برای کشورهای پیرامونی در اقتصاد جهانی‌شده کنونی، نگه‌داشت استقلال بدون داشتن استراتژی‌های غیرسرمایه‌داری شدنی نیست. این کشورها باید برای ایستادگی در برابر سرکردگی اقتصادی و سیاسی غرب، نه تنها به دگرگونی ساختارهای اقتصادی خود پرداخته و به دنبال راه‌حل‌هایی بر پایه عدالت اجتماعی و پایداری محیط‌زیست باشند، بل‌که باید به با هم‌بستگی‌های بین‌المللی و  هم‌کاری با یکدیگر با هژمونی غرب نبرد کنند و به استقلال و پیش‌رفت دست یابند.

کشورهای جنوب جهانی که در پی نگه‌داشت استقلال اقتصادی و اجتماعی خود در برابر سرکردگی  اقتصادی و سیاسی غرب هستند، می‌توانند در راه رشد غیرسرمایه‌داری خود از پشتیبانی و هم‌بستگی گروه بریکس برخوردار شوند. این گروه که دربرگیرنده اقتصادهای نو و بزرگ جهانی است، می‌تواند جانشینی در برابر نظام اقتصادی فرمانر‌وای کنونی زیر سرکردگی اقتصادی غرب باشد. هم‌کاری با بریکس نیاز به پیاده‌کردن هیچ شرط اقتصادی و سیاسی ندارد.

گروه بریکس با هم‌کاری‌های اقتصادی، دادوستد سرچشمه‌های انرژی و فناوری‌ها، و کاهش وابستگی به نظام مالی بین‌المللی، می‌تواند به کشورهای جنوب جهانی کمک کند تا از دام سیستم‌های اقتصادی نئولیبرالی و سرمایه‌داری جهانی بیرون آیند. کشورهای عضو  بریکس به دنبال ساختن یک سیستم مالی نو و مستقل از نهادهای غربی هم‌چون صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی هستند و این می‌تواند زمینه‌هایی برای کشورهای جنوب جهانی فراهم کند تا مستقل‌ و بر پایه نیازهای درونی پیش‌رفت کنند. هم‌کاری‌های فنی و اقتصادی میان این کشورها می‌تواند به رویش فناوری، توانایی زیرساخت‌های اقتصادی، و پیشرفت صنعت تولیدی کمک کند.

با این همه، رسیدن به رشد غیرسرمایه‌داری در این کشورها تنها با هم‌کاری‌های میان کشورها و پشتیبانی اقتصادی و مالی گروه‌هایی چون بریکس شدنی نیست. این کشورها برای گام گذاشتن به چنین راه رشد غیرسرمایه‌داری نیازمند نبرد طبقاتی هستند. دوری از رشد سرمایه‌داری و پذیرش الگوهای غیرسرمایه‌داری بستگی به دگرگونی هم‌سنگی طبقاتی و بودن دست‌گاه حاکمیت در دست‌های طبقه کارگر و هم‌پیمانانش دارد.

در دوران جنگ سرد و پس از آن، بسیاری از کشورهای جنوب جهانی از نبرد آزادی‌بخش یکدیگر پشتیبانی کردند. انقلاب کوبا به‌ویژه با کمک مادی و ایدئولوژیک به جنبش‌های آزادی‌بخش در سراسر آفریقا و آمریکای لاتین راه ضداستعماری این کشورها را آسان کرد. هم‌بستگی جنوب جهانی با فلسطین و نبرد با آپارتاید در آفریقای جنوبی، حس بین‌المللی بودن و ایستادگی جمعی در برابر هژمونی غرب را نیرومند کرد.

 غرب ایدئولوژی‌های سیاسی خود مانند دموکراسی لیبرال، سرمایه‌داری بازار و فردگرایی را به زور به بسیاری از کشورهای جنوب جهانی فرستاد. ولی این کشورها این ایدئولوژی‌ها را به سود منافع غرب می دانستند و نه برای براورده کردن نیازهای مردم جنوب جهانی. این کشورها ایدئولوژی‌های سوسیالیستی، مارکسیستی یا ضدسرمایه‌داری را به جای سیستم‌های سرمایه‌داری پذیرفتند. برای نمونه، ایدئولوژی‌های انقلابی شخصیت‌هایی چون چه گوارا، مائو تسه‌تنگ و کوامه نکرومه با احساسات ضدامپریالیستی و ضدسرمایه‌داری پایه‌گذاری شد و هدف آن‌ها نابودی سیستم‌های بهره‌کشی بود که سرمایه‌داری غرب پدید آورده‌بود.

جنوب جهانی هم‌چنین به دیدگاه‌های جای‌گزینی از مدرنیته روی آورده‌است که بر ارزش‌های جمعی، عدالت اجتماعی و پایداری زیست‌محیطی پافشاری دارد و نه با نسخه‌برداری از الگوهای فردگرایانه، مصرف‌گرایانه و نمو صنعتی غربی. این مدرنیته‌های جای‌گزین که بر پایه  دانش و ساختارهای اجتماعی بومی پایه گرفته‌اند، الگوهای پیشرفت غربی را به چالش کشیده‌اند.

در دهه‌های گذشته، بسیاری از کشورهای جنوب جهانی در برابر الگوهای اقتصادی کشورهای غربی، به ویژه نئولیبرالیسم که خواهان  بازار آزاد، خصوصی‌سازی و آزادسازی بازرگانی است، ایستادگی کرده‌اند. جنبش‌ها در آمریکای لاتین مانند آن‌هایی که توسط هوگو چاوز در ونزوئلا و اوو مورالس در بولیوی رهبری می‌شد، سیاست‌های ضدنئولیبرال را گسترش داده و تلاش کردند با الگوهای اقتصادی غیرسرمایه‌داری با سرکردگی  نهادهای مالی بین‌المللی مانند صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی نبرد کنند.

در حال حاضر، در حالی که ایالات متحده به احیای سیاست «فشار حداکثری» علیه ایران ادامه می‌دهد، جمهوری اسلامی و آمریکا به دلیل شرایط در حال تغییر در داخل ایران و فشارهای جهانی بیش از پیش به دنبال سازش می روند. یکی از عواملی که این احتمال را تقویت می‌کند، جنبش‌های انقلابی و نارضایتی گسترده مردم است که به‌ویژه در سال‌های اخیر شدت یافته است. اعتراضات مردمی، بحران‌های اقتصادی و اجتماعی، و فشارهای بین‌المللی ناشی از تحریم‌ها موجب شده تا جمهوری اسلامی در تلاش باشد تا به‌دنبال راه‌حل‌های دیپلماتیک باشد، هرچند که این اقدام‌ها هنوز در قالب رویکردهایی که بر اساس عزت، حکمت و مصلحت عمل کنند، محدود شده‌اند.

در همین راستا، جمهوری اسلامی اعلام کرده که به یافتن راهکارهای دیپلماتیک برای رفع تحریم‌ها و بهبود وضعیت اقتصادی ملت خود متعهد است. این تغییر در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ناشی از ترس از گسترش نارضایتی‌های داخلی است که در صورت تداوم تحریم‌ها و فشارهای اقتصادی، ممکن است به بحران‌های بزرگ‌تری منجر شود. همچنین، ادامه وضعیت موجود می‌تواند به تضعیف مشروعیت داخلی حکومت منجر گردد و مردم را دوباره به خیابانها بکشاند.

فشارهای داخلی و بین‌المللی ممکن است جمهوری اسلامی را مجبور کند که در مذاکرات جدید با ایالات متحده از موضعی کمتر چالش‌برانگیز وارد شود و امتیازات بیشتری به امریکا بدهد. در چنین شرایطی، ممکن است جمهوری و اسلامی به دنبال توافقی باشد که منافع نظام را تأمین کند و زندگی انگلی آنرا چندسالی دیگر اضافه کند.

در نهایت، جمهوری اسلامی همواره نشان داده است که برای جلوگیری از شورشهای داخلی آماده هر سازشی با دیگران است.دشمن مشترک امریکا و جمهوری اسلامی همانا مردم میهن ما هستند که خواهان استقلال- آزادی و عدالت اجتماعی هستند.

جنبش‌هایی در کشورهایی مانند هند، مصر و الجزایر به دنبال بازگشت به آیین‌های پیش از استعمار بوده و به زنده‌سازی زبان‌ها، هنرها و دستگاه‌های آموزشی بومی پرداخته‌اند. برای نمونه، در هند پس از استعمار، تلاش‌هایی برای پاسبانی و گسترش زبان‌ها و آیین‌های بومی انجام گرفت تا برتری زبان انگلیسی و فرهنگ غربی را به چالش بکشد.

در آفریقا و دیاسپورای آفریقایی[آفریقایی تبارهایی که در آفریقا زندگی نمی‌کنند]، جنبش‌هایی مانند پان-آفریقانیسم که از سوی شخصیت‌هایی چون کوامه نکرومه و دبلیو. ای. بی. دو بویز رهبری می‌شد، به دنبال یگانگی کشورهای آفریقایی و مردم آن‌ها در برابر سرکردگی نژادی بود که استعمار و برده‌داری را سرنوشت آن‌ها ساخته‌بود. این هم‌بستگی فرهنگی و نژادی هم‌چنان به ریخت‌گیری سیاست‌هایی در بسیاری از کشورهای آفریقایی انجامید که ضداستعماری و ضدستم نژادی غرب هستند.

 نبرد  برای استقلال سیاسی از نیروهای استعماری یکی از پایه‌های اصلی جنبش‌های ضداستعماری در جنوب جهانی بوده‌است. ملی‌گرایی به ابزاری نیرومند در این نبرد دگرگون شد زیرا خلق‌ها برای به دست آوردن حق حاکمیت و آزاد از بندهای زنجیر غربی می‌جنگیدند.

در سراسر آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین، نبردهای ضداستعماری در برگیرنده نبرد مسلحانه در برابر نیروهای استعماری بود. نمونه‌های بزرگ آن  جنبش استقلال هند، جنگ استقلال الجزایر و انقلاب کوبا هستند. این جنبش‌ها بر برجستگی حاکمیت سیاسی و حق ملت‌ها برای کنترل سرنوشت خود پافشاری می‌کردند و چارچوب‌های سوسیالیستی یا ملی‌گرایانه برای رسیدن به این هدف به کار می‌گرفتند. پس از استقلال، بسیاری از کشورهای جنوب جهانی ایدئولوژی‌های سوسیالیستی، ملی‌گرایانه یا غیرمتعهد برای نبرد با سرکردگی نیروهای غربی را پذیرفتند. جنبش کشورهای غیرمتعهد، که توسط رهبرانی مانند جواهر لعل نهرو، جمال عبدالناصر و سوکارنو بنیان‌گذاری شد، پاسخی سیاسی به دوران جنگ سرد بود و بر نیاز استقلال کشورهای در برابر ابرقدرت ایالات متحده و دوستی با اتحاد شوروی پافشاری داشت.

دعوا بین واردکنندگان خودرو و رانت‌خواران خودروسازی در ایران به مسئله‌ای پیچیده تبدیل شده که توجه زیادی را به خود جلب کرده است. صنعت خودروسازی ایران در سال‌های اخیر با چالش‌های فراوانی روبه‌رو بوده است. این مشکلات، از جمله زیان‌های سنگین و بدهی‌های انباشته، همچنان باعث ایجاد نارضایتی در میان قطعه‌سازان و فعالان صنعت خودرو شده است.

اما در کنار این مسائل، به گفته‌ی آرش محبی‌نژاد، دبیر انجمن قطعه‌سازان، مشکلات مالی صنعت خودرو نیز به شدت نگران‌کننده است. بدهی‌های هنگفت خودروسازان به قطعه‌سازان و زیان‌های انباشته که به حدود ۲۵۰ هزار میلیارد تومان می‌رسد، همچنین بدهی‌های جاری خودروسازان بزرگ مانند ایران‌خودرو و سایپا که به ۴۵۰ هزار میلیارد تومان می‌رسد، همگی شرایطی را فراهم کرده که فعالان این صنعت نتوانند آینده‌ای روشن را در آن مشاهده کنند.
مشکل دیگری که در این زمینه وجود دارد، توزیع ناعادلانه خودروها و رانت‌های مالی است. سالانه حدود ۷ میلیون خودرو در کشور معامله می‌شود، اما تنها یک میلیون از این تعداد از طریق قرعه‌کشی عرضه می‌شود، که به گفته‌ فعالان صنعت خودرو، این فرآیند منجر به توزیع رانت سیاه به ارزشی حدود ۵۰۰ هزار میلیارد تومان در سال می‌شود.

محمدرضا نجفی‌منش، رئیس انجمن قطعه‌سازان، بیان کرد که دولت باید از مدیریت مستقیم صنعت خودرو خارج شود و تنها نقش نظارتی ایفا کند. این اظهارنظر نشان‌دهنده‌ خروج دولت از دخالت‌های مستقیم و قیمت‌گذاری‌ها و اجرای خصوصی سازی تمام و کمال است.
واردات کنندگان خودرو شکست و مشکلات رانتی صنعت خودرو را میخواهند با واردات بیشتر خودرو به نفع خود حال کنند.
این شرایط موجب به وجود آمدن رقابت‌های پرتنش میان واردکنندگان خودرو و خودروسازان داخلی شده است..
در مجموع، برنده این دعوا چه خودروسازان داخلی و چه واردکنندگان خودرو باشند, بازنده اصلی مردم میهن ما هستند.