جنگ‌ها و درگیری‌ها در دو سال آینده ۶.۷ میلیون نفر را مجبور به فرار و آوارگی خواهند کرد. این رقم علاوه بر ۱۲۲ میلیون نفری است که هم‌اکنون در سراسر جهان آواره هستند. این پیش‌بینی هشداردهنده با استفاده از فناوری هوش مصنوعی (AI) انجام شده و نشان‌دهنده عمق فاجعه‌ای است که در حال وقوع است.

ما در جهانی زندگی می‌کنیم که جنگ و درگیری به بخشی جدایی‌ناپذیر از آن تبدیل شده است. در این میان، غیرنظامیان هستند که سنگین‌ترین بار را بر دوش می‌کشند. خانواده‌هایی که مجبور می‌شوند با حداقل وسایل در حالی که برای یافتن آب، غذا و سرپناه در تلاش هستند، از خانه‌های خود فرار کنند.

پیش‌بینی‌های انجام‌شده بر اساس تحلیل داده‌های ۱۴۸ شاخص از جمله اقتصاد، امنیت، سیاست و تغییرات آب‌وهوایی در ۲۷ کشور است که ۹۳ درصد از آوارگان جهان را تشکیل می‌دهند. تعداد کشورهایی که انتظار می‌رود بیش از ۲۵۰ هزار نفر در سال آینده در آنها آواره شوند، نسبت به سال گذشته بیش از دو برابر شده است. جنگ‌های داخلی در سودان و میانمار تقریباً نیمی از کل آوارگان پیش‌بینی‌شده را شامل خواهند شد.

با این حال، در حالی که نیاز به کمک‌های بشردوستانه به بالاترین حد خود رسیده است، کشورهای ثروتمندی مانند آمریکا، بریتانیا و آلمان کمک‌های خود را کاهش داده‌اند. این در حالی است که امپریالیسم و سیاست‌های گسترش‌طلبانه برخی قدرت‌های جهانی، نقش عمده‌ای در ایجاد جنگ‌ها و درگیری‌ها در سراسر جهان داشته است. این کشورها با دخالت‌های نظامی، تحریم‌ها و سیاست‌های استعماری، بحران‌هایی را ایجاد کرده‌اند که میلیون‌ها نفر را مجبور به فرار از خانه‌های خود کرده است.

ما در میان یک وفان کامل جهانی قرار داریم: رکورد آوارگی، افزایش نیازهای بشردوستانه و کاهش کمک‌های بین‌المللی.

با تشدید تحریم‌های امپریالیسم آمریکا علیه صنعت نفت، نگرانی‌ها درباره آینده صادرات نفت افزایش یافته است. مرتضی بهروزی‌فر، کارشناس حوزه نفت و انرژی، اظهار داشت که چین، به‌عنوان یکی از خریداران اصلی نفت ایران، بعید است منافع تجاری گسترده خود با آمریکا را که ارزشی بالغ بر یک تریلیون دلار دارد، به خاطر واردات ۱.۵ میلیون بشکه نفت از ایران به خطر بیندازد. داده‌های موسسه کپلر نشان می‌دهد که صادرات نفت ایران به چین در ماه‌های اخیر به زیر یک میلیون بشکه در روز کاهش یافته است.

اقتصاد جمهوری اسلامی به‌شدت به درآمدهای نفتی وابسته است و کاهش صادرات نفت مستقیماً بر شاخص‌های کلیدی اقتصادی تأثیر می‌گذارد.

تحریم‌های آمریکا نه‌تنها صادرات نفت، بلکه انتقال پول و واردات کالاهای اساسی را نیز با مشکل مواجه کرده است. این وضعیت باعث تشدید مشکلات اقتصادی و معیشتی مردم شده و نارضایتی‌ها را افزایش داده است.

 بهروزی‌فر هشدار داد: «ایران برای تامین منابع مالی، قطعات، تکنولوژی و دانش فنی نیازمند تعامل با جامعه جهانی است. با منابع داخلی، حتی حفظ وضعیت موجود نیز امکان‌پذیر نیست.»

یکی از دلایل اصلی این بحران، عدم برنامه‌ریزی مؤثر نظام جمهوری اسلامی و ناتوانی در جلب حمایت مردمی است. مذاکره جمهوری اسلامی با امریکا برای حفظ منافع بورژوازی انگلی و ترس از شورش های خیابانی مردم است و نه برای دفاع از منافع ملی ما. 

حل این مشکلات نیازمند تغییر رژیم و برپایی اقتصاد ملی، کاهش تنش‌های بین‌المللی و جلب حمایت مردمی با اجرای عدالت اجتماعی است. بدون این تغییر، نه‌تنها مشکل صادرات نفت حل نخواهد شد، بلکه بحران‌های دیگری مانند کمبود برق و گاز در تابستان و زمستان آینده نیز تشدید خواهد شد و علاوه بر تورم، گرانی، بیکاری و گرسنگی آینده اقتصاد و مردم ما با ابهامات و چالش‌های بیشتری مواجه خواهد شد.

دولت ترامپ برای بازسازی صنعتی امریکا دربدر به دنبال مواد کمیاب میگردد. در جمهوری دموکراتیک کنگو، معادن با ارزشی بالغ بر ۲۳ هزار میلیارد  دلار وجود دارد، اما کشور آماده است تا این منابع را به امپریالیسم امریکا بدهد تا نیروهای شورشی را در شرق کشور سرکوب کند. این پیشنهاد در نامه‌ای به دونالد ترامپ توسط رئیس‌جمهور کنگو، فلیکس تشیسکدی، در تاریخ 8 فوریه ارسال شد. در این نامه، تشیسکدی پیشنهاد می‌دهد که ایالات متحده می‌تواند از معادن کنگو بهره‌برداری کند به شرطی که در توافقی امنیتی وارد شود و به مبارزه با گروه شورشی M23 کمک کند. او افزود که این همکاری به ایالات متحده مزیت استراتژیک بزرگی خواهد داد، زیرا معادن کنگو شامل مواد معدنی حیاتی مانند کبالت، لیتیم، مس، طلا و تانتال هستند که در تولید باتری‌های وسایل الکترونیکی و خودروهای برقی به کار می‌روند.

گروه شورشی M23 که مورد حمایت رواندا است، درگیری‌های شدیدی را در شرق کنگو ایجاد کرده است و تا کنون بیش از 7000 نفر در این درگیری‌ها کشته شده‌اند.

در پاسخ، وزارت امور خارجه ایالات متحده اعلام کرد که آماده است تا در مورد همکاری‌ها در زمینه منابع معدنی نادر با کنگو تحقیق کند، به شرطی که این توافقات با دستور کار “اولویت آمریکا” ترامپ همخوانی داشته باشد. در ماه مارس، روننی جکسون، فرستاده ویژه ترامپ، از کنگو دیدار کرد و تأکید کرد که ایالات متحده مایل به سرمایه‌گذاری در کنگو است، اما این کار تنها در صورتی امکان‌پذیر است که صلح برقرار شود.

جکسون بطور علنی چیزی در باره کمک امریکا به کنگو برای سرکوب M23 نگفت، ولی این احتمال وجود دارد که یک قرارداد مخفیانه و یا شفاعی بین این دو کشور بسته شده باشد. امپریالیسم امریکا برای پیروزی در رقابت با جمهوری خلق چین نیاز شدید به مواد معدنی کمیاب دارد.

تیم پزشکی چین در گامبیا، با ارائه خدمات درمانی، آموزش پزشکی و ترویج طب سنتی چین (مانند طب سوزنی)، سلامت و امید را به مردم این کشور آفریقایی هدیه می‌دهند. از زمان ورود در ژوئیه ۲۰۲۴، این تیم بیش از ۲۰۰۰ بیمار را درمان کرده، بیش از ۲۰۰ عمل جراحی انجام داده و با برنامه‌های آموزشی و اهدای تجهیزات پزشکی، به ارتقای سیستم بهداشتی گامبیا کمک کرده‌است. 

این تیم متشکل از ۱۰ عضو، در بیمارستان ادوارد فرانسیس اسمال در بانجول، پایتخت گامبیا، فعالیت می‌کند. یکی از موفقیت‌های چشمگیر آن‌ها، معرفی و انجام جراحی‌های لاپاراسکوپی است که پیش از این در گامبیا امکان‌پذیر نبود.

علاوه بر خدمات بیمارستانی، این تیم برنامه‌های گسترده‌ای برای ارائه خدمات رایگان پزشکی به جوامع شهری و روستایی در سراسر گامبیا اجرا کرده است. تاکنون بیش از ۷۰۰ نفر از این برنامه‌ها بهره‌مند شده‌اند. همچنین، همکاری‌هایی با بیمارستان “شنگ‌جینگ” دانشگاه پزشکی چین آغاز شده که شامل تبادلات علمی و دوره‌های آموزشی از راه دور است. 

دکتر “مصطفی بیتایه”، مدیرعامل بیمارستان ادوارد فرانسیس اسمال، از تلاش‌های تیم چین قدردانی کرد و گفت: “عملکرد آن‌ها نمونه‌وار است. آن‌ها نه تنها خدمات پزشکی ارائه می‌دهند، بلکه با آموزش کارکنان محلی و اهدای تجهیزات، به بهبود قابلیت‌های بیمارستان کمک می‌کنند.” 

طب سوزنی، یکی از روش‌های محبوب تیم چین، تأثیر قابل توجهی در کاهش درد بیماران داشته است. به عنوان مثال، یک بیمار ۶۳ ساله که از درد شدید زانو رنج می‌برد، پس از چند جلسه طب سوزنی بهبودی چشمگیری تجربه کرد و توانایی راه رفتن خود را بازیافت. 

این تلاش‌ها نشان‌دهنده تعهد چین به همکاری‌های بین‌المللی در حوزه سلامت و بهبود کیفیت زندگی مردم در سراسر جهان است.

در نخستین ماه بازگشت به کاخ سفید، دونالد ترامپ علاقه خود را به الحاق گرینلند و میانجی‌گری در صلح اوکراین، در ازای دسترسی به منابع معدنی اوکراین، نشان داد. گرینلند که زیر نظر دانمارک و تابع قوانین اتحادیه اروپا است، منابع مهمی از عناصر نادر خاکی مانند دیسپروزیم، نئودیمیوم، اسکاندیم و ایتریوم دارد. اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۳ قانون مواد خام حیاتی را تصویب کرد تا تولید داخلی و واردات این مواد را افزایش دهد. اوکراین نیز ذخایر عظیمی از عناصر نادر، لیتیوم و تیتانیوم دارد. ترامپ درخواست ۵۰۰ میلیارد دلار از این منابع را به‌عنوان بهای حمایت آمریکا در جنگ مطرح کرد.

آمریکا و اروپا تقریباً تمام نیاز خود به این مواد را از چین تأمین می‌کنند. در واکنش به تحریم‌های آمریکا علیه فناوری چین، پکن صادرات آنتیموان، گالیم و ژرمانیم را به آمریکا ممنوع کرد. دولت بایدن تلاش کرد با محدود کردن صادرات تراشه‌های پیشرفته به چین، رشد فناوری آن را متوقف کند، اما چین با سیاست‌های درازمدت خود به پیشرفت‌هایی دست یافته که غرب را نگران کرده است.

ترامپ با اعمال فشار برای آتش‌بس در اوکراین، قصد دارد رابطه با روسیه را بهبود بخشد و از آن برای کاهش وابستگی به چین استفاده کند. این رویکرد تلاشی برای شکاف انداختن بین روسیه و چین است. بااین‌حال، بعید است روسیه این راهبرد را بپذیرد، هرچند برخی از نخبگان آن خواهان نزدیکی با غرب هستند.

در همین حال، چین با سرمایه‌گذاری بلندمدت در فناوری‌های نوین، از آمریکا پیشی گرفته است. در سال ۲۰۲۴، گزارش موسسه استراتژیک استرالیا نشان داد که چین در ۵۷ فناوری کلیدی از ۶۴ مورد پیشرو است. این کشور در زمینه‌هایی مانند محاسبات کوانتومی، سنسورهای گرانشی و طراحی مدارهای پیشرفته از آمریکا جلو افتاده است.

در حالی که دولت ترامپ بودجه تحقیقات علمی را کاهش داده، اروپا نگران سلطه فناوری چین است.

منبع: پراودا

در حالی که حزب کمونیست فدراسیون روسیه (KPRF) بر لزوم بازگشت به سیستم آموزشی باکیفیت، در دسترس و رایگان شوروی تأکید می‌کند، نمایندگان حزب حاکم “روسیه واحد” دیدگاه‌های متفاوتی ارائه می‌دهند. “والنتینا ماتویینکو”، رئیس شورای فدراسیون، اخیراً پیشنهاد کرد که تعداد دانشجویان در دانشگاه‌های بزرگ مانند مسکو و سن‌پترزبورگ کاهش یابد و تنها افرادی که در رشته‌های مورد نیاز کشور تحصیل می‌کنند، پذیرش شوند. او همچنین پیشنهاد کرد که سایر دانشجویان در شهرهای خود تحصیل کنند. 

این ایده‌ها با انتقاداتی مواجه شده‌اند، زیرا به نظر می‌رسد این رویکرد به تبعیض آموزشی دامن می‌زند. در حال حاضر، فرزندان نخبگان که عمدتاً در پایتخت متمرکز هستند، از آموزش کلاسیک حضوری بهره‌مند می‌شوند، در حالی که دیگران به آموزش‌های دیجیتال و از راه دور محدود می‌شوند. این رویکرد ممکن است به کاهش فرصت‌های آموزشی برای جوانان مناطق محروم منجر شود. 

در مقابل، سیستم آموزشی شوروی نمونه‌های درخشانی از فرصت‌های برابر را ارائه می‌داد. بسیاری از دانشمندان و مهندسان برجسته شوروی، مانند “ایگور کورچاتوف” (پدر انرژی هسته‌ای شوروی) و “سرگئی کورولف” (مهندس فضایی مشهور)، از مناطق دورافتاده به دانشگاه‌های معتبر مسکو راه یافتند و نقش کلیدی در پیشرفت علمی و صنعتی کشور ایفا کردند. این سیستم آموزشی نه تنها به عدالت اجتماعی کمک کرد، بلکه شوروی را به یکی از قدرت‌های پیشرو در فضا، هوانوردی و علوم هسته‌ای تبدیل کرد.  اما در نظام‌های طبقاتی، بسیاری از این استعدادها هرگز فرصت شکوفایی نمی‌یابند. 

با این حال، به نظر می‌رسد حاکمان فعلی روسیه ترجیح می‌دهند با محدود کردن دسترسی به آموزش عالی، هزینه‌ها را کاهش دهند. این رویکرد ممکن است در کوتاه‌مدت صرفه‌جویی مالی ایجاد کند، اما در بلندمدت به کاهش کیفیت نیروی کار و تضعیف توان علمی کشور منجر خواهد شد. 

سیستم بهداشت و درمان کوبا نمونهای منحصربه فرد از دسترسی عادلانه، آموزش عمومی و پیشگیری اولیه است که با وجود تحریمهای شدید ایالات متحده، به موفقیتهای چشمگیری دست یافته است. این سیستم که بر پایه مراقبتهای جامع، رایگان و مبتنی بر جامعه استوار است، با تأکید بر پیشگیری و آموزش، به جای درمانهای واکنشی، به سلامت عمومی جامعه کمک میکند.

وزارت بهداشت عمومی سیاستهای کلی را تعیین میکند و مؤسسات تخصصی سلامت را هدایت میکند. در سطح استانی و محلی، بیمارستانها و پلی کلینیکها خدمات بهداشتی را به صورت یکپارچه ارائه میدهند. این سیستم علیرغم کمبودهای ناشی از تحریمها، با استفاده از روشهای جایگزین مانند طب گیاهی و طب سوزنی، به ارائه خدمات ادامه میدهد.

همچنین، نرخ مرگ ومیر نوزادان در کوبا کمتر از ایالات متحده است. با این حال، کمبود مواد غذایی ناشی از تحریمها، چالشهایی را در زمینه سوءتغذیه ایجاد کرده است.

آموزش پزشکی در کوبا به طور کامل توسط دولت تأمین میشود و دانشجویان بدون فشار مالی، بر مراقبت از بیماران تمرکز میکنند. این رویکرد در تضاد کامل با سیستم ایالات متحده است که در آن دانشجویان پزشکی با بدهی های سنگین مواجه هستند و اغلب به سمت تخصصهای پردرآمد گرایش پیدا میکنند. سیستم کوبا بر پیشگیری و مداخلات زودهنگام تأکید دارد، در حالی که سیستم آمریکایی بیشتر بر درمانهای واکنشی متمرکز است.

تحریمهای ایالات متحده دسترسی کوبا به داروها، تجهیزات پزشکی و تحقیقات علمی را محدود کرده است. با این حال، کوبا با سرمایه گذاری در بیوتکنولوژی و توسعه واکسن، به خودکفایی دست یافته است. اگر این تحریمها برداشته شود، کوبا میتواند نقش بزرگتری در نوآوریهای جهانی بهداشت ایفا کند.

سیستم بهداشت کوبا نمادی از مقاومت و نوآوری است که با وجود موانع خارجی، به اصول خود پایبند مانده است: بهداشت و درمان نه یک امتیاز، بلکه یک حق اساسی انسانی است.

ترکیه به‌عنوان یک بازیگر کلیدی در خاورمیانه و اروپا، در سال‌های اخیر با چالش‌ها و فرصت‌های متعددی روبرو شده است.

ترکیه از دیرباز به دنبال عضویت در اتحادیه اروپا بوده است، اما این روند با موانع سیاسی، اقتصادی و فرهنگی مواجه شده است. با این حال، ترکیه به‌عنوان یک همسایه استراتژیک برای اروپا، نقش مهمی در امنیت منطقه‌ای، کنترل مهاجرت و ثبات خاورمیانه ایفا می‌کند. اتحادیه اروپا در شرایط کنونی که با بحران‌های متعدد از جمله تضاد با امپریالیسم امریکا، جنگ اوکراین، تنش‌های انرژی و چالش‌های امنیتی روبرو است، نیازمند همکاری با ترکیه است.

ترکیه دارنده بزرگترین ارتش اروپایی در ناتو است و کنترل تنگه‌های بسفر و داردانل را در اختیار دارد. این موقعیت جغرافیایی، ترکیه را به یک بازیگر کلیدی در امنیت اروپا و خاورمیانه تبدیل کرده است. ترکیه در سال‌های اخیر سرمایه‌گذاری‌های قابل توجهی در صنایع دفاعی انجام داده و به یکی از صادرکنندگان مهم تجهیزات نظامی تبدیل شده است.

از یک سو، به اوکراین کمک‌های نظامی ارائه داده و از سوی دیگر، از اعمال تحریم‌های مستقیم علیه روسیه خودداری کرده است. این موضع‌گیری باعث شده است که ترکیه بتواند به‌عنوان یک میانجی بالقوه در مذاکرات صلح بین اوکراین و روسیه مطرح شود.

ترکیه در موقعیت حساسی قرار دارد که می‌تواند از بحران‌های منطقه‌ای و جهانی به نفع خود استفاده کند. این کشور به دنبال افزایش نقش خود در امنیت اروپا و خاورمیانه است و در عین حال، امتیازات اقتصادی و سیاسی از اتحادیه اروپا و دیگر بازیگران جهانی طلب می‌کند. ترکیه می‌تواند با استفاده از موقعیت استراتژیک خود و توانایی‌های نظامی و دیپلماتیک، به یک بازیگر کلیدی در نظم جهانی جدید تبدیل شود. ترکیه با حمایت از گروه‌های مخالف دولت سوریه در سرنگونی اسد، و این که به دنبال صلح با کردهای کشورش است، نظر امپریالیسم غرب را به خود دوباره جلب کرد.