آقای خامنه‌ای شما و حاکمیت فاجعه‌بار ولایت فقیه ضدِ انقلاب هستید!

حزب تودهٔ ایران

۷ اسفندماه ۱۳۹۶

درود آتشین به مبارزهٔ دلیرانه و پیگیر کارگران شرکت فولاد اهواز و همهٔ کارگران و زحمتکشان کشور!

»در پاسخ به ولی فقیه رژیم باید گفت که تعریف ضد انقلاب روشن است. ضد انقلاب آن نیرویی است که انقلاب را از مسیر شعارهای اساسی آن برای آزادی، استقلال و عدالت اجتماعی منحرف کرده و حاکمیت استبدادی و قرون‌وسطایی ولایت فقیه را به مردم ما تحمیل کرده است….»

علی خامنه‌ای، ولی فقیه رژیم حاکم، در سخنانی که قبلاً در جریان دیدار با “دست‌اندرکاران کنگرهٔ ۱۴ هزار شهید جامعهٔ کارگری کشور” -که در تاریخ ۱۶ بهمن ۹۶ برگزار شده بود- و امروز، ۷ اسفندماه ۹۶، یعنی ۲۱ روز بعد، در رسانه‌های گروهی کشور منتشر شد، در پاسخ به اوج‌گیری اعتراض‌های کارگری نسبت به ظلمی که از سوی کارگزاران رژیم ولایت فقیه و کلان‌سرمایه‌داران کشور به آنان روا داشته می‌شود، ازجمله گفت: “ما در میدان نبرد -چه نبرد در دفاع هشت‌ساله، چه قبل از آن با گروهک‌ها، چه قبل از آن در دوران انقلاب، و چه بعد از آن در حوادث مختلف که اندکی نبردهای نظامی و اغلب غیرنظامی بوده- جای پای برجستهٔ کارگران را مشاهده می‌کنیم. بنده بارها این را در سخنرانی‌ها، خطاب به کارگران عزیزمان گفته‌ام که ضدّانقلابِ کشور از اوّل چشمش به کارگرها بود بلکه بتواند جامعهٔ کارگری را به‌نحوی علیه جمهوری‌اسلامی تحریک کند… یکی از کارهای اساسیِ دشمنان ما این است که شاید بتوانند در کارخانه‌های ما، در مجموعه‌های کارگری ما، به‌خصوص مجموعه‌های بزرگ، یک رکودی، لنگی‌ای از سوی کارگران به‌وجود بیاورند؛ کارگرها را [به این کار] وادار کنند.”                                                                                        ”

در پاسخ به ولی فقیه رژیم باید گفت که تعریف ضد انقلاب روشن است. ضد انقلاب آن نیرویی است که انقلاب را از مسیر شعارهای اساسی آن برای آزادی، استقلال و عدالت اجتماعی منحرف کرده و حاکمیت استبدادی و قرون‌وسطایی ولایت فقیه را به مردم ما تحمیل کرده است. ضد انقلاب نیرویی است که حاکمیتِ “کوخ‌نشینان” را در مقابل “کاخ‌نشینان” وعده می‌داد و امروز رهبران و کارگزارانش با انباشت میلیاردها دلار ثروت غارت‌شده از منابع ملی کشور، در کاخ‌های محافظت شده از سوی هزاران تن از نیروی انتظامی با رفاه تمام به‌سر می‌برند و زندگی را این‌چنین بر میلیون‌ها مردم زحمتکش میهن دشوار و سیاه کرده‌اند. ضد انقلاب کسانی هستند که برنامه‌های کلان اقتصادی‌شان در حمایت از کلان‌سرمایه‌داران کشور، وضعیت اقتصادی و تولیدی کشور را به این‌چنین حال‌وروز نزاری درآورده است. ضد انقلاب کسانی هستند که برخلاف قول‌های داده شده‌شان، کارگران را از حقوق اولیهٔ صنفی ازجمله داشتن سندیکاهای مستقل کارگری محروم کرده‌اند و صدها تن از فعالان حقوق کارگری را پس از آزار و شکنجه گزمگان‌شان در سیاه‌چال‌های خود زندان کرده‌اند.

آقای خامنه‌ای، ثمرهٔ حاکمیت سی‌سالهٔ شما و رژیم استبدادی‌ای که شما کبادهٔ رهبری آن را به‌دوش می‌کشید زندگی کردن میلیون‌ها ایرانی در محرومیت و فقر مطلق و رسیدن جان‌شان ‌به‌لبان‌شان از ظلم مکرر کارگزاران حکومت شماست.

هراس خامنه‌ای از گسترش اعتراض‌های فزایندهٔ مردمی- خصوصاً اعتراض‌های طبقه کارگر- در ایران و هشدار باش‌های او اتفاقی نیست. این سخنان و انتخاب دقیق زمان انتشار آن، گویای هراس ولی فقیه از گسترش جنبش اعتراضی کارگران و زحمتکشان و نقش فزایندهٔ توده‌ها در تحول‌ها، تغییراتِ صحنهٔ سیاسی و آرایش سیاسی سیال و پیچیدهٔ کشور، به‌ویژه در دورهٔ پساخیزش دی‌ماه ۹۶ است. هدف خامنه‌ای از این سخنان، تأکید بر اجرای مجموعه‌ای از برنامه‌های تدوین‌شدهٔ حاکمیت است برای: مهار اعتراض‌های کارگری، تحمیل حالت تدافعی به جنبش اعتراضی، ممانعت از گذر کردن جنبش کارگری – سندیکایی از حالت تدافعی به موضع‌گیری تهاجمی، و در پایان، حذف عامل حضور توده‌ها به‌ویژه طبقه کارگر و زحمتکشان از معادله‌های صحنهٔ سیاسی کشور.

همان‌طور که نشست کمیتهٔ مرکزی حزب تودهٔ ایران در بهمن‌ماه به‌آن اشاره کرد، تحول‌های برآمده از مبارزات حق‌طلبانهٔ مردم در جامعهٔ ما در دهه‌های اخیر، سیمای کشور را به‌شکلی محسوس تغییر داده‌اند. حزب تودهٔ ایران همواره بر این عقیده بوده است و بر آن تأکید کرده است و می‌کند که: پایگاه طبقاتی حاکمیت رژیم ولایت فقیه و گردانندگان آن در نیروهای سرکوبگر و قوه قضائیه و دیگر نهادهای اجرایی- قانون‌گذاری‌اش، کلان‌سرمایه‌داری کشور بوده و هست. انحصار بیش از پیش قدرت و ثروت اقتصادی- سیاسی در دست اقلیتی بسیار کم‌شمار از سرمایه‌داران تجاری، و سرمایه‌داری دیوان‌سالار که در درون دستگاه‌های عمیقاً فاسد حکومتی و در کنف حمایت آنان رشد یافته است، نابود شدن بخشی مهم از صنایع تولیدی کشور، راندن بخش‌هایی پرشمار از قشرهای میانی جامعه به مرزهای فقر و محرومیت، سیمای متفاوتی از جامعه ما ترسیم می‌کند. در کنار این‌ها، زندگی عسرت‌بار میلیون‌ها انسان زحمتکش کشور چنان‌که حتی از سوی منابع حکومتی جمهوری‌اسلامی زیر خط فقر تعریف شده است، ریزش سریع پایگاه اجتماعی حاکمیت و رشد روزافزون نارضایتی توده‌ها و آمادگی‌شان در به‌چالش طلبیدن رژیم ولایت فقیه، از خطوط اصلی نقش این سیماست.

نگرانی خامنه‌ای و سران رژیم استبدادی از رشد فزایندهٔ اعتراض‌های کارگران و زحمتکشان در سال جاری است. شرکت گسترده و ادامهٔ پیگیر اعتراض‌های فرهنگیان کشور، اعتصاب بی‌سابقه و راه‌پیمایی کارگران کارخانه‌های هپکو و آذرآب در خیابان‌های اراک، کارگران حمل‌ونقل خلیج‌فارس، اعتصاب یکپارچه و پرشور کارگران هفت‌تپه، اعتصاب بیش از ۳۵۰۰ کارگر صنعت فولاد اهواز و راه‌پیمایی شجاعانهٔ آنان در روزهای اخیر را تنها در ماه‌های مختلف سال ۹۶ شاهد بوده‌ایم. امروز مبارزات کارگری عبارتند از اعتراض‌ به‌: سپردن کارخانه‌ها به‌دست بخش خصوصی و به‌تعطیلی کشانده شدن آن‌ها، پرداخت نشدن دستمزدهایشان، تحمیل قراردادهای موقت و سفید امضا، پایمال شدن بیش‌ازپیش حقوق‌شان و همچنین بی‌اعتنایی اربابان قدرت و ثروت به فقر و محرومیت‌شان که درحال شدت یافتن است. خامنه‌ای و سران رژیم خوب می‌دانند که مبارزات کارگری کشور درصورت انسجام، سازمان‌یافتگی و پیوندشان به همدیگر می‌تواند به خطری جدی برای آنان تبدیل شود.

حزب تودهٔ ایران، ضمن اعلام حمایت قاطعانه از خواست‌های کارگران شرکت فولاد اهواز و همهٔ کارگران و زحمتکشان کشور، معتقد است می‌توان با مبارزهٔ مشترک و سازمان‌یافته بر پایهٔ شعارهایی مشخص، رژیم را به‌عقب‌نشینی وادار کرد. حزب تودهٔ ایران، همصدا و همراه با کارگران و زحمتکشان کشور برای:

·      بازپرداخت ماه‌ها حقوق معوقه کارگران؛

·      تنظیم حداقل دستمزد بر اساس کارپایهٔ سبد معیشت و همچنین نرخ واقعی تورم؛

·      تأمین امنیت شغلی و پایان دادن به قراردادهای موقت و سفید امضا؛

·      به‌رسمیت شناختن حقوق کارگران برای تشکیل سندیکاهای مستقل کارگری؛

·      پایان دادن به پیگرد فعالان کارگری و آزادی فوری و بدون قید شرط همهٔ دستگیر شدگان اعتراض‌های دی‌ماه اخیر و همه فعالان کارگری گرفتار در بند رژیم؛

·      تأمین حقوق بازنشستگی و تأمین اجتماعی کارگران

مبارزه می‌کنیم.

دست در دست هم در راه دستیابی به حقوق پایمال‌شدهٔ کارگران و زحمتکشان کشور و برای عقب راندن رژیم ظلم و جهل ولایت فقیه!

 




فراخوان برای تجمع هشت مارس در ایران 

• تعدادی از فعالین حقوق زن اعلام کرده‌اند در اعتراض به تبعیض‌ها و نابرابری‌ها از جمله شرایط نابسامان اقتصادی زنان در روز پنجشنبه هفده اسفند (هشت مارس) روز جهانی زن در برابر وزارت کار تجمع می‌کنند …

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
چهارشنبه  ۹ اسفند ۱٣۹۶ –  ۲٨ فوريه ۲۰۱٨

 


کانالی در شبکه اجتماعی تلگرام، روز چهارشنبه ۹ اسفند (۲۸ فوریه) با نام “فراخوان تجمع ۸ مارس” آغاز به کار کرده است. بیانیه ی فراخوان تجمع در برابر وزارت کار در روز ۸ مارس در برخی از سایت های فعالان زنان داخل کشور منتشر شده است. در این بیانیه آمده است:

زنان و مردان خواستار رهایی، عدالت و برابری

۸ مارس نزدیک است، روزی که زنان در تمام جهان علیه نابرابری و برای دستیابی به شرایطی انسانی‌تر مبارزه می‌کنند. مبارزه‌ای که در طول سال‌ها گرچه ثمرات فراوانی داشته است، اما هنوز تا تحقق برابری راهی طولانی در پیش دارد.

سال‌های اخیر که نظام سرمایه بار بحران خود را بیش از پیش بر دوش زنان گذاشته است، شاهد سخت‌تر شدن زندگی زنان در سراسر جهان هستیم. صاحبان قدرت و ثروت با تشدید استثمار همه‌جانبهٔ زنان سعی در گذر از این بحران دارند، اما خواهران ما با قدرتی دو چندان‌ در هر گوشهٔ جهان به پا خاسته­‌اند‌ و در هر فرصتی فریاد اعتراض خود را سر داده‌اند.

زنان ایران نیز سال‌هاست در چنبرهٔ انواع تبعیض‌ها و نابرابری‌ها گرفتار آمده‌اند، قوانین نابرابر در ازدواج، طلاق، ارث و … از زنان شهروندانی درجه دو ساخته‌ است. در برابر خشونت خانوادگی و آزار خیابانی از هیچ حمایت قانونی‌ای برخوردار نیستند. هر بار به بهانه‌ای حق مالکیت بر بدن‌هایشان نادیده گرفته می‌شود؛ گاه با حجاب اجباری، گاه با ایجاد محدودیت و ممنوعیت در دسترسی رایگان به وسایل پیشگیری از بارداری و …

به همهٔ این تبعیض‌ها باید شرایط نابسامان اقتصادی را افزود. زنان آسیب‌های زیادی از سیاست‌های اقتصادی نئولیبرالیستی از جمله خصوصی‌سازی دیده‌اند. از جمله نتایج این سیاست‌ها حذف روزافزون زنان از بخش رسمی بازار کار و راندن آنان به سوی بخش غیررسمی بوده است. بیش از نیمی از زنان بدون قرارداد یا با قراردادهای موقت و دستمزدهای بسیار اندک مشغول به ‌کارند و از حداقل حقوق قانونی محروم‌­اند. بخش زیادی از این کارگران غیررسمی را مهاجران تشکیل می‎‌دهند که در مقابل روابط بهره‌کشانهٔ کار آسیب‌پذیرترند. زنان شاغل در بخش رسمی نیز با عدم امنیت شغلی، نظارت‌های نفس‌گیر بر پوشش و رفتار خود، محدود کردن خدمات عمومی -نظیر مهدکودک پس از بارداری- و موانع سرسخت بر سر راه پیشرفت شغلی‌شان مواجهند. از سوی دیگر نرخ بیکاری زنان به دو برابر مردان رسیده است، موج بیکاری در میان زنان تحصیل‌کرده به مراتب بیشتر است و در موارد بسیاری شرایط جنسیت‌زده‌ای چون وضعیت تأهل، سن و ‌ظاهر به شرایط گزینش شغلی اضافه می‌شود. گذشتن از این سد، پایان دشواری‌ها نیست، زنان پس از استخدام نیز با موانع دیگری چون عدم امنیت شغلی و آزارهای جنسی در محیط کار دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

تاریخچهٔ مبارزات زنان در ایران نشان می‌دهد آنها هرگز پذیرندگان خاموشِ نابرابری و بی‌عدالتی نبوده‌اند. زنان نه تنها به شکل انفرادی برای بهبود زندگی شخصی خود کوشیده‌اند بلکه از هر فرصتی برای سازماندهی و مبارزهٔ جمعی بهره برده‌اند.

راه رهایی زنان از سلطهٔ مردسالاری، سرمایه‌داری و انواع سلطه‌های دیگر بسیار طولانی است. از همین رو، ما جمعی از فعالان جنبش زنان در ایران بار دیگر با تأکید بر حق خود بر خیابان‌های شهر گرد هم می‌آییم و اعتراض خود را به نابرابری، بی‌عدالتی و شرایط نامساعد زنان به‌ویژه در بازار کار ایران فریاد می‌زنیم.

ما زنان و مردان برابری‌خواه از همهٔ آنانی که برای دستیابی به جهانی عادلانه‌تر می‌کوشند، از تمامی کارگران، معلمان، پرستاران، مربیان پیش‌دبستانی، بازنشستگان، دانشجویان، زنان خانه‌دار و از همهٔ فعالان جنبش‌های اجتماعی می‌خواهیم تا در روز پنجشنبه ۱۷ اسفند ۱۳۹۶ از ساعت ۱۱ تا ۱۲ ظهر در برابر وزارت کار در کنار ما بایستند.

آخرین تجمع عمومی زنان در روز جهانی زن در سال ۱۳۸۵ برگزار شد. این تجمع مقابل مجلس شورای اسلامی در میدان بهارستان برگزار و به شدت از سوی نیروهای امنیتی سرکوب شد.




گفت و گو با نسرین ستوده 

آخرین وضعیت دختران خیابان انقلاب 
شهرزادهمتی

• نسرین ستوده، وکیل دادگستری و فعال مدنی وکالت چهار نفر از دختران خیابان انقلاب را برعهده دارد. از چهار موکل او ویدا موحد و نرگس حسینی آزاد شده‌اند. اما شاپرک شجری زاده و مریم شریعتمداری در زندان به سر می‌برند. گفت‌وگو با نسرین ستوده در شرایطی انجام شد که او هنوز موفق به دیدار با موکلین خود و امضای وکالت‌نامه نشده و همچنین یکی از موکلین او یعنی شاپرک شجری چهار روز است که در اعتصاب غذا به سر می‌برد …

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
چهارشنبه  ۹ اسفند ۱٣۹۶ –  ۲٨ فوريه ۲۰۱٨

 

کانون زنان ایرانی| در این گفت‌وگو نسرین ستوده فرآیند پیش آمده در این چهارپرونده را برای ما شرح می‌دهد

در حال حاضر شما را به عنوان وکیل دختران انقلاب می‌شناسند. چه شد که تصمیم گرفتید وکالت دختران انقلاب را بر عهده گرفتید؟

البته من وکیل همه دختران خیابان انقلاب نیستم. بلکه وکیل چهار نفراز آن‌ها به در خواست خودشان هستم و دو نفر از آن‌ها موفق شدند که با من وکالت نامه را امضا کنند. و علیرغم درخواست خود مریم شریعتمداری و مادرش برای اینکه وکالت این کار به من سپرده شود، هنوز موفق نشدیم که وکالت نامه را امضا کنند. اما چون خواسته‌اند که وکیلشان من باشم، قانونا موکل من هستند.

آن دونفری که وکالت‌نامه را امضا کردند چه کسانی بودند؟

نرگس حسینی و فاطمه شجری‌زاده که اسم مستعارشان شاپرک است.

برای گرفتن وکالتنامه از مریم شریعتمداری چه مشکلاتی دارید که هنوز این وکالتنامه امضا نشده؟ و وضعیت شاپرک شجری‌زاده را چطور می‌بینید؟

اولین مشکل این است که طی پنج-شش روزی که از بازداشت این دو نفر می‌گذرد، خانواده این دو نفر برای پیگیری اینکه پرونده این‌ها به کجا ارسال شده سردرگم هستند. حتی خانواده‌ها تا همین دیروز-پریروز هم از محل نگه‌داری زندانی خود مطمئن نبودند و خانواده مریم نمی‌دانستند او به کدام زندان منتقل شده. روزشنبه مادر مریم توانسته است به زندان قرچک ورامین برود و با دخترش ملاقات کند و این ملاقات ما را متقاعد کرد که او در زندان قرچک است. اما هنوز هم خانواده این دو زندانی نمی‌دانند که پرونده آن‌ها در کدام دادسرا مطرح است. گاهی گفته می‌شود در دادسرای اوین است و گاهی در دادسرای ارشاد. دیروز طبق آخرین صحبت همسر خانم شجری زاده به ایشان گفته شده که پرونده به مجتمع قضایی ارشاد واقع در خیابان مطهری ارجاع شده است و این برای خانواده‌هایی که روزهای اول بازداشت عضوی از خانواده‌اش را می‌گذراند، درد و شکنجه بزرگی است. باز هم همسر ایشان امروز به این مجتمع قضایی مراجعه کرد تا از ارجاع این پرونده اطمینان حاصل کند. با این حال برای رفع این ابهامات روز گذشته به زندان قرچک ورامین رفتم تا با هردوی آن‌ها ملاقات کنم و از جزئیات اتهامات آن‌ها با خبر شوم. همان‌طور که می‌دانید مرحله تحقیقات مقدماتی برای متهم مرحله مهمی است، اما به من و همکارم اجازه ملاقات با موکلانمان داده نشد.

دلیل فرستادن این معترضین به زندان قرچک چیست؟

من نسبت به اتهام این دو نفر جدید نمی‌توانم اظهار نظر کنم، چون هنوز نمی‌دانم چه اتهامی به آن‌ها تفهیم شده. اما دلیل انتقال نرگس حسینی به زندان قرچک این بود که اتهام او را سیاسی تشخیص نداده بودند. برای نرگس حسینی اتهامات اخلاقی سنگینی مطرح کردند. در واقع نرگس حسینی با زنانی که خانه‌های تیمی را اداره می‌کنند و معمولاً هم سن و سالی دارند یک جا نگهداری می‌شد. اما در مورد خانم شریعتمداری و شجری زاده نمی‌توانم اظهارنظری بکنم.

گویا شب دوشنبه گذشته بعد از اعلام ساعت خاموشی زندان شاپرک (فاطمه) شجری زاده و مریم شریعتمداری را برای بازجویی فراخوانده‌اند. از نظر قانونی آیا این کار صحیح است؟

این دو نفر دوشنبه شب ساعت ۱۱ برای تفهیم اتهام به بازپرسی فرخوانده شده‌اند. اول اینکه تمام این روزها همسر خانم شجری‌زاده مصرانه پیگیر پرونده در دادسراهای اوین، ارشاد، زندان اوین و… بودند و به او هیچ پاسخی داده نشد. ناگهان شبانه او را برای تفهیم اتهام برده‌اند. در حالی که من به قانون حفظ حقوق شهروندان اشاره می‌کنم که بازجویی را در ۵ حالت از پشت سر، با چشم‌بند، روبه‌دیوار، طولانی مدت و یا شب‌هنگام ممنوع اعلام کرده است. یعنی هر بازجویی یکی از این پنج ویژگی را داشته باشد، کلاً قابل استناد نیست. اعزام موکلین من بعد از ساعت خاموشی زندان خلاف قانون بوده است.

بازجویی نیمه شب با توجه به طولانی بودن بازجویی‌ها به صورت معمول، آیا آثار روحی هم برای موکلین شما در پی داشته؟

دو موضوع را از هم تفکیک کنیم. این دو نفر برای بازپرسی فراخوانده شدند نه بازجویی. بازجویی را مأمور اطلاعات انجام می‌دهد، اما بازپرسی توسط بازپرس که مرجع قضایی بوده انجام می‌شود. شوهر خانم شاپرک (فاطمه) شجری زاده نیز اعلام کرد که او را نزد بازپرس کشیک برده‌اند. قطعاً اعزام یک متهم آن‌هم در حالی که با شرایط سختی بازداشت شده و این چند روز ملاقات نداشته و ارتباطش با بیرون نیز کامل قطع بوده، همه این‌ها شرایطی است که قانونی بودن آن بازپرسی را زیر سئوال می‌برد.

در حال حاضر وضعیت جسمانی مریم شریعتمداری چگونه است؟

مادر مریم همان شب دستگیری به بازداشتگاه وزرا مراجعه کرده و جویای حال دخترش شد و شاید که مین پیگیری‌ها باعث شد که همان شب مریم را که از ناحیه ساق پا به شدت آسیب دیده بود و برای مادرش تعریف کرده که اساساً تمام گوشت و عضله‌های داخل پایش به شدت جراحت دیده و به همین دلیل همان شب اول او را به بیمارستان منتقل کرده‌اند. او ۴ ساعت تحت عمل جراحی قرار گرفته و دو لایه بخیه خورده که یک لایه مربوط به لایه داخلی پا بوده و بخیه‌های دیگر روی پای او انجام شده و با این حساب وضعیت جسمی خوبی ندارد و متاسفانه او را به جای انتقال به بیمارستان به بازداشتگاه وزرا منتقل کرده‌اند. طبق اظهارات بستگان مریم، مریم مورد ضرب و شتم در بازداشتگاه وزرا قرار گرفته و ما حتماً این موضوع و اقدام پلیسی که باعث شکستن پای او شد را در مراجع قضایی پیگیری می‌کنیم. مادر مریم پس از ملاقات با دخترش به من گفت که او بسیار تکیده و لاغر شده اما من این را از قول موکلم اعلام کنم که مریم حاضر به سپردن وثیقه برای آزاد شدن نیست. دلیلش واضح است. او می‌گوید من مرتکب جرمی نشده‌ام که وثیقه سنگین برای آزادی بگذارم.

شما اعتصاب غذای شاپرک (فاطمه شجری‌زاده) را تأیید می‌کنید؟

بله. بستگان شاپرک اعتصاب غذای او رااز سه روز پیش به من اعلام کردند. اما من چون قصد ملاقات با شاپرک (فاطمه) را داشتم تصمیم داشتم بعد از ملاقات با او اعلام کنم اما ضمن اینکه امروز اجازه ملاقات به من را ندادند خانواده هم مجدداً به من گفتند او تاکید کرده که در اعتصاب غذا به سر می‌برد.

دلیل اعتصاب غذای خانم شجری زاده چیست؟

عدم دسترسی به وکیل، شرایط بد نگهداری در انفرادی و عدم دسترسی به کتاب‌هایی است که همراهش بوده و در اختیارش قرار نداده‌اند.

ماجرای تزریق‌ها به موکلتان شاپرک (فاطمه) شجری زاده را تأیید می‌کنید؟

شاپرک گفت ۲۴ ساعت اولیه بازداشت هم مورد ضرب و شتم قرارگرفته (به گفته یکی از بستگانی که با او تماس گرفته) و هم ۴ آمپول به او بدون رضایتش تزریق شده.

نام داروی تزریقی را می‌دانید؟

نه.

آیا حالتش بعد از تزریق‌ها عوض شده؟

چیزی در این باره به من نگفته است

وضعیت پرونده او را چطو می‌بینید؟

یک سری صحبت‌هایی از طرف رسانه‌های اصولگرا درباره شاپرک شجری‌زاده شده. آن‌ها گفته‌اند که او دوستان خارجی داشته و پسرش در مدرسه ایتالیایی درس می‌خوانده. باید بگویم شاپرک مثل هرکسی به مسافرت خارج از کشور می‌رفته و مطابق قرار و مدار با دوستانش، آن‌ها در مراجعه به کشورهای دیگر متقابلاً می‌توانند از خانه‌های هم‌دیگر در آن کشور برای چند شب استفاده کنند (CouchSurfing)، این کار چیز عجیب و ناآشنایی نیست. همینطور مدرسه ایتالیایی که وابسته به سفارت ایتالیا در ایران قانونی مشغول به کار است. سالیانه دانش‌آموزان ایرانی زیادی در این مدارس ثبت‌نام می‌کنند و این هم نشانه ارتباط با خارج نیست. ولی طبق سناریویی که اصولاً همه مخالفان حتماً باید با دولت‌های خارجی در ارتباط باشند، مطلبی با این مضمون در برخی رسانه‌ها منتشر شده بود که هیچ کدام مبنا ندارد و بی‌اساس است و دلیل این نیست که موکلم با موضوع خارجی در ارتباط باشد. شاپرک (فاطمه) شجری زاده یک خواسته خیلی مشخص داشته، او به حجاب اجباری معترض است و دوست دارد تلاش کند تا پوشش خود را انتخاب کند.

از ویدا موحد خبری دارید؟

بعد از آزادی او من هیچ خبری از او ندارم و بنا به گفته خانواده‌اش ترجیح می‌دهند این دوران را در سکوت بگذرانند. اما شنیده‌ام ۳ ماه حبس برای او در نظر گرفته‌اند.




خیابان های اهواز زیر پای کارگران فولاد 

• هزاران کارگر فولاد اهواز روز یکشنبه بعد از تحصن در برابر استانداری، با لباس کار و در صفوفی متحد و قدرتمند و با سردادن شعارهای اعتراضی در خیابان های شهر راه پیمایی کردند …

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
يکشنبه  ۶ اسفند ۱٣۹۶ –  ۲۵ فوريه ۲۰۱٨

 


امروز، یکشنبه، کارگران گروه ملی فولاد اهواز بار دیگر در مقابل استانداری خوزستان تجمع کرده و سپس در خیابان امامیه و میدان فلسطین راهپیمایی کردند.

به گزارش اتحادیه ی آزاد کارگران ایران، نزدیک یک هفته است که کارگران معترض و اعتصابی گروه ملی فولاد اهواز با فریاد خروشان خود در صحن نماز جمعه، مقابل استانداری خوزستان و خیابانهای اهواز، همبستگی و اتحاد قدرتمندانه خود را برای گرفتن مطالبه و خواست هایشان به نمایش گذاشته اند.

بنا به گزارش های رسیده به اتحادیه ازاد کارگران ایران با اینکه دیروز استاندار خوزستان طی مصاحبه تلویزیونی که در صدا و سیمای استان پخش شد خبر از جلسه ایی در وزارت کشور برای رفع مشکلات کارگران گروه ملی فولاد اهواز داد، با این حال کارگران گروه ملی فولاد اهواز خشمگین از بی نتیجه بودن این جلسه و بی توجهی چندین ماهه به خواسته های خود و شنیدن بارها وعده و وعید های دروغین و بی اعتمادی کارگران به این سخنان، امروز یکشنبه ۶/۱۲/۹۶بار دیگر در مقابل استانداری تجمع کردند

کارگران در این تجمع شعارهایی همچون، “حساب ما پر نشه؛ اهواز قیامت میشه” و “کارخونه را خواباندون؛ حقوق ها را را نمیدن” و “مرگ بر کارگر، درود بر ستمگر “و… را سر دادند.

در ادامه تجمع ،به دلیل بی پاسخی مسئولین استانداری اهواز، هزاران کارگر گروه ملی فولاد اهواز با لباس کار و در صفوفی متحد و قدرتمند وبا سردادن شعارهای اعتراضی در خیابان های شهررژه رفتند و خواهان پرداخت مطالبات خود در کوتاهترین زمان شدند.

کارگران در این راهپیمایی شعارهای متنوعی سر دادند و از جمله با شعار «اگر مشکل ما حل نشه، اهواز قیامت میشه» بر تحقق هر چه سریع تر حقوق های معوقه و کلیه مطالباتشان تاکید کردند.

ایلنا نیز گزارش کرده است صدها نفر از کارگران اهوازی شاغل در کارخانه‌های «گروه ملی صنعتی فولاد ایران» صبح امروز در انتقاد به بی‌توجهی مدیران کارخانه به پرداخت مطالبات معوقه خود به نشانه اعتراض از فلکه کیانپارس اهواز تا ساختمان استانداری خوزستان راهپیمایی کردند.

بنابر این گزارش گروه ملی صنعتی فولاد ایران شامل کارخانه فولادسازی، نورد کوثر، نورد تیرآهن، کارخانه لوله‌سازی و ماشین‌سازی است و حدود ۴ هزار کارگر شاغل دارد که طی چند ماه گذشته دستمزد آنها به تاخیر افتاده است. به همین دلیل کارگران این کارخانه‌ها که با ادامه بی‌توجهی مسئولان کارخانه و استانی مواجه شده‌اند؛ به نشانه اعتراض صبح امروز یکشنبه (ششم اسفند ماه) محدوده فلکه کیانپارس اهواز را پیاده‌روی کرده و درنهایت مقابل ساختمان استانداری خوزستان تجمع کردند.

به گفته کارگران، گروه ملی فولاد اهواز شرکت‌های احداث شده توسط گروه سرمایه‌گذاری امیر منصورآریا در اهواز است. بعد از تشکیل پرونده قضایی برای متهم پرونده، این واحد صنعتی که در گذشته با نظارت دستگاه قضایی اداره می‌شد، هم‌اکنون به بخش خصوص محول شده است.

طبق اظهارات کارگران این کارخانه، کارفرمای جدید توانایی مالی لازم را برای پرداخت دستمزد کارگران ندارد و طی این مدت به دلیل بی‌توجهی مسئولان هر روز شاهد افزایش مشکلات این کارخانه بوده‌ایم و قول‌های داده شده ازسوی مسئولان هم راه به جایی نبرده است.

طبق اظهارات معترضان درحالی این مشکلات ادامه دارد که کارگران این شرکت بارها در پی عدم تحقق وعده‌های مسئولان در پرداخت حقوق و معوقاتشان مقابل نهادهای مختلف دولتی همانند استانداری استان خوزستان تجمع کرده‌اند که آخرین آن روز گذشته انجام شده بود.

کارگران تصریح کرده‌اند بعد از هر اجتماعی، مسئولان استانی وعده پیگیری پرداخت مطالبات معوقه ما را می‌دهند اما در عمل هیچ اتفاقی نمی‌افتد و کارگران همچنان با مشکلات دست و پنجه نرم می‌کنند.




گزارش نسرین ستوده از بازداشت های اخیر دختران خیابان انقلاب 

• نسرین ستوده:نسبت به ضرب و شتم زنانی که جز آزادی پوشش چیز دیگری را درخواست نکرده‌اند هشدار می‌دهم. سوء استفاده ی مقامات در زمان بازداشت و جرح و ضرب قطعاً تخلف جزائی محسوب می‌شود …

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
شنبه  ۵ اسفند ۱٣۹۶ –  ۲۴ فوريه ۲۰۱٨

 


شاپرک شجری‌زاده، که چهارشنبه ٢ اسفند/ ٢١ فوریه ٢٠۱٨ برای اعتراض به حجاب اجباری روسری خود را از سربرداشت، بگفته ی خود در بازداشت مورد ضرب و شتم قرار دارد.

“شاپرک شجری‌زاده”، بانوئی که در ایران برای اعتراض به حجاب اجباری، چهارشنبه ٢ اسفند/ ٢١ فوریه روسری خود را از سربرداشت، بگفته ی خود در بازداشت مورد ضرب و شتم قرار گرفته است. وی که همان روز در قیطریه ی تهران بازداشت شد مادر فرزندی خردسال است.

بنابر گزارش رادیو بین المللی فرانسه، شاپرک شجری‌زاده بنوشته ی خواهر خود فردی «آرام، پیگیر و از زندگی دوگانه بیزار است» و همواره «به حجاب اجباری اعتراض» داشته است.

شاپرک شجری‌زاده بگفته ی نسرین ستوده، حقوقدان و وکیل‌ مدافع وی، «همه ی مسائل را از قبل پیش‌بینی کرده بود». او حدود دو هفته پیش از افراشتن شال سفید بر بالای چوب و بازداشت پس از آن بدفتر نسرین ستوده مراجعه و از وی خواسته بود وکالت او را «در صورت بازداشت بر عهده بگیرد».

نسرین ستوده می‌گوید: «در آن زمان [خانم شاپرک شجری زاده] پیاپی از طریق صفحات مجازی مورد تهدید قرار می‌گرفتند و به همین دلیل طبعاً نگران بودند».

شاپرک شجری‌زاده که چهارشنبه، در پی اعتراض خود به حجاب اجباری دستگیر گردید، بگفته ی نسرین ستوده «در مراجعات خانواده به آنان اظهار کرده که در بازداشتگاه مورد ضرب و شتم قرار گرفته و از برخی سخنان مأموران چنین دریافته که پرونده ی او قرار است به دادسرای امنیت ارجاع شود».

نسرین ستوده در باره ی خانم جوان دیگری که روز ٣ اسفند در خیابان انقلاب روسری از سر برداشت، می‌گوید: «شاهدان عینی اظهار کرده‌اند که آن خانم پس از اینکه بطرز وحشیانه‌ای توسط پلیس به زمین پرت می‌شود، بازداشت شده است».

نسرین ستوده می‌گوید در این زمینه «من اولاً نسبت به ضرب و شتم زنانی که جز آزادی پوشش چیز دیگری را درخواست نکرده‌اند هشدار می‌دهم و ثانیاً اعلام می‌کنم که «سوء استفاده ی مقامات در زمان بازداشت و جرح و ضرب قطعاً تخلف جزائی محسوب می‌شود و قابل تعقیب است».
وی در این زمینه هشدار می‌دهد و یادآوری می‌کند که «حق شکایت کسانی که با آنان در دوره ی بازداشت چنین رفتاری صورت گیرد، محفوظ است».




راهپیمایی هزاران کارگر فولاد در خیابان های اهواز 

• اعتراض کارگران فولاد اهواز ادامه دارد. آن ها که روز گذشته در نماز جمعه حضور یافته و با شعارهای پرطنین خود، این مراسم را تحت تاثیر قرار داده بودند، امروز در خیابان های اهواز دست به راه پیمایی زدند …

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
شنبه  ۵ اسفند ۱٣۹۶ –  ۲۴ فوريه ۲۰۱٨

 


عکس مربوط به اعتراض روز گذشته ی کارگران در نماز جمعه ی اهواز است

اعتراض کارگران فولاد اهواز ادامه دارد. آن ها که روز گذشته در نماز جمعه حضور یافته و با شعارهای پرطنین خود، این مراسم را تحت تاثیر قرار داده بودند، امروز در خیابان های اهواز دست به راه پیمایی زدند.

بنا بر گزارشهای ارسالی کارگران گروه ملی صنعتی فولاد اهواز به اتحادیه آزاد کارگران ایران، آنان در ششمین روز اعتصاب متحدانه خود و در پی تجمع روز چهارشنبه گذشته در مقابل استانداری خوزستان و تجمع اعتراضی دیروز در نماز جمعه اهواز، صبح امروز ابتدا دست به تجمع در مقابل استانداری خوزستان زدند و بدنبال بی توجهی مسئولین این نهاد به خواستهایشان اقدام به راهپیمائی در خیابانهای اهواز کردند.

بنا بر این گزارش، تا لحظه مخابره این خبر(ساعت یازده) راهپیمائی کارگران گروه ملی صنعتی فولاد اهواز در خیابان امانیه با شرکت هزاران کارگر با شعارهای حساب ما پر نشه اهواز قیامت میشه، پول ما رو دزدیدن دارن باهاش پز میدن، مرگ بر کارگر درود بر ستمگر و… همچنان ادامه دارد.

کارگران گروه ملی صنعتی فولاد اهواز خواهان پرداخت یکجا و کامل حقوق ماههای آذر، دی، بهمن، تعیین تکلیف چگونگی پرداخت حقوق اسفند ماه و عیدی و پاداش، پرداخت حق بیمه تامین اجتماعی، برقراری بیمه تکمیلی پرسنل و ساماندهی و برقراری مجدد سرویسهای ایاب و ذهاب هستند.




چین در سال ۲۰۱۲: سرمایه داری یا سوسیالیستی؟ 

سمیر امین – برگردان: م. ت. برومند 

و دیگر مسئله ها (بخش اول)

• جذب سرمایه های خارجی که چین از آن ها سود برده است، سرچشمه کامیابی پروژه اش نیست. برعکس، کامیابی این پروژه است که سرمایه گذاری در چین را برای فراملی های غربی جذاب کرده است. کشورهای جنوب که دروازه های شان را بسی گسترده تر از چین بازکرده اند و بی قید و شرط پیروی از جهانی سازی مالی را پذیرفته اند، به همان اندازه چین از جاذبه برخوردار نیستند …

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
چهارشنبه  ۲ اسفند ۱٣۹۶ –  ۲۱ فوريه ۲۰۱٨

 

بحث ها در باره حال و آینده چین – قدرتی «نوظهور» – همواره مرا چندان متقاعد نمی سازند. برخی ها تصور می کنند که چین به طورقطع راه «سرمایه داری» را برگزیده و حتا قصد شتاب دادن جای گیری اش را در جهانی سازی سرمایه داری معاصر دارد. آن ها این موضوع را به یکدیگر تبریک می گویند و خرسندند و فقط آرزومندند که این «بازگشت به شرایط طبیعی» (یعنی سرمایه داری بعنوان «پایان تاریخ») با تحول دموکراتیک به شیوه غرب (یعنی سیستم چند حزبی، انتخابات و حقوق بشر) همراه باشد. آن ها می پندارند – یا باید چنین بپندارند– که برای چین امکان «رسیدن» به (درآمد سرانه) جامعه های ثروتمند غرب از این راه، که تدریجی خواهد بود، وجود دارد. اما من چنین پنداری را ممکن نمی دانم. نیروی راستِ چین در این دیدگاه ها سهیم است. دیگران به نام ارزش های «سوسیالیستی که به آنها خیانت شده» افسوس می خورند. برخی ها با فرمولبندی های حاکم بر چین ستیزی (۱) در غرب هماوا هستند. سایرین – یعنی آنهایی که در پکن در قدرت اند– راه برگزیده را بعنوان «سوسیالیسم با آب و رنگ های چین»، بدون هیچ توضیح دقیق تر دیگری توصیف می کنند. اما این ویژگی ها را می توان با خواندن دقیق متن های رسمی، به ویژه برنامه های پنج ساله که دقیق و کاملن جدی اند، شناخت.
در واقع، پرسش بسیار عام و انتزاعی «آیا چین سرمایه داری یا سوسیالیستی است؟» بد طرح شده است. چون هر پاسخی به این آلترناتیو مطلق خلاصه کردن مفهوم است. زیرا چین، به طور قطع از ۱۹۵۰ در راه خاص خود گام نهاده است و این حتا می تواند از انقلاب تایپینگ در قرن ۱۹ به این سو باشد. بنابراین، من در این جا می کوشم مضمون این راه اصلی را در هر یک از مرحله های گسترش آن از ۱۹۵۰ تا امروز (۲۰۱۲) مشخص کنم.

مسئله ارضی

مائو سرشت انقلاب در چین به رهبری حزب کمونیست را، ضد امپریالیستی و ضد فئودالی با سمتگیری سوسیالیستی توصیف کرده است. مائو هرگز مدعی نبود که پس از تصویه حساب مردم چین با امپریالیسم و فئودالیسم، جامعه سوسیالیستی «بنا نهاده شده است». او همواره این ساختمان را فاز نخست راه دراز به سوی سوسیالیسم توصیف کرده است .
به نظر من، تصریح کردن خصلت به کلی ویژه‍ی پاسخِ انقلابِ چین به مسئله ارضی، ضرورت دارد. زمین (کشاورزی) تقسیم شده خصوصی نمی شد. زمین که توسط همبودهای روستایی عرضه می شد و فقط برای بهره برداری در اختیار خانواده های روستایی قرار می گرفت، در مالکیت دولت باقی می ماند. وضعیت در روسیه چنین نبود. لنین که در ۱۹۱۷ در برابر واقعیت شورش دهقانان قرار گرفته بود، مالکیت خصوصی سود برندگان تقسیم (ارضی) را به رسمیت شناخت.
دلیل هایی که توضیح می دهند چرا در چین (و در ویتنام) کاربرد آن اصلی (principe) ممکن گردید که بنابر آن زمین کشاورزی کالا نیست، کدام اند؟ اغلب تکرار می کنند که دهقانان سراسر جهان خواستار مالکیت اند و فقط این آرزو را در سر می پرورانند. اگر چنین چیزی در چین صدق می کرد، می بایست تصمیم به ملی کردن زمین به جنگ دایمی بی پایان بیانجامد، چنان که در اتحاد شوروی هنگام اشتراکی کردن اجباری زمین توسط استالین، چنین وضعی پیش آمد.
برخورد دهقانان چین و ویتنام (وهیچ جای دیگر) را نمی توان با یک «سنت» فرضی توضیح داد که دهقانان را به فراموش کردن مالکیت وامی دارد. مالکیت فرآورده یک مشی سیاسی هوشمندانه و استثنایی است که توسط حزب های کمونیست این دو کشور به کار برده شد.
انترناسیونال دوم چیزی جز آرزوی پرهیزناپذیر دهقانان به مالکیت واقعی در اروپای قرن نوزده را در تصور نداشت؛ زیرا در جریان گذار دراز اروپا از فئودالیسم به سرمایه داری (۱٨۰۰-۱۵۰۰) شکل های پیشین فئودالیِ نهادی شدن دسترسی به زمین، بنابر مالکیت تقسیم شده بین شاه، ارباب ها (سنیورها) و دهقانان زمین بسته (سرفها) به تدریج به سود تثبیت مالکیت خصوصی بورژوایی مدرن -که زمین را به عنوان یک کالا مطرح کرد- فرسوده شد؛ ثروتی که مالک آن می تواند (به خرید و فروش آن) بپردازد و بدون محدودیت آن را در اختیار خود داشته باشد. سوسیالیست های انترناسیونال دوم واقعیت شکل گرفته توسط این «انقلاب بورژوایی» را پذیرفتند که از این بابت مایه تأسف بود.
آن ها هم چنین می اندیشیدند که مالکیت های کوچک دهقانی که به موسسه های بزرگ کشاورزی مکانیزه بر پایه مدل صنعتی وابسته اند، آینده ندارند. آن ها می اندیشیدند که توسعه سرمایه داری خود به خود به این تمرکز مالکیت و به شکل های کارآتر بهره برداری، منتهی می گردد (در این باره بنگرید به نوشته های کائوتسکی). تاریخ اشتباه بودن این برداشت ها را نشان داده است. کشاورزی دهقانی جای خود را به کشاورزی خانوادگی سرمایه داری به مفهومی دوگانه می دهد که هم برای بازار تولید می کند (و هم خودمصرفی ناچیز تامین می شود) و هم ساز و برگ های مدرن را به خدمت می گیرد، از درون داد (intrant) های صنعتی استفاده می کند و به اعتبار بانکی دست می یازد. این کشاورزی خانوادگی سرمایه داری، در مقایسه با کشاورزی بزرگ صنعتی بنابر حجم تولید سالانه سرانه در یک هکتار خود را کارآ نشان می دهد. این بررسی نفی نمی کند که کار کشاورز سرمایه داری مدرن، از این پس توسط سرمایه انحصارهای تعمیم یافته بهره برداری می شود که در بخش بالادستِ (Amont) تولید، تهیه درون دادها و اعتبار بانکی و در بخش پایین دستِ (Aval) تولید، عرضه کردن فرآورده ها به بازار را کنترل می کند. و بنابراین واقعیت به پیمان کارِ این سرمایه فرمانروا تبدیل می شود.
از این رو، سوسیالیست های رادیکال انترناسیونال دوم (به ناروا) باور داشتند که موسسه های تولیدی بزرگ همواره کارآتر از موسسه های تولیدی کوچک در همه بخش ها –صنایع، خدمات و کشاورزی– است و تصور می کردند که لغو مالکیت بر زمین (ملی کردن زمین) ایجاد موسسه های تولیدی بزرگ کشاورزی سوسیالیستی (مانند ساوخوزها و کلخوزهای شوروی) را ممکن می سازد. البته، آن ها فرصت آزمودن امکان چنین اقدامی را نداشتند. چرا که «انقلاب» در کشورهای آن ها (مرکزهای امپریالیستی) در دستور کار روز قرار نداشت.
بلشویک ها خود تا ۱۹۱۷ به این تزها عمل می کردند. از این رو، آن ها ملی شدن قلمروهای بزرگ اشرافیت روسیه را بررسی کردند و در ضمن مالکیت زمین های گروهی را به دهقانان واگذار کردند. اما بعد آن ها از شورش دهقانی که به تصرف قلمروهای بزرگ انجامید، غافلگیر شدند.
مائو از این رویداد درس ها آموخت و خط مشیِ سیاسیِ به کلی دیگری را در پیش گرفت. او هنگام جنگ درازمدت رهایی بخش داخلی که در سال های دهه سی در منطقه های جنوبی چین آغاز شد، نفوذ حزب کمونیست را بر اتحاد استوار با دهقانان بی چیز و بی زمین (که در اکثریت بودند)، و برخورد دوستانه نسبت به دهقانان متوسط پی ریزی کرد و بدون ستیزیدن با دهقانان ثروتمند، در همه مرحله های جنگ، آنها را منزوی ساخت. کامیابی های این خط مشی اکثریت عظیم روستاییان را برای در نظر گرفتن و پذیرفتن راه حلی برای همه مسئله های شان آماده کرد که مالکیت خصوصی بر قطعه زمین های به دست آمده از راه تقسیم اراضی را نمی طلبید. فکر می کنم که ریشه های دور دست ایده های مائو و کامیابی کاربرد آن ها، در انقلاب تایپینگ ها در قرن نوزده بوده است. با وجود این، مائو موفق شد آن چه را که حزب بلشویک از آنجام دادن آن روبرتافت، واقعیت بخشد. و آن عبارت از پی ریزی کردن اتحاد استوار با اکثریت عظیم روستایی است. در روسیه اعمال انجام یافته در تابستان ۱۹۱۷ به از دست رفتن فرصت های آینده اتحاد با دهقانان بی چیز و متوسط در برابر ثروتمندان (کولاک ها) انجامید. زیرا دهقانان بی چیز و متوسط می کوشیدند که از مالکیت خصوصی به دست آمده دفاع کنند و بنابراین واقعیت پیروی کردن از کولاک ها را بیش از بلشویک ها ترجیح می دادند.
این «ویژگی چینی» -که نتیجه های آن از غنای عظیمی برخوردارند– به طور جدی مانع از توصیف چین (حتا در سال ۲۰۱۲) به عنوان «سرمایه داری» است. زیرا راه سرمایه داری استوار بر تبدیل زمین به ثروت تجارتی است.

حال و آینده تولید کوچک 

البته ، همین که این اصل (principe) پذیرفته شد، شیوه های استفاده از ثروت یاد شده مشترک (زمین همبودهای روستا) می توانند گوناگون باشد. برای درک این نکته باید قادر به تمایز تولید کوچک و مالکیت کوچک از هم باشیم.
تولید کوچک –دهقانی و پیشه وری– در همه جامعه های گذشته بر تولید فرمانروا بود و اکنون جای مهمی در تولید سرمایه داری مدرن که از این پس در پیوند با مالکیت کوچک –در کشاورزی، خدمات و حتا برخی بخش های صنعت- پیدا کرده، حفظ کرده است. البته، در تریاد فرمانروای دنیای معاصر (ایالات متحد، اروپا و ژاپن) این تولید کوچک پس می نشیند. در مثل ناپدید شدن موسسه های تولیدی کوچک به سود موسسه های تجاری بزرگ گواه آن است. اما نمی توان گفت که این تحول حتا بر حسب کارآیی، به ویژه در صورتی که بُعدهای اجتماعی، فرهنگی و تمدنی در نظر گرفته شوند، یک «پیشرفت» محسوب می شود. در واقع مسئله عبارت از تغییر شکل به وجود آمده توسط فرمانروایی انحصارهای تعمیم یافته است که افزایش رانت های اش را تضمین می کند. بنابراین، نمی توان گفت که در سوسیالیسم آینده جایی برای بازیابی اعتبار تولید کوچک تعیین نشده است.
به هر رو در چینِ کنونی تولید کوچک –که به ضرورت در پیوند با مالکیت کوچک نیست– جای چشمگیری را در تولید ملی نه تنها در کشاورزی، بلکه در بخش های مهم زندگی شهری حفظ می کند.
چین شکل های بهره برداری بسیار گوناگون و ناسازگاری از زمین بعنوان ثروت عمومی را آزموده است، که باید از یک سو کارآیی (حجم تولید سالانه توسط یک کارگر در هر هکتار) و از سوی دیگر پویایی دگرگونی هایی را که ناشی از آن است، مورد بحث قرار داد. زیرا این شکل ها می توانند گرایش های تحول در راه سرمایه داری را که موفق می شوند وضعیت غیر تجارتی زمین را به پرسش بکشند، تقویت کنند؛ یا بر عکس در یک تحول بلند پروازانه سوسیالیستی بازتاب یابند. به این پرسش ها فقط می توان از راه بررسی مشخص شکل های مورد بحث که در زمان های پیاپی ساختمان چین از ۱۹۵۰ تا عصر ما تحقق یافته اند، پاسخ داد.
در آغاز، در دهه ۱۹۵۰ شیوه پذیرفته، شیوه تولید کوچک خانوادگی در پیوند با شکل های ساده ترِ همکاری برای مدیریت آبیاری، تنظیم یا استفاده از برخی ساز و برگ ها و جای گیری در اقتصاد دولتی بود که انحصار خرید تولیدهای مختص بازار و تهیه اعتبار و درون دادها (intrants) را، همه بر پایه قیمت های برنامه ریزی شده (به تصمیم مرکز) در دست داشت.
آزمون کمون هایی که در دهه ۱۹۷۰ برقراری تعاونی های تولیدی را دنبال می کردند سر شار از آموزش ها است. مسئله به ضرورت گذار از تولید کوچک به تولید بزرگ صنعتی نبود؛ حتا با این که ایده برتری این نوع دومی [تولید بزرگ صنعتی. م] انگیزه برخی از محرک های آن بود. نکته اساسی در این نوآوری، تلاش در جهت ساختمان سوسیالیستیِ نامتمرکز بود. کمون ها فقط مسئولیت اداره کردن تولید کشاورزی روستای بزرگ یا جمعواره ای از روستاها و قریه ها را برعهده نداشتند. (این مدیریت خود به خود مخلوطی از شکل های تولید کوچک خانوادگی و تولید تخصصی بلند پروازانه بود). آن ها چارچوبی را برای خود در پیوند با فعالیت های اقتصادی فراهم آوردند که مورد استفاده روستاهای موجود در برخی فصل های سال بود. آن ها این فعالیت های اقتصادی تولیدی را با مدیریت خدمات اجتماعی (آموزش وپرورش، بهداشت و مسکن) درآمیختند. آن ها به تمرکز زدایی اداره کردن سیاسی جامعه پرداختند. همان طور که کمون پاریس قصد داشت، دولت سوسیالیستی می بایست، دست کم بخشن، فدراسیونی از کمون های سوسیالیستی باشد. بدون شک، کمون ها در بسیاری از جنبه ها در زمان خود جلوتر بودند و دیالکتیک بین تمرکززدایی قدرت های تصمیم گیری و مرکزیت ناشی از حضور حزب کمونیست در همه جا همیشه بی اصطکاک نبود. البته، نتیجه های ثبت شده آن طور که جریان راست می خواهد بباوراند، فاجعه بار نبوده اند. کمون منطقه پکن که در برابر رهنمود انحلال سیستم مقاومت کرد، کماکان به ثبت کردن کامیابی های چشمگیر اقتصادی در پیوند با تداوم بحث های سیاسی با کیفیت که در جاهای دیگر دیده نمی شد، ادامه می دهد. پروژه های جاری (۲۰۱۲) «بازسازی روستا» که توسط جمعواره های روستایی موجود در بسیاری منطقه های چین به اجرا درمی آیند، به نظر می رسد که از آزمون کمون ها الهام می گیرند.
تصمیم گیری در باره انحلال کمون ها توسط دنگ سیائو پینگ در ۱۹٨۰ تولید کوچک خانوادگی را که شکل فرمانروا طی سه دهه پس از این تصمیم گیری (از ۱۹٨۰ تا ۲۰۱۲( بود، تقویت کرد. البته، حجم حقوق استفاده کنندگان (کمون های روستایی و واحدهای خانوادگی) به طور چشمگیر فزونی یافت. برای استفاده کنندگان از این حقوق، استفاده از زمین برای اجاره دادن آن ممکن بود. اما فروختن زمین ممکن نبود، چه به دیگر تولیدکنندگان کوچک –که از این راه مهاجرت به شهرها را به ویژه برای جوانان آموزش دیده که نمی خواستند روستایی باقی بمانند، آسان می کرد– چه به شرکت های سازمان دهنده تولید بزرگ تر و مدرن تر (نه ملک بزرگ [لا تیفوندیا] –که هرگز در چین وجود نداشت– اما با وجود این به طور چشمگیر بزرگ تر از موسسه های تولیدی خانوادگی بودند). این شکل، وسیله ای برای کمک کردن به تولیدهای تخصصی است (مانند تولید شراب خوب که چین به خاطر آن از بورگاندی ها دعوت به عمل آورد) یا آزمودن روش های جدید علمی OGM و غیره [OGM به اورگانیسم های تغییر ژن یافته گفته می شود. م]
از دید من، «تصدیق کردن» یا «رد کردن» گوناگونی این فرمول ها به صورت پیش آزمونی (apriori) چندان معنایی ندارد. تحلیل مشخص هر یک از آن ها –چه از لحاظ طرح و چه از لحاظ واقعیت کاربردشان- پرهیز ناپذیر است. همواره گوناگونی نوآورانه شکل های استفاده از زمین به عنوان ثروت مشترک، پی آمدهای شگرفی داشته است؛ در وهله نخست در ارتباط با کارآیی اقتصادی. زیرا چین به رغم فزونی جمعیت شهری که از ۲۰% به ۵۰% کل جمعیت آن رسید، موفق شد تولید کشاورزی را با آهنگ نیازهای عظیم توسعه شهری افزایش دهد. این نتیجه ای چشمگیر و استثنایی و بی مانند در میان کشورهای جنوب «سرمایه داری» است. این دستاوردها در وضعیتی حاصل شده که این کشور از کاستی مهمی رنج می برد. زیرا با این که کشاورزی چین به راستی ۲۲% جمعیت جهان را تغذیه می کند، فقط ۶% زمین های قابل کشت سیاره را در اختیار دارد. سرانجام در ارتباط با شیوه (وسطح) اجتماعی زندگی در روستاها باید گفت که وضعیت روستاهای چین دیگر با آنچه که می توان آن را در جاهای دیگر در جهان سوم «سرمایه داری» دید، هیچ وجه مشترکی ندارد. ساختمان های مقاوم راحت و به خوبی مجهز شده نه فقط با چین پیشین گرسنه و بسیار فقیر، بلکه با شکل های افراطی فقر که همواره بر دهکده ها و روستاها در هند و آفریقا فرمانرواست، تفاوت آشکار دارد .
اصول و سیاست های اجرا شده (یعنی زمین به عنوان ثروت مشترک و نیز پشتیبانی از تولید کوچک بدون مالکیت کوچک) خاستگاه این نتیجه های بی مانند است. زیرا این امر کوچندگی به نسبت مهار شده از روستا به شهر را ممکن کرده است. در مثل این را با راه سرمایه داری در برزیل مقایسه کنید؛ مالکیت خصوصی زمین کشاورزی برزیل امروز موجب بیرون راندن ۱۱% جمعیت این کشور از روستاها شده است. البته، دست کم ۵۰ % شهری ها در حلبی آبادها (فاولاهای برزیل) زندگی می کنند و تنها به اعتبار «اقتصاد سایه» (از جمله تبهکاری سازمان یافته) به حیات خود ادامه می دهند. در واقع، مشابه این وضعیت در چین که جمعیت شهری اش – حتا در مقایسه با بسیاری از «کشورهای پیشرفته» و البته بدون سخن گفتن از کشورهایی که تولید ناخالص سرانه داخلی شان هم تراز چین است- در مجموع به راستی از شغل و مسکن برخوردارند، به هیچوجه وجود ندارد.
جابجایی جمعیت روستاهای چین از منطقه های با جمعیت به طور دهشتناک متراکم (که مشابه آن فقط در ویتنام، بنگلادش و مصر دیده می شود) امری حیاتی بود. این امر شرایط بهتری برای تولید کوچک و زمین های بیشتری فراهم آورده است. این جابجایی (که هنوز به هیچ وجه نه در چین، نه جاهای دیگر و نه در تاریخ بشریت به پایان رسیده) هر چند به نسبت کنترل شده است، ولی شاید دگرگونی را با خطر شتاب یافتن روبرو سازد. این نکته در چین مورد بحث است.

سرمایه داری دولتی چین 

نخستین برچسبی که به تحلیل واقعیت چین زده می شود، سرمایه داری دولتی است. البته، چنین برچسب تا زمانی که مضمون های مشخص آن تحلیل نشود، مبهم و سطحی باقی می ماند.
مسئله به این معنا عبارت از سرمایه داری است که مناسباتی که کارگران در آن تابع قدرت های سازمان دهنده تولیدند، شبیه مناسباتی است که خصلت نمای سرمایه داری است. پدیده هایی چون کار مطیعانه و از خود بیگانه شده، بیرون کشیدن کار اضافی، شکل های خشن بهره کشی شدید از کارگران –برای نمونه در معدن های زغال سنگ- یا ضربآهنگ (ریتم) جهنمی کارگاه هایی که از نیروی کار زنان استفاده می کنند، در چین وجود دارند. این یک رسوایی برای کشوری است که مدعی کوشش در راه پیشرفت به سوی سوسیالیسم است. با این همه، برقراری نظام سرمایه داری دولتی پرهیزناپذیر است. و این همه جا پابرجا می ماند. حتی کشورهای پیشرفته سرمایه داری نمی توانند بدون عبور کردن از این مرحله ابتدایی، در راه سوسیالیستی (که امروز آشکارا در دستور روز قرار ندارد)، گام نهند. این نخستین فاز برای تلاش احتمالی جامعه ای را تشکیل می دهد که می خواهد در جاده دراز سوسیالیسم/کمونیسم خود را از شرّ سرمایه تاریخی آزاد سازد. سوسیالیستی شدن و سازماندهی دوباره سیستم اقتصادی در همه سطح های آن از موسسه (یعنی واحد ابتدایی) تا سطح ملت و جهان، نبردهای دراز مدت طی یک برهه تاریخی را می طلبد که نمی توان آن را دور زد.
بنابراین، فراسوی این اندیشه ورزی ابتدایی لازم است با روشن گردانیدن سرشت و پروژه دولت مورد بحث به طور مشخص به کیفیت سنجی سرمایه داری دولتی بپردازیم. زیرا نه یک سرمایه داری دولتی، بلکه سرمایه داری های دولتی متفاوت وجود دارد. در مثل سرمایه داری دولتی فرانسه در جمهوری پنجم از ۱۹۵٨ تا ۱۹۷۵ برای کمک به انحصارهای خصوصی فرانسه و تقویت آنها و نه برای گام نهادن کشور در راه سوسیالیسم درک شده است.
سرمایه داری دولتی چین برای واقعیت بخشیدن به سه هدف تشکیل شده است:
الف) ساختمان یک سیستم تولیدی صنعتی مدرن یکپارچه و فرمانروا
ب ) مدیریت رابطه این سیستم با تولید کوچک روستا؛
پ ) کنترل جای گیری (الحاق) چین در سیستم جهانی که در نفس خود زیر فرمانروایی انحصارهای تعمیم یافته تریاد امپریالیستی فرمانروا (ایالات متحد، اروپا و ژاپن) قرار دارد. دنبال کردن این سه هدف ممتاز پرهیزناپذیر است. این امر به احتمال پیش رفتن در جاده دراز به سوی سوسیالیسم را ممکن می سازد. البته، هم زمان گرایش به خروج از امکان یاد شده را برای گام نهادن در راه توسعه سرمایه داری تقویت می کند. باید پذیرفت که این چالش ناگزیر و همواره موجود است. در این صورت پرسشی که مطرح می گردد این است که آیا گزینش های مشخص چین به گام نهادن در یکی از این دو راه کمک می کند؟
سرمایه داری دولتی چین در نخستین فاز خود (۱۹٨۰ – ۱۹۵۴) از ملی کردن همه موسسه های تولیدی بزرگ و کوچک (در پیوند با ملی کردن زمین های کشاورزی) عبور کرده است. سپس گشایش به روی موسسه های خصوصی، ملی و یا خارجی را آزاد گذاشت و به آزاد سازی تولید کوچک روستایی و شهری (موسسه های کوچک تجاری و خدمات) پرداخت. اما از خصوصی کردن صنعت های بزرگ پایه و سیستم اعتبار برقرار شده در مرحله مائوئیستی پرهیز کرد و با این حال شکل های سازمان دادن جای گیری اش را در اقتصاد «بازار» بازبینی کرد. این گزینش با ایجاد وسیله های «کنترل» نوآوری خصوصی و پیوستگی احتمالی با سرمایه خارجی همراه بود. بدین ترتیب این نکته باقی می ماند که در چه مقیاسی این وسیله ها از عهده انجام کارهایی که به آن ها اختصاص یافته اند، برمی آیند. یا برعکس، آیا آن ها به پوسته ای تهی تبدیل نشده اند؟ ساخت و پاخت با سرمایه خصوصی (بر اثر «فساد» کادرها) برتری یافته است.
همواره آن چه به عنوان سرمایه داری دولتی چین بین ۱۹۵۰ و ۲۰۱۲ واقعیت یافت، به بیان ساده شگفتی انگیز است. درواقع چین موفق شد یک سیستم تولیدی مدرن یکپارچه فرمانروا در مقیاس این کشور بیافریند که فقط می توان آن را با ایالات متحد مقایسه کرد. این کشور موفق شد از راه توسعه توانمندی خاص اش در آفریدن نوآوری تکنولوژیک از وابستگی شدید فنآوری به خاستگاه های آن (واردات مدل های شوروی و سپس غربی) رهایی یابد. البته (هنوز؟) حتا سازماندهی دوباره کار در چشم انداز سوسیالیستی شدن مدیریت اقتصادی شروع نشده است. برنامه و نه «گشایش» وسیله مرکزی اجرای این ساخت بندی منظم باقی مانده است.
در فاز مائوئیستی این برنامه ریزی توسعه، برنامه در همه اجزای اش ضروری باقی می ماند که طبیعت و محل موسسه های جدید، هدف های تولید و قیمت در شمار آن هستند. در این مرحله گزینش بدیلی عقلانی ممکن نبود. من این جا –فقط– بحث جالب توجه در باره طبیعت قانون ارزش را که پی بنای برنامه ریزی آن دوره بود، از نظر می گذرانم. کامیابی –نه ناکامی– این فاز نخست نیازمند بازبینی وسیله های دنبال کردن پروژه توسعه شتاب مند است. «گشایش» -برای ابتکارات خصوصی– از ۱۹٨۰ و البته به ویژه ۱۹۹۰ ضروری بود. در صورتی که آن ها می خواستند از لغزیدن در ورطه شن زاری که تقدیر اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود، بپرهیزند. به رغم واقعیتی که این گشایش با پیروزی جهانی شده لیبرالیسم نو –با همه نتیجه های منفی این همزمانی که به آن خواهم پرداخت- مصادف شده، به عقیده من گزینش به نفع «سوسیالیسم بازار» یا بهتر بگویم «سوسیالیسم با بازار» به عنوان پایه فاز دوم توسعه شتاب مند، به میزان زیادی قابل توجیه است. بار دیگر می گویم، نتیجه های این گزینش به سادگی خیلی شگفتی انگیز است. چین طی چند دهه، توسعه شهری صنعتی و تولید عظیمی را سامان داد که ۶۰۰ میلیون موجود انسانی در آن گرد آمده است. دو سوم آن طی دو دهه واپسین (به تقریب برابر جمعیت اروپا !) شهرنشین شدند. این تحول مدیون برنامه است، نه بازار. چین اکنون یک سیستم تولیدی مستقل در اختیار دارد. هیچ کشور جنوب (جز کره و تایوان) به چنین چیزی دست نیافته اند. در هند و برزیل تنها چند عنصر ناهماهنگ از پروژه مستقلی با همان سرشت وجود دارند. همین و بس.
چگونگی های دریافت و کاربرد برنامه در شرایط جدید دگرگون شده اند. برنامه برای آن چه که به سرمایه گذاری های عظیم در زیرساختار مورد نیاز پروژه مربوط است، امری پرهیزناپذیر است: تأمین مسکن برای ۴۰۰ میلیون شهروند جدید با شرایطی مناسب، ساختن شبکه اتوبان ها، جاده ها، راه آهن ها، سدها و مرکزهای برق رسانی که در نوع خود بی همتا است، گنجاندن همه یا به تقریب همه روستاهای چین در این برنامه، انتقال دادن مرکز ثقل توسعه منطقه های ساحلی در غرب قاره. این برنامه –دست کم تا اندازه ای– در مورد آن چه که مربوط به هدف ها و منابع مالی است که از موسسه های عمومی (دولت، ایالت ها و شهرداری ها) ناشی می شوند، ضروری باقی می ماند. البته، این امر اشاره دارد به هدف های ممکن و محتمل توسعه تولید کالایی کوچک شهری و فعالیت های صنعتی و دیگر فعالیت های خصوصی. این هدف ها جدی تلقی شده و منابع سیاسی اقتصادی که برای واقعیت بخشیدن به آن ها لازم اند، تعیین شده اند. در مجموع نتیجه ها از این پیش بینی های «برنامه ریزی شده» زیاد دور نشده اند.
سرمایه داری دولتی چین در پروژه توسعه خود آشکارا بُعدهای اجتماعی (نمی گویم «سوسیالیستی») را گنجانده است. هدف های موجود در دوره مائوئیستی عبارت بودند از ریشه کن کردن بی سوادی، بهداشت اولیه برای همه و غیره. در نخستین بخش فاز پسامائوئیستی (دهه ۱۹۹۰) بدون شک گرایش عبارت بود از چشم پوشیدن از دنبال کردن کوشش های یاد شده. البته، باید تصدیق کرد که بُعد اجتماعی پروژه از آن پس جایگاه اش را دوباره به دست آورده و در پاسخ به جنبش های اجتماعی –فعال و نیرومند– احتمالن پیشرفت های بیشتری خواهد داشت. توسعه شهری جدید نوآورانه چین در هیچ کشور دیگر جنوب همتا ندارد. البته، ناحیه های «شیک» و دیگر ناحیه هایی که «شیک» نیستند، وجود دارند. اما حلبی آبادهایی که همه جا در شهرهای جهان سوم توسعه می یابند، دیده نمی شوند.

پیوستگی چین به جهانی سازی سرمایه داری

نمی توان تحلیل سرمایه داری دولتی چین را (که از سوی حکومت «سوسیالیسم بازار» خوانده می شود) بدون در نظر گرفتن پیوستگی آن به جهانی سازی دنبال کرد.
دنیای شوروی ناپیوستگی به سیتم سرمایه داری را از راه کامل کردن آن توسط ساخت بندی یک سیستم سوسیالیستی یک پارچه که اتحاد شوروی سوسیالیستی و اروپای شرقی را دربر می گرفت، تصور کرده بود. روی هم رفته اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی ناپیوستگی اش را در مقیاس زیادی بر اثر دوام یافتن خصومت غرب و حتا تحت محاصره آشکار غرب برای منزوی کردن آن واقعیت بخشید. البته، پروژه یکپارچه شدن اروپای شرقی به رغم ابتکارهای کومکوم (شورای همیاری اقتصادی، بازار مشترک شرق. م) چندان کارآیی و پیشرفتی نداشت. ملت های اروپای شرقی در موقعیت های نامطمئن و آسیب پذیر و تا اندازه ای ناپیوسته – اما روی پایه های به دقت ملی- از ۱۹۷۰ تا حدی آشکارا در کنار اروپای غربی باقی ماندند. مسئله یکپارچگی اتحاد شوروی – چین هرگز مطرح نبود. زیرا نه فقط ناسیونالیسم چین آن را نمی پذیرفت، بلکه بیش از آن، وظیفه های پراولویت چین چنین چیزی را ایجاب نمی کرد: چین مائوئیستی ناپیوستگی را به شیوه خود عملی کرد. آیا باید گفت که با جهانی سازی دوباره از ۱۹۹۰ ، چین به طور کامل و قطعی از ناپیوستگی چشم پوشیده است؟
چین از ۱۹۹۰ بنابر توسعه شتاب یافته صادرات کارخانه ای، که سیستم تولیدی اش با برتری نخست قایل شدن برای صادرات -که نرخ رشدش فراتر از نرخ رشد تولید ناخالص داخلی آن کشور بود-، وارد عرصه جهانی سازی شد. پیروزی نولیبرالیسم به کامیابی این گزینش طی پانزده سال (از ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۵ ( کمک کرد. دنبال کردن این گزینش نه فقط بخاطر تاثیرهای سیاسی و اجتماعی، بلکه بنابر خطر فروشکست سرمایه داری جهانی شده نولیبرالی که از ۲۰۰۷ آغاز شده، بحث انگیز است. به نظر می رسد دولت چین از این مساله آگاه بوده و از این رو خیلی زود به اصلاح سیاست خود پرداخته و به بازار داخلی و توسعه غرب چین اهمیت فزاینده ای داده است.
این که گفته می شود کامیابی چین را باید به ترک مائوئیسم (که ناکامی آن آشکار شده)، به گشودن درها به روی خارج و به ورود سرمایه های خارجی نسبت داد، به بیانی ساده خیلی احمقانه است. ساخت بندی مائوئیستی پایه هایی را استوار کرد که بدون آن ها گشایش به روی خارج به کامیابی هایی که می شناسیم، نمی توانست بیانجامد. مقایسه ای با هند که در آنجا انقلاب مقایسه پذیری صورت نگرفت، گواه این مدعا است. این گفته که کامیابی چین به طور اساسی (حتا گفته می شود «به کلی») مدیون ابتکارهای سرمایه خارجی است، کم تر از گفته پیشین احمقانه نیست. این سرمایه چند ملیتی ها نیست که سیستم صنعتی چین را ساخته و هدف های توسعه شهری و زیر ساخت آن را واقعیت بخشیده است. ۹۰% کامیابی های چین مدیون پروژه فرمانروای آن است. البته گشایش سرمایه های خارجی کارکردهای مفیدی داشته است. شتاب بخشیدن واردات فنآوری های مدرن از آن جمله است. بدیهی است که چین بنابر روش های شراکت اش این فنآوری ها را جذب کرده و اکنون بر تحول آنها مسلط است. هیچ چیز مشابه با وضع چین در جاهای دیگر، حتا در هند و برزیل تا چه رسد به تایلند، مالزی، آفریقای جنوبی و غیره وجود ندارد.

پیوستن چین به جهانی سازی روی هم رفته جزیی و کنترل شده (یا دست کم می توان گفت قابل کنترل) است. چین در خارج از جهانی سازی مالی باقی مانده است. سیستم بانکی آن به تمامی دولتی مانده اند و به بازار اعتبار درون کشور گرایش دارند. مدیریت یوآن همواره موضوع تحت تصمیم گیری مستقل چین است. یوآن از مبادله های ارزی شکننده ای که جهانی سازی مالی تحمیل می کند، پیروی نمی کند. پکن می تواند به واشنگتن بگوید: «یوآن پول ما و مشکل شما است»، همان طور که واشنگتن در ۱۹۷۱ به اروپایی ها گفته بود: «دلار پول ما و مشکل شما است». به علاوه چین، ذخیره چشمگیری برای به کار بستن در سیستم اعتبار دولتی اش را حفظ کرده است. بدهی دولتی در مقایسه با نرخ های تحمل ناپذیر بدهی ها در ایالات متحد، در اروپا، در ژاپن و همان طور در بسیاری از کشورهای جنوب ناچیز به حساب می آید. بنابراین، چین می تواند توسعه هزینه های عمومی اش را بدون روبرو شدن با خطر جدی تورم شتاب بخشد.
جذب سرمایه های خارجی که چین از آن ها سود برده است، سرچشمه کامیابی پروژه اش نیست. برعکس، کامیابی این پروژه است که سرمایه گذاری در چین را برای فراملی های غربی جذاب کرده است. کشورهای جنوب که دروازه های شان را بسی گسترده تر از چین بازکرده اند و بی قید و شرط پیروی از جهانی سازی مالی را پذیرفته اند، به همان اندازه چین از جاذبه برخوردار نیستند. سرمایه فراملی در این کشورها فقط به خاطر غارت منابع طبیعی آن ها یا برای غیر محلی کردن تولیدات و سود بردن از نیروی کار ارزان آن ها جذب می شود، بی آن که انتقال فنآوری به این کشورها در کار باشد. جلب و ادغام واحدهای غیر محلی شده در سیستم تولید ملی این کشورها (نمونه مراکش و تونس) همواره بی فایده بوده است. در این نوع کشورهای جنوب ما با یک تاخت و تاز مالی علیه آن ها روبروییم که به بانک های امپریالیستی امکان می دهد پس اندازهای ملی آن ها را به تصرف در آورند. در مکزیک ، آرژانتین و جنوب شرقی آسیا شاهد چنین وضعی هستیم. برعکس، در چین سرمایه گذاری های خارجی می توانند از نیروی کار ارزان بهره مند شوند و سودهای چشمگیری به دست آورند، البته به شرطی که پروژه های آن ها در پروژه چین بگنجد و انتقال فنآوری را ممکن سازند. این سودها در مجموع «معمولی»اند، که در صورت تبانی با مقام های چینی ممکن است بیشتر شوند!

پانویس ها

۱. چین ستیزی اشاره ای است به عملکرد مورد علاقه رسانه های غربی با هرگونه گرایشی –متاسفانه از جمله چپ- که به هر چه در چین صورت می گیرد افترا زده شده و حتی جنبه تبهکارانه به آن داده شود. چین که آشغال های ارزان بها به بازارهای فقیر کشورهای جهان سوم صادر می کند (و این واقعیتی است)، تبهکاری وحشتناکی است. چین اما همچنین قطارهای پرسرعت، هواپیما و ماهواره تولید می کند که کیفیت برجسته فن آورانه مورد تحسین غرب است و گویا نمی بایست حق چنین چیزی داشته باشد! ظاهرن آنها چنین می اندیشند که خانه سازی انبوه برای طبقه کارگر چیزی نیست جز راندن کارگران به حلبی آبادها و «نابرابری» در چین (که خانه های کارگران ویلاهای تجملی نیستند) را با نابرابری در هندوستان (که ویلاهای تجملی در کنار حلبی آبادها هستند) مقایسه می کنند و غیره. چین ستیزی ارضاگر برخی نظریات بچه گانه در میان برخی از نیروهای بی قدرت معاصر «چپ» غربی است که اگر این کمونیسم قرن بیست و سوم نیست، پس خائنانه است! چین ستیزی در کارزار سیستماتیک حفظ دشمنی با چین با چشم انداز امکان یک حمله نظامی شرکت دارد. این چیزی نیست جز ویران سازی امکانات ظهور اصیل ملتی بزرگ از جنوب.




اعتراض کارگران گروه ملی صنعتی فولاد در نماز جمعه اهواز 

• کارگران گروه ملی صنعتی فولاد اهواز در پی چهار روز اعتصاب و تجمع اعتراضی در برابر استانداری خوزستان، دست به تجمع و اعتراض گسترده در نماز جمعه شهر اهواز زدند …

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
آدينه  ۴ اسفند ۱٣۹۶ –  ۲٣ فوريه ۲۰۱٨

 


کارگران گروه ملی صنعتی فولاد اهواز، امروز اعتراض جمعی خود را به نماز جمعه ی این شهر بردند. بنا بر گزارشهای ارسالی کارگران گروه ملی صنعتی فولاد به اتحادیه آزاد کارگران ایران، کارگران این مجتمع بزرگ فولاد در پی چهار روز اعتصاب و تجمع اعتراضی در برابر استانداری خوزستان و عدم توجه کارفرما و مسئولین استان به خواستهای بر حق آنان، دست به تجمع و اعتراض گسترده در نماز جمعه شهر اهواز زدند.

کارگران گروه ملی صنعتی فولاد اهواز در شرایطی که روزهای پایانی سال در حال فرا رسیدن است هنوز حقوق ماههای آذر، دی و بهمن را دریافت نکرده اند و علاوه بر آن کارفرما با عدم واریز حق بیمه آنان به صندوق سازمان تامین اجتماعی که موجب عدم تمدید دفترچه های درمانی شان شده است شرایط به غایت مصیبت باری را برای هزاران کارگر این مجتمع بزرگ صنعتی و خانواده هایشان ببار آورده اند.

بنا بر این گزارش، امروز از ساعات اولیه شروع نماز جمعه اهواز، صدها کارگر معترض گروه ملی صنعتی فولاد اهواز با در دست داشتن پلاکاردهایی وارد محل نماز جمعه شده و دست به اعتراض زدند با این حال هیچیک از مسئولین حاضر در نماز جمعه نه تنها جوابگوی خواستها و اعتراضات آنان نشدند بلکه به مامورین امنیتی و نیروهای انتظامی دستور جلوگیری از اعتراض کارگران را دادند اما کارگران بطور متحد و یکپارچه ای دست به ایستادگی زده و تا پایان نماز جمعه به اعتراض خود ادامه دادند.

کارگران گروه ملی صنعتی فولاد اهواز امروز در پنجمین روز اعتصاب و در پایان اعتراضی که امروز در نماز جمعه اهواز انجام دادند اعلام نمودند تا دریافت یکجای سه ماه دستمزد معوقه و روشن شدن چگونگی پرداخت حقوق اسفند ماه و عیدی و پاداش و رسیدگی به دیگر خواستهایشان به اعتصاب و اعتراضات خود ادامه خواهند داد.

* عکس آرشیوی است