امروز حکم قطعی ۵ سال زندان برای نه نفر از فعالین کارگری و حامیان آن ها اعلام شده است. سپیده ی قلیان که یکی از این ۹ نفر است، در متنی که در ایسنتاگرام خود منتشر کرده و بر آن نام «پاره‌ای توضیحات درباره آنچه در این شنبه سیاه گذشت» گذاشته است، تاکید کرد برای چنین احکامی مشروعیت قائل نیست. در پیام او آمده است:

امروز صبح پیرو پیامک چهارشنبه به دادگاه انقلاب مراجعه کردم. ابتدا گفتند رای صادر نشده.
در نهایت با پیگیری و پافشاری وکیلم حکم به ما ابلاغ شد.
در دادنامه کوتاهی که سرنوشت و آینده ما را تعیین می کرد نوشته بود عضویت در گروه های ضد نظام فعالیت تبلیغاتی و نشر تکاذیب برای سپیده قلیان، محمد خنیفر امیر میرقلی، اسماعیل بخشی، امیرحسین محمدی فرد، ساناز الهیاری و عسل_محمدی محرز شده و جملگی مصداق اجتماع و تبانی بوده و تمام ما به صورت کیلویی به ۵سال حبس قابل اجرا محکوم شدیم.
بعلاوه اتهام توهین به رهبری نیز برای آقای بخشی تایید شده که با توجه به تجمیع اتهامات همان ۵ سال برای ایشان قابل اجرا است.
ضمن اینکه  عاطفه رنگریز و  مرضیه امیری با توجه به اینکه فعالیت شان در همین راستا تشخیص داده شده (!) به اتهام اجتماع و تبانی به ۵ سال حبس قابل اجرا محکوم شده اند. که نمی‌دانم با توجه به بازداشت در روز کارگر و بازپرسی و روند به اصطلاح قضایی متفاوت چنین حکمی چه جایگاه حقوقی می تواند داشته باشد؟!

وقتی از منشی شعبه ۳۶ دادگاه انقلاب جزئیات احکام را مطالبه کردم با توهین و تشر به من گفتند که نمی گوییم حکم شما چند سال است که بازی رسانه‌ای انجام ندهید و فقط میزان قابل اجرای آن را به شما می گوییم. در واقع مزه شیرین عدالت برای ما  تایید نظر به جای تجدید نظر بوده است.
آن هم در شرایطی که تمام مسئولان به ما قول برگزاری دادگاه با حضور خودمان و وکیل را داده بودند و حتی صحبت از برگزاری دادگاه علنی بود تا حداقل بتوانیم صدای حق خواهی کارگران باشیم.

با توجه به روند غیر شفاف من هیچ مشروعیتی برای این احکام قائل نیستم و از ابتدا می دانستم که آزادی موقت ما چیزی جز کارناوال نمایشی برای مسولان نبوده است.
در روزهای آینده اعتراضهای خود را به هر طریقی که برایمان مقدور باشد ادامه خواهیم داد.

عجالتا به شما یادآور می شوم که آبان ماه نشان داده که نسلهای بعد با زبان دیگری با شما سخن خواهند گفت

دادگاه تجدیدنظر استان تهران، احکام هفت متهم پرونده اعتراضات هفت تپه و دو تن از بازداشت شدگان روز جهانی کارگر را صادر کرد. هر یک از متهمان پرونده ی هفت تپه به ۵ سال حبس محکوم شده اند، بر اساس گزارش های منتشر شده اسماعیل بخشی، محمد خنیفر، سپیده قلیان، امیر امیرقلی، امیرحسین محمدی فرد، ساناز الهیاری و عسل محمدی، هفت تن از متهمان پرونده اعتراضات هفت تپه هر کدام به ۵ سال حبس قطعی محکوم شده‌اند. همچنین عاطفه رنگریز و مرضیه امیری دو تن از بازداشت شدگان روز جهانی کارگر نیز هر کدام به ۵ سال حبس قطعی محکوم شده‌اند. احکام صادره روز جاری به وکلای مدافع آن ها ابلاغ شده است. علی نجاتی دیگر متهم پرونده اعتراضات هفت تپه نیز هفته گذشته توسط دادگاه انقلاب تهران به ۵ سال حبس تعزیری محکوم شده بود.

پیش از این و در روز شنبه ۱۶ شهریور، دادگاه انقلاب تهران به ریاست محمدرضا مقیسه، اسماعیل بخشی، نماینده کارگران نیشکر هفت‌تپه را به ۱۴ سال حبس که ۷ سال آن قابل اجرا بود و ۷۴ ضربه شلاق و محمد خنیفر، کارگر دیگر نیشکر هفت‌تپه را به ۶ سال حبس که ۵ سال آن قابل اجرا بود محکوم کرد. همچنین سپیده قلیان، امیر امیرقلی، عسل محمدی، امیرحسین محمدی‌فرد و ساناز الهیاری که در ارتباط با اعتراضات هفت‌تپه دستگیر شده بودند را هم به ۱۸ سال زندان محکوم کرده بود.

بر اساس این احکام عاطفه رنگریز و مرضیه امیری دو تن از بازداشت شدگان روز جهانی کارگر توسط شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران به ریاست قاضی احمد زرگر هر کدام به ۵ سال حبس قطعی محکوم شده‌اند.

شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی محمد مقیسه، در شهریورماه امسال عاطفه رنگریز را به ۱۱ سال و ۶ ماه حبس تعزیری و ۷۴ ضربه شلاق و مرضیه امیری را به ۱۰ سال و شش ماه حبس تعزیری و ۱۴۸ ضربه شلاق محکوم کرده بود.

عاطفه رنگریز و مرضیه امیری همزمان با روز جهانی کارگر به همراه ده‌ها تن از شرکت کنندگان در تجمع اعتراضی در مقابل ساختمان مجلس در پی ورود نیروهای امنیتی و به خشونت کشیده شدن این تجمع بازداشت شده بودند. مرضیه امیری در تاریخ ۴ آبان‌ماه ۹۸ با تودیع قرار وثیقه یک میلیارد تومانی و عاطفه رنگریز در تاریخ ۴ آبان ماه ۹۸، با تودیع قرار وثیقه یک میلیارد تومانی به صورت موقت و تا پایان مراحل دادرسی از زندان آزاد شده بودند.

مبارزات کارگران ایران در یک ساله ی گذشته، فضای اعتراضی کشور را بسیار تحت تاثیر قرار داده است، تحت تاثیر این مبارزات، فرهنگ تازه ای در مبارزه ی مردم برای آزادی و عدالت شکل می گیرد و شعارها و رفتارهای دوران اصلاحات را پشت سر می گذارد. تلاش کارگران برای یافتن یکدیگر و پیوند زدن مبارزاتشان با هم، از جمله نشانه های امیدبخشی است که هر روز بیشتر از پیش در میان کارگران رشد می کند.

پیام زیر از سوی بخشی از کارگران هفت تپه، به کارگران کشت و صنعت مغان نوشته شده که در نامه ای به آن ها خطرات خصوصی سازی در این کشت و صنعت را یادآوری کرده و نوشته بودند که آینده آن ها، وضعیت فعلی هفت تپه است.

پیام از هفت تپه به سرزمین اشغالی مغان! به کارگران، مزدبگیران، زحمتکشان و مردم رنج کشیده سرزمین اشغالی مغان!

همکاران عزیز! از سرزمین اشغالی هفت تپه با شما حرف میزنیم. وقتی پیام چند تن از شما عزیزان که به ما نوشته بودید منتشر شد تحت تاثیر قرار گرفتیم. ما و شما همه بردگان سرزمین های اشغالی هستیم یکی در هفت تپه و دیگری در مغان و آن یکی در فولاد ملی اهواز و دیگری در آذرآب و هپکو و واگن پارس و کارخانه قند و همه جا و همه جا! ما همه قربانی های سیستم استثمار و غارت، هم سرنوشت و هم دردیم. یک بار با نظام سرمایه داری به قول خودشان “متعارف ” شیره جان ما را میکشند و پول به جیب میزنند و یک بار دیگر برای اینکه صد چندان از قبل ما سود کنند ما را با خصوصی سازی در فلاکت صد چندان اسیر میکنند.
حکایت و وضعیت ما و شما یکی است. اگر فلسطین را اسرائیل اشغال کرده، هفت تپه را خاندانی داعشی به نام اسدبیگ اشغال کرده است. اما ساده لوحی است اگر فکر کنیم این خصوصی سازی فقط یک اشتباه از سوی یک مسئول خاص بوده و قرار است آن یکی مسئول بیاید و ما را نجات بدهد. نه! تمام این دولت و حکومت و دستگاه های قضائی و امنیتی، همه و همه گوش به فرمان و خدمت کار این زالو های اختلاسگر و فاسد و تن پرور و داعشی و فاضلابی ِ بخشی خصوصی هستند. عین غلام های حلقه به گوش برای کارفرماها و سرمایه دارها و برای بخش خصوصی خدمت میکنند! دخیل بستن به این مقام و آن مقام، فقط پیروزی را به تاخیر می اندازد!

عزیزان سرزمین اشغالی مغان!
صدای شما را شنیدیم. با تمام امکانات در حمایت از شما خواهیم کوشید! وقتی ما تنها و تنها خودمان و اتحادمان را داریم که باید به آن تکیه کنیم، پس نباید دست نگه داشت. همین چند روز قبل، ما هفتاد و سه روز اعتصاب را به حالت تعلیق درآوردیم. هفتاد و سه روز اعتصاب درخشان و متحدانه. اگر چه ضعف هایی هم داشتیم و گاهی برخی سعی کردند بین بخش های مختلف، اختلاف بیندازند و یا مثلا تعدادی جاسوس و خودفروش سعی میکردند به کارفرمای فاسد و نیروهای امنیتی و قضائی کمک کنند، اما هفتاد و سه روز اعتصاب، تمامی این مسئولین حامی فساد و استثمار را تسلیم کرد و کارفرما سرانجام تعهداتی داد. مسئولین ضامن شدند که کارفرمای فاسد به تعهداتش عمل می‌کند. اما امروز شاهد بودیم که مسئولین نشان دادند که زیر تعهدات میزنند! نخست شورای تامین شهر واسطه شد که اعتصاب معلق شود و تضمین کرد که کارفرما به تعهداتش عمل خواهد کرد. اما برای بار هزارم ثابت شد که اینها فقط به فکر امنیت کارفرما هستند.

ما در این چند روز شاهدیم که کارفرمای دزد داعشی هفت تپه برای اجرای یکی از تعهداتش که هنگام تعلیق اعتصاب و با ضمانت شورای تامین شهرستان به آن متعهد شده بود اعلام میکند که باید از شورای تامین مجوز بگیرد! شورای تامین و کارفرما دستشان در یک کاسه است. حتما شما هم همین مسایل را تجربه کرده اید. این یعنی چه؟ یعنی ما در هفت تپه و شما در مغان و بقیه عزیزان در جاهای دیگر نباید به وعده های مسئولین گوش کنیم. این خلف وعده اخیر توسط کارفرمای داعشی هفت تپه باعث شده که همکارانی اعلام کنند که ما اینبار باید آنقدر بجنگیم که کل این مسئولین و تشکیلاتشان برکنار شود. معنی این خلف وعده ها این است که حتا برای یک لقمه نان و یا برای تعهد کارفرما به تعهدات، اصلا نمیشود به قول و امضای شورای تامین و این مسئولین تکیه کرد و تنها راه باقی مانده راه دیگری است!

کارگران، مزدبگیران و مردم عزیز سرزمین اشغالی مغان!
درباره مصایبی که در اثر خصوصی سازی بر شما رفته تا حدودی با خبر شده ایم و بدانید ما هم همان اوضاع را داریم. برخی میخواهند فریب بدهند که این شکل اجرا شده خصوصی سازی درست نیست و باید شکل درستش اجرا شود! دروغ است! خصوصی سازی خوب و بد ندارد، تمامشان سر و ته یک فاضلابند. بیایید متحدانه علیه این بساط خصوصی سازی و استثمار و بردگی مبارزه کنیم. ما از مطالبات و خواسته های شما حمایت میکنیم و اعلام آمادگی میکنیم که با تمام امکانات از شما حمایت میکنیم.

عزیزان سرزمین اشغالی مغان! همکاران در هپکو و آذرآب و واگن پارس، فولاد اهواز و سایر کارخانجات و سرزمین های اشغالی توسط داعشی های بخش خصوصی و حامیان دولتی شان! ما را متحد و حامی خود بدانید.
اتحاد بین ما، تنها راه، تنها راه، تنها راه، تنها راه پیروزی است: تنها راه پیروزی، اتحاد است؛ پاینده باد کارگران متحد در سراسر کشور

جمعی از کارگران از سرزمین های اشغالی هفت تپه.
رونوشت به: کارگران هپکو، واگن پارس، آذرآب، فولاد اهواز و تمامی کارگران اسیر شده در بردگی مضاعف خصوصی سازی در سراسر کشور

ما علیه تمامی مسئولان جنایت کار حکومت اسلامی ایران اعلام جرم می‌کنیم و خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط تمامی بازداشت شدگان هستیم!

دو هفته از سرکوب سیستماتیک و کشتار وحشیانه ی مردم جان به لب رسیده از بیدادگری های حکومت اسلامی ایران در آبان ۹۸ می‌گذرد و گفته می‌شود که در برخی شهرها روند سرکوب و نظامی کردن مناطق حساس شهر هم چنان ادامه دارد. هر روز نامی و عکسی و مشخصات دلخراشی از معترضان کشته شده در خیابان‌ها و بیمارستان ها و از زندان ها که زیر شکنجه کشته شده اند، بیرون می‌آید و با هزاران درد شاهدیم که عمق فاجعه بیش از آن چیزی است که در رسانه‌های مختلف منتشر می شود. تعداد بازداشت شدگان نیز بسیار گسترده و نامعلوم است و به نظر می‌رسد که بیش از تعدادی است که در خبرها می‌آید و شرایط نگهداری آن‌ها نیز بر هیچ‌کس روشن نیست. بی خبری خانواده‌ها از وضعیت عزیزان شان در درون زندان ها به دلیل سرکوب و سانسور گسترده، امکان دستیابی به حقیقت را نه تنها از آن‌ها بلکه از تمام جامعه ی پویا که خواهان دانستن حقیقبت هستند، سلب کرده است، ولی دیکتاتوری حاکم تا کجا می‌تواند این چنین جامعه را در سکوت خبری نگاه دارد و بی تردید اخبار جنایت های آن‌ها جسته و گریخته توسط خود مردم معترض و آسیب دیده تکثیر و پخش می شود.

برای خبر رسانی به خانواده‌ها و تحویل دادن بدن های کشته شدگان نیز خشونت و سرکوب را به حد نهایت رسانده اند و در بسیاری موارد اجازه ی برگزاری مراسم آزادانه به خانواده‌ها را نمی‌دهند و بدن های برخی را با دریافت مبالغ هنگفت به خانواده‌ها تحویل می‌دهند تا به این وسیله خانواده‌ها را بیشتر و بیشتر آزار دهند و بترسانند. این جلادان سراپا فاسد هم جان مردم را می‌گیرند و هم مال مردم را و اگر بتوانند شان انسانی برخی خانواده‌ها را هم زیر فشار شدید خرد خواهند کرد و باید هوشیار باشیم و اجازه ندهیم که ما و حقوق انسانی مان را زیر پاهای کثیف شان له کنند.   

این حاکمان جنایت کار وقاحت را از حد گذرانده اند و باز می خواهند از ترفندهای کثیف گذشته ی خود استفاده کنند و برخی خانواده‌ها را یا با تهدید یا با تطمیع، مجبور کنند تا بپذیرند که فرزندان شان بسیجی بوده‌ و توسط مردم کشته شده‌اند. سپس آن‌ها را شهید بنامند و به خانواده‌ها غرامت پرداخت کنند تا به این وسیله هم تبلیغات کثیف شان را علیه معترضان انجام دهند و هم صدای دادخواهی خانواده‌ها را خاموش کنند و آن‌ها را به گوشه‌ی عزلت بکشانند. علی خامنه ای که در آبان ماه همراه دیگر سران نظام دستور شلیک مستقیم به مردم را داده بود، در گزارش روز چهارشنبه خبرگزاری ایرنا، در پاسخ به گزارش شورای عالی امنیت ملی دستور داده است: «شهروندان کشته شده که «هیچ‌ گونه نقشی در اعتراضات» نداشتند و «در میانه درگیری‌ها جان باخته‌اند در حکم شهید محسوب شده و خانواده‌های آنان تحت پوشش بنیاد شهید و امور ایثارگران قرار بگیرند». ناهید شیربیشه و منوچهر بختیاری (مادر و پدر پویا بختیاری) جزو اولین خانواده‌هایی بودند که با شجاعت و روشنی به این دستور اعتراض کردند. مادر پویا گفته است: « از خشم و آه من بترسید،‌ ارزش خون فرزندم بیش از میلیاردها دیه است. نه تسلیت تان را می‌پذیرم نه دلجویی تان.». درود بر این خانواده‌های دادخواه و جسور که مرعوب حاکمان جنایت کار نمی‌شوند.

ناهید شیربیشه را به حراست آموزش و پرورش شهر قدس احضار کردند. او شجاعانه گفت: «من چنان با صلابت، چنان مفتخر، چنان سربلند در اداره راه می‌رفتم که احساس می‌کردم تمام عوامل اداری باید به پای من بایستند، چون من پسرم را تقدیم همین کشور کردم. کشوری که آن‌ها دارند توی آن زندگی می کنند. وقتی به من گفتند که متاسفیم و تسلیت می‌گوییم که پویا را از دست دادی. گفتم من پویا را از دست ندادم، شما او را از دست دادید.».  

همراهی دیگر خانواده‌های دادخواه و فعالان سیاسی و اجتماعی با خانواده‌های آسیب دیده و خانواده‌های زندانیان سیاسی در این شرایط از اهمیت زیادی برخوردار است و نباید بگذاریم که خانواده‌ها تنها بمانند. به هر شکل که می‌توانیم با خانواده‌ها همراهی کنیم و به آن‌ها سر بزنیم و به آن‌ها روحیه بدهیم و صدای شان را بلند کنیم. حکومت همواره از این با هم بودن‌ها و همراهی‌ها وحشت دارد و برای همین به شدت تلاش می‌کند تا فریاد دادخواهی خانواده‌ها را در گلو خفه کند.

احضار مادران شجاع و دادخواهی چون شهناز اکملی، مادر مصطفی کریم بیگی از کشته شدگان ششم دی ماه ۱۳۸۸، برای همراهی با مادر پویا بختیاری و دیگر خانواده‌های زخم خورده به همین منظور است. این ظالمان جنایت کار، پسر جوان و نارنین شهناز اکملی را ده سال پیش کشتند و به جای پاسخ‌گویی بر چرایی قتل پسر، حال می‌خواهند مادر را زندانی کنند. خبر رسیده که پروین محمدی، فعال حقوق کارگری نیز شنبه ۱۶ آذر ۱۳۹۸، پس از مراجعه به شعبه ۷ اجرای احکام کیفری دادسرای ناحیه ۱ کرج بازداشت و به زندان کچویی منتقل شد. پیش تر نیز ژیلا کرم زاده مکوندی از مادران پارک لاله ایران و راحله راحمی پور از خانواده‌های دادخواه دهه ی شصت را بازداشت کرده بودند. ژیلا کرم زاده در۱۰ آذر و راحله راحمی پور در ۱۷ آذر و هر دو با وثیقه ۳۰۰ میلیون تومانی و به طور موقت آزاد شدند. ما خواهان لغو حکم و پایان دادن به پرونده سازی برای شهناز اکملی، ژیلا کرم زاده مکوندی، راحله راحمی پور، پروین محمدی و دیگر فعالانی هستیم که زیر بار این پرونده سازی ها مدام در معرض خطر هستند.

در شانزدهم آذر امسال در روز دانشجو، دانشجویان شجاع ما در دانشگاه‌های مختلف کشور و در امنیتی ترین شرایط و زیر سایه ی سرکوب گران خون ریز، در همراهی با معترضان آبان ماه و به یاد کشته شدگان بی تدفین و در اعتراض به کشتار مردم و برای آزادی زندانیان سیاسی تجمع هایی امیدبخش داشتند و شعار دادند: «فقر، کشتار، گرانی، مردم شدند قربانی»، «خیابونا خونی شد، آزادی قربانی شد»،  «جواب ما تفنگ نیست، این همه کشته کم نیست»، «بیگاری، بیکاری، حجاب زن اجباری»، «زنده باد زندگی، زنده باد مقاومت»، «نان، کار، آزادی، اداره شورایی»، «از نیزارهای ماهشهر تا مرزهای کردستان، از شیراز تا تهران، از سیستان تا تبریز». در بیانیه بخشی از دانشجویان دانشگاه تهران هم چنین آمده است: « اما ما دانشجویان، در این بزنگاه و در حین فرود آمدن سهمگین‌ترین شلاق‌های ستم و استثمار بر گرده‌ی فرودستان، که خود زخم‌خورده همین شلاق‌هاییم، نظاره‌گری منفعل نیستیم و نخواهیم بود… ما دانشجویان، خون های خشکیده بر کف خیابان را فراموش نمی کنیم، این را هم به در خون‌خفتگان و هم به خون‌ریزان شان قول می‌دهیم». آن‌ها بر روی پلاکاردی نوشته بودند: «و ما نیز شادمانیم رفیق، نگاه کن! گریه نمی کنیم، نه رفیق! می گرییم پنهانش نمی کنیم، چرا که ما رزمندگانیم و تو را دوست می داریم رفیق و در رزم مان تو را کم خواهیم داشت و دلمان برای تو تنگ خواهد شد». درود بی پایان به عشق و مقاومت و رزم شان.    

ما مادران پارک لاله ایران، سرکوب وحشیانه، کشتار و بازداشت های گسترده ی مردم معترض در آبان ماه ۱۳۹۸ را به شدت محکوم می‌کنیم و خواهان روشن شدن حقیقت چرایی و چگونگی کشتار این عزیزان و محاکمه و مجازات آمران و عاملان این جنایت ها هستیم. ما می‌خواهیم بدانیم به چه حقی مسئولان حکومت اسلامی ایران دستور حمله و شلیک تیر به مردم معترض در خیابان دادند؟ ما می‌خواهیم بدانیم به چه حقی تعدادی زیادی از معترضان را بازداشت کرده اند؟ ما می‌خواهیم بدانیم که تعداد کشته شدگان، مجروحان و بازداشت شدگان چند نفر هستند و هر کدام در کجا و در چه وضعیتی قرار دارند. ما می‌خواهیم بدانیم چه بلایی بر سر معترضان در خیابان ها، چه بلایی بر سر بدن های کشته شدگان، چه بلایی بر سر خانواده‌های کشته شدگان و چه بلایی بر سر زندانیان و خانواده‌های آن‌ها درون و بیرون زندان ها آورده‌اند و می آورند. ما خواهان روشن شدن حقیقت و آزادی فوری و بدون قید و شرط تمامی بازداشت شدگان اخیر هستیم.

ما هم چنان تأکید می‌کنیم که خواهان: ۱) آزادی بدون قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی، ۲) لغو قانون شکنجه و مجازات اعدام از جمله؛ اعدام، ترور، کشتار خیابانی، شکنجه، سنگسار و قصاص، ۳) محاکمه و مجازات آمران و عاملان تمامی جنایات‌های صورت گرفته توسط مسئولان جمهوری اسلامی ایران از ابتدا تا به امروز در دادگاه هایی علنی و عادلانه هستیم. ما هم چنین اعتقاد عمیق داریم که این خواسته ها با اتحاد و همبستگی و مبارزات پیگیر ما دادخواهان به دست خواهد آمد و تردیدی نیست که برای رسیدن به این خواسته ها باید برای رسیدن به ۴) آزادی بیان و اندیشه، ۵) حق داشتن تجمع و اعتصاب و تشکل و احزاب مستقل، ۶) رفع هرگونه تبعیض و ۷) جدایی دین ازحکومت نیز تلاش کنیم، زیرا علت اصلی این بی عدالتی ها را در ساختار حکومت و قوانین آزادی ستیز و تبعیض آمیز حکومت اسلامی ایران می دانیم.

مادران پارک لاله ایران

۱۸ آذر

دانشجویان آزادی خواه علیرغم جو سرکوب و حضور نیروهای امنیتی، امروز همزمان با سالگرد شانزده آذر، روز دانشجو، در دانشگاه های مختلف کشور تجمعات اعتراضی به پا کردند. در این تجمعات دانشجویان ضمن محکوم کردن سرکوب خونین قیام مردم ایران در آبان ماه امسال، با مبارزات و خواسته های کارگران و زحمتکشان کشور و همچنین مبارزات مردم سایر جهان در راه آزادی و عدالت اعلام همبستگی کردند. دانشجویان در شعارهای خود خواستار آزادی دانشجویان زندانی و دیگر زندانیان سیاسی شدند.

در دانشگاه تهران علیرغم جو شدید امنیتی، دانشجویان از صبح روز شنبه تجمع کردند. در پارچه نوشته ها و پلاکاردهایی که دانشجویان به دست داشتند، از جمله این شعارها به چشم می خورد:

نان، کار، آزادی، اداره ی شورایی
همکاری اطلاعات و حراست دانشگاه محکوم است
ایران، فرانسه، عراق، لبنان و شیلی، مبارزه یکی است: سرنگونی نئولیبرالیسم.

در دانشگاه نوشیروانی بابل دانشجویان این پارچه نوشته ها را در دست داشتند.
ایران، شیلی، فرانسه؛ سرکوب و غارت بسه!
سفره هامون غارت شد، آبان ماه خونین شد
نه به حجاب اجباری
زنده باد زندگی، زنده باد مقاومت.

به گزارش کانال تلگرامی شوراهای صنفی دانشجویان کشور در دانشگاه پلی تکنیک نیز دانشجویان با برگزاری یک تجمع، روز دانشجو را گرامی داشته اند.

تجمع امروز جمعی از دانشجویان دانشگاه تربیت مدرس به مناسبت ١۶آذر و اعتراض به سرکوب و تبعیض و گرانی

به یاد کشته‌شدگان بی تدفین – تجمع روز دانشجو در دانشگاه هنر تهران

خبرهای بیشتر را در کانال تلگرامی اخبار روز دنبال کنید