هر انقلابی آرایش نیروهای سیاسی را بر هم می زند و دگرگون می کند. این قدم اول و بخش آسان تغییر انقلابی است. برای ارتقاء آن به تغییرهای پایدار،  بنیادی و برگشت ناپذیر اجتماعی و اقتصادی ما به یک مرحله گزار تدريجي- اصلاحي احتیاج داریم که علاوه بر یادگیری مسائل اداری- مدیریتی و کشورداری با کمک و یاری طبقه های دیگر، پایه های مادی و معنوی- فرهنگی جامعه نوین را پایه گزاری کنیم.

اهميت درك مضمون «با ياری طبقه های ديگر پايه گزاری كردن» بسيار است. تغييرات تدريجی- اصلاحی، تغييراتی اند كه در روندی طولانی- تفهيمی، و نه دستوری- مكانيكی تحقق مي يابد. از اين رو مي تواند تنها با توافق عمومی و در روندی اقناعی تحقق يابد. روندی كه بايد گام به گام فرازمندی جامعه را در جهت ترقی خواهی تاريخی رشد داده و حتی المقدور مانع سير قهقرايی روند باشد.

هولس، فيلسوف ماركسيست آلمانی آن را «نبرد برای منافع عموم» مي نامد كه بايد «با پايداری بر حفظ مضمون اصلی آزادی [انديشه و حقوق اجتماعی] عملی گردد: دفاع از حق تعيين سرنوشت ناشی از دلايل منطقی در جامعه كه بايد در خدمت ايجاد شرايط خوشبختی همه تحقق يابد!»

از اهرم های سیاسی به دست آمده باید برای جابجایی ساختاری و تاریخی طبقه ها استفاده کرد. اجرای مکانیکی و ناپخته این عمل نه تنها به منافع زحمتکشان کمک نمی کند، بلکه به پذیرش سرکردگی طبقه کارگر از طرف طبقه ها ولایه های بینابینی ضربه جدی خواهد زد. باید از سیاست پولپوتی پرهیز کرد و پیش شرط های لازم ساختمان سوسیالیسم را در مرحله ملی- دموکراتیک با گام های آرام و خردمندانه با گسترش و تکامل صنعتی و تولیدی و توسعه و دموکراتیزه کردن بخش عمومی- دموکراتیک، و آموزش طبقه های زحمتکش برای اداره شورایی کارخانه ها و موسسات عمومی- دموکراتیک پایه گزاری کرد.

persian.cri.cn می نویسد: “از ابتدای سال جاری، بیش از ۵۰۰ حادثه تیراندازی مرگبار در ایالات متحده رخ داده که منجر به کشته شدن بیش از ۶۰۰ نفر شده است. این رقم بالاترین رقم در سال های اخیر است.
پس از هر حادثه تیراندازی مرگبار، مردم از سویی به بررسی چگونگی کنترل اسلحه می پردازند اما از سوی دیگر، افراد بیشتری به دلیل کمبود امنیت، به خرید اسلحه برای محافظت از خود می پیوندند. آزادی داشتن اسلحه به خشونت با اسلحه دامن می زند و افزایش خشونت با اسلحه نیز تولید و فروش اسلحه را تحریک می کند.
در ایالات متحده موضوع اسلحه به یکی از ابزاراهای بازی سیاسی تبدیل شد. سیاستمداران آمریکایی برای کسب منافع سیاسی یا سرکوب رقیب سیاسی خود از هر حادثه تیراندازی مرگبار استفاده می کنند اما با گذشت زمان، کم کم بحث سرد و فراموش می شود و تا حادثه بعدی، دوباره این حالت تکرار شده و مساله بدون حل باقی می ماند.
گروه‌های ذینفع مانند انجمن ملی سلاح آمریکا از طریق کمک‌های مالی سیاسی و لابی‌های سیاسی بر سیاستمداران تاثیر می‌گذارند و راه را برای کنترل اسلحه دشوارتر می‌سازند.
بدون تامل اساسی درباره این موضوع، آمریکایی ها همچنان زیر سایه خشونت اسلحه به زندگی خود ادامه خواهند داد. این حالت بسیار بد و نامناسب است و این سوال پیش می آید که، چگونه می توان بدون آسایش و امنیت، به آزادی دست یافت؟”

راستش این است که در آمریکای سرمایه داری سودورزی سرمایه به مراتب مقدس تر از جان “بی ارزش” انسان ها است.
در سال ۲۰۲۲، صنعت اسلحه گرم و مهمات نزدیک به ۸۱ میلیارد دلار درآمد داشت که بخشی از ان خرج رقابتهای انتخابآتی سیاست مداران دموکرات و جمهوری خواه در انتخابات کنگره و سنا شد.

ارانی سال‌های اقامت خود در آلمان را به خوش گذرانی نگذراند، بلکه آثار مارکس، انگلس و لنین را  مطالعه کرد، و به ترجمه و تالیف پرداخت. او وقتی در سال ۱۳۰۹ به ایران بازگشت، فقط یک مارکسیست روشنفکر نبود، بلکه اعتقاد به تشکیلات و مبارزه سازمان یافته داشت.

خیلی زود توسط پلیس رضاه خان دستگیر و در دادگاه‌ فاشیستی محاکمه و قبل و بعد از آن در زندان شکنجه شد. او در دادگاه دیکتاتوری را محکوم کرد و از اجتناب‌ناپذیر سوسیالیسم و کمونیسم سخن گفت. دکتر ارانی به ده سال زندان انفرادی محکوم شد.

بیش از دو سال از نزدیک به سه سال زندان خود را در زندان‌های انفرادی موقت محبوس بود. پس از مقاومت سرفرازانه سرانجام رضا به رئیس شهربانی خود، رکن‌الدین مختاری دستور داد که با کمک پزشک احمدی ارانی را با تزریق آمپول هوا در روز ۱۴  بهمن ۱۳۱۸  به قتل برساند.

طبری می گوید که دکتر ارانی ثابت کرد که نه‌فقط از جهت شخصیت عقلی خود، بلکه از جهت سجایای انسانی خویش، انسان بزرگی است و از آنجا که اجتماع این دو مبدأ در تاریخ نادر است، بدون تردید ارانی از بزرگان تاریخ ما و تاریخ معاصر است.

ارانی گفت
در شطی که آن جنبنده تاریخ است
مشو زآن قطره‌ها کاندر لجن‌ها بر کران مانند
بشو امواج جوشانی که دائم در میان مانند. (احسان طبری)

موضع گیری در مورد راه رشد اقتصادی آینده کشور نیروهای سیاسی را به گروه های مختلف زیر تقسیم می کند:

۱–  گروه هایی که اصلن در این مورد فکر نمی کنند و وقت صرف کردن در باره آن را مفید فایده نمی دانند؛

۲– گروه هایی که به طور آشکار از راه رشد سرمایه داری دفاع می کنند؛

۳– گروه هایی که به اقتصاد سوسیال دمکراسی معتقد هستند. این گروه ها بدون توجه به رشد ناموزون سرمایه داری و شرایط تاریخی ان در کشور ما و عدم وجود سنت دموکراسی و اتحادیه های کارگری مستقل و قوی با الگوبرداری از سیستم رفاهی کشورهای اسکاندیناوی برقراری اقتصاد سوسیال دموکراسی را تبلیغ می کنند؛

۴– گروه هایی که به راه رشد سوسیالیستی اعتقاد دارند. این گروه ها ايجاد شدن شرایط ساختن بلاواسطه جامعه سوسیالیستی را مناسب میدانند و نه تنها دوران گذار را ضروری نمی دانند، بلکه بحث راه رشد غیر سرمایه داری را یک بحث انحرافی و اتلاف وقت ارزیابی می کنند.

۵– اين گروه ها مرحله انقلاب را ملی و دمکراتیک می دانند، ولی در لحظه کنونی راه رشد غیر سرمایه داری را غیر ممکن ارزيابی می كنند. آن ها ضرروت تلاش برای پيروزی هژمونی انديشه ی طبقه کارگر را فعلن جزو وظیفه های اصلی نمی دانند.

۶– اين گروه ها راه رشد غیر سرمایه داری با اهداف ملی و دمکراتیک را مرحله ای خاص از رشد اقتصادی- اجتماعی ارزيابی می كنند و مبارزه برای تحقق آن را هم اكنون لازم می بینند و باور دارند که برای کسب و حفظ این دستآوردها رهبری طبقه کارگر ضروری است. ارزيابی اين مرحله به عنوان يک مرحله خاص فرازمندی جامعه، نتيجه گيری فراگير احزاب كارگری و كمونيستی از تجربه صد سال گذشته برای برپايی شرايط جامعه سوسياليستی نتيجه می شود.

منبع: consortiumnews.com

در سال ۲۰۰۴، دیوان بین‌المللی دادگستری، در یک نظر مشورتی به مجمع عمومی سازمان ملل، ساخت غیرقانونی دیوار بزرگ اسرائیل را که بخشی اساسی از سیستم آپارتاید اسرائیل است، صادر کرد. دادگاه استدلال اسرائیل برای دفاع از خود را مورد توجه قرار داد و حکم داد که این موارد نقض قوانین بین‌المللی متعددی را که دیوار نشان می‌دهد توجیه نمی‌کند:

«اسرائیل نمی تواند برای جلوگیری از نادرست بودن ساخت دیوار به حق دفاع از خود یا وضعیت ضروری تکیه کند. بر این اساس دیوان تشخیص می دهد که ساخت دیوار و رژیم مربوط به آن، مغایر با قوانین بین المللی است. با توجه به ماهیت و اهمیت حقوق و تعهدات مربوط، دیوان بر این عقیده است که همه کشورها موظفند وضعیت غیرقانونی ناشی از ساخت دیوار در اراضی اشغالی فلسطین، از جمله در داخل و اطراف اورشلیم شرقی را به رسمیت نشناسند.  آنها همچنین متعهد هستند که به حفظ وضعیت ایجاد شده توسط چنین ساخت و سازها کمکی نکنند».

اسرائیل نمی تواند از «دفاع از خود» به عنوان برگ برنده برای پاره کردن قوانین بین المللی در وضعیت کنونی فلسطین استفاده کند. استفاده از مجازات دسته جمعی علیه جمعیت غیرنظامی – از جمله از طریق گرسنگی، تشنگی و محرومیت از دارو، بمباران، استفاده از فسفر سفید، حمله به مراکز پزشکی، حمله به کادر پزشکی، اعدام زندانیان، نسل کشی آشکار – هیچ یک از این جنایات جنگی به عنوان “دفاع از خود” قابل توجیه نیست.

این حکم باید به این معنا باشد که فلسطینی‌ها واقعاً حق دفاع از خود را دارند. زیرا شما نمی توانید «حق تعیین سرنوشت» را که دادگاه به رسمیت می شناسد، بدون حق دفاع از خود داشته باشید.

طبری از آن دسته از فیلسوفان نیست که هنر را برای هنر می خواهند. برای طبری هنر نیز خنجری بُرّا است که باید سینه دشمن طبقاتی را نشانه بگیرد و ریسمان بندگی توده ها را ببُرّد.

او هنگامی که به آموزش ژاله اصفهانی برای شعر گویی می پردازد، تنها به وزن، قافیه و ریخت شعر نمی اندیشد، او شعری در ژاله می جوید که سرشتی انقلابی داشته باشد و بتواند از رنج توده ها بگوید و ره نمای جهان آزاد از بهره کشی آینده باشد. طبری به ژاله می نویسد:

«من همه گونه امیدی دارم که شما بتوانید شاعری با مضمونِ نو و شکلِ نو، یعنی مضمونِ انقلابی و شکلی رسا برازندۀ این مضمون شوید.» «یک شاعرِ انقلابی به معنای درستِ این کلمه عرضه داشته باشیم.» «من آنرا شعری نَغز با محتوی مثبت و انقلابی یافتم. » «شعرِ شاعر در موازینِ “شعرِ اجتماعی” و “شعرِ شهروندی” و انقلابی رُشد می کند. »

مترو سئول یا شرکت حمل و نقل سئول، یک شرکت دولتی تحت دولت متروپولیتن سئول، روزانه بیش از ۷ میلیون مسافر دارد.

مدیریت مترو سئول می گوید که به خاطر زیان چند سال گذشته ناچار به اخراج بیش از ۲۲۰۰  کارگر مترو است. این در حالی است که سندیکای کارگران که جزو محدود سندیکای آزاد در کره جنوبی است می گوید که اخراج ها بر استانداردهای ایمنی تأثیر می گذارد.

در روز پنجشنبه، ۹ نوامبر، بیش از ۱۰۰۰۰ کارگر در متروی سئول اعتصاب دو روزه خود را علیه طرح های اپراتور راه آهن برای اخراج ۲۲۱۲ کارمند تا سال ۲۰۲۶ ، یا ۱۳،۵ درصد از کل نیروی کار، آغاز کردند.

میونگ سون پیل، رئیس اتحادیه کارگران خدمات عمومی و حمل و نقل کره (KPTU) گفت: “ایمنی مردم و متروها با کاهش نیروی کار و برون سپاری کارهای ایمنی به خطر می افتد.”  شرایط کارگران مترو آنقدر ناامن است که به مرگ یک کارگر ۱۹ ساله در ایستگاه گوئی در سال ۲۰۱۶  و قتل وحشتناک یک کارگر زن در ایستگاه سیندانگ در سال ۲۰۲۲  انجامید.

مذاکرات با اتحادیه های کارگری که بیش از ۱۶۰۰۰  کارگر مترو را نمایندگی می کنند به نتیجه نرسیده است. اگر مدیریت متروی سئول و حزب محافظه‌کار که شورای شهر سئول را در دست دارد خواسته‌های کارگران را رد کند، اعتصاب عمومی تا پایان این ماه ادامه خواهند داشت.

دیکتاتوری کره جنوبی برای اولین بار در سال ۱۹۸۷ انتخابات آزاد برگزار کرد. کره جنوبی فعالیت های سندیکایی را به شدت سرکوب می کند و دارای یکی از سخت ترین شرایط کاری کارگران در جهان است. در بعضی از رشته ها کارگران ۷۰ ساعت در هفته کار می کنند.سالانه هزاران کارگر سندیکایی دستگیر و اخراج می شوند.

کینه سازمان مجاهدین خلق به رژیم ولایت فقیه به آن انقدر عمیق شده است که این سازمان بر خلاف سنتهای پرافتخار ضدامپریالیستی  بنیانگذاران خود، با امپریالیسم به سازش پرداخته است و دیگری حرفی هم در باره “جامعه توحیدی” ضد سرمایه داری نمی زند.

سازمان مجاهدین خلق انحصارطلبانه تنها خود را مبارز اصلی علیه جمهوری اسلامی می داند و به ناحق دیگران را حتا متهم به لو دادن اعضای خود می کند.

عضوها و هواداران حزب توده ی ایران خود به خوبی به یاد دارند که درهای خانه خود را برای هواداران در تعقیب مجاهدین خلق گشوده بودند و تا آنجا که ممکن بود به آنها کمک کردند.

همانطور که در بریده های ارگان مرکزی حزب توده ی ایران می بینیم، حزب توده ی ایران حتا در زمانی که خود زیر یورش روزانه حزب الله درگیر بود، از آزادی مجاهدین خلق دفاع می کرد.