن پایگاه های نظامی به روسیه سفر کرد و از پوتین خواست در برابر آمریکا از او حمایت کند. در عین حال، او با اعزام نیرو به یمن برای شرکت در جنگ به محوریت عربستان سعودی موافقت کرد. وی همچنین کنترل سواکن، دومین بندر بزرگ سودان در کرانه بحر احمر را به ترکیه واگذار کرد و حاصلخیزترین اراضی را در اختیار قطر گذاشت. آشکار بود که رژیم آخرین روزهایش را می گذارند. در ژوئیه ۲۰۱۸ کمیته مرکزی حزب کمونیست سودان به بازبینی کار انجام شده و دستاوردهای کسب شده پرداخت. حزب بار دیگر بر موضع خود مبنی بر عدم سازش با رژیم و عدم سازش با جامعه بین المللی، خودداری از مذاکره با رژیم و عدم شرکت در انتخابات ریاست جمهوری در سال ۲۰۲۰ تأکید کرد. حزب در راستای این مواضع، از احزاب و سازمانهای شرکت کننده در فراخوان سودان، دعوت به همکاری و تشکیل جبهه ای وسیع برای براندازی رژیم کرد. در آن نقطه عطف بود که سازمانهای متخصصان شکل گرفتند. این سازمانها که به ویژه از پزشکان، مهندسان، وکلا، استادان دانشگاه و گروه های جامعه مدنی تشکیل می شوند، موافقت کردند که تلاشهای خود را یکپارچه کنند.
فراخوان اولیه برای راهپیمایی توده ای ۲۵ دسامبر در اعتراض به بودجه سوم، از سوی گروه متخصصان صادر شد. اما حزب کمونیست سودان بر آن بود که باید موضوع تظاهرات عوض شود تا همه احزاب سیاسی در آن شرکت کنند. فکر تغییر موضوع تظاهرات پس از تظاهرات توده ای در عطبره در شمال شرقی خارطوم شکل گرفت. عطبره مرکز اصلی راه آهن سودان است و یک شهر کارگری محسوب می شود. در آنجا بود که خیزش جدید آغاز شد. این یادآوری اهمیت دارد که همچنان دو پروژه اصلی برای آینده وجود دارد، یکی طرح پیشنهادی حزب کمونیست سودان و متحدانش است که اکنون مورد حمایت متخصصان نیز هست. به عنوان حامیان دیگر این طرح، می توان از گروه های مسلح اصلی به رهبری عبدالوحید و الحیلو نام برد که ایده ها و برنامه هایشان منطبق بر مواضع نیروهای اتحاد ملی است، از جمله براندازی کل رژیم و اتخاذ سیاستهایی که به برچیدن و امحای دولت دیکتاتوری منجر شود. پروژه دیگر، طرح ملایم ارائه شده از سوی گروه سه جانبه آمریکا، اتحادیه اروپا و دولتهای مرتجع منطقه یعنی عربستان، امارات متحده عربی، بحرین، ایران، مصر، قطر و ترکیه است. هدف این طرح، گسترش پایه اجتماعی رژیم از طریق دعوت از برخی نیروهای اپوزیسیون به شرکت در دولت است. کودتای نظامی اخیر، کوششی برای اجرای طرح سازش است.
مبارزه در سودان حول دو طرح نامبرده ادامه دارد.
یکم اردیبهشت؛ روز کانون نویسندگان ایران
• روز اول اردیبهشت هر سال روز کانون نویسندگان ایران است. کمیسیون فرهنگی کانون نویسندگان ایران یادداشتی در گرامیداشت این روز منتشر کرده است …
از تاسیس کانون نویسندگان ایران در یکم اردیبهشت سال ۱٣۴۷ بیش از نیمقرن میگذرد. ۵۱ سال پیش ۴۹ نویسنده با تصویب منشور و اساسنامه سنگبنای تشکلی را گذاشتند که در پنجاه سال اخیر تنها نهاد مستقل نویسندگان ایران بوده است؛ آینهی تمامنمای یک تاریخ پرفراز و نشیب نوشتن و نویسندگی در سرزمینی که حاکمانش، در هر لباس و عقیدهای، همواره در برابر آزادی بیان تیغ برانشان را از رو بسته بودهاند؛ کشمکشی چنان نابرابر که چون نیک بنگریم در جایجای راه طی شده نقش زندان و ناامنی و قتل را به روشنی میبینیم و البته گردنفرازی قلمها و قلمدارانی که در طلب حق و حرمت انسانی خویش رهپویان این راه پرمخافت بودهاند نه رهرو راههای تعبیه شدهی سانسورچیان و سرکوبگران آزادی بیان. پس درود میفرستیم به همهی آغازگران و ادامهدهندگان این راه پنجاه ساله و گرامی میداریم کوششهای جانفرسای آنها را برای اعتلای فرهنگی جامعه که بدون آزادی بیان بیهیچ حصر و استثنا، به تمامی دست نخواهد داد. روز اول اردیبهشت هر سال روز کانون نویسندگان ایران است. روزی که باید به آن مسیر طی شده و راه در پیش نگریست و کوششهای انجام گرفته را و هدفهای ثبت شده در منشور را گرامی داشت. گرچه پیشترها جمع مشورتی برای گرامیداشت چهلمین سال تاسیس کانون فعالیتهایی همچون چاپ پوستر و تهیهی تیشرتهای تبلیغی انجام داد، هیئت دبیران در سال ۱٣۹٣ “روز کانون” را تصویب کرد. از اردیبهشت سال ۱٣۹۴ به دلیل محدودیتهای تحمیل شده به کانون در آخرین سهشنبه فروردین که جمع مشورتی تشکیل میشود کمیسیون فرهنگی بزرگداشت “روز کانون” را (با مراسمی مختصر) تدارک میبیند. سال گذشته اما پنجاهمین سال تاسیس کانون بود؛ مناسبتی ویژه که لازم بود مراسمی درخور برای بزرگداشت آن تدارک شود. به همین دلیل از سالی پیش از رسیدن اردیبهشت ۱٣۹۷ کمیسیون پنجاه سالگی کانون تشکیل شد تا هم برای مراسم برنامهریزی و هم تاریخ کانون را در قالب کتاب تدوین کند. به همت ستودنی اعضای کمیسیون پنجاه سالگی و نظارت هیئت دبیران هر دو کار به انجام رسید؛ اما هر دو کار در مرحلهی نهایی به تصرف ماموران درآمد. در اواخر اردیبهشت سال گذشته ساعتی پیش از برگزاری جشن پنجاه سالگی کانون که بنا بود در محلی خصوصی برگزار شود، ماموران اطلاعات پرشمار یورش بردند و مراسم را ممنوع کردند و آنچه را به همت اعضای کمیسیون پنجاه سالگی کانون برای بزرگداشت نیم قرن فعالیت این نهاد تدارک دیده شده بود، توقیف کردند و با خود بردند. امسال نیز کمیسیون فرهنگی روز سهشنبه ۲۷ فروردین را به بزرگداشت پنجاهویکمین سال تاسیس کانون اختصاص داد. این جشن کوچک با حضور شماری از اعضای کانون برگزار شد. در آغاز یادداشتی را که کمیسون فرهنگی به مناسبت این روز تهیه کرده بود آیدا عمیدی خواند. در پایان نیز کیک پنجاه و یک سالگی کانون بریده و بخش شد. روز کانون بر اعضا و دوستداران کانون و بر همهی مخالفان سانسور و مدافعان آزادی بیان فرخنده باد!
متن کامل یادداشت: پنجاه و یک سالگی کانون نویسندگان ایران گرامی باد!
پنجاه یک ساله شدن یک نهاد مستقل روشنفکری در کشوری همواره استبدادزده اتفاقی تاریخی است. مقدمات تشکیل کانون با اراده ی جمعی نویسندگان مستقل و مخالف سانسور در تحریم کنگره ی حکومتی «نویسندگان و شعرا و مترجمان» فراهم شد. اراده ای جمعی که از یک طرف حکومت را وادار به لغو کنگره کرد و از طرف دیگر نویسندگان ایران را به سرعت به سمت ایجاد نهادی از آن خود پیش برد. همین اراده بود که در سال ۱٣۵۶ پس از سرکوبها و در سال ۱٣۷۷ پس از قتلهای سیاسی زنجیرهای فعالیت کانون را احیا کرد و در دورههای فترت بنا به ضرورتهای گوناگون نویسندگان را گرد هم آورد. اکنون که پنجاه و یک سال از تأسیس کانون و سی سال از دورهی سوم فعالیت آن می گذرد اراده ی جمعی و کار گروهی همچنان نجاتبخش است.
در اردیبهشت ۱٣۴۷ کانون نویسندگان ایران فعالیت خود را بر پایه ی دو اصل دفاع از آزادی بیان و دفاع از منافع صنفی اهل قلم آغاز کرد. آنچه در مرامنامه ی کانون در توصیف رفتار مقامات حکومتی ایران با نویسندگان و صاحبان اندیشه و هنر آمده بود همچنان پا بر جاست و در گذر زمان اشکال پیچیده تر و خطرناکتری به خود گرفته است. همچنان و پیوسته حکومت در کار «پروردن و به کار گرفتن اندیشههای رام و دستآموز» از یک سو و از سوی دیگر «ترس و بدگمانی و کینهتوزی نسبت به اندیشههای پوینده ی راه گشا» است. کانون نویسندگان ایران پنجاه و یک سال چون مانعی سخت، حرکت حکومتها را در این دو مسیر عمده دشوار کرده است. و در طول حیات خود همواره بهای ایستادن و پافشاری بر یک ضرورت را پرداخته است: ضرورت آزادی بیان و اندیشه که «ضرورت رشد آینده ی فرد و اجتماع ما» است. در حاشیه ی این ایستادگی کارنامهی حکومتها شامل سانسور، منزوی کردن نویسندگان مستقل و ایجاد محرومیتهای گوناگون برای آنان، تخریب چهره ی نویسندگان و نهادهای روشنفکری، بازجوییهای پیدرپی و بازداشت ها و به زندان افکندن ها، و قتل نویسندگان و دگراندیشان است. در پنجاه و یک سالگی کانون نویسندگان ایران سه تن از اعضای کانون، رضا خندان مهابادی، بکتاش آبتین و کیوان باژن، در مجموع با قرار وثیقه ی سه میلیارد تومانی در انتظار دادگاه به سر میبرند. وثیقهای سنگین که به امید تأمین نشدن برای این سه نویسنده تعیین شده بود. از جمله مصادیق دو اتهام عمده ی این سه نویسنده (تبلیغ علیه نظام و اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی) تألیف کتاب چهار جلدی «پنجاه سال کانون نویسندگان ایران» است. کتابی که در پنجاه سالگی کانون در چند دوره ی معدود منتشر شد و پیش از رسیدن به دست اعضای کانون تمام دوره های آن توسط نهاد امنیتی توقیف شد. گزارش توصیفی و دقیق این کتاب از تاریخ پنجاه سالهی کانون نویسندگان ایران به شکلی اجتناب ناپذیر دربرگیرنده ی کارنامه ی حکومتها در سرکوب اهالی اندیشه و قلم نیز هست. منبعی منسجم و دقیق برای تمام کسانی که میخواهند میان تحریف ها و تبلیغات حکومت و اظهارنظرهای شخصی راهی به بخش مهمی از تاریخ روشنفکری ایران بیابند. اقدام دولت در توقیف کتابها و جرم انگاری تألیف آنها بار دیگر به ما یادآوری میکند که حاکمان تا چه حد از به میان آمدن نام این نهاد مستقل و چهرهی شفاف آن در هراسند.
مسیری که حاکمیت با تخریب علنی چهرههای مستقل و معترض آغاز کرده بود در سالهای اخیر به شکلی نظاممند و با وضوحی کمتر در فضای مجازی و حقیقی پی گرفته شده است. اکنون در پنجاه و یک سالگی کانون نویسندگان ایران حضور اعضای جوان در سایهی تجربیات بیبدیل اعضای قدیمی خبر از گشوده شدن بابهای تازه ای در فعالیت های کانون می دهد. یافتن راهکارهایی برای ارائه ی چهره ای شفاف از کانون و اهداف آن، به طیف وسیعتری از مردم، در این روزها امری ضروری به نظر میرسد که به غیر از کار جمعی، همت تک تک اعضا را نیز میطلبد. انتخاب و پذیرش مسئولیتی فردی که هر کدام از ما را، در کنار تولید آثار ادبی و انتقادی، ملزم به تولید آثاری کند که نوری دوباره بر اهداف و آرمانهای کانون بیفکنند و باب گفتگو را باز نگه دارند. اهداف و آرمانهایی که میتوانند در روزگار آشفتهی کنونی که مرز میان نویسندهی مستقل و غیرمستقل مغشوش شده است همچون معیاری روشن و نقطهای قابل اتکا عمل کنند. باشد که نویسندگان مستقل دیگر نیز ضرورت کار گروهی در مقابل سرکوب و سانسور را دریابند. که کانون نویسندگان ایران نهادی از آن همه¬ی نویسندگان مستقل مخالف سانسور و سرکوب است.
کمیسیون فرهنگی کانون نویسندگان ایران ۲۷ فروردین ۱٣۹٨
فراخوان تجمع سراسری و گسترده فرهنگیان ایران
• شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان، معلمان سراسر کشور را به برگزاری تجمع سراسری اعتراضی در روز دوازدهم اردیبهشت «روز ملی معلم»، دعوت کرد …
شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان، معلمان سراسر کشور را به برگزاری تجمع سراسری اعتراضی در روز دوازدهم اردیبهشت دعوت کرد. در اطلاعیه که به این منظور منتشر شده، چنین آمده است:
بدینوسیله شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، تجمع اعتراضی روز ملی معلم را به اطلاع تمامی همکاران عزیز می رساند. لذا از تمامی همکاران بزرگوار اعم از پیش کسوتان و شاغلان انتظار میرود تا با همبستگی و همدلی هر چه بیشتر در هر چه باشکوه تر برگزارشدن این تجمع همراهی و همکاری لازم را داشته باشند. لازم به ذکر است که این تجمع در راستای پیگیری مطالبات صنفی و آموزشی و در اعتراض به عدم توجه مسئولان به مطالبات بر حق فرهنگیان، به صورت گسترده و سراسری در تمامی استانها و شهرستانهای کشور برگزار خواهد گردید. بدیهی است حضور تک تک شما فرهیختگان، تاثیر مثبت و مستقیم در تحقق مطالبات برحق فرهنگیان خواهد داشت.
زمان: پنج شنبه ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۸ ساعت ۱۰ تا ۱۲
مکان: _ مراکز استانها: اداره کل آموزش و پرورش استان. _ مراکز شهرستانها: ادارات آموزش و پرورش شهرستان.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران بیست و نهم فروردین ماه یکهزار و سیصد و نود و هشت
اعضای موسسه ی میثاق نصر در اهواز بازداشت شدند
• در ادامه ی بازداشت فعالان مدنی خوزستان، چهارشنبه شب ۲۸ فروردین ماه ۱۳۹۸، اعضای موسسه فرهنگی-ا جتماعی میثاق نصر توسط قرارگاه ابوالفضل العباس تابع اطلاعات سپاه در اهواز بازداشت شدند …
چهارشنبه شب ۲٨ فروردین ماه ۱٣۹٨، اعضای موسسه فرهنگی-ا جتماعی میثاق نصر توسط قرارگاه ابوالفضل العباس تابع اطلاعات سپاه در اهواز بازداشت شدند. اعضای این موسسه با تشکیل کمیته مردمی برای کمک به سیل زدگان در چند روز سیل فعالیتهای فراوانی داشتند.
به گزارش منابع محلی از اهواز، فعالیتهای این موسسه بیشتر فعالیتهای فرهنگی، نشر کلیپ های شعر به زبان عربی، فعالیتهای مدنی بوده است. در جریان سیل این موسسه همانند کمیته های مردمی دیگر به سیل زدگان کمک و در جمع آوری کمک ها فعالیت داشت. بیشتر اعضای این موسسه در استحکام سیلبندها در مناطق مختلف همراه مردم بوده اند.
بنابر این گزارش، افراد بازادشت شده این موسسه حسن طرفی، عارف سواری، حسن ساعدی و شهاب صیاحی (بلاوی) اعلام شده اند.
پیش از این در روز های شانزده و هیچده، ۲۴، ۲۵ و ۲۷ فروردین ماه در منطقه شعیبیه شوشتر، شهر حمیدیه و مناطق مختلف شهر اهواز از جمله کوی صیاحی، کوی علوی (حی الثوره)و ملاشیه ده ها نفر از امداد رسانان کمیته های مردمی بازداشت شده بودند.
سپیده قلیان و بهارانهای از زندان
گفتم که شهر آرزو در پسِ این پیچ است و من شیادی صیاد نبودم، وای شگفتا که شهر آرزو در پسِ این پیچ بود! (اط)
وقتی دانه خشکیده جوانه زد خورشید در سپیدار میدرخشد …
واژهها نارسایند، نمیدانستم چهطور و چگونه از زحماتتان قدردانی کنم. دانه لوبیایی از خوراک لوبیای پنجشنبه شبهای انفرادی، بازداشتگاه اطلاعات، در جیب لباسم نگه داشته بودم. دانه پخته شده پس از مدتی خشک شد، به یاد هم طبقهایهایم این یادگار را چند روزی در پارچه خیس نگهداری کردم، ناباورانه جوانه زد. دانه جوانهزده را در گلدان کوچکم کاشتم، سبز شد. تقدیم به همهتان. تابنده باد سرنوشتتان …
