دولت فرانسه در برابر معترضان عقب‌نشینی کرد 

• به دنبال اعتراضات جلیقه‌زردها و برخورد خشونت آمیز پلیس، دولت فرانسه طرح گران کردن سوخت را به تعویق می‌اندازد. نخست وزیر روز سه‌شنبه تصمیم دولت را در گفتگویی تلویزیونی به اطلاع مردم می‌رساند …

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
سه‌شنبه  ۱٣ آذر ۱٣۹۷ –  ۴ دسامبر ۲۰۱٨

 


دولت فرانسه در برابر جنبش اعتراضی “جلیقه‌زردها” ناگزیر به عقب‌نشینی شد و فعلا از افزایش مالیات سوخت چشم پوشید.

به گزارش دویچه وله، از منابع پیرامون ادوار فیلیپ، نخست وزیر کشور، نقل شده که دولت قصد دارد افزایش مالیات سوخت را برای چند ماه به تعویق بیندازد. این موضوع امروز در گفتگویی تلویزیونی به اطلاع شهروندان می‌رسد. همچنین گفته می‌شود که دولت به زودی اقداماتی را برای آرام کردن وضعیت اعلام خواهد کرد.
پس از دیدار شامگاه دوشنبه امانوئل مکرون، رئیس جمهور، با برخی از اعضای کابینه در کاخ الیزه، اعلام شد که دولت به زودی تدابیری برای جلب رضایت معترضان اتخاذ خواهد کرد.
یکی از اقدامات دیدارهایی سه‌ماهه با جنبش اعتراضی است تا فضای تفاهم و آشتی پدید آید.
یک نماینده دولتی اطلاع داد که نخست وزیر در برابر نمایندگان حزب “جمهوری در جنبش”، حزب حاکم متعلق به مکرون، در پارلمان تدابیری را برای آرام کردن شرایط اعلام خواهد کرد.

بامداد سه‌شنبه (چهارم دسامبر) قرار بود که نمایندگان جنبش اعتراضی با فیلیپ نخست وزیر دیدار کنند، اما این دیدار برگزار نشد. گفته شد که دو تن از نمایندگان “جلیقه‌زردها” به “دلایل امنیتی” از شرکت در نشست خودداری کردند. ظاهرا آنها به خاطر تماس با مقامات دولتی از سوی معترضان تندرو تهدید شده‌اند.
اعتراضات به گرانی سوخت و مواد غذایی و بالا بودن مالیات از بیش از دو هفته پیش ادامه دارد. جنبش با اعتراض به افزایش مالیات سوخت شروع شد، اما به تدریج گسترش یافت و به اعتراضات خشم‌آلود عمومی نسبت به بالا رفتن هزینه زندگی بدل شد.
در آخر هفته در پاریس کشمکش‌های خشونت‌آمیزی میان معترضان و مأموران پلیس روی داد که گفته می‌شود در ۵۰ سال گذشته بی‌سابقه بوده است. در این اغتشاشات شماری خودرو آتش گرفت و چندین مغازه غارت شدند و به بنای طاق پیروزی در پاریس آسیب رسید.
در پاریس و مارسی پلیس با شدت با تظاهرات‌کنندگان برخورد کرد و حدود ۴۰۰ نفر را بازداشت کرد.
بامداد سه‌شنبه یک زن سالخورده که در مارسی کپسول گاز اشک‌آور به صورت او برخورد کرده بود، در بیمارستان درگذشت.
پلیس روز یکشنبه گزارش داده بود که در دو هفته‌ای که از شروع اعتراضات می‌گذرد سه نفر دیگر کشته شده‌اند.
رسانه‌های جمعی از بزرگترین بحران در زمان زمامداری مکرون سخن می‌گویند




طی روز جاری حداقل ۱۳ تجمع اعتراضی برگزار شد 

 

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
دوشنبه  ۱۲ آذر ۱٣۹۷ –  ٣ دسامبر ۲۰۱٨

 

* روز گذشته، برخی از مردم نیازمند غیرپوششی کمیته امداد و بهزیستی شهرستان هندیجان با تجمع در مقابل کمیته امداد امام این شهر، خواستار توجه دولت و مسئولان به وضعیت اسفناک معیشتی خود شدند.
سهمیه‌های کمیته امداد امام خمینی هندیجان در جذب مردم نیازمند بسیار کم است، بنابراین نمی‌توانند قشر زیادی از مردم را تحت پوشش و چتر حمایتی قرار دهند.
شهرستان هندیجان یکی از شهرستانهای استان خوزستان است.

در اعتراض به تعویق ۱۸ ماه حقوق؛ اعتصاب کارگران قطار شهری اهواز به سومین روز متوالی رسید
نزدیک به ۱۰۰ کارگر پیمانی قطار شهری اهواز صبح امروز (دوشنبه ۱۲ آذر) برای سومین روز متوالی دست از کار کشیده و در کارگاه مرکزی این پروژه عمرانی تجمع کردند.
کارگران قطار شهری اهواز در اعتراض به دریافت نکردن ۱۸ ماه مزد معوقه تجمع کردند. گفته می‌شود در حال حاضر تنها کارگران بخش حراست و نگهبانی که بیش از نیمی از جمعت ۲۰۰ نفری کارگران این پروژه عمرانی را تشکیل می‌دهند، مشغول کار هستند.
معترضان می‌گویند: “تعویق حقوق کارگران پروژه قطار شهری اهواز که تحت مسئولیت شرکت پیمانکاری کیسون مشغول کارند، به ۱۸ ماه می‌رسد و کارفرما به دلیل کمبود منابع مالی از پرداخت آن به کارگران کوتاهی کرده است”.
به گفته کارگران حاضر در تجمع، در حالی شرکت پیمانکاری کیسون به بیش از ۲۰۰ کارگر ۱۸ ماه حقوق پرداخت نکرده است که صبح امروز دو نفر از مدیران این پروژه عمرانی در جمع کارگران حاضر شده و مدعی‌ شده‌اند شرکت پیمانکاری کیسون منابع مالی کافی برای پرداخت حقوق‌های عقب افتاده کارگران ندارد اما قصد دارد تا پایان ماه جاری (آذر ماه ) دو ماه از معوقات مزدی کارگران را پرداخت کند. همچنین از کارگران خواسته شده است به اعتصاب خود پایان داده و به کارشان بازگردند.

آغاز سومین روز از تجمع کارگران صنایع مفتولی تاکستان
کارگران کارخانه «صنایع مفتولی تاکستان» صبح امروز در سومین روز از اعتراض خود، خواستار رفع مشکلاتشان شدند.
منابع کارگری صنایع مفتولی تاکستان به خبرنگار ایلنا گفتند: “سه روز از اعتراض کارگران کارخانه «صنایع مفتولی تاکستان» می‌گذرد و آنها هنوز منتظرند تا مسئولان درباره پرداخت مطالباتشان کاری انجام دهند”.
این کارگران که تعدادشان حدود ۵۰ نفر است، در ادامه تجمع اعتراضی دو روز گذشته، امروز نیز در محل نگهبانی کارخانه «صنایع مفتولی تاکستان» حاضر شدند.
به گفته یکی از کارگران حاضر در تجمع، شرایط تولید در کارخانه صنایع مفتولی تاکستان بسیار خوب است و بازار فروش خوبی در کشور دارد.
طبق اظهارت وی، این واحد صنعتی بیشترین تولید را در سال جاری به نسبت سال‌های گذشته داشته و از فروش محصولات کارخانه سود خوبی نصیب مالکان کارخانه شده است. با این وجود کارگران از پرداخت نشدن ۶ ماه معوقات مزدیشان بی‌اطلاعند.
سرگردانی کارگران صنایع مفتولی تاکستان برای دریافت معوقات مزدی در حالی ادامه دارد که قرار است امروز (دوشنبه) مدیران و سهامداران اصلی کارخانه درباره مشکلات به وجود آمده، جلسه‌ای را بدون حضور کارگران ترتیب دهند.

تجمع معلولین مقابل سازمان برنامه و بودجه و مجلس
هم‌زمان با روز جهانی معلولان، افراد دارای معلولیت در اعتراض به عدم پیش‌بینی بودجه اجرای قانون حمایت از حقوق معلولان در سال ۹۸ روبه‌روی سازمان برنامه و بودجه و مجلس شورای اسلامی‌تجمع کردند.
صبح امروز هم‌زمان با روز جهانی معلولان (۱۲ آذر) افراد دارای معلولیت در اعتراض به عدم پیش‌بینی بودجه برای اجرای قانون حمایت از حقوق معلولان در سال ۹۸، روبه‌روی سازمان برنامه و بودجه تجمع کردند و با سر دادن شعارهای اعتراضی به سمت مجلس شورای اسلامی‌حرکت کردند.
مدیر کمپین معلولان درباره این تجمع اظهار کرد: “برای سال ۹۸ بودجه‌ای درجهت اجرای قانون حمایت از حقوق معلولان پیش‌بینی نشده است. کل بودجه بهزیستی در سال ۹۷ حدود دو هزار و ۴۰۰ میلیارد تومان بوده که هزار میلیارد از آن متعلق به معلولان بود”.
بهروز مروتی ادامه داد: “برای سال ۹۸ هیچ بودجه‌ای برای معلولان در نظر نگرفته‌اند؛ درحالی که برآورد و درخواست سازمان بهزیستی برای اجرای قانون حمایت از حقوق معلولان ۱۲ هزار و ۵۰۰ میلیارد تومان بوده است”.
مدیر کمپین معلولان درخصوص امکاناتی که در سطح شهر تهران برای تردد معلولان در نظر گرفته شده، گفت: “برای معلولین هیچ امکاناتی در نظر گرفته نشده است. اگر ایستگاه اتوبوس مناسب‌سازی شده باشد، اتوبوس مناسب‌سازی‌شده نداریم. اگر اتوبوس مناسب‌سازی شده باشد، ایستگاه مناسب‌سازی‌شده نداریم و درصورتی که هم ایستگاه و هم اتوبوس مناسب‌سازی شده باشد، رانندگان آموزش لازم را ندیده‌اند و نمی‌توانند به معلولان کمکی کنند”.
وی تصریح کرد: “متروهای ما برای معلولان دسترس‌پذیر نیستند. برخلاف اظهارات مسئولان ۹۰ درصد ایستگاه‌های مترو، طبق مدارک و مستندات آسانسور ندارند”.
این در حالی است که روز گذشته مدیران مترو تهران در ایستگاه مترو امام خمینی (ره) در اقدامی‌نمادین ویلچرنشین شدند تا مشکلات معلولان را در هنگام تردد بهتر درک کنند! مدیران و مسئولان کشور برای دقایقی روی ویلچر می‌نشینند تا معلولان و شرایط زندگی آنان را درک کنند و هرسال در روز جهانی معلولین شعارهای زیبا سر می‌دهند اما در عمل اقدام به مناسب‌سازی واقعی معابر و ایستگاه‌های حمل و نقل عمومی‌نمی‌کنند.

تجمع سمن‌ها برای بازگشایی نرده‌های چهارراه ولیعصر
چند تن از اعضای سمن‌های مردمی به منظور بازگشایی نرده‌های چهارراه ولیعصر برای تسهیل تردد معلولان و سایر عابران در این چهارراه تجمع کردند.
بعد از ظهر امروز تعدادی از اعضای سمن‌های مردمی همزمان با روز جهانی معلولان به منظور بازگشایی نرده‌های چهارراه ولیعصر برای تسهیل تردد معلولان در این چهارراه تجمع کردند.
این تجمع با حضور کمپین بازچرخ، کراس رایدر، بانوان شهر، باهمستان، سفیران ترافیک، آشتی با شهر، دادشهر، دوچرخه‌سواران شرق، انجمن معلولان باور، کمپین معلولین و دیده‌بان آزار و … به مناسبت رویداد مردمی “شهر بدون مانع” با هماهنگی برخی از اعضای شورای شهر و مدیران حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران برگزار شد.
اخیرا معاونت حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران در راستای تسهیل تردد معلولان، سالمندان، زنان باردار و … خواستار بازگشایی نرده‌های چهارراه ولعیصر در مسیر عابر پیاده شده‌است، که با مخالفت رو به رو شده‌است که در این راستا بعد از ظهر امروز اعضای شورای شهر به همراه مدیران حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران و برخی سمن‌های مردمی تصمیم گرفتند، این مطالبه را در قالب رویداد مردمی شهر بدون مانع در روز جهانی معلولان مطرح کنند.

تجمع جمعی از سپرده‌گذاران موسسه کاسپین مقابل مجلس
جمعی از سپرده گذاران موسسه کاسپین در اعتراض به عدم پرداخت مطالباتشان در مقابل مجلس شورای اسلامی تجمع کردند.
این تجمع کنندگان با اشاره به این‌که «مطابق قانون اساسی باید مطالبات به مساوات پرداخت شود» مدعی هستند: “در پرداخت مطالبات به سپرده گذاران موسسه کاسپین تبعیض اعمال شده که قابل پذیرش نیست”.
همچنین آن‌ها پلاکاردی در دست داشتند با این مضمون که “صدای وامداران در مقابل سپرده را بشنوید….”
همچنین آن‌ها با این ادعا که «از آذر ماه سال ۹۵ پول‌های آنها بلوکه شده» می‌گفتند که ارزش پول ملی کاهش یافته است. تکلیف ما سپرده گذاران چیست؟ آیا موسسه کاسپین که مجوز بانک مرکزی را داشت، اعتباری ندارد؟

نبود آب شرب اهالی کوی مهدیس اهواز را به خیابان کشاند
جمعی از ساکنان کوی مهدیس اهواز در اعتراض به آنچه که قطعی مکرر آب شرب و کاهش کیفیت آن بیان کردند، روز دوشنبه برای ساعاتی یکی از خیابان های این محل را مسدود و خواهان رسیدگی مسئولان شدند.
کوی مهدیس محله ای پرجمعیت در اهواز که پس از گذشت بیش از ۲ دهه از ساخت آن همچنان از نبود امکانات اولیه ای همچون دسترسی به آب شرب سالم رنج می برد.
آقای حمداوی یکی از ساکنان کوی مهدیس با اشاره به قطعی مکرر آب شرب این منطقه گفت: “مشکل افت فشار در کوی مهدیس امری همیشگی است اما در روزهای گذشته به مراتب بیشتر شده است”.
وی ادامه داد: “در چهار روز گذشته هر روز حوالی ۹ صبح آب قطع می شود از این رو از صبح زود و پیش از قطع شدن آب اقدام به پرکردن تانکر و دبه های آب می کنیم”.
کیفیت آب شرب اهواز در روزهای اخیر با افت بسیاری روبه رو بوده که این امر سبب نارضایتی شهروندان و همچنین نگرانی آنها از بروز بیماری در نتیجه مصرف این آب شده است.
شهروندان و کاربران فضای مجازی با به اشتراک گذاشتن تصاویر آب شرب گل آلود روزهای اخیر اهواز خواستار پاسخگویی مسئولان آبفا به این وضعیت پیش آمده هستند.
این تجمع در خیابان کوی مهدیس منتهی به جاده مجتمع بنکداران اهواز صورت گرفته بود که پس از گذشت چند ساعت با حضور ماموران انتظامی خاتمه یافت.
پس از جدایی شهرستان کارون از اهواز در ابتدا پل ششم به عنوان مرز دو شهرستان تعیین شد اما پس از درخواست استانداری خوزستان قرار بود مرز این ۲ شهرستان تغییر کند و خیابان جنت به عنوان مرز تعیین شود که در این صورت بخشی از کوی مهدیس و مجتمع بنکداران در حوزه شهرستان کارون قرار می گرفت. تعیین نشدن مرز اهواز و کارون در این سال ها مورد اختلاف بوده و منتظر ابلاغ اصلاحیه از سوی وزارت کشور هستند که این امر تاکنون انجام نشده است.
بر اساس مصوبه هیات دولت و طرح جامع اهواز، کوی مهدیس اهواز پس از سال ها بلاتکلیفی ۲ سال پیش به کلانشهر اهواز واگذار شد، بالغ بر ۴۰هزار نفر جمعیت در کوی مهدیس ساکن هستند.

اعتراض کارگران در شهرداری آبژدان اندیکا، حمیدیه و شهرداری یکی از مناطق آبادان
کارگران شهرداری آبژدان اندیکا، حمیدیه و نیز شهرداری یکی از مناطق آبادان، امروز برای مطالبه حقوق عقب افتاده خود تجمع کردند.
کارگران و کارکنان شهرداری آبژدان اندیکا حدود ۹ماه حقوق نگرفته اند، از این رو دوشنبه برای سومین روز متوالی در مقابل این شهرداری تجمع کردند.
شهردار آبژدان اندیکا روز گذشته ضمن تایید مطالبات این کارگران در گفت وگو با خبرنگار ایرنا اظهار داشت: “از زمان مصوبه مجلس و تقسیم ارزش افزوده براساس جمعیت شهرها ، برخی از شهرداری های کوچک از جمله آبژدان با کاهش چشمگیر اعتبار ارزش افزوده مواجه شده اند”.
وی ادامه داد: “شهرداری آبژدان ۵۵نفر نیرو دارد که ماهانه حدود ۳۰۰میلیون ریال برای بیمه این کارکنان پرداخت می شود در صورتی که مبلغ ارزش افزوده دریافتی ماهانه ما ، کمتر از این مبلغ است”.
اندیکا با سه بخش مرکزی، چلو و آبژدان درشمال شرق خوزستان قرار دارد.

کارگران شهرداری حمیدیه خواستار مطالبات خود شدند
کارگران فضای سبز شهرداری حمیدیه امروز دوشنبه در مقابل ساختمان شهرداری این شهر در اعتراض به پرداخت نشدن حقوق و بیمه خود تجمع کردند.
در حدود ۲۰ نفر از کارگران شهرداری حمیدیه امروز دوشنبه با حضور در مقابل ساختمان این شهرداری خواستار پرداخت ۹ ماه حقوق خود و حل مشکل خود شدند.
یکی از کارگران که خواست نامش در خبر ذکر نشود در گفت و گو با خبرنگار ایرنا بیان کرد: “چندین بار در اعتراض به پرداخت نشدن حقوق و حق بیمه خود تجمع کرده ایم اما مشکل ما هنوز حل نشده است”.
وی گفت: “قول و قرارهای زیادی برای پرداخت حقوق و مزایای ما از سوی مسئولان حمیدیه داده شده اما هنوز مشکل ما حل نشده است”.
شهر حمیدیه در ۲۵ کیلومتری غرب اهواز قرار داد.

کارگران شهرداری منطقه سه آبادان خواستار حقوق معوقه خود شدند
حدود ۴۰ نفر از کارگران شاغل در بخش های خدمات شهری شهرداری منطقه سه آبادان با حضور در مقابل شهرداری مرکزی پرداخت حقوق و مزایای سه ماه عقب افتاده خود را مطالبه کردند.
این کارگران به ایرنا گفتند: “سه ماه حقوق ، مزایا و اضافه کاری کارگران شهرداری منطقه سه پرداخت نشده است”.
آنها افزودند: “از مسئولان شهرداری آبادان و شورای اسلامی شهر تقاضای رسیدگی به این مشکل و اقدام عاجل در پرداخت حقوق خود را داریم”.
این کارگران اظهار داشتند: “در این مدت که حقوق و مزایای ما در این سه ماه پرداخت نشده ، با شرایط سخت اقتصادی اداره زندگی برای ما دشوار شده است”.

ادامه تجمعات اعتراضی کارگران شرکت فولاد اهواز
امروز دوشنبه بیست و چهارمین روز تجمعات اعتراضی کارگران شرکت فولاد اهواز در سطح شهر اهواز، در مقابل استانداری خوزستان و نیز دفتر نماینده آیت الله علی خامنه‌ای در استان خوزستان ادامه داشت.
کارگران معترض در این روز نیز با حضور در مقابل استانداری خوزستان و نیز دفتر نماینده آیت الله علی خامنه‌ای با سر دادن شعارهایی از جمله “نه حاکم نه دولت، نیستن به فکر ملت”، “کشور ما دزد خونه است توی جهان نمونه است”،‌ “کلیدساز دروغگو، کلید تدبیرت کو”، “اسلامو پله کردین مردمو ذله کردین”، “می‌ایستیم می‌میریم حقمونو می‌گیریم”، “این همه بی‌عدالتی هرگز ندیده ملتی” و “ما کارگران فولاد علیه ظلم و بیداد می‌جنگیم می‌جنگیم” خواهان رسیدگی به مطالباتشان شدند.
خواسته اصلی کارگران ”لغو خصوصی سازی، واگذاری شرکت به بخش دولتی، آزادی کارگران زندانی و پرداخت دستمزدهای معوقه” است.
در حالی که برخی مسئولین دولتی خبر از پرداخت دو ماه از حقوق معوقه کارگران داده‌اند، به گفته منابع کارگری، کارگران تاکنون حقوق معوقه خود را دریافت نکرده‌اند و در عین حال، خبری از راه‌اندازی تولید در این واحد نیست و دو ماه حقوق معوقه تنها برای ۱۲۰ تن از کارگران پرداخت شده است.

اعتراض مالباختگان سایت طلای ثامن در تهران
امروز دوشنبه ۱۲ آذر، ۱۳۹۷، جمعی از مالباختگان سایت طلای ثامن مقابل دادسرای عمومی و انقلاب تهران تجمع کردند.
این افراد در اعتراض به مجوزهای داده شده به این موسسه و عدم نظارت و پاسخگویی و در خواست تسریع در روند رسیدگی به پرونده اقدام به برگزاری تجمع کردند.




۲۵مین روز اعتراض کارگران فولاد اهواز 

گسترش حمایت های مردمی و دانشجویی از کارگران 

• همزمان با ادامه ی اعتراضات کارگری در فولاد خوزستان، موج حمایت از خواست های کارگران گسترش می یابد. در دانشگاه پلی تکنیک تظاهرات دانشجویان به درگیری با بسیجی ها انجامید …

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
سه‌شنبه  ۱٣ آذر ۱٣۹۷ –  ۴ دسامبر ۲۰۱٨

 


اخبار روز: کارگران فولاد اهواز روز سه شنبه نوزدهمین روز اعتراضات خیابانی خود را در اهواز برگزار کردند. حضور زنان جوان با پلاکاردهایی که بر روی آن ها نوشته شده بود «ما فرزندان کارگرانیم»، در این راهپیمایی چشمگیر بود. کارگران بار دیگر با تجمع در برابر مراکز دولتی و خیابان های شهر اهواز و از جمله دفتر نماینده علی خامنه ای رهبر حکومت در خوزستان، خواست ها و مطالبات خود را که به خاطر آن بیست و پنج روز است، در اعتصاب هستند تکرار کردند. شعارهای کارگران در جهت دعوت مردم اهواز به راه پیمایی آن ها، اما نشانگر آن است که کارگران اعتصابی انتظار پشتیبانی گسترده تری را از همشهریان خود دارند. «همشهری باغیرت، حمایت حمایت» از جمله ی این شعارها بود.

کارگران فولاد اهواز در شعارهای خود علاوه بر تاکید بر خواسته ها و مطالبات خود، هر روز بیشتر سیاست های کلی حکومت را مورد انتقاد قرار می دادند. یکی از شعارهای اصلی کارگران که در همه ی تظاهراتشان تکرار می شود، «ما کارگران فولاد علیه ظلم و بیداد میجنگیم میجنگیم» است، که نشانه ی عزم کارگران بر ادامه ی مبارزاتشان تا حصول به موفقیت است.
«همشهری بگوش باش اهواز صاحب نداره»، «همشهری بگوش باش؛ ما کارگریم نه اوباش»، «این همه بیعدالتی، هرگز ندیده ملتی»؛ «حسین حسین شعارشون، دزدیها افتخارشون»؛ «اسلامو پله کردین، مردمو ذله کردین»؛ «نه حاکم نه دولت، نیستن به فکر ملت»؛ «کلیدساز دروغگو، کلید تدبیرت کو؟»؛ از جمله شعارهای کارگران اهوازی در راهپیمایی های خیابانی آن هاست.

پشتیبانی از کارگران اعتصابی به ویژه در کارخانه ها و مراکز دانشگاهی و مدارس چشمگیر است. امروز در دانشگاه پلی تکنیک، دانشجویان در حمایت از کارگران اعتصابی تظاهرات کردند و خواهان آزادی نماینده های زندانی آنان شد. این تظاهرات به درگیری با بسیجی ها انجامید.
دانشجویان شعار می دادند: کارگر زندانی آزاد باید گردد، دانشجوی زندانی آزاد باید گردد، نصر من الله و فتح قریب مرگ بر این دولت مردم فریب.
دانشجویان دست نوشته هایی در دست داشتند که بر روی آن نوشته شده بود:
کارگر، دانشجو آزاد باید گردد
مردم در شرایط نابسامان اقتصادی به سر می برند
شاهکار تدبیر و امید فلاکت زرخیزترین استان کشور
عده ای از بسیجیان سعی کردند تجمع دانشجویان را به هم بزنند که تهاجم آنان موجب درگیری بین طرفین شد.

در دانشگاه هنر تهران که دانشجویان تا به حال چند بار به حمایت از کارگران اعتصابی دست به اعتراض زده اند، این پوستر را برای فراخوان های اعتراضی منتشر کرده اند.

روز گذشته دانشگاه رازی کرمانشاه نیز شاهد تجمع اعتراضی دانشجویان در حمایت از کارگران فولاد اهواز و هفت تپه بود.

روز گذشته شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان ایران که از پشتیبانی گسترده ی معلمان برخوردار است و چندین اعتصاب موفق را سازمان داده است، از مطالبات کارگران و دانشجویان حمایت و از خواست های آنان از جمله پایان خصوصی سازی و کالایی کردن آموزش پشتیبانی کرده و خواهان آزادی کارگران زندانی و به ویژه اسماعیل بخشی، علی نجاتی و سپیده ی قلیان شد.




دولت نئولیبرال و اصلاحات ساختاری؟ 

در حاشیه ی یک تومار

محمد قراگوزلو

• کسانی که از “امکان اصلاح ساختارهای اقتصادی” نظام های سیاسی در عصر نئولیبرال صحبت می کنند نماینده ی یک خط شناخته شده ی رفرمیستی هستند که طرح و برنامه شان عملا و به شکل پراتیک در زمین سخت اقتصاد سیاسی شکست خورده است. انتساب این خط به “جناح چپ اصلاح طلبان” که موضع شان چیزی در حد مشاوره به بورژوازی است به مفهوم” دولتی” خطاب کردن این جناح نیست …

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
دوشنبه  ۱۲ آذر ۱٣۹۷ –  ٣ دسامبر ۲۰۱٨

 

در اوج مبارزات شکوهمند هفت تپه توماری حمایت گرانه منتشر شد و به امضای بیش از هزار نفر از دوستان رسید که از چند نظر قابل تامل است. این که نویسنده و توزیع کننده ی تومار (سندیکای واحد) چه کسانی بوده اند و به استناد کدام پشتوانه ی نظری متنی تحلیلی از شرایط کنونی نوشته اند و از مرز تومار نویسی فراتر رفنه اند، فی الحال مدنظر من نیست. بسیاری از امضاکننده گان از دوستان نزدیک من هستند. حتا بعضی از همین دوستانِ شتاب زده چنان از هول حلیم به دیگ افتاده اند که دو بار امضا کرده اند! هزار امضا از سوی افراد مختلف که برخی از ایشان حتا در تقابل نظری با هم هستند فقط می تواند یک بیانیه ی بسیار کلی را فرا بگیرد. بیانیه یی مثلا در “نفی جنگ” یا “نه به تحریم” یا “نه به اشغال فلسطین” و از این دست! از سوی دیگر این که مابه ازای مادی و واقعی این تومار نویسی ها چیست فعلا بماند. بارها دیده شده که زیر توماری در حمایت از کارگر زندانی را بیش از سه هزار نفر امضا کرده اند که اکثریت آنان نیز در داخل کشور زنده گی می کنند اما فی المثل هنگام حمایت مادی از قبیل کومک به خانواده یا حضور اعتراضی در مقابل نهادهای حکومتی حتا یک درصد امضاکننده گان نیز وارد عمل نشده اند. تحلیل این مولفه ها نیز محل تامل من نیست.

آن چه که این تومار را از نظر من حیرت انگیز جلوه می دهد بند پایانی آن است. لطفا دقت کنید. در این بند آمده:
“ما بر این باور هستیم که برخورد امنیتی با کارگران و معلمان معترض نه تنها فریاد عدالتخواهی را به محاق نمی برد بلکه میلیون ها مزدبگیر ایرانی را نسبت به اصلاح ساختار اقتصادی کشور ناامید می سازد.”
بی شک بخش نخست این تکه از تومار موسوم به “در کنار هفت تپه و فولاد ایستاده ایم” عین حقیقت است. صریح ترین و بدیهی ترین امری است که فهم آن مطلقا محتاج مطالعه و کتاب و رفرنس و غیره نیست. با این چنین نکته ی روشنی (بی نتیجه بودن برخورد امنیتی با کارگران) وقتی که از حدود یک تحلیل عبور می کند و جنبه ی هشدار و تذکر به دولت می گیرد به طور مشخص و از موضعی رفرمیستی به استخدام اصلاح ناترازمندی های آن در می آید و به کارگران “امید” می دهد که “اصلاح ساختار اقتصادی” کشور امری ممکن است و به دولت تذکر می دهد که با سرکوب “فریاد عدالتخواهی” کارگران را نسبت به خود ناامید می سازد! به همین ساده گی! تاریخ مبارزه ی طبقاتی حتا یک نمونه از سرکوب “فریادعدالتخواهی” را به یاد نمی آورد که برای همیشه مغلوب و مرعوب پلیس شده باشد. گیرم سرکوب مطالبات را متراکم تر کرده و نوع تقابل را تغییر داده! نکته ی کلیدی در همین دومی است. “نوع تقابل” در نتیجه ی به قول تومار “برخورد امنیتی”! سر راست ترین مفهوم چنین تکه یی از بیانیه یک هشدار و تذکر به بورژوازی حاکم است که در همان بدو تومار “سیاست های نادرست اقتصادی” اش از “خصوصی سازی و کالایی نمودن همه مایحتاج زندگی” مورد نقد قرار گرفته است و در ادامه گفته شده که “اعتراضات کارگران خوزستانی در نیشکر هفت تپه و فولاد مخالفت با سیاست های غلط اقتصادی دولت است؛ این اعتراضات یک “نه” بزرگ به ناداری، فقر و تعدیل ساختاری است.”

یکی از مطالبات تومار “بازگرداندن مالکیت مجتمع های صنعتی به دولت یا بخش تعاونی” است. که از قرار معطوف است به اصل ۴٣ قانون اساسی جمهوری اسلامی.
این که در دوران سیاه سرمایه داری نئولیبرال دولت تمام آن اندک ظرفیت های دوران شکوفایی و رونق سرمایه داری در برهه ی سوسیال دموکراسی را از دست داده است، نیازمند استدلال نیست. این که در عصر نئولیبرال دولت خود به یک کارفرمای بزرگ استثمارگر حتا در سوسیال دموکراسی به خنس خورده ی اروپای شمالی تبدیل شده است، مستغنی از برهان است. در این که کم و بیش تمام دولت ها بعد از فریدمنی شدن اقتصاد سیاسی و هار شدن بازار آزاد دوران موسوم به “صلح صنعتی” و ته مانده های سیاست های حمایتی خود را پشت سر گذاشته اند و شدیدترین و بی سابقه ترین استثمار نیروی کار را نهادینه کرده اند شکی نیست. شاخص ترین شکل چنین رویکردهایی همه ساله در ایران در اواخر اسفند ماه شکل می بندد. زمانی که شورای سه جانبه به قصد تعیین حداقل دستمزد تشکیل می شود. دو پای ثابت این شورا کارفرمایان و نماینده گان دولت و پای دیگر آن “نماینده گان کارگران” هستند. کافی ست برای پی بردن به نظر دولت در انجماد دستمزدها به مصوبات این شورا با تاکید بر موضع دولت تامل شود. این ها و ده ها نکته ی مشابه دیگر مولفه های پیچیده یی نیستند که نیازمند نقد و ارزیابی باشند و انسان را از پرداختن به اولویت های دیگر باز دارند. واقعیت این است – و من این مولفه را در کتاب “بحران” شرح داده ام- که در روزگار ما – متعاقب تحولات بعد از ۱۱ سپتامبر شیلی و ۱۹۷۹ انگلستان – نئولیبرالیسم چنان نهادینه شده است که حتا دولت هایی که زیر پرچم “حزب سوسیالیست” به قدرت رسیده اند نیز تمام و کمال به استخدام همین سیاست ها در آمده اند. یونانِ پاپاندرئو و فرانسه ی اولاند و پرتغالِ زاپاترو و حتا یونانِ سیریزا و سیپراس در مقابل دیدگان ما هستند. سیریزا بعد از پنجاه سال خاموشی سوسیالیسم در اروپا با “چپ ترین” برنامه ی موجود به قدرت رسید و حتا در واپسین همه پرسی و در اوج فشار تروئیکا بالای ۶۰ درصد از آرای مردم کارگر و زحمتکش یونان را که خواستار توقف سیاست های ریاضتی بودند، اخذ کرد اما نتیجه چه شد؟ هیچ! کم تر از هیچ! این مباحث نتایج جالبی دارد که از حوصله و مسوولیت این یادداشت بیرون است…

….با این اوصاف تومار از دولت می خواهد صدای اعتراضات کارگری را بشنود و دست از “سیاست های نادرست اقتصادی” بر دارد! این که چنین سیاست هایی چیزی بیش از “نادرست” هستند امر دیگری است. اما این که ما بخواهیم دولت را “نصیحت” کنیم که اگر به این سیاست های نادرست ادامه دهی “میلیون ها مزدبگیر ایرانی را نسبت به اصلاح ساختار اقتصادی کشور ناامید” می کنی مثل این است که ما بخواهیم به امثال نیلی و نوبخت و نهاوندیان بگوئیم “پیف پیف! خصوصی سازی نکن آقاجان! اگر به این سیاست های نادرست ادامه بدهی مزدبگیران از تو ناامید خواهند شد!!” اولین و بدیهی ترین نتیجه یی که از این “نصیحت و هشدار خیرخواهانه” به ذهن متبادر می شود این است که دوستان ما در نقش دلسوزان سرنوشت خطیر بورژوازی و خیرخواهان آینده ی خطرناک دولت “تدبیر و امید” ظاهر شده اند و او را نسبت به ناامید شدن مزدبگیران نصیحت می کنند. یا تذکر می دهند. اصلا فرض کنید اخطار می دهند…

چنین “توصیه” هایی در عرصه ی سیاسی ایران بسیار آشناست. زمانی نه چندان دور اصلاح طلبان منتقد بازار بیانگر چنین هشدارهایی بودند. اما به تدریج که کم و بیش کل طیف های اصلاح طلب از جبهه مشارکت و مجاهدین انقلاب اسلامی و مشابه به زیر پرچم کارگزاران سازندگی و رهبر معنوی آن (رفسنجانی) خزیدند و به طور کلی در جناح راست سیاست و اقتصاد ایران نشستند دیگر چنین هشدارهایی بایگانی شد و جای خود را به ناشکیبایی برای اجرای تمام عیار و سریع سیاست های نئولیبرال داد. با این حال چنین هشدارهایی در سال های اخیر مکررا شنیده شده است. از سوی افراد “خیرخواهی” چون راغفر و مومنی!

باری من در برخورد با تومار یاد شده به دلیل ضیق وقت و گرفتاری بسیار تلخ شخصی و غیرشخصی به نوشتن یک توئیت و البته درج آن در فیسبوک بسنده کردم و مایه ی نظری تومار را رفرمیستی دانستم و آن را برخاسته از آرای اقتصاددانان کینزین خواندم. واقعیت نیز جز این نیست. اکنون در جهان ما اقتصاددانان کینزین و البته پولانیست نیز همدوش سوسیالیست ها منتقد سیاست های ویرانگر اقتصادی نئولیبرالیستی هستند. افرادی مانند کروگمن و پولانی و این اواخر پیکتی بعد از شکست خط “راه سوم” گیدنز و بن بست سیاست های حزب کارگر انگلستان در قامت های جدیدی به میدان وارد شده اند و نماینده گان سیاسی شان – امثال سندرز و کوربن – با اقبال و استقبال کارگران مواجه شده اند. کیست که نداند هراس پیکتی از هشدار به هیات حاکمه ی سرمایه داری جهانی ناشی از شکل بندی یک انقلاب دیگر شبیه انقلاب اکتبر است؟ کیست که نداند به فرض این که سندرز در آمریکا به قدرت می رسید نمی توانست بهتر از سیپراس در یونان عمل کند؟ باری بعد از انتشار آن توئیت گویا دوستانی امضاهای خود را پس گرفته بودند. که البته چندان مهم نیست. دوستان عزیز دیگری با انتقاد از من اعتقاد داشتند – و دارند- که اطلاق “جناح چپ اصلاح طلبان” به تومار نویسان یک “ارفاق بزرگ” است چرا که جناح “رادیکال” اصلاح طلبان – که غالبا در رسانه های غربی ساکن شده- کارش و سیاست هایش از “نصیحت و توصیه و هشدار” گذشته و حتا خطوط قرمز نظام حاکم را نیز شکسته است. من اما چنین فکر نمی کنم. در واقع کل آن بخش از اصلاح طلبان قدیمی که این خطوط را رد کرده اند در عرصه ی سیاسی کشور نه در جناح “چپ” اصلاحات که از قضا در جناح راست و نئوکان آن ایستاده اند. کسانی مانند سازگارا که به استخدام “کتابخانه پرزیدنت بوش” در آمده اند نماد این خط سیاسی هستند! خیلی از این جماعت رسما و علنا به افتخار آستان بوسی سعودی ها نایل آمده اند. به عبارت روشن تر به اصطلاح “اصلاح طلبان برانداز” شده نه فقط به خط چپ و آزادی خواه و برابری طلب نزدیک نشده اند بلکه دقیقا بر عکس با کله به مرداب راست فرو رفته اند. در واقع هر چه “تندتر و آتشی تر” بودن یک خط سیاسی آن را در جناح “چپ” هیچ سیاستی نمی نشاند.

به نظر نویسنده کسانی که از “امکان اصلاح ساختارهای اقتصادی” نظام های سیاسی در عصر نئولیبرال صحبت می کنند نماینده ی یک خط شناخته شده ی رفرمیستی هستند که طرح و برنامه شان عملا و به شکل پراتیک در زمین سخت اقتصاد سیاسی شکست خورده است. انتساب این خط به “جناح چپ اصلاح طلبان” که موضع شان چیزی در حد مشاوره به بورژوازی است به مفهوم” دولتی” خطاب کردن این جناح نیست. مگر راغفر و مومنی در دولت حاکم پست و منصب دارند؟ هم چنین نقد من به تومار مطلقا به مفهوم رد “نیت خیر” آن نیز نیست. اما مگر نه این که به قول آن معلم فرزانه ی ما حتا “جهنم را نیز با نیت خیر سنگفرش کرده اند؟”

دوستان عزیز! به جای نگرانی از امکان “ناامید شدن کارگران و مزدبگیران” از دولت “تدبیر و امید” به وظیفه ی اصلی خود که همانا سازمان دهی کارگران است، عمل کنید. مدیران این دولت ماشاالله همه از تحصیل کرده گان مدرن ترین دانشگاه های اروپا و آمریکا هستند و مصلحت خود را بهتر از ما می شناسند! مضاف به این که امثال علی ربیعی و شریعتمداری وزیر خود بهتر از من و شما به تبعات برخورد امنیتی با کارگران واقف هستند و از قضا به سبب همین وقوف است که در چنین منصبی نشسته اند!

این نکته را هم اضافه کنم و این یادداشت فوری و شتابزده را جمع ببندم. در ایران سندیکای مستقل از دولت و کارفرما همیشه مترقی و پیشتاز بوده است اما در عین حال نهادینه شدن تفکر سندیکالیستی در پیشتازان ساخت و ساز سندیکا همیشه آنان را با خطر سقوط به رفرمیسم مواجه کرده است.

دوشنبه ۱۲ آذر ۱٣۹۷




وضعیت نگران کننده اسماعیل بخشی و سپیده قلیان 

 

بر طبق اخبار موثق و متعدد واصله، در پی مراجعات خانواده های اسماعیل بخشی و سپیده قلیان برای پیگیری وضعیت فرزندانشان و همچنین پیگیریهای حقوقی وکیل نامبردگان، خانواده ها طی دیدارهای کوتاهی هر کدام موفق به ملاقات عزیزان خود شده اند و متوجه شده اند که متاسفانه هر دوی آنها شدیدا مضروب و تحت فشارهای روحی و جسمی شدید بوده و هستند.

مطابق گزارشات واصله، اسماعیل بخشی و سپیده قلیان، از نظر جسمی وضعیت بسیار وخیمی داشته اند.
آنان در ملاقات حتی قادر به تشخیص زمان و اینکه چه وقت از شبانه روز است هم نبوده اند و کماکان تحت فشار و در انفرادی نگه داری می شوند. سپیده قلیان به طور مشهودی بسیار لاغر و نحیف شده است و هنگامی که مادرش او را در آغوش گرفته تن او به درد آمده است.

همچنین وضعیت جسمی اسماعیل بخشی بسیار وخیم مشاهده شده و منجمله به علت ضرب و شتم، بر پیشانیش هنوز آثار کبودی وجود دارد.

بر اساس اخبار واصله، اسماعیل بخشی که بر اساس مشاهدات ملاقات کنندگان، از نظر وضعیت جسمی شرایط وخیمی داشته است بعد از شنیدن خبر حمایت هایی که از وی انجام شده، لبخندی بر چهره ی رنج کشیده و تکیده اش نقش بسته است.

بدینوسیله ضمن محکوم کردن شدید شرایط جسمی و روحی ایجاد شده برای اسماعیل بخشی و سپیده قلیان، خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط آنان هستیم. مسئولیت تمام زجر، آزار، ضرب و شتم و وضعیت به وجود آمده برای آنان مستقیما بر عهده دولت ایران و حفظ سلامت و امنیت آنان وظیفه مقامات قضایی- امنیتی و دولت است. ما عمیقا و بیش از پیش نگران جان آنان هستیم و از تمام کارگران هفت تپه، ایران و جهان، از تمام نهادهای جهانی کارگری، رسانه ها و نهادهای مرتبط، خواهان حمایت فوری، عملی و حداکثری برای آزادی اسماعیل بخشی، سپیده قلیان و نیز یکی از اعضای سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، آقای علی نجاتی هستیم.

سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه
سه شنبه ۱۳ آذرماه ۹۷




آخرین گزارش ها از اعتصابات کارگری در اهواز و هفت تپه 

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
يکشنبه  ۱۱ آذر ۱٣۹۷ –  ۲ دسامبر ۲۰۱٨

 


اخبار روز: در حالی که تلاش برای انشقاق در صفوف کارگران هفت تپه و پایآن دادن به اعتصاب آن ها از طریق مسئولان حکومتی و مدیران و صاحبان شرکت ادامه یافته است، در اهواز، کارگران همچنان در خیابان ها حضور دارند و نه تنها پیگیر خواسته های خود هستند، بلکه دفاع از کارگران هفت تپه و آزادی کارگران زندانی این شرکت را نیز فریاد می زنند.

در روز یکشنبه کارگران فولاد با راهپیمایی در خیابان های اهواز شعارهای خود را فریاد زدند. گزارش های شبکه های اجتماعی حاکی است که امروز تعدادی از زنان و جوانان شهر نیز به کارگران پیوستند و صفوف آن ها را انبوه تر کردند.
یکی از کارگران هفت تپه که در اجتماع اعتراضی کارگران فولاد حضور یافته بود در میان فریادهای «هفت تپه، فولاد، اتحاد – اتحاد»، سخنرانی کرد و گفت: کارگر یک خانواده است، ما همه یک خانواده هستیم. او ضمن گزارشی از اعتصاب یک ماهه ی کارگران هفت تپه، اقدامات مسئولان استان خوزستان، نماینده ی شهر در مجلس و کارفرمای هفت تپه را مورد انتقاد قرار داد.

میثم آل مهدی، نماینده کارگران فولاد نیز در سخنان خود در جمع کارگران گفت: «کارگران یک بدن هستند. تمام کارگران یکی هستند. درد ما هم یکی است. کارگر این قدرت را دارد که حقش را بگیرد. آن زمان که کارگر یک برده بود تمام شد. امروز یک قدرتیم و این را ثابت می‌کنیم. دوستان ما در هفت تپه باید آزاد شوند.»

در نیشکر هفت تپه، حضور تعدادی از نمایندگان مجمع کارگری در جلسه ی مسئولان حکومتی و مدیران شرکت، همچنان مورد انتقاد شدید کارگران قرار دارد. در یک نظرسنجی در کانال تلگرامی سندیکا، ۹۶درصد از کارگران به ادامه ی اعتصاب رای داده اند.
دولتی کردن شرکت، پرداخت حقوق های معوقه و آزادی نمایندگان کارگری همچنان در صدر خواست های این کارگران قرار دارد.

فرزانه زیلایی وکیل کارگران بازداشتی هفت‌تپه در گفتگویی با روزنامه ی امتداد در مورد آخرین وضعیت اسماعیل بخشی گفته است:

اسماعیل بخشی به همراه سه موکل دیگر بنده؛ آقایان مسلم آرمند، سیدحسن فاضلی و محمد خنیفر در تاریخ ۲۸/۸/۹۷ بازداشت شدند که بلافاصله ضمن اعلام وکالت، درخواست مطالعه پرونده را نیز تقدیم مقام قضایی کردم. بر این اساس، به رغم ثبت پروانه وکالت در پرونده موکلین، اجازه مطالعه پرونده به بنده داده نشد و عنوان اتهامی موکلین نیز اعلام نشد.
در وهله اول، اصلا هیچ کدام از اتهامات به اطلاع من نرسید و در مراجعه‌های بعدی بود که اعلام شد؛ موکلینم دارای دو اتهام هستند. حسب اطلاع به دست آمده از موکل دیگر در همین پرونده که به قید کفالت آزاد شده، یکی از اتهام‌های تفهیم شده، اخلال در نظم عمومی بوده و دوم، اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی اعلام شد که پس از اظهار بنده، هر دو اتهام مورد تایید دادیار محترم قرار گرفت.

وی می گوید: بر اساس اصل ۳۵ قانون اساسی، ماده ۱۱ اعلامیه جهانی حقوق بشر و بند ۳ ماده ۱۴ میثاق بین‌‌المللی حقوق مدنی و سیاسی که در حکم قانون داخلی ایران به رسمیت شناخته شده، متهم حق داشتن وکیل منتخب خود را دارد. بر اساس ماده ۱۹۰ قانون دادرسی کیفری متهم می‌تواند در مرحله تحقیقات مقدماتی یک وکیل به همراه داشته باشد.
صرف‌نظر از تبصره بحث برانگیز و ناعادلانه‌ موسوم به تبصره ناگهانی ماده ۴۸ قانون آیین دادرسی کیفری در خصوص وکلای محرم و معتمد قوه قضائیه در مرحله تحقیقات مقدماتی پرونده‌های امنیتی، موکلم از حق به همراه داشتن وکیل در خصوص اتهام اخلال در نظم عمومی نیز محروم مانده است.

به گفته ی خانم زیلایی، کارگران و نمایندگان کارگری دستگیر شده در تاریخ ۲۷/۸/۹۷ بیست نفر بودند که اتهام مشترک همه آنها، اخلال در نظم عمومی بوده است. اکنون نیز به اتهام پانزده نفر در شعبه دوم همان دادسرا رسیدگی می‌شود و دسترسی به پرونده و مطالعه آن را داشته‌ام. این در حالی است که در خصوص سایر موکلینم، از جمله؛ اسماعیل بخشی در شعبه اول دادیاری با همین اتهام، اجازه مطالعه پرونده داده نشده است.

وی می افزاید: از آنجا که نه من و نه خانواده اسماعیل بخشی از زمان بازداشت، نتوانسته‌ایم دیداری با او داشته باشیم، این اخبار را تائید یا تکذیب نمی‌کنم. اما موکلم در خصوص اتهام اخلال در نظم عمومی (غیر امنیتی) از تاریخ بازداشت ۲۷/۸/۹۷ تاکنون، ممنوع از ارتباط با وکیل خود بوده و براساس تفسیر شماره ۲۰ کمیته حقوق بشر در خصوص ماده ۷ کنوانسیون بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (در حکم قانون داخلی ایران)، ممنوعیت متهم از دیدار با وکیل خود از مصادیق شکنجه محسوب می‌شود و نهایتا، مطابق بر قانون نیز، محرومیت از دیدار خانواده و وکیل، می‌تواند از مصادیق شکنجه باشد.

آخرین وضعیت علی نجاتی
خانم فرزانه زیلابی که وکالت علی نجاتی دیگر کارگر بازداشتی هفت تپه را هم بر عهده دارد، در مورد وضعیت او گفته است: حسب اظهار دادیار محترم شعبه سوم دادسرای عمومی و انقلاب شهرستان اندیمشک پرونده ی جدیدی با موضوع اخلال در نظم عمومی از طریق هدایت جریان اعتصابات و تجمعات کارگران هفت تپه علیه وی مطرح می باشد و هم اکنون در بازداشتگاه امنیتی اهواز به سر می برد.
به گفته ی وی در حال حاضر اجازه مطالعه پرونده تا جلسه بعدی بازجویی در دادسرا داده نشده است. آقای نجاتی از زمان بازداشت تا کنون با خانواده اش تماسی نداشته است. وی دارای بیماری قلبی (گرفتگی عروق), بیمارهای کلیه و پروستات می باشد و در زمان بازداشت به علت برخورد نادرست ماموران (لباس شخصی) دچار دشواری شدید تنفسی شده بود و از وضعیت سلامتی و جسمانی وی مطلع نیستم.




پایان اعتصاب کارگران نیشکر هفت تپه 

آن ها ۲٨ روز تمام زنجیرهای بردگی را از هم گستند و آبدیده شدند

دیروز و در پی ۲٨ روز اعتصاب و ایستادگی کم نظیر کارگران شرکت نیشکر هفت تپه و در حالی که در همان ساعات اولیه صبح جمعهایی از آنان در تلاش برای عزیمت به مقابل فرمانداری شوش بودند، صفی از ماشینهای دولتی شامل هیاتی مرکب از رئیس اداره کار، فرماندار، مدیر عامل تازه به منصب رسیده و اعوان و انصار کارفرما وارد شرکت شدند و با تکمیل سیکل سناریوی از پیش طراحی شده خود، در میان جمعیتی که پیشاپیش از تعدادی از کارگران بازنشسته، عوامل کارفرما و کارگران خسته از ادامه اعتصاب شکل گرفته بود حضور پیدا کردند و دست آخر در میان کف زدنهای این جمعیت حدودا چهار صد نفره، آژیر شروع بهره برداری را چندین بار به صدا در آوردند.

اما این طرف کارگران مصممی که سوار بر دو اتوبوس به عنوان صف اول اعتراض عازم فرمانداری بودند با قرار گرفتن در مقابل شرایط غیر مترقبه ای که با ورود صفی از ماشینهای هیات مسئولین شهری و عوامل کارفرما رخ داد متحیرانه ناظر پیاده شدن برخی از همکاران خود از اتوبوسها شدند و در خشمی جانگاه فرو رفتند.

دیگر کار از کار گذشته بود، قشون سرمایه و چپاول و غارت، از عوامل ریز و درشت کارفرما تا فرماندار و رئیس اداره کار و نهادهای امنیتی و قضائی در اتحادی نامقدس و مسلح به قدرت سرکوب و ارعاب و تطمیع، همگی در یک صف برای شکستن اعتصاب تدارک کامل دیده بودند.

آنان تدارک چنین روزی را از همان روزهای اول آغاز اعتصاب دیده بودند. قدم به قدم برای شکستن اعتصاب پیش آمدند. برای اختلاس گر ٨۰۰ میلیون دلاری شرایط ارسال پیام ویدئویی را تدارک دیدند، از اهواز برای ارعاب کارگران نیروهای گارد ویژه به شهر شوش گسیل کردند، ۲۰ نفر از نمایندگان و کارگران معترض را بازداشت کردند، باز هم برای قدرت نمائی نیروهای گارد ویژه استان لرستان را به شهر شوش گسیل کردند، اختلاس گر ٨۰۰ میلیون دلاری را آزاد کردند، برایش شرایط حضور در استانداری اهواز را تدارک دیدند، نماینده شوش و دزفول، حوزه علمیه شوش، امام جمعه و بسیج دانشجوئی دانشگاهها را وارد معرکه کردند، بذر توهم را در میان کارگران پاشیدند، دو ماه حقوق معوقه آنان را واریز کردند، بطور گسترده ای دست به تهدید و تطمیع کارگران معترض زدند، وعده و وعید دادند، مدیر تازه ای را با اختیارات تام منصوب کردند و دست آخر دیروز شرایط را برای زدن تیر خلاص به تن و جان خسته ی کارگرانی که ۲٨ روز تمام بطور بی وقفه ای در زیر موج سهمگینی از تهدید و ارعاب فریاد حق خواهی سر داده بودند، مناسب دیدند و هلهله کنان قبل از آنکه روح و روان فرسوده آنان به خود آید آژیر شروع بهره برداری را چندین بار به صدا در آوردند.

چیزی که دیروز سیاه ترین نماینده های سرمایه، سور و سات پیروزی را برای آن تدارک دیدند، به نمایش گذاشتن عریان ترین شکلی از تحمیل فقر و فلاکت و بی حقوقی و ستم به هزاران کارگر رنجدیده شرکت نیشکر هفت تپه بود، کارگرانی که با دست خالی در اقدامی کم نظیر ۲٨ روز در برابر کل دم و دستگاه دولت سرمایه و مدافعان غارت و سرکوب ایستادگی کردند، آنان ۲٨ روز تمام زنجیرهای بردگی را از هم گستند و آبدیده شدند.

اینک کارگران شرکت نیشکر هفت تپه، علیرغم پایان اعتصاب، دیگر آن کارگران قبل از اعتصاب نیستند، آن چیزی که دیروز کل دم و دستگاه دولت سرمایه و مدافعان غارت و سرکوب، برایش هلهله به پا کردند، چوبی دو سر باخت برای آنان و مارش پیروزی کارگران هفت تپه بود.

چرا که از این پس و بدنبال ۲٨ روز اعتصاب شکوهمند و ایستادگی کم نظیر کارگران، آنان یا باید درس عبرت گرفته باشند و حق و حقوق انسانی کارگران را رعایت کنند و یا اگر چنین نکنند از این پس در برابر کارگران آبدیده ای قرار خواهند گرفت که دیگر گسستن زنجیرها را آموخته و با کوهی از تجربه و آگاهی و پشتوانه ی عظیمی از حمایتهای داخلی و بین المللی، میتوانند و قادرند در اعتصابی دیگر، بطور قاطعانه ای پیروز بی برو و برگرد میدان شوند.

کارگران، یاران و هم طبقه ای هایمان در شرکت نیشکر هفت تپه

شما سر افرازان جنبش کارگری ایران هستید، شما با ۲٨ روز ایستادگی در برابر ستمگران، موج کم نظیری از اتحاد و همبستگی کارگران و افکار عمومی داخلی و بین المللی را رقم زدید و با اعتصاب خود طبقه کارگر ایران را بیش از پیش به سوی اتحاد و همبستگی سراسری رهنمون کردید. اعتصاب شما بیش از پیش، جنبش دانشجوئی و دیگر جنبشهای عدالت طلبانه و آزادیخواهانه را حول افق و آلترناتیو کارگری وارد میدان کرد.

نیازی به توضیح نیست که در پی پایان اعتصاب، کارفرما تلاش خواهد کرد این اتفاق کذائی و موقتی را به مثابه یک پیروزی برای خود به نمایش بگذارد تا قادر به پاشیدن تخم نفاق و نومیدی در میان ما کارگران بشود. به جز عوامل آشکار و پنهان جیره خوار کارفرما که شما آنان را می شناسید تمامی همکارانی که به ناچار با پایان اعتصاب موافقت کردند یاران ما هستند. دستان خود را صمیمانه تر از هر زمانی در دستان آنان بگذارید و متحد و یکپارچه اجازه ندهید پایان اعتصاب به تعرضی از سوی کارفرما علیه منافع ما کارگران تبدیل بشود.

آزادی اسماعیل بخشی، علی نجاتی و سپیده قلیان یک اولویت مهم و حیاتی برای ما کارگران و نهادهای کارگری در سراسر کشور و در سطح بین المللی برای طبقه کارگر جهانی است. آنان تنها نیستند. پایان اعتصاب، پایانی برای رفقای در بندمان نیست بلکه هم برای آنان و هم برای ما آغازی نوین، آگاهانه و پیروزمندانه در مبارزات سخت و طاقت فرسائی است که از این پس پیش رو خواهیم داشت.

پایدار و پیروز باد هفت تپه
همبسته تر باد اتحاد و همبستگی سراسری کارگران ایران
اتحادیه آزاد کارگران ایران – ۱۲ آذر ماه ۱٣۹۷




۱۸مین روز راه پیمایی کارگران فولاد در خیابان های اهواز 

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
دوشنبه  ۱۲ آذر ۱٣۹۷ –  ٣ دسامبر ۲۰۱٨

 

اخبار روز: کارگران فولاد اهواز روز دوشنبه هیجدهمین روز اعتراضات خیابانی خود را در اهواز برگزار کردند. کارگران با حضور در برابر مراکز دولتی و خیابان های شهر اهواز و از جمله دفتر نماینده علی خامنه ای رهبر حکومت در خوزستان، خواست ها و مطالباتی را که بیست و چهار روز است تکرار می کنند، بار دیگر فریاد زدند. حاکمیت اما گوش های خود را بر روی این فریادها و خواست های کارگران فولاد بسته است و تا به حال کوشیده اند با وعده و وعید و پاره ای اقدامات جزئی کارگران را خسته کرده و اعتصاب را در هم بشکنند.

امروز نیز گروهی از زنان و جوانان اهوازی به صفوف کارگران پیوستند و از خواست های آن ها حمایت کردند. شعارهای کارگران در جهت دعوت مردم اهواز به راه پیمایی آن ها، اما نشانگر آن است که کارگران اعتصابی انتظار پشتیبانی گسترده تری را از همشهریان خود دارند. «همشهری باغیرت، حمایت حمایت» از جمله ی این شعارها بود.

کارگران فولاد اهواز در شعارهای خود علاوه بر تاکید بر خواسته ها و مطالبات خود، سیاست های کلی حکومت را نیز مورد انتقاد قرار دادند. یکی از شعارهای اصلی کارگران که در همه ی تظاهراتشان تکرار می شود، «ما کارگران فولاد علیه ظلم و بیداد میجنگیم میجنگیم» است، که نشانه ی عزم کارگران بر ادامه ی مبارزاتشان تا حصول به موفقیت است.
«همشهری بگوش باش اهواز صاحب نداره»، «همشهری بگوش باش؛ ما کارگریم نه اوباش»، «این همه بیعدالتی، هرگز ندیده ملتی»؛ «حسین حسین شعارشون، دزدیها افتخارشون»؛ «اسلامو پله کردین، مردمو ذله کردین»؛ «نه حاکم نه دولت، نیستن به فکر ملت»؛ «کلیدساز دروغگو، کلید تدبیرت کو؟»؛ از جمله شعارهای کارگران اهوازی در راهپیمایی امروز آنان بود.