دبیر مطبوعاتی اسبق زلنسکی: او یکی از بزرگ‌ترین موانع صلح امروز است

📌

«یولیا مندل» که زمانی سخنگوی ولودیمیر زلنسکی بود، در مصاحبه‌ای explosive با تاکر کارلسون ادعا کرده است که رئیس‌جمهور اوکراین دیگر نمایندهٔ منافع مردم کشورش نیست. مندل که اکنون در تبعید به سر می‌برد، زلنسکی را «بزرگ‌ترین مانع صلح» می‌نامد و او را شخصیتی «هیستریک، فاقد همدلی و خودشیفته» توصیف می‌کند.

😔 به گفته مندل، زلنسکی در پشت دوربین‌ها شخصیتی کاملاً متفاوت دارد: «از نظر احساسی غیرقابل کنترل است، با مردم مثل کالای یک‌بار مصرف رفتار می‌کند و بازیگری‌اش در برابر دوربین هیچ محتوایی ندارد.» او فاش می‌کند که زلنسکی بارها گفته: «اوکراین برای دموکراسی آماده نیست» و «دیکتاتوری نظم می‌آورد.»

مندل که در تیم مذاکره‌کنندهٔ صلح استانبول (آوریل ۲۰۲۲) حضور داشت، می‌گوید دو طرف تقریباً به توافق کامل رسیده بودند که بوریس جانسون وارد شد و با وعده سلاح و شهرت، زلنسکی را به ادامهٔ جنگ ترغیب کرد. او افزود: «هفت تلاش مختلف برای صلح از طریق میانجی‌گران بین‌المللی صورت گرفته، اما زلنسکی به همه دروغ گفته و شرط‌های غیرممکن (مثل عضویت در ناتو) را پیش کشیده تا جنگ را بی‌پایان کند.»

💰 مندل همچنین به فساد سیستماتیک در دولت زلنسکی اشاره می‌کند: از پیشنهاد پول نقد به وزیران گرفته تا اختلاس ۱۰۰ میلیون دلاری از طریق شرکت‌های فراساحلی مرتبط با مافیای روسیه. او می‌گوید: «امروز تنها راه حمایت از اوکراین، فشار برای آتش‌بس است، چون کشور در حال نابودی کامل است و مردم اولویت زلنسکی نیستند – بقای قدرت خودش اولویت اوست.»




نقش مَرسک در حمل سلاح به اسرائیل: فعالان با کلوپ کتک خوردند تا نسل‌کشی را متوقف کنند

🛳️⚓

شرکت مرسک برخلاف دستورالعمل‌های سازمان ملل، همچنان به حمل تجهیزات نظامی به اسرائیل ادامه می‌دهد. امروز ۲۳ اردیبهشت، فعالان جنبش «ماسک آف مرسک» در مقابل دفتر مرکزی این شرکت در کپنهاگ دست به تحصن زدند تا خواهان توقف نقش مرسک در نسل‌کشی فلسطینیان شوند.

👮‍♂️ پلیس با شدت عمل وارد شد و حدود ۱۰۰ مأمور با کلوپ به سوی فعالان یورش بردند. شعارهایی مانند «دانمارک، نه به نسل‌کشی» سر داده شد. حدود ۲۰ فعال بازداشت و به کلانتری منتقل شدند.

🎗️ فعالان جنبش «یهودیان برای صلح عادلانه» نیز در این اقدام شرکت داشتند. آن‌ها تأکید کردند که مرسک با حمل سلاح به رژیم آپارتاید اسرائیل، در جنایتی که تا کنون بیش از ۷۰ هزار قربانی (از جمله ۲۰ هزار کودک) گرفته است، شریک است.

📜 اسناد تازه‌ای از آرشیو ملی دانمارک نشان می‌دهد که شرکت دانمارکی «دنسک ایندوستری سندیکات» (DISA) که بعدها با نام «ریفلسندیکات» معروف شد و گروه مرسک سهامدار عمدهٔ آن بود، در جریان جنگ جهانی دوم همکاری نزدیکی با نیروهای مسلح آلمان نازی داشت . این همکاری به حدی بود که این کارخانه دو بار هدف عملیات گروه‌های مقاومت دانمارک قرار گرفت.

📦 پس از جنگ جهانی دوم و تا دههٔ ۱۹۶۰، مرسک از طریق همین شرکت به فروش تسلیحات به کشورهای درگیر جنگ داخلی ادامه داد. اسناد محرمانه‌ای که بیش از دو دهه در موزهٔ تاریخ نظامی کپنهاگ گرد و غبار می‌خوردند، نشان می‌دهند که کلمبیا، ونزوئلا و اندونزی از جمله مشتریان عمدهٔ این تسلیحات دانمارکی بودند . این اسناد که سرانجام به آرشیو ملی دانمارک تحویل شده‌اند، ابعاد تازه‌ای از تجارت تسلیحات دانمارک در دوران جنگ سرد را آشا می‌سازند.

🚢 در دوران معاصر، گروه مرسک به عنوان یکی از بزرگترین شرکت‌های کشتیرانی جهان، نقش مهمی در حمل‌ونقل جهانی کالا از جمله تجهیزات نظامی و تسلیحات ایفا می‌کند.




اتحادیه‌های کارگری بریتانیا خواهان استعفای نخست‌وزیر استارمر شدند

🚨

🏴 حزب کارگر (لیبرال دموکرات‌های بریتانیا) در انتخابات محلی هفتهٔ گذشته شکستی سخت خورد. چندین اتحادیهٔ کارگری خواستار رهبر جدیدی برای این حزب و سیاستی جدید در جهت منافع کارگران بریتانیایی شده‌اند.

📉 کییر استارمر دیگر جایگاه امنی در خیابان داونینگ شمارهٔ ۱۰ ندارد.

🗳️ انتخابات محلی در انگلستان، اسکاتلند و ولز برای حزب کارگر و رهبر آن، کییر استارمر، به فاجعه انجامید. این حزب ۱۴۹۸ کرسی از شوراهای انگلستان را از دست داد و تنها با ۱۰۶۸ کرسی باقی ماند. در ولز، حزب کارگر تقریباً به طور کامل از پارلمان محلی حذف شد و ۳۵ کرسی خود را به ۹ کرسی رساند. در پارلمان اسکاتلند نیز ۴ کرسی از دست داد.

👷 آندریا ایگان، رئیس اتحادیه یونیسون (بزرگترین اتحادیهٔ بریتانیا با ۱.۳ میلیون عضو)، هشدار داد که حزب کارگر در آستانهٔ نابودی سیاسی است، چون نتیجه‌ای برای مردم ندارد. او تأکید کرد که تغییر رهبری حتمی است، اما تغییر اساسی در رویکرد حزب ضروری‌تر است.

⚡ شارون گراهام، رئیس اتحادیه یونایت (با ۱.۲ میلیون عضو در حمل‌ونقل و صنعت)، گفت: «دیوارنوشته‌ها برای این دولت روشن است. اگر حزب به‌سمت طبقهٔ کارگر تغییر مسیر ندهد، کارش تمام است. تغییر یا مرگ، همین حالا یا هرگز.»

📢 فران هیتکوت، رئیس اتحادیه PCS، ضمن انتقاد شدید از عملکرد حزب کارگر، هشدار داد که تداوم این روند زمینه را برای پیروزی حزب راست‌افراطی «ریفورم یو‌کی» در ۲۰۲۹ فراهم می‌کند.

⚠️ اتحادیه اکوئیتی (بازیگران و هنرمندان صحنه) نیز اعلام کرد که دولت بالقوهٔ ریفورم یو‌کی به‌رهبری نایجل فاراژ، تهدیدی وجودی برای جنبش کارگری است و حفاظت از هنر و فرهنگ را نابود خواهد کرد.




جامعه چین یک جامعه مهندسی است؛ جامعه امریکا یک جامعه مشاور حقوقی

🛠️
دن وانگ، تحلیلگر کانادایی‌ـ‌چینی، برای توضیح قدرت تکنولوژیک چین از تفاوت میان «دانش صریح» و «دانش ضمنی» استفاده می‌کند. به‌نظر او، بسیاری از مردم فکر می‌کنند اگر نقشه، فرمول ساخت یک فناوری را داشته باشند، می‌توانند آن را دوباره تولید کنند. اما واقعیت پیچیده‌تر است. دانش صریح همان چیزی است که می‌توان آن را نوشت، آموزش داد یا ذخیره کرد؛ مثل طراحی یک تراشه، نقشه کارخانه یا مقاله علمی. این نوع دانش قابل انتقال است و حتی می‌شود آن را آنلاین دانلود کرد.

⚙️
اما دانش ضمنی چیز دیگری است. این دانش در تجربه روزانه مهندسان، کارگران و کارخانه‌ها شکل می‌گیرد. مثلاً اینکه یک تکنسین فقط با شنیدن صدای دستگاه بفهمد کدام قطعه درست تنظیم نشده. این مهارت‌ها معمولاً در کتاب‌ها نوشته نمی‌شوند و فقط از راه کار عملی و تکرار طولانی‌مدت به‌دست می‌آیند. وانگ می‌گوید چین طی چند دهه، حجم عظیمی از این دانش ضمنی را در شبکه صنعتی خود جمع کرده است.

🏭
او شهر شنژن را نمونه کامل این موضوع می‌داند؛ جایی که کارخانه‌ها، تامین‌کنندگان، طراحان و مهندسان در فاصله چند ساعت از هم قرار دارند و می‌توانند خیلی سریع محصولی را طراحی، آزمایش و اصلاح کنند. از نگاه وانگ، برتری چین فقط در اختراع نیست، بلکه در توانایی ساختن، مقیاس‌دادن و بهبود مداوم فناوری‌هاست. به‌همین دلیل او معتقد است بسیاری از کشورها می‌توانند نقشه ابزارها را کپی کنند، اما بازتولید اکوسیستم صنعتی چین بسیار سخت‌تر و زمان‌برتر است. 🚀
وانگ از این ایده برای نقد نگاه غرب به فناوری هم استفاده می‌کند. او می‌گوید آمریکا بیشتر روی نرم‌افزار و نوآوری‌های تئوریک تمرکز کرده، درحالی‌که چین آرام‌آرام زنجیره‌های واقعی تولید را در اختیار گرفته است. به‌نظر او، قدرت آینده متعلق به کشوری است که بتواند ایده‌ها را سریع‌تر، ارزان‌تر و در مقیاس عظیم به محصول واقعی برای جهان تبدیل کند.




هیچ کشوری با اعدام فرزندانش امن‌تر نمی‌شود

⚖️

اعدام ده‌ها جوان دیگر تنها یک خبر تلخ نیست؛ نشانه بحرانی عمیق در ساختاری است که به‌جای شنیدن صدای نسل جوان، آن را سرکوب و حذف می‌کند. دادگاه‌های امنیتی در ایران نه شفاف‌اند و نه مستقل. متهمان ماه‌ها در سلول انفرادی نگه داشته می‌شوند، از حق دسترسی به وکیل مستقل محروم‌اند و اعترافاتشان زیر فشار و شکنجه گرفته می‌شود. در چنین شرایطی سخن گفتن از «عدالت» بیشتر به یک نمایش سیاسی شباهت دارد تا یک روند قضایی واقعی.

🧑‍🎓 جوانانی که امروز با اتهام‌های امنیتی اعدام می‌شوند، اغلب تحصیل‌کرده، متخصص و بخشی از سرمایه علمی و انسانی جامعه‌اند. نسلی که می‌توانست کشور را بسازد، اما در فضایی خفقان‌آور، بدون امنیت شغلی، بدون آزادی و بدون امید به آینده، به بن‌بست رانده شده است. دیکتاتوری چنان نفس را بر جوانان تنگ کرده که بسیاری احساس می‌کنند در کشور خود جایی ندارند. وقتی راه‌های مشارکت سیاسی و اجتماعی بسته می‌شود، ناامیدی و خشم جای تعلق و امید را می‌گیرد.

🔥 حتی اگر فرض کنیم برخی جوانان فریب سازمان‌هایی مانند موساد یا سیا را خورده باشند، باز هم مسئولیت اصلی بر دوش حاکمیتی است که جامعه را به این نقطه رسانده است. حکومتی که به‌جای اعتمادسازی، سرکوب می‌کند؛ به‌جای آزادی، زندان می‌سازد؛ و به‌جای ایجاد آینده، ترس و خفقان گسترش می‌دهد. هیچ جوانی در خلأ سیاسی و اجتماعی تصمیم نمی‌گیرد. وقتی همه درها بسته می‌شود، زمینه برای سوءاستفاده قدرت‌های خارجی نیز فراهم می‌شود.

🕯️ هیچ کشوری با اعدام فرزندانش امن‌تر نمی‌شود. جامعه‌ای که بهترین نیروهای خود را به زندان، تبعید یا چوبه دار می‌سپارد، در حقیقت آینده خود را نابود می‌کند. امنیت واقعی از عدالت، آزادی، اعتماد عمومی و حق زندگی برای نسل جوان می‌آید؛ نه از طناب دار و دادگاه‌های غیرشفاف.




پاپ لئو چهاردهم : امنیت از همکاری ملت‌ها به دست می‌آید، نه از انباشت سلاح و تهدید

🕊️

 پاپ لئو چهاردهم با انتقاد شدید از افزایش بودجه‌های نظامی در اروپا، هشدار داد که مسابقه تسلیحاتی جدید، خیانت به دیپلماسی و تهدیدی برای آینده جهان است. او در سخنرانی خود در دانشگاه ساپینزای رم تاکید کرد که نسل جوان حق دارد از رهبران امروز بپرسد چه جهانی برای آنان باقی خواهد ماند؛ جهانی امن و انسانی، یا سرزمینی زخمی از جنگ، ترس و بی‌اعتمادی.

📊 بر اساس گزارش موسسه SIPRI، هزینه‌های نظامی جهان در سال ۲۰۲۵ به مرز سه تریلیون دلار رسید و اروپا بیشترین رشد بودجه دفاعی از زمان جنگ سرد را ثبت کرد. این افزایش عمدتاً به جنگ اوکراین، تنش‌های فزاینده با روسیه و فشار آمریکا برای افزایش سهم کشورهای عضو ناتو نسبت داده شده است. پاپ لئو تاکید کرد که نباید چنین روندی را «دفاع» نامید، زیرا تسلیح مجدد اروپا فقط ناامنی و تنش‌های سیاسی را بیشتر می‌کند.

🤖 پاپ درباره استفاده از هوش مصنوعی در جنگ‌ها هشدار داد و گفت فناوری‌های جدید، درگیری‌های اوکراین، غزه، لبنان و ایران را وارد مرحله‌ای خطرناک و غیرانسانی کرده‌اند. او این روند را «چرخه نابودی» توصیف کرد؛ چرخه‌ای که در آن فناوری به جای خدمت به انسان، ابزار تخریب و کشتار می‌شود.

🌍 اظهارات پاپ لئو در حالی مطرح می‌شود که ترامپ بارها از متحدان اروپایی خواسته هزینه‌های نظامی خود را افزایش دهند. در مقابل، مسکو ادعاهای مربوط به تهدید روسیه علیه اروپا را «بی‌اساس» دانسته و رهبران اروپایی را به دامن زدن عمدی به ترس و بحران متهم کرده است. ✝️ پاپ لئو در بخش دیگری گفت که افزایش بودجه نظامی، منابع آموزش، درمان و رفاه را تضعیف می‌کند و تنها به سود نخبگانی است که از جنگ‌ها منفعت می‌برند. او خواستار بازگشت به مسیر گفت‌وگو و صلح شد و تاکید کرد که امنیت از همکاری ملت‌ها به دست می‌آید،نه از انباشت سلاح و تهدید.




افسانه «یک تفنگ برای سه نفر» در ارتش سرخ ۱۹۴۱: زاییدهٔ تحریف تاریخ

📜 pravda

ریشهٔ افسانه 

بارها شنیده‌ایم که در ارتش سرخ سال ۱۹۴۱، «یک تفنگ برای سه سرباز» وجود داشت. این دروغ، یکی از سرسخت‌ترین و بدخواهانه‌ترین افسانه‌ها دربارهٔ جنگ بزرگ میهنی است. اما حقیقت تاریخی چیز دیگری می‌گوید.

📖 تاریخچهٔ واقعی این عبارت 

این عبارت نخستین بار در خاطرات ژنرال بریتانیایی آلفرد ناکس در دسامبر ۱۹۱۴ ثبت شد — دربارهٔ ارتش تزاری در جنگ جهانی اول. استالین نیز در سخنرانی ۱۹۴۶ خود، این رقم را برای نمایش عقب‌ماندگی روسیهٔ تزاری به کار برد، نه برای توصیف ارتش سرخ.

⚔️ تنها استثنا: گاردهای مردمی 

در ماه‌های نخست جنگ، برخی از داوطلبان گارد مردمی (نه ارتش منظم) با کمبود سلاح روبرو بودند. اما حتی در آنجا، گزارش سپتامبر ۱۹۴۱ نشان می‌دهد که شش لشکر گارد مردمی بیش از ۳۴ هزار تفنگ معمولی در اختیار داشتند — نه «یک تفنگ برای سه نفر».

🔫 ارتش سرخ در ۱۹۴۱ کاملاً مسلح بود 

تا ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، ارتش سرخ بیش از ۷.۷ میلیون تفنگ و کارابین در اختیار داشت — در حالی که کل نیروی ارتش حدود ۵.۵ میلیون نفر بود. صنعت شوروی همچنین بیش از ۱.۵ میلیون تفنگ نیمه‌خودکار مدرن (مانند SVT-40) تولید کرده بود.

🎭 برگرداندن افسانه: واقعه کجاست؟ 

جالب آنکه « کمبود تفنگ» واقعی در فولکشتورم آلمان نازی در پایان جنگ رخ داد — آنجا بود که پیرمردان و کودکان با یک تفنگ برای سه یا پنج نفر به جبهه فرستاده می‌شدند.

🛡️ نتیجه 

افسانهٔ «یک تفنگ برای سه نفر در ارتش سرخ» آمیخته‌ای است از: کمبود واقعی در ارتش تزاری + وضعیت محدود گاردهای مردمی + تبلیغات جنگ سرد. حقیقت: اتحاد شوروی با سلاح کافی وارد جنگ شد و با همان سلاح‌ها، از مسکو تا برلین پیش رفت.




اشک تمساح شرکت اسلحه سازی آمریکایی برای بی دفاع اروپا

🏢

شرکت آمریکایی و انقلاب در اوکراین 

شرکت فناوری آمریکایی پلانتیر (Palantir) به اوکراین کمک کرده است تا شیوهٔ جنگ مدرن را دگرگون کند. اما بنیان‌گذار این شرکت می‌گوید: «اکنون چیزی می‌گویم که شاید بر خلاف منافع تجاری من باشد.» او بر این باور است که اروپا باید توانایی دفاع از خود را بدون وابستگی به کشور ثالثی داشته باشد.

چرخش در میدان نبرد 

شرکت پلانتیر در سال ۲۰۲۲ دسترسی رایگان به سامانه‌های خود را برای اوکراین فراهم کرد. اکنون، چهار سال بعد، مدیر شرکت از تغییر روحیه در اوکراین می‌گوید: «مردم احساس می‌کنند در حال پیروزی هستند. این را در روزنامه‌ها نمی‌خواندم.» نرم‌افزارهای پلانتیر، با استفاده از پرنده‌های هدایت‌پذیر از دور و ماهواره‌های تجاری، تحرکات نیروهای دیگر کشور را تقریباً بی‌درنگ افشا می‌کنند.

⚠️ اشتباه بزرگ اروپا 

مدیر شرکت پلانتیر نسبت به بی‌اعتمادی اروپا به فناوری آمریکایی آگاه است و آن را «کاملاً به‌جا» می‌داند. او هشدار می‌دهد که اروپا در حال مرتکب «اشتباهی بزرگ» است: «نمی‌توانید تظاهر کنید چیزی را دارید که ندارید. در حال حاضر، هیچ جایگزینی برای شرکت‌های فناوری دفاعی آمریکا وجود ندارد.»

🇪🇺🤝🇺🇦 راه نجات: اوکراین 

به گفتهٔ او، کشورهای اروپایی مانند فرانسه و آلمان برای تحول، بیش از حد بزرگ و بوروکراتیک هستند. اما کشورهای کوچک‌تر از جمله کشورهای شمال اروپا، «بهترین شانس را برای موفقیت دارند». او تأکید می‌کند: «مشکل اروپا، فناوری دفاعی است و شما باید خودتان آن را حل کنید.»

🧠 فرصت از دست رفته 

این مدیر فناوری معتقد است که راه حل آشکار در اوکراین نهفته است: «در اوکراین، فناوری پیشگامانه و رویکردهایی توسعه یافته که می‌تواند سرنوشت جنگ‌ها را تعیین کند.» او از اروپا می‌خواهد که از اوکراین حمایت کند تا یک صنعت فناوری صادراتی بسازد، حتی اگر به ضرر منافع شخصی او باشد.