ویرانگری محیط زیست
یکی از ویژگیهای سیستم سرمایهداری، تولید بیش از اندازه برای فروش و سود بیشتر است. مواد اولیه بسیاری در روند اضافه تولید به کار برده میشود، ولی این کالاها به دلیل نداشتن بازار مصرف، به دور ریختهمیشوند. تولید کالاهایی که نیاز انسانها را برآورده نمیکنند، نه تنها مواد اولیه از میان میبرد، بلکه انرژی و زمان کارگران نیز بیهوده به کار برده میشود. اضافه تولید در نظام سرمایهداری نقش ویرانگری بر محیط زیست دارد، چرا که این روند کاربرد سرچشمههای طبیعی و آلودگی محیطزیست را افزایش میدهد.
در نظام سرمایهداری، برای تولید بیشتر کالا و خدمات، سرمایهداران به برونآوری بیشتر سرچشمههای طبیعی و مواد اولیه نیاز دارند. به دلیل نیاز به سود بیشتر، سرمایهداران انگیزه دارند تا تولید را بیشتر کنند، بدون آن که به پیامدهای زیستمحیطی آن بیاندیشند. برونآوری بیرویه از سرچشمههای طبیعی، مانند معدنها، جنگلها و آب مایه ویرانی محیطزیست و کاهش گونههای زیستی میشود.
برای افزایش تولید، کارخانهها به فرآیندهای صنعتی نیاز دارند که بسیاری از آنها محیطزیست را آلوده میکنند. این آلودگیها دربرگیرنده آلایندههای هوا، آب و خاک است که بهدلیل کاربرد سوختهای فسیلی تولید میشود.
ساخت کارخانهها و کشتزارها به دلیل تولید بیش از اندازه، جنگلها و زیستگاههای طبیعی را نابود میکند که مایه از دست رفتن اکوسیستمها و جان جانوران و نابودی گیاهان بومی میشود.
آسیبهای زیستمحیطی در نظام سرمایهداری طبقاتی است. طبقههای پایینی با مواد شیمیایی خطرناک کار میکنند و در جاهایی زندگی میکنند که بیشترین آلودگی هوا و آب دارد. آنها به دلیل نداشتن توانایی خرید فراوردههای کشاورزی و خوراکی خوب، میوهها و سبزیهای خوردنی آلوده به مواد شیمیایی میخرند.
سرمایهداری با گسترش فرهنگ مصرفگرایی، به مردم انگیزه میدهد که به خرید کالاهای بیشتر، حتا اگر نیاز به آنها نداشته باشند بپردازند. این مصرفگرایی مایه افزایش تولید و فشار بیشتر بر طبیعت و محیطزیست میشود.