اعتصاب کارگران فنی راه‌آهن در چند شهر

این تصویر دارای صفت خالی alt است؛ نام پروندهٔ آن image-10.png است

دور جدید اعتراضات کارگران راه آهن به عدم دریافت حقوق ,«معوقات بیمه ای»، و «حقوق و مزایای شغلی»، «قراردادهای تبعیض آمیز میان نیروهای رسمی و پیمانکاری» و «نبود امکانات بهداشتی برای حفاظت از شیوع ویروس کرونا» در راس اخبار اعتراضات کارگری طی روزهای گذشته بود. کارگران سایر حوزه های کارگری نیز در استانهای مختلف تجمعات اعتراضی برگزار کردند

تجمع کارگران شرکت کشت و صنعت کارون

به گزارش منابع کارگری، روز پنجشنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۹، شماری از کارگران شرکت کشت و صنعت کارون در محوطه این شرکت دست به تجمع اعتراضی زدند.

این کارگران دلیل تجمع خود را اعتراض به پائین بودن کاهش میزان حقوق دریافتی و عدم پرداخت معوقات مزدی خود عنوان کردند.

روز سه شنبه ۲۰ آبان ماه ۹۹ نیز ، کارگران پیمانکاری مجتمع کشت و صنعت کارون در محوطه این مجتمع دست به تجمع اعتراضی زده بودند.

کارگران پیمانکاری کشت و صنعت کارون خواستار تبدیل وضعیت خود از “تامین نیرو با پیمانکار” به “قرارداد مستقیم با شرکت” هستند.

این کارگران گفتند: “چرا در یک مجموعه، باید بین کارگران تبعیض وجود داشته باشد؛ تعدادی رسمی باشند و دستمزدهای بالاتر بگیرند و عده‌ای نیز مثل ما پیمانکاری باشند و طرف حساب شرکت‌های پیمانکار؟! ما نه امنیت شغلی داریم و نه دستمزدمان به اندازه کارگران رسمی است”.

کارگران کشت و صنعت کارون ادامه دادند: “رفع تبعیض، یک خواسته قانونی و حق مسلم ما کارگران است؛ وقتی ما برای مجتمع کار می‌کنیم، چرا قرارداد مستقیم نداشته باشیم؟”.

کشت و صنعت کارون، حدود ۲۵۰۰ نیروی قرارداد مستقیم و حدود ۷۰۰۰ نیروی پیمانکاری دارد که با شرکت‌های مختلف قرارداد دارند.

تجمع کارکنان میدان نفتی آزادگان شمال

روز پنجشنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۹، گروهی از کارکنان میدان نفتی آزادگان شمالی واقع در شهرستان اهواز، با برگزاری تجمع اعتراضی در محوطه محل کار خود خواستار رسیدگی به مطالبات خود شدند.

آنها دلیل تجمع خود را اعتراض به پایین بودن سطح حقوق دریافتی خود و نبود امکانات رفاهی و درمانی عنوان کردند.

گزارش کارگر نفتگر از تجمع کارگری در عسلویه

در هفته گذشته کارگران پیمانی شرکت توسعه انرژی پتروالکتریک شاغل در خطوط زیر مجموعه شرکت توسعه پلمیر پاد جم با حراست شرکت این نیروی سرکوب مستقر در محیط های کارگری درگیر شدند. در این حرکت اعتراضی کارگران محوطه کارگاهی را مسدود کردند و مانع ورود حراست شدند.

پیمانکار با وعده دادن از کارگران میخواهد که به سر کارشان برگردند اما کارگران زیر بار نرفته و پیگیر وعده های داده شده در زمینه افزایش حقوقها و بهبود شرایط کاری خود و کوتاه شدن دست پیمانکاران میشوند. بنا بر خبرها با نزدیک شدن به آخر سال و گرانتر شدن هر روزه قیمت ها و سطح نازل حقوقها فضای اعتراض در میان کارگران تشدید شده و کارگران پیگیر خواستهایشان هستند.

بنا بر خبر دیگری روز دوازدهم ابان ماه عده از کارگرای بیکار در این هفته با خواست اشتغال و پارتی بازی در استخدام ها به کار مقابل مدیریت کار و اشتغال سازمان منطقه ویژه پارس تجمع کردند. بنا بر خبر هم اکنون در این پروژه نیروی جدید استخدام میشود. و وقتی کارگران بیکار مراجعه میکنند به آنها گفته میشود که نیرو نمیگیرند . اما اگر رشوه بدهند به آن ها نامه شروع کار میدهند. رشوه گیری برای بکار گیری در پروژه ها یک شکلی از دزدی و چپاول در این منطقه است.‎

دور جدید اعتراضات کارگران راه آهن به عدم دریافت حقوق

اعتراضات کارگران راه آهن در نقاط مختلف کشور به دنبال فرصت سه روزه‌ای که به کارفرمایان پیمان‌کاری داده شده بود، از روز ۲۱ آبان ۱۳۹۹ با تجمع کارگران از سر گرفته شد.

کارگران ثابت و رسمی تراورس خراسان براساس فراخوانی که روز ۲۰ آبان در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرده بودند، صبح روز چهارشنبه ۲۱ آبان مقابل دادستانی مشهد تجمع اعتراضی خود را برگزار کردند.

کارگران راه‌آهن تراورس ناحیه خراسان نسبت به عدم دریافت حقوق و مزایا، تجمیع کارگران، بن ماه رمضان و نداشتن امنیت شغلی اعتراض دارند.

به گزارش منابع کارگری، کارگران راه‌آهن زاگرس نیز روز ۲۱ آبان به دلیل وضعیت بد معیشتی و حقوقی و رای دادگاه به نفع «گروه امیرمنصور آریا»، دست از کار کشیده و اعتصاب کردند.

به گفته کارگران، رای صادر شده از سوی هیات داوری که ابلاغ شد، تنها بحث حساب و کتاب‌های دفتری بین سازمان خصوصی‌سازی و گروه بوده، در صورتی که مشکل اصلی، وضعیت بد معیشتی و موقعیت بی‌سر و سامان پرسنل است که در رای صادره نسبت به آن بی‌توجهی شده است.

کارگران راه‌آهن دو منطقه کرج و شمال‌شرق نیز از صبح روز ۲۱ آبان ۱۳۹۹ اعتصاب خود را آغاز کرده‌اند. این کارگران که در بخش تراورس مشغول به کار هستند، نسبت به وضعیت معیشتی و حقوقی خود معترض هستند. علاوه بر این، نسبت به دزدی توسط مدیرعامل شرکت اعتراض دارند.

به گفته کارگران راه‌آهن کرج، خراب‌کاری که امیرمنصور آریا در شرکت تراورس به وجود آورده، بی‌سابقه است: «هم اکنون این شرکت در حال قطع درختان کارخانجات اندیمشک و به فروش رساندن آن‌ها است که یک دزدی آشکار در روز روشن به شمار می‌رود و هیچ قانونی، حتی قوه قضاییه هم نمی‌تواند مانع کار آن‌ها شود.»

کارگران شرکت تراورس در ورامین هم دوشنبه ۱۹آبان ۱۳۹۹در اعتراض به عدم پرداخت دستمزدهای معوقه و نداشتن امنیت شغلی و معیشتی دست از کار کشیده و در محل کار خود دست به تجمع زدند. آن‌ها با تجمع و مسدود کردن مسیر حرکت قطار، خواستار پرداخت چهار ماه دستمزد معوق و سایر مزایای کاری خود شدند. این کارگران خواستار حذف شرکت‌های پیمان‌کاری در راه‌آهن هستند. آن‌ها می‌گویند تاخیر شرکت‌های پیمان‌کاری در ارایه لباس و کفش ایمنی به کارگران از دیگر مشکلات کارگران راه‌آهن، به ویژه در ناحیه ورامین است.

کارگران خطوط ابنیه فنی راه آهن سراسر کشور با انتشار نامه‌های جداگانه در شبکه‌های اجتماعی، ضمن افشای زدوبند شرکت تراورس با قوه قضاییه، فراخوانی برای برپایی تجمع مقابل قوه قضاییه منتشر کردند. آن‌ها روز ۲۱ آبان به مقامات شرکت اخطار داده‌اند که اگر تا اول ماه حقوق کامل کارگران پرداخت نشود، دست به اعتصاب خواهند زد.
آن‌ها با صدور فراخوانی، دعوت به اعتصاب کرده و خواستار افزایش حقوق و مزایا و مساله تجمیع کارگران شده‌اند.

کارگران تراورس ورامین نیز تهدید کرده‌اند: «در صورت عدم واریز حقوق کامل و بیمه، دیگر نه جلوی قطار را می‌گیریم و نه تجمع اعتراضی برگزار می‌کنیم بلکه راه‌دار، راه‌بان و کارگران در خانه مانده و به سر کار نمی‌آیند تا آقایان خودشان تردد قطار را کنترل و مسایل آن را حل و فصل کنند.»

تجمع کارگران کارخانه تولیدی مواد شوینده در اهواز در اعتراض به اخراج خود

از روز شنبه ۱۷ آبان ماه، کارگران کارخانه تولید مواد شوینده اهواز برای بنمایش گذاشتن اعتراضشان نسبت به اخراج از کارتجمعات اعتراضی را مقابل محل کارشان،فرمانداری اهواز،اداره کل کار واستانداری خوزستان برپا کردند.

بنا به گزارش رسانه ای شده بتاریخ ۲۲ آبان، در چند روز اخیر کارگران یک کارخانه تولید مواد شوینده و بهداشتی که تنها کارخانه تولید کننده مواد شوینده و بهداشتی در استان خوزستان به شمار می‌رود، دست به تجمع و اعتراض زده‌اند چون بنا به گفته آنها این کارخانه به مالک جدید فروخته شده و آنها نیز قصد انتقال خط تولید به استانی دیگر را دارند.

این کارگران گفتند:به آنها اعلام شده است که از کار اخراج شده‌اند و اکنون در این شرایط بد اقتصادی این کارگران نگران آینده خود هستند و این در حالی است که برخی از آنها سابقه بالای ۲۰ سال اشتغال در این شرکت را دارند.

یکی از کارگران این کارخانه تولید مواد شوینده و بهداشتی نیز با اشاره به اینکه دو خط تولید مواد شوینده و تولید بطری در اهواز از سوی شرکت تعطیل شده‌اند، بیان کرد: زمزمه‌های فروش خط تولید و تعطیلی کارخانه حدود دو ماه قبل آغاز شد و ما در این مدت به صورت متناوب به مرخصی اجباری می‌رفتیم.

وی افزود: این دو خط تولید دارای ۷۰ نفر کارگر هستند که از روزشنبه ۱۷ آبان به صورت رسمی به ما اعلام شد که دیگر سر کار خود حاضر نشوید چرا که قصد داریم خط تولید کارخانه را به فروش برسانیم.

وی افزود: خبر داریم که قطعات خطوط تولید در حال انتقال به استانی دیگر است.

این کارگر معترض ادامه داد: برای ما عجیب است که این کارخانه که در شرایط شیوع کرونا و افزایش نیاز مردم به مواد ضدعفونی و شوینده‌ها، بر تولیدات خود افزوده بود و ما به جای هشت ساعت، ۱۲ کار می‌کردیم قصد دارد در این شرایط اقدام به فروش خط تولید کند.

وی درخاتمه گفت: در این مدت به استانداری خوزستان، اداره تعاون، کار و رفاه اجتماعی خوزستان، فرمانداری اهواز و … مراجعه کرده‌ایم و مشکلات خود را با آنان در میان گذاشته‌ایم.

تجمع مربیان پیش دبستانی داراب

به گزارش فارس، جمعی از مربیان پیش دبستانی قبل از سال ۹۱ شهرستان داراب در اعتراض به عدم استخدام خود در آموزش و پرورش طی روزهای گذشته در مقابل فرمانداری، دفتر امام جمعه و دفتر نماینده مردم داراب و زرین‌دشت دست به تجمع زدند.

بر اساس این گزارش، در سال ۹۴ ، بخشنامه‌ای جهت جذب مربیان پیش‌دبستانی که پیش از سال ۹۱ در مراکز آموزشی مشغول به کار بوده به ادارات‌کل آموزش و پرورش سراسر کشور ابلاغ شد و به موجب آن آموزش و پرورش هر شهرستان می‌توانست بدون محدودیت کمی، مربیانی را در قالب حق‌التدریس به کار گیرد.

آموزش و پرورش فارس نیز این بخشنامه را به شهرستان‌ها ابلاغ نمود و از قرار معلوم در شهرستان داراب تعداد اندکی معرفی شده و مربیان دیگر با وجود تجربه و سنوات کاری ، از این موقعیت محروم ماندند.

اکنون مربیانی که به دنبال ثبات و امنیت شغلی خود هستند، معترضند که چرا اداره‌کل آموزش و پرورش فارس، این بخشنامه را قبول ندارد و از دستورالعملی که ثبات شغلی مربیان بسیاری را در سطح کشور معین کرد به عنوان اطلاعیه یاد می‌کند!؟

تجمع کارکنان شرکت رامپکو

به گزارش ایلنا، روز سه شنبه ۲۰ آبان ۹۹، کارکنان شرکت رامپکو (تلمبه‌خانه غرب کارون) اهواز، برای پیگیری مطالبات و حقوق معوقه خود مقابل ساختمان استانداری خوزستان، دست به تجمع اعتراضی زدند.

یکی از کار‌کنان حاضر در این تجمع گفت: “حقوق کارکنان تا خردادماه پرداخت شده و بعد از آن هیچ‌گونه دریافتی نداشتیم”.

او می‌گوید: “ما به دنبال حق‌وحقوق خود و خانواده‌های خود هستیم و چیزی بیشتر از آن نخواستیم اما علیرغم اینکه در این مدت مورد بی‌توجه‌ای قرارگرفته‌ایم، امروز هم تهدید به اخراج و حتی ایجاد مشکل امنیتی شدیم”.

وی افزود: “از اسفند سال ۹۷ تا اسفند سال ۹۸ از همه کارکنان بابت بیمه تکمیلی، هزینه کسر شد اما با این وجود هیچ‌گونه خدماتی بابت آن دریافت نکردیم”.

این فرد شاغل در شرکت رامپکو، در ادامه از وعده پرداخت معوقات کارکنان گفت و توضیح داد: “از اواسط شهریورماه، قرارداد شرکت رامپکو با مهندسی و توسعه نفت به پایان رسید و کارفرمای جدید آن و شرکت نفت و گاز اروندان به‌عنوان کارفرمای جدید معرفی و کار را بدست گرفته که وعده داده است حقوق شهریور و مهر را طی روزهای آینده پرداخت کند اما مابقی معوقات، مربوط به شرکت مهندسی و توسعه نفت است”.

وی خاطرنشان کرد: “کارکنان از اواسط شهریورماه، بدون قرارداد و بیمه سازمان تأمین اجتماعی مشغول بکار هستند. حتی هزینه غذای ۴ ماه را هم نیز که مقرر شده بود به حقوق‌ اضافه شود پرداخت نکردند، چراکه تهیه و تأمین غذا بر عهده کارکنان است، هزینه سرویس رفت‌وآمد سال ۹۶ هم از دیگر معوقات می باشد”.

یکی دیگر از کارکنان به ساده‌ترین و پیش پا افتاده‌ترین نیازهای روزانه که از آن محروم هستند، اشاره کرد و گفت: “گفتن این موارد جای خجالت و تأسف دارد اما باید گفت؛ حتی سرویس‌های بهداشتی آب ندارند و با تانکر برای سرویس‌ها آب میاورند که آن‌هم مدام نبوده و متأسفانه شرایط بهداشتی سرویس‌ها قابل‌تحمل نیست”.

وی در پایان یادآور شد: “آب آشامیدنی هم نیز به‌طورکلی وجود ندارد. در این روزهای پرخطر و بحرانی کرونا عدم تخصیص لوازم بهداشتی، ماسک، الکل و فراهم کردن بسترهای بهداشتی هم نیز یکی دیگر از معضلات و مشکلات کارکنان محسوب می‌شود”.




۴۰۰ سال زندان و ۷۸۷ ضربه شلاق برای مدافعان حقوق بشر در ایران

جدیدترین گزارش سازمان حقوق بشر ایران نشان می‌دهد که ۵۳ مدافع حقوق بشر در ایران، به ۴۰۰ سال زندان و ۷۸۷ ضربه شلاق محکوم شده‌اند.

گزارش «مدافعان حقوق بشر در ایران طی سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰»، مختصری را از آن‌چه بر سر ۵۳ شهروند کنشگر ایرانی آمده است، روایت می‌کند. فشار بر مدافعان حقوق بشر ایرانی به طرز کم‌سابقه‌ای فزونی یافته است. فهرستی که توسط این سازمان منتشر شده، شامل برخی وکلای مدافع حقوق بشر، فعالان حقوق صنفی، کنشگران حقوق کودک، فعالان حفاظت از محیط زیست، مدافعان حقوق زنان و سایر کنشگران حفظ حقوق و کرامت انسان‌هاست.

این گزارش نشان می‌دهد که اغلب مدافعان حقوق بشر در ایران، تنها به خاطر اظهار نظر تحت تعقیب قرار گرفته‌اند و با بازداشت، آزار و حکم‌های زندانِ طولانی‌مدت روبه‌رو شده‌اند. این موضوع، ناقض حق آزادی عقیده و بیان است که طبق معاهدات بین‌المللی حقوق بشر و حتی بخشی از قوانین داخلی ایران، تضمین شده است.

محمود امیری‌مقدم، مدیر سازمان حقوق بشر ایران، در این باره می گوید: «تشدید سرکوب مدافعان حقوق بشر، از انتقاد به نقض حقوق بشر توسط مقامات فراتر رفته و شامل هرکسی می‌شود که حتی در چارچوب قوانین فعلی، در راه حمایت از حقوق انسان‌ها گام برمی‌دارد. شرایط مدافعان حقوق بشر در ایران وخیم است و نیاز به توجه فوری جامعه جهانی دارد.»

۵۳ مدافع حقوق بشر که نامشان در این گزارش آمده، در مجموع با ۴۰۰ سال زندان و ۷۸۷ ضربه شلاق روبه رو شده‌اند. تمامی شهروندانی که نامشان در این گزارش آمده است، در دادگاه‌های انقلاب اسلامی، بدون حضور هیات منصفه محاکمه شده‌اند و از حق دادرسی عادلانه محروم بوده‌اند. در برخی موارد، اعضای خانواده متهمان نیز به خاطر اعمال فشار مضاعف بر آنان، به بهانه‌های واهی تحت تعقیب قرار گرفته‌اند. اغلب مدافعان حقوق بشر، فشار و شکنجه جسمی و روحی را برای اخذ اعتراف تلویزیونی علیه خود، تجربه کرده‌اند.

اسماعیل بخشی، فعال حقوق کارگران، درباره این فشارها می‌گوید: «در روزهای اول بدون دلیل یا هیچ حرفی تا سر حد مرگ مرا شکنجه و زیر مشت و لگد گرفتند که تا ۷۲ ساعت در سلولم از جایم نمی‌‌توانستم تکان بخورم. آنقدر زده بودند که حتی از تاب درد، خوابیدن هم برایم زجر آور بود. امروز پس از گذشت تقریبا دو ماه از آن روز سخت، در دنده‌های شکسته‌ام، کلیه‌ها، گوش چپم و بیضه‌هایم احساس درد می‌کنم».

به‌علاوه، بسیاری از این افراد، به خاطر فعالیت‌های خود از محیط کار اخراج شده‌اند یا مجوز شغلی آن‌ها لغو شده است. حکومت تلاش دارد تا با ایجاد فشار اقتصادی، کنشگران را وادار به سکوت کند.

مدافعان حقوق بشر زندانی در ایران، اغلب در سلول‌های پرجمعیت نگه‌داری می‌شوند، دسترسی اندکی به امکانات بهداشتی دارند  و عامدانه از حق درمان محروم می‌شوند. مقامات زندان‌ها با هدف اعمال فشار بیشتر، مدافعان حقوق بشر را به سلول‌های محل نگه‌داری زندانیان با جرایم خطرناک، مانند متهمان به قتل، انتقال می‌دهند. برخی از این مدافعان به رغم ابتلا به بیماری‌های گوناگون و ویروس کرونا در زندان، از حق مرخصی درمانی محروم بوده‌اند.

یکی از نگران‌کننده‌ترین موارد در دو سال اخیر، سرکوب وکلایی‌ست که دفاع حقوقی از زندانیان سیاسی، اقلیت‌ها و متهمان پرونده‌های موسوم به «امنیتی» را بر عهده می‌گیرند. امیرسالار داودی یکی از این وکلاست که به ۳۰ سال زندان و ۱۱۱ ضربه شلاق محکوم شد. او یک کانال تلگرامی را به نام «بدون روتوش» اداره می‌کرد و در این کانال، به بحث‌های حقوقی، از جمله نقد روند دادرسی عادلانه، جرایم قضایی و نقض حقوق صنفی وکلا می‌پرداخت.

فعالان حقوق زنان نیز در این سال‌ها مورد سرکوب و آزار گسترده قرار گرفته‌اند. طی سال‌های گذشته، بسیاری از زنان و مردان به جنبش‌های مدنی مخالفت با حجاب اجباری پیوسته‌اند. زنان و مردان ایرانی برای دفاع از حق طبیعیِ اختیاری‌بودن حجاب، با مجازات‌های سنگین روبه‌رو می‌شوند. صبا کرد افشاری، یکی از این زنان است که در ۲۲ سالگی برای در آوردن روسری در خیابان، به ۲۴ سال زندان محکوم شد. چند روز پیش از انتشار این گزارش، درخواست صبا برای اعاده دادرسی و بازبینی پرونده‌اش رد شد. گفتنی‌ست که مادر او، راحله احمدی، یکی دیگر از مدافعان حق آزادی انتخاب پوشش، در حین پی‌گیری پرونده صبا بازداشت و به ۳۱ ماه زندان محکوم شده است.

۵۳ مدافع حقوق بشر که نامشان در این گزارش آمده است، تنها بخشی از پرشمار افرادی هستند که در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ میلادی (دوران انتشار این گزارش) با آزار روبه‌رو شده‌اند.

در این گزارش آمده است: امیدواریم این گزارش، راه را برای محققان و روزنامه‌نگاران برای پوشش روایت این کنشگران، در کنار شناسایی سایر مدافعان حقوق بشر هموار کند و شهروندان را در سراسر جهان با فعالیت‌های شهروندان ایرانی آشنا سازد؛ شهروندانی آگاه که در راه دست‌یابی به یک زندگی بهتر برای همگان، از آرامش و آزادی خود مایه می‌گذارند.

سازمان حقوق بشر ایران همراه با انتشار این گزارش، از جامعه جهانی و تمامی کشورهایی که با جمهوری اسلامی ایران روابط دیپلماتیک دارند، خواسته است تا تقاضای آزادی سریع تمامی مدافعان حقوق بشر زندانی را در صدر گفت‌وگوهای خود با تهران قرار دهند. سازمان حقوق بشر ایران همچنین از جامعه مدنی و شهروندان سراسر جهان دعوت کرده است تا روایت‌های زیر را بخوانند، نام این افراد را به خاطر بسپارند و در راه آزادی آنان و جنبش حفظ حقوق انسانی ایرانیان، با ما همراه شوند.




اعتراضات آبان ۹۸؛ مرجان اسحاقی به ۵ سال حبس محکوم شد

مرجان اسحاقی، دانشجوی رشته علوم سیاسی دانشگاه تهران و یکی از بازداشت شدگان اعتراضات آبان ۹۸ توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ۱ سال حبس تعزیری و ۴ سال حبس تعلیقی محکوم شد.

به گزارش خبرگزاری هرانا، بر اساس این حکم که توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی صادر و به تازگی به وی ابلاغ شده است، مرجان اسحاقی به اتهام اجتماع تبانی علیه امنیت ملی به ۴ سال حبس تعلیقی و ۱ سال حبس تعزیری محکوم شده است. دادگاه در خصوص مصداق این اتهام به مواردی ازجمله حضور خانم اسحاقی در تجمعات دانشجویی اعتراضات آبان ۹۸ استناد کرده است.

مرجان اسحاقی، پیشتر در تاریخ ۲۹ مردادماه امسال با دریافت ابلاغیه‌ای به دادگاه انقلاب تهران فراخوانده شد. در این ابلاغیه به خانم اسحاقی گفته شده بود که جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات وی در تاریخ ۱۶ شهریور ۱۳۹۹ در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی برگزار خواهد شد.

مرجان اسحاقی در تاریخ ۲۶ آبان ۱۳۹۸ به دلیل حضور در یک تجمع دانشجویی در دانشگاه تهران و پس از خروج از دانشگاه توسط ماموران اطلاعات سپاه بازداشت و به بازداشتگاه اطلاعات سپاه موسوم به بند ۲-الف زندان اوین منتقل شد.

خانم اسحاقی نهایتا پس از ۱۸ روز و پس از پایان مراحل بازجویی با تودیع قرار به صورت موقت و تا پایان مراحل دادرسی از زندان اوین آزاد شد. اتهام مطروحه علیه خانم اسحاقی در زمان بازداشت اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی عنوان شده بود.

مرجان اسحاقی، دانشجوی رشته علوم سیاسی دانشگاه تهران است.

لازم به اشاره است اعتراضات آبان ماه، به مجموعه اعتراضات سراسری گفته می شود که از روز جمعه ۲۴ آبان ماه ۹۸ با اعلام افزایش بی سابقه قیمت بنزین در ده‌ها شهر ایران با حضور بی سابقه معترضین در خیابان‌ها آغاز شد و برای چند روز ادامه یافت. محمد جواد کولیوند، نماینده مردم کرج در مجلس گفت این اعتراضات در ۷۱۹ نقطه از کشور رخ داد. سید حسین نقوی حسینی سخنگوی وقت کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس نیز، آمار بازداشتی های اعتراضات این اعتراضات را حدود ۷ هزار نفر اعلام کرد. بر اساس گزارشات نهادهای مدافع حقوق بشر صدها تن نیز در پی این اعتراضات خونین جان باختند.




محمد حبیبی و چند زندانی سیاسی دیگر آزاد شدند

بر اساس بخشنامه جدید رئیس قوه قضاییه ۱۵۷ زندانی سیاسی-امنیتی شامل آزادی زودهنگام یا کاهش محکومیت شده‌اند، به دنبال این بخشنامه امروز سه‌شنبه ۲۰ آبان‌ماه محمد حبیبی، معلم و فعال صنفی معلمان پس از تحمل ۳۰ ماه حبس از زندان تهران بزرگ آزاد شد. همزمان جواد بلند جاه و مجید زره پوش دو زندانی سیاسی که پیشتر در جریان اعتراضات سراسری آبان ۹۸ بازداشت و به حبس محکوم شده بودند، از همین زندان آزاد شده‌اند. ملیکا قراگوزلو، دانشجوی روزنامه‌نگاری دانشگاه علامه طباطبایی و یکی از بازداشت شدگان اعتراضات سراسری آبان ۹۸ نیز شامل بخشودگی محکومیت شد و به زندان نخواهد رفت.

به گزارش خبرگزاری هرانا، محمد حبیبی در تاریخ ۲۰ اردیبهشت‌ماه ۹۷، به همراه تعدادی دیگر از فعالین صنفی و شرکت کنندگان در جریان تجمع اعتراضی معلمان توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به زندان تهران بزرگ منتقل شد.

وی مدتی بعد توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی احمدزاده به اتهام اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت ملی به ۷ سال و نیم حبس تعزیری، از بابت اتهام تبلیغ علیه نظام به ۱۸ ماه حبس و به اتهام اخلال در نظم عمومی به ۱۸ ماه حبس و ۷۴ ضربه شلاق و ۲ سال ممنوعیت از فعالیت در احزاب، گروه‌ها و دسته‌های سیاسی و اجتماعی و ممنوعیت خروج از کشور به عنوان مجازات تکمیلی محکوم شد. این حکم نهایتا در دیماه ۹۷ توسط شعبه ۳۶ دادگاه تجدید نظر استان تهران به ریاست قاضی احمد زرگر عینا تائید شد. از این میزان با استناد به ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، مجازات اشد یعنی ۷ سال و نیم زندان در خصوص او قابل اجرا بود.

در تاریخ ۱ اردیبهشت‌ماه امسال نیز حکم صادره توسط  علیه محمد حبیبی مبنی بر بازخرید خدمت وی در مرحله تجدیدنظر تایید و به وکیل ایشان ابلاغ شد. وزارت آموزش و پرورش پیشتر پس از گذشت قریب به دو سال از سپری شدن دوران محکومیت وی، رای به اخراج این فعال صنفی داده بود.

همزمان جواد بلند جاه و مجید زره پوش دو زندانی سیاسی که پیشتر در جریان اعتراضات سراسری آبان ۹۸ بازداشت و به حبس محکوم شده بودند، از زندان تهران بزرگ آزاد شده‌اند.

جواد بلندجاه در تاریخ ۲۸ آبان ۹۸ توسط ماموران اطلاعات سپاه بازداشت و مدتی بعد با پایان مراحل بازجویی به زندان تهران بزرگ منتقل شد. آقای بلندجاه مدتی بعد توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری از بابت اتهام “اجتماع و تبانی در ارتکاب جرم بر ضد امنیت داخلی (اغتشاش) (بنزین)” به ۲ سال و ۷ ماه حبس تعزیری محکوم شد. جواد بلندجاه ۲۲ ساله است و پیش از بازداشت به عنوان فروشنده در میوه فروشی اشتغال داشت.

سید مجید زرهپوش نیز در آبان ۹۸ توسط نیروهای امنیتی بازداشت و مدتی بعد با پایان مراحل بازجویی به زندان تهران بزرگ منتقل شد. وی نهایتا توسط یکی از شعب دادگاه انقلاب انقلاب از بابت اتهام اجتماع و تبانی به قصد امنیت کشور به ۳ سال و ۴ ماه حبس تعزیری محکوم شد.

از سوی دیگر ملیکا قراگوزلو، دانشجوی روزنامه‌نگاری دانشگاه علامه طباطبایی و  یکی از بازداشت شدگان اعتراضات سراسری آبان ۹۸ نیز شامل بخشودگی محکومیت شد و به زندان نخواهد رفت.

ملیکا قراگوزلو دانشجوی روزنامه نگاری دانشگاه علامه طباطبایی روز یکشنبه ٢۶ آبان ماه در جریان اعتراضات سراسری آبان ماه امسال توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد و در تاریخ ۱۰ آذرماه، با تودیع قرار وثیقه ۶۰ میلیون تومانی، به صورت موقت و تا پایان مراحل دادرسی از زندان اوین آزاد شد.

خانم قراگوزلو نهایتا در تاریخ ۷ اسفندماه ۱۳۹۸توسط شعبه ۲۹ دادگاه انقلاب تهران به ریاست سید علی قاضی مظلوم برگزار به اتهام “اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور” به ۶ ماه حبس تعزیری محکوم شد.

بنابر یک گزارش دیگر، نادا صبوری، خبرنگار و از متهمین پرونده موسوم به “پنجشنبه سیاه اوین” نیز از زندان اوین آزاد شده است. همچنین سهراب صالحین و ستاره داوری دو هم پرونده خانم صبوری و محمد پارسی، وبلاگ‌نویس و فعال سیاسی نیز از جمله دیگر آزادشدگان هستند.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، امروز سه‌شنبه ۲۰ آبان‌ماه ۱۳۹۹، نادا صبوری، خبرنگار و از متهمین پرونده موسوم به “پنجشنبه سیاه اوین” از زندان اوین آزاد شد.
خانم صبوری پس از تحمل ۳ ماه حبس در بند زنان زندان اوین بر اساس بخشنامه جدید رئیس قوه قضاییه به صورت زودهنگام از زندان آزاد شده است. همچنین سهراب صالحین و ستاره داوری هم پرونده خانم صبوری در این پرونده نیز مشمول این بخشنامه شدند و به زندان نخواهند رفت.

این شهروندان از متهمین پرونده موسوم به “پنجشنبه سیاه اوین” هستند که پیشتر همراه با دیگر متهمان این پرونده در مرحله بدوی توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی محاکمه و از بابت اتهام اجتماع و تبانی به ۳ سال و ۶ ماه حبس تعزیری محکوم شدند. این احکام توسط شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران به ریاست قاضی زرگر عینا تأیید شد.

با اعتراض وکلای متهمین، این احکام توسط دیوان عالی کشور نقض و پرونده به شعبه هم عرض ارسال شد. اتهام اخلال در نظم برای متهم ردیف اول پرونده جایگزین اتهام اجتماع و تبانی شد اما پرونده سایرین متهمین به صورت راکد باقی ماند و نهایتا مردادماه امسال این افراد جهت اجرای حکم حبس به شعبه اجرای احکام دادسرای اوین احضار شدند. خانم صبوری در شعبه هم عرض از بابت اتهام اجتماع و تبانی به ۳ سال و ۶ ماه حبس تعزیری محکوم شد و نهایتا در  تاریخ ۱۷ مرداد ۱۳۹۹ جهت تحمل حبس به بند زنان زندان اوین منتقل شد.

پنج‌شنبه سیاه اوین به روز ۲۸ فروردین ۱۳۹۳ اشاره دارد که گارد ویژه به بهانه بازرسی بند ۳۵۰ زندان اوین با هجوم به زندانیان سیاسی، آنان را مورد ضرب و شتم قرار داد و موجب زخمی شدن، انتقال به انفرادی و تبعید و پرونده سازی برای تعداد زیادی از زندانیان شد. در پی این رویداد، خانواده های زندانیان بند ۳۵۰ زندان اوین، تجمعاتی را در مقابل مجلس شورای اسلامی، دادستانی کل کشور و دفتر ریاست جمهوری در خیابان پاستور برگزار کردند.

همچنین محمد پارسی، وبلاگ‌نویس و فعال سیاسی نیز امروز با اتمام مرخصی برای گذراندن ۱۸ ماه حبس باقیمانده خود به زندان اوین مراجعه کرد و به وی گفتند مشمول این بخشنامه شده و به زندان نخواهد رفت.

محمد پارسی در تاریخ ۹ آبان ماه ۱۳۹۱ در پی ورود نیروهای امنیتی به جلسه “سرای اهل قلم” او را به همراه سایر حاضرین بازداشت و به زندان اوین منتقل کردند. وی پس از تحمل ۲۱ روز بازداشت در سلول انفرادی به قرار کفالت آزاد شد. آقای پارسی در فروردین ماه سال ۱۳۹۲، توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی اابولقاسم صلواتی به اتهام “فعالیت تبلیغی علیه نظام” از طریق وبلاگ نویسی و “اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی از طریق برگزاری جلسات” به سه سال حبس تعزیری و پنج سال محرومیت از عضویت در احزاب، گروه‌ها و فعالیت‌های رسانه‌ای و فضای مجازی محکوم شد. این حکم نهایتا در شعبه ۵۴ دادگاه تجدید نظر استان تهران عینا تایید شد.

آقای پارسی در تاریخ ۲۰ خرداد ماه ۹۸ جهت تحمل دوران محکومیت ۳ ساله خود بازداشت و به زندان اوین منتقل شد. این حکم در تاریخ ۲۸ آبان ماه با دستور دیوان عالی کشور متوقف شد تا پرونده برای بررسی مجدد به شعبه هم عرض ارسال شود. این پرونده نهایتا در شعبه ۳۶ دادگاه تجدید نظر استان تهران به ریاست قاضی احمد زرگر، بررسی و بر این اساس آقای پارسی از بابت اتهام “اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی از طریق برگزاری جلسات” به ۲ سال حبس تعزیری و برای اتهام “فعالیت تبلیغی علیه نظام” به ۱ سال حبس تعزیری محکوم شد. با اعمال ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، مجازات اشد یعنی ۲ سال حبس تعزیری برای وی قابل اجرا خواهد بود. لازم به ذکر است که با توجه به تحمل ۶ ماه از مدت محکومیت این شهروند در سال گذشته، آقای پارسی باید ۱۸ ماه دیگر را در زندان سپری می‌کرد.

آقای پارسی همچنین مسئول سایت خرداد سبز و خبرنامه‌ای با همین نام متعلق به ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی در انتخابات سال ۸۸ بود. وی به دلیل فعالیت‌های خود سابقه چهار بازداشت را دارد.

غلامحسین اسماعیلی سخنگوی قوه قضاییه در نشست خبری امروز سه شنبه ۲۰ آبان، از عفو و اعمال تخفیف در خصوص ۳۷۸۰ نفر از محکومان خبر داد. به گفته وی از این تعداد ۲۳۰۱ نفر آزاد شدند. در کنار این آمار و ارقام تنها ۱۵۷ تن از این زندانیان دارای اتهامات امنیتی بوده اند که درصد بسیار ناچیزی از مشمولان این طرح را شامل می شوند. اسماعیلی همچنین گفته است که محکومان امنیتی این لیست شامل افرادی با اتهامات تبلیغ علیه نظام، اجتماع و تبانی و شرکت در اعتراضات مردمی سال های  ۹۶، ۹۷ و ۹۸ بوده است. در این میان ۱۶ نفر از اتباع کشورهای اسلامی نیز مورد عفو قرار گرفته اند. در کنار این آمار و ارقام زندانیانی که دارای اتهامات امنیتی بوده‌اند درصد بسیار ناچیزی از مشمولان این طرح را شامل می شوند.




۱۵ کارگر اخراجی هفت تپه به کار برگشتند

پس از گذشت نزدیک به بیست روز از اخراج پانزده کارگر هفت تپه و جلوگیری از ورد آن ها به شرکت، این کارگران روز چهارشنبه در شرکت و محل کار خود حاضر شدند. حضور مجدد این کارگران در کارخانه با استقبال گرم همکارانشان روبرو شد.

از زمان اخراج پانزده کارگر شرکت هفت تپه، همکاران آن ها در داخل شرکت دست به اعتراض و تجمع زدند. این تجمع اعتراضی دوازه روز به طول انجامید.

کارگران هر روز با اجتماع در برابر گیت ورودی شرکت با همکاران خود که اجازه ی ورود به شرکت را نمی یافتند، ابراز همبستگی می کردند.

هنوز از بازگشت به کار تعدادی از کارگران هفت تپه از جمله اسماعیل بخشی، ایمان اخضری، سالار بیژنی و محمد خنیفر جلوگیری می شود.




نسرین ستوده را بدون‌قیدوشرط و کامل آزاد کنید!

اخبار روز

بیانیه‌ی مشترک برنامه نظارت و جامعه‌ی دفاع از حقوق بشر در ایران

پاریس، ژنو، ۹ نوامبر ۲۰۲۰ (۱۹ آبان ۱۳۹۹) ـ وکیل حقوق بشری سرشناس نسرین ستوده روز ۷ نوامبر (۱۷ آبان) به‌خاطر وضع رو به وخامت سلامتی موقتاً از زندان قرچک آزاد شد. برنامه‌ی نظارت بر حمایت از مدافعان حقوق بشر و جامعه‌ی دفاع از حقوق بشر در ایران از آزادی موقت خانم ستوده استقبال می‌کنند و از دولت‌مردان ایران می‌خواهند او را بدون‌قیدوشرط و کامل آزاد کنند.

خانم نسرین ستوده که از ۱۳ ژوئن ۲۰۱۸ (۲۳ خرداد ۱۳۹۷) در حبس خودسرانه به سر می‌برد، در پی موافقت دادیار زندان‌های زنان با پیگیری درمان به‌خاطر مشکلات قلبی و ریوی، توانست روز ۷ نوامبر (۱۷ آبان) به خانواده‌اش بپیوندد. او روز ۸ نوامبر (۱۸ آبان) مورد معاینه و آزمایش قرار گرفت و در انتظار نتیجه‌ی آن به سر می‌برد. شرایط مرخصی درمانی او هنوز ناروشن است.

حال خانم ستوده در چند ماه گذشته به‌خاطر اعتصاب غذا در زندان اوین از ۱۱ آگوست ۲۰۲۰ (۲۱ مرداد ۱۳۹۹) تا ۲۵ سپتامبر (۴ مهر) با خواست آزادی کلیه‌ی زندانیان سیاسی رو به وخامت رفت و منجر به مشکلات جدی قلبی و ریوی شد. او روز ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۰ (۲۹ شهریور ۱۳۹۹) از زندان اوین به بیمارستان طالقانی تهران منتقل شد. اما پس از پنج روز و پیش از پایان درمان وی را در تاریخ ۲۳ سپتامبر (۲ مهر ۱۳۹۹) به زندان اوین بازگرداندند و از مراقبت پزشکی محروم کردند که جان او را در معرض خطر بزرگی قرار داد.

برنامه‌ی نظارت و جامعه‌ی دفاع از حقوق بشر در ایران از مرخصی خانم نسرین ستوده و امکان پیگیری درمان مورد نیاز او استقبال می‌کنند و یک بار دیگر دولت‌مردان ایران را به آزادی بدون‌قیدوشرط و دائمی خانم ستوده فرا می‌خوانند.

برنامه‌ی نظارت بر حمایت از مدافعان حقوق بشر در سال ۱۹۹۷ به صورت برنامه‌ی مشترک فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر و سازمان جهانی مبارزه با شکنجه ایجاد شد. هدف این برنامه مداخله در موارد سرکوب مدافعان حقوق بشر، جلوگیری از این سرکوب و چاره جویی در باره آن است. سازمان جهانی مبارزه با شکنجه و فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر هر دو از اعضای ProtectDefenders.eu هستند که سازو‌کار مدافعان حقوق بشر در اتحادیه‌ی اروپاست و جامعه‌ی مدنی بین‌المللی آن را برپا کرده است.

جامعه‌ی دفاع از حقوق بشر در ایران (LDDHI)، در پی بسته شدن جمعیت ایرانی دفاع از آزادی و حقوق بشر (تاسیس ۱۳۵۶) در ایران در سال ۱۳۶۰ و تبعید رهبران آن به خارج، در فروردین ۱۳۶۲ در پاریس تاسیس شد. جامعه‌ی دفاع از حقوق بشر در ایران پیگیرانه نقض حقوق بشر در ایران را افشا و علیه آن مبارزه کرده است. کانون این فعالیت‌ها به‌ویژه الغای مجازات اعدام در ایران، حقوق زنان، زندانیان سیاسی و عقیدتی و اقلیت‌های قومی و دینی،‌ آزادی بیان،‌گردهمایی و تشکل و موضوع‌های دیگر،‌ بوده است. جامعه‌ی دفاع از حقوق بشر در ایران در سال ۱۹۸۶ به عضویت فدراسیون بین المللی جامعه‌های حقوق بشر در آمد.




توافق چهارم آتش بس در قره باغ، این بار با حضور سربازان روسی

اخبار روز

توافق‌نامه جدید آتش‌بس در قره‌باغ و اعتراض‌ها در ارمنستان

ارمنستان و جمهوری آدربایجان در حالی با میانجی‌گری روسیه به توافق جدیدی برای برقراری آتش‌بس در قره‌باغ دست یافته‌اند که تردیدها درباره پایداری این توافق وجود دارد و این در حالی است که این توافق موجب بروز اعتراض‌هایی در ارمنستان نیز شده است.

به گزارش ایرنا، کاخ کرملین ساعاتی پیش اعلام کرد که «الهام علی اف» رئیس جمهور جمهوری آذربایجان، «نیکول پاشینیان» نخست‌وزیر جمهوری ارمنستان و «ولادیمیرپوتین» رئیس جمهوری روسیه بیانیه ای را مبنی بر اعلام آتش بس کامل و رفع تمام خصومت ها در منطقه درگیری قره باغ از ابتدای بامداد ۱۰ نوامبر (امروز سه‌شنبه) به وقت مسکو امضا کردند.

پوتین بامداد سه‌شنبه طی بیانیه ای گفت: براساس توافقنامه امضا شده بین سه طرف، جمهوری آذربایجان و جمهوری ارمنستان در مواضع خود متوقف و نیروی حافظ صلح فدراسیون روسیه در امتداد خط تماس در قره باغ و جمهوری ارمنستان مستقر می شود.

همچنین آوارگان و پناهندگان به خاک قره باغ و مناطق مجاور تحت کنترل کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل برمی گردند و تبادل اسرای جنگی، سایر افراد بازداشت شده و اجساد کشته شدگان انجام می شود.

در همین راستا کنترل ارتباطات و حمل و نقل، با کمک مقامات سرویس مرزبانی روسیه انجام می شود.

الهام علی اف رئیس جمهور جمهوری آذربایجان امضای سند صلح بین کشورش و ارمنستان را دست آورد مهم برای باکو توصیف کرد.

ارمنستان و جمهوری آذربایجان به دنبال آغاز درگیری‌های جدید از اوایل مهر پیشتر سه مرتبه با برقراری آتش‌بس در قره باغ توافق کرده بودند اما این توافق نامه‌ها به دلیل تداوم تبادل اتش نقض شد و طرفین یکدیگر را به تمایل برای ادامه درگیری ها متهم کردند.

مفاد توافق نامه و استقرار صلح بانان روس

به دنبال حصول توافق جدید آتش بس در قره باغ، گزارش شده است که صلح‌بانان روسیه به منظور تحقق آتش بس بر اساس توافقنامه امضا شده بین مسکو، ایروان و باکو در امتداد خطوط حائل در منطقه قره باغ مستقر می شوند.

همچنین مقرهای دیده بانی روسیه در امتداد خطوط حائل در منطقه قره باغ و تا امتداد دالان لاچین (متصل کننده قره باغ به ارمنستان) مستقر می شوند.

به منظور کنترل رعایت توافقنامه آتش بس بین طرف های مناقشه قره باغ، استقرار مقرهای دیده بانی در امتداد خطوط حائل در منطقه قره باغ تا دالان لاچین پیش بینی شده است.

همچنین در راستای اجرای مفاد این توافق نامه تمامی عملیات های نظامی متوقف می‌شوند، سرزمین های اشغال شده در مناطق آغدم و گزاخ تا ۲۰ نوامبر سال ۲۰۲۰ به جمهوری آذربایجان بازگردانده می شوند، مدت اقامت نیروهای حافظ صلح روسی ۵ سال است و یک مرکز صلح برای نظارت بر آتش بس ایجاد خواهد شد.

خبرگزاری ارمن پرس نیز گزارش داد، وزارت دفاع ارمنستان اعلام کرد که از ساعت ۵ صبح سه‌شنبه (به وقت محلی) نیروهای مسلح این کشور با همکاری نیروهای مسلح روسیه در حال اجرای تعهداتش در قبال توافق نامه جدید آتش‌بس هستند.

اعتراض‌ها در ارمنستان

اعلام حصول توافق جدید میان ارمنستان و جمهوری اذربایجان در حالی امیدها را برای توقف کامل درگیری‌ها در قره‌باغ افزایش داده اما از سوی دیگر موجب نگرانی در مورد بی ثباتی در جامعه ارمنستان شده است.

شماری از ساکنان ایروان بامداد سه شنبه به نشانه اعتراض به برقراری آتش بس در منطقه قره باغ، از زنجیر ماموران پلیس عبور کرده و وارد ساختمان دولت ارمنستان شدند.

پس از اینکه «نیکول پاشینیان» نخست وزیر ارمنستان از دستیبابی به توافق برای آتش بس در قره باغ خبر داد، صدها نفر در میدان جمهوری (میدان اصلی ایروان) که ساختمان دولت در آن قرار دارد، تجمع کردند.

ماموران پلیس از زور در مورد معترضان استفاده نکرده و سعی کردند آنها را آرام کنند.

این اعتراض ها در ایروان در حالی شکل گرفته است که نیکول پاشینیان نخست وزیر ارمنستان اعلام کرد: من بیانیه ای را با روسای جمهور روسیه و آذربایجان برای پایان دادن به جنگ قره باغ  امضا کردم. من این تصمیم را در نتیجه تجزیه و تحلیل عمیق گرفتم که تصمیمی بسیار بسیار دشوار بود.

در این میان خبرگزاری آرمن پرس گزارش داد که نخست وزیر ارمنستان از نهادهای قانونی خواست معترضانی را که با خشونت وارد ساختمان های دولتی شدند و همچنین به رئیس پارلمان نیز حمله کردند، دستگیر کنند.

این خبرگزاری همچنین شایعات را مبنی بر اینکه پاشینیان به دنبال اعتراض‌ها در ایروان پس از امضای توافق نامه آتش بس با جمهوری آذربایجان، خاک ارمنستان را ترک کرده، رد کرد.

پاشینیان نیز ضمن رد این شایعات گفت: البته که من در ارمنستان هستم. به طور کامل متعهد به ادامه انجام وظایفم به عنوان نخست وزیر این کشور هستم.

خبرگزاری اسپوتنیک نیز گزارش داد که وزارت دفاع ارمنستان و ستاد مشترک ارتش این کشور بیانیه مشترکی را منتشر کرده و در آن از مردم این کشور خواستند تا از انجام هر گونه اقدامی که موجب تضعیف ثبات این کشور شود، امتناع کنند.

همچنین گزارش شده است که مخالفان دولت ایروان در حال جمع آوری امضا با هدف درخواست از پارلمان ارمنستان در خروج از توافق نامه جدید اتش بس با جمهوری آذربایجان هستند.




سالگرد جنبش عدالت خواهی مردم ایران در آبان ۹۸ و سرکوب خونین حکومت!

  • اخبار روز

مقدمه از متن:

ما مادران پارک لاله ایران، از بیانیه دادخواهانه تعدادی از خانواده‌های جان باختگان آبان ۹۸ حمایت می‌کنیم و در دادخواهی همراه شان هستیم. آن‌ها گفته اند: «ما کارگریم، ما معلمیم، ما بازنشستگانیم، ما جوانان به جان آمده از بی آیندگی و بیکاری هستیم. ما زنیم، ما مردیم، ما معیشت و کرامت انسانی می خواهیم. چقدر دزدی؟ چقدر اختلاس؟ چقدر زندان؟ چقدر اعدام؟ چقدر فقر؟ چقدر گرسنگی؟ در اعتراض به همه این ها در آبان ٩٨ به خیابان آمدیم؛ فرزندان ما، عزیزان ما، در دفاع از معیشت و کرامت انسانی و در اعتراض به این وضعیت جان شان را از دست دادند. ما خانواده ها، ما امضاء کنندگان این نامه در سالگرد از دست دادن جان باختگان مان، با صدای بلند اعلام می کنیم که گلوله و زندان و اعدام نمی تواند صدای حق خواهی ما مردم را ببرد. ما دادخواهیم. در آخر از همه مردم می خواهیم که همراه ما در این دادخواهی باشند. حق ماست که جمع شویم و یاد عزیزان مان را گرامی بداریم.»

در ۲۴ آبان ۹۸ قیمت بنزین به یک‌باره سه برابر شد، و مردم جان به لب رسیده از چهل سال تبعیض و بی‌عدالتی با خودروهای خود یا با پای پیاده به خیابان‌ها آمدند و  دست به اعتراض زدند تا خشم عمیق خود را از این همه بیدادگری به حکومت نشان دهند. حکومتی که دیگر توان اداره کشور را ندارد و با آوار کردن بحران های مختلف بر سر مردم می‌خواهد چند صباحی بیشتر دوام بیاورد. این اعتراض ها در ۲۵ آبان به سرعت در خیابان‌های مختلف صدها شهر و روستای کشور گسترش یافت. حکومت که به شدت از این اعتراض ها ترسیده بود، اینترنت را در سراسر ایران قطع کرد و سرکوب را با وحشی گری بسیار و با تمامی نیروهای سرکوب گرش آغاز کردند تا جلوی موج عظیم اعتراض های مردمی که برخی آن را به قیام مردم ایران تشبیه کرده‌اند را بگیرند.

بنا بر برخی آمار غیر رسمی گفته شده که نزدیک به ۱۵۰۰ نفر از مردم معترض را در عرض چند روز به وحشیانه ترین شکل ممکن در آبان ۹۸ در خیابان‌ها کشتند و چند هزار نفر را بازداشت کردند و زیر شکنجه های وحشیانه قرار دادند و تعدادی از آن‌ها را به احکام سنگین و شلاق و حتی اعدام محکوم کردند. تا کنون نیز نه تنها هیچ پاسخی به جامعه نداده‌اند که چرا و چگونه و چه تعداد از معترضان را کشته و بازداشت کرده اند، بلکه خانواده‌های آن‌ها را نیز مورد اذیت و آزار و حتی بازداشت قرار می‌دهند تا جامعه را برای اعتراض های مجدد و هم چنین برای دادخواهی به سکوت بکشانند. هم‌اکنون حداقل ۵ نفر از معترضان آبان ۹۸ با محکومیت اعدام، جان شان در معرض خطر جدی است: امیرحسین مرادی، محمد رجبی، سعید تمجیدی، حسین ریحانی و محمد کشوری. 

سه سال پیش نیز در دی ماه سال ۹۶، مردمی که زیر بار ظلم، تبعیض و نابرابرهای شدید اقتصادی، سیاسی و اجتماعی و نبود حمایت های دولتی برای گذران حداقل های زندگی و با آموزش و درمان پولی، کمرشان خم شده بود، به خیابان‌ها آمدند و علیه این حکومت بیدادگر شوریدند. مردمی که با مرگ و میرهای ناشی از فقر، بیکاری، بیماری، خودکشی و دیگر کشی درگیر هستند و  چیزی برای از دست دادن ندارند. حکومت نیز از ترس خیزش های مشابه سرکوب ها را روز به روز شدیدتر می‌کند تا بتواند جلوی اعتراض های مردم را بگیرد. حداقل ۵ نفر از معترضان دی ماه نیز با محکومیت اعدام جان شان در معرض خطر جدی است: محمد بسطامی، مهدی صالحی قلعه شاهرخی، عباس محمدی، مجید نظری کندری  و هادی کیانی.

ما مادران پارک لاله ایران، از بیانیه دادخواهانه تعدادی از خانواده‌های جان باختگان آبان ۹۸ حمایت می‌کنیم و در دادخواهی همراه شان هستیم. آن‌ها گفته اند: «ما کارگریم، ما معلمیم، ما بازنشستگانیم، ما جوانان به جان آمده از بی آیندگی و بیکاری هستیم. ما زنیم، ما مردیم، ما معیشت و کرامت انسانی می خواهیم. چقدر دزدی؟ چقدر اختلاس؟ چقدر زندان؟ چقدر اعدام؟ چقدر فقر؟ چقدر گرسنگی؟ در اعتراض به همه این ها در آبان ٩٨ به خیابان آمدیم؛ فرزندان ما، عزیزان ما، در دفاع از معیشت و کرامت انسانی و در اعتراض به این وضعیت جان شان را از دست دادند. ما خانواده ها، ما امضاء کنندگان این نامه در سالگرد از دست دادن جان باختگان مان، با صدای بلند اعلام می کنیم که گلوله و زندان و اعدام نمی تواند صدای حق خواهی ما مردم را ببرد. ما دادخواهیم. در آخر از همه مردم می خواهیم که همراه ما در این دادخواهی باشند. حق ماست که جمع شویم و یاد عزیزان مان را گرامی بداریم.».

علیرغم سرکوب های گسترده حکومت، روزی نیز نیست که شاهد تجمع و اعتراض و اعتصاب  جنبش های مستقل و عدالت خواهانه در سراسر ایران نباشیم. به تازگی ۴ نفر از کارگران هفت تپه به خاطر پیگیری مطالبات حق طلبانه شان بازداشت به طور موقت و با وثیقه آزاد شدند. ما مادران پارک لاله ایران این بازداشت ها و بازداشت تمامی فعالان سیاسی و مدنی را به شدت محکوم می‌کنیم و خواهان آزادی بدون قید و شرط آن‌ها هستیم.   

در این شرایط فاجعه بار نیز آن قدر به مردم زخم می‌زنند و گرد مرگ بر سر مردم می پاشند که گاه می‌مانیم از کدام بگوییم. ما مادران پارک لاله ایران، با تمام وجود، زخم و درد مردم را زخم و درد خود می‌دانیم و همین درد مشترک و اراده ی محکم برای تغییر و ساختن دنیایی عادلانه به دست خودمان، ما را به هم پیوند داده است. ما در دادخواهی همراه و همدرد تمامی خانواده‌هایی هستیم که عزیزشان را به اشکال مختلف؛ در اثر بیماری، فقر، خودکشی، دیگرکشی و قتل و جنایت های دولتی و فاجعه ی کرونا از دست داده‌اند و از صمیم قلب به آن‌ها تسلیت می‌گوییم و برای‌شان پایداری آرزو می کنیم.متأسفانه در طی دو هفته گذشته شاهد درگذشت چندین نفر از خانواده‌های زخم خورده و دادخواه نیز بوده‌ایم. با اندوه فراوان و ابراز تأسف بسیار، به خانواده‌های این عزیزان هم تسلیت می‌گوییم.  

خانم حشمت سجادیان، در ۲۷ مهرماه ۹۹ از میان ما رفتند. فرزند و دادماد ایشان رضا زرشگه و فریدون اعظمی در سال‌های ۶۰ و ۶۱ اعدام شدند.

خانم هما کنشلو، در ۲۹ مهر ۹۹ از میان ما رفتند. فرزند ایشان اصغر قباخلو در قتل عام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ کشته شد.

آقای بهمن فرج زاده طارانی، در ۱۶ آبان ۹۹ از میان ما رفتند. فرزند ایشان شهرام فرج‌زاده طارانی در دی ماه سال ۸۸ در خیابان کشته شد.

خانم عذرا بازرگان، در ۱۷ آبان ۹۹ با درگیر شدن با بیماری کرونا از میان ما رفتند. نرگس محمدی دختر ایشان پس از ۶ سال حبس و شکنجه های روانی بسیار که بر سر خودش و فرزندان و مادرش آوردند، در روز ۱۶ مهر از زندان زنجان آزاد شد. این مادر و دختر کمتر از یک ماه توانستند آزادی را در کنار همدیگر نفس بکشند.

ما مادران پارک لاله ایران به عنوان صدایی از جنبش دادخواهی مردم ایران، این چرخه ی آزادی کشی، سرکوب، قساوت،‌ بازداشت، شکنجه، شلاق، اعترافات اجباری، تبعیض، بی‌عدالتی و اعدام را به شدت محکوم می‌کنیم و خواهان: ۱) لغو مجازات شکنجه و اعدام از جمله؛ اعدام، ترور، کشتار خیابانی، شکنجه، سنگسار و قصاص، ۲) آزادی بدون قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی، ۳) محاکمه و مجازات آمران و عاملان تمامی جنایت‌های صورت گرفته توسط مسئولان جمهوری اسلامی ایران از ابتدا تا به امروز در دادگاه هایی علنی و عادلانه هستیم. ما هم چنین اعتقاد عمیق داریم که این خواسته ها با اتحاد و همبستگی و مبارزات پیگیر ما دادخواهان به دست خواهد آمد و تردیدی نیست که برای رسیدن به این خواسته ها باید برای؛ ۴) آزادی بیان و اندیشه، ۵) حق داشتن تجمع و اعتصاب و تشکل و احزاب مستقل، ۶) رفع هرگونه تبعیض و ۷) جدایی دین ازحکومت نیز تلاش کنیم، زیرا علت اصلی این بی عدالتی ها را در ساختار حکومت و قوانین آزادی ستیز و تبعیض آمیز حکومت جنایت کار اسلامی ایران می دانیم. ما می‌گوییم حکومتی که پایه‌های آن بر سرکوب، خشونت، بازداشت، شکنجه و ریختن خون بهترین و عاشق ترین فعالان سیاسی و دگراندیشان و فقر و فساد روز افزون بنا شده است، نمی تواند در برابر جنبش های مستقل و مردمی دوام بیاورد.

امید داریم که ما مردم به نیرو و توان و پایداری خودمان در صحنه ی مبارزه ایمان بیاوریم و منتظر ناجی در داخل و خارج از کشور نباشیم. بی تردید تنها با ادامه ی مبارزات و اعتراض ها و اعتصاب ها و اتحاد و همبستگی و پیوند جنبش های مستقل در ایران و همراهی ایرانیان مستقل و مردمی در خارج از کشور، ما می‌توانیم بر بیدادگران در ایران پیروز شویم و رهایی یابیم.

مادران پارک لاله ایران

۱۸ آبان