📉
🩸 طبق تعریف فیلیپ کاگان، ابرتورم زمانی آغاز می‌شود که نرخ تورم ماهانه از ۵۰ درصد عبور کند؛ یعنی قیمت‌ها هر دو ماه دو برابر شوند. حالا سؤال این است: چرا با وجود این هشدارها، سیاست‌های پولی همچنان به خلق پول برای جبران کسری بودجه متکی است؟ پاسخ را باید در مدیریت نادرست و عدم شفافیت جست. دولت به‌جای اصلاح ساختار بودجه، پایِ نقدینگی را بازتر گذاشته و تورم را به سفرهٔ مردم کوبیده است. نتیجه؟ فقر گسترده، اجاره‌های نجومی، و سفره‌های خالی. این یعنی یک شکاف طبقاتی عمیق که هر روز عمیق‌تر می‌شود.
💊 رانت ارز ۲۸۵۰۰ تومانی، سود کلان برای داروسازان خاص
در سوی دیگر، خبر دوم پرده از یک فساد ساختاری برمی‌دارد. شرکت‌های دارویی مواد اولیه را با ارز ۲۸۵۰۰ تومانی (یارانه‌ای) دریافت می‌کنند، اما محصول نهایی را با نرخ ارز توافقی و قیمت‌های جدید به فروش می‌رسانند. مابه‌التفاوت این دو نرخ، سودی کلان است که از جیب بیت‌المال و سفرهٔ مردم خارج می‌شود و به حساب چند شرکت خاص واریز می‌گردد. این یعنی یک شکاف طبقاتی دیگر: یک گروه با ارز دولتی تولید می‌کند و گران می‌فروشد، و مردم عادی باید داروی گران را با تورم افسارگسیخته بخرند.
🔍 فریاد
واقعیت تلخ این است که بار سنگین این مدیریت نادرست، نه بر دوش مسئولان، که بر دوش زحمت‌کشان و بیماران افتاده است. کارگری که حقوقش را به‌زور می‌گیرد، باید داروی قلب یا سرطان را با قیمتی بخرد که نیمی از درآمد ماهانه‌اش را می‌بلعد. در همین حال، داروسازانی که با ارز دولتی تغذیه شده‌اند، سودهای میلیاردی می‌برند. این یعنی عدالت اقتصادی قربانی منافع گروهی شده است.
🗣️ وظیفهٔ روشنفکری

تنها راه بقا، عدالت اجتماعی و شفافیت است و تجربه نشان داد که تحقق آن در جمهوری اسلامی
که هم ابرتورم سفره‌ها را می‌سوزاند و هم ارز دولتی به جیبِ خواص می‌رود، غیرممکن است.

📌
🤐 کمونیست‌های وفادار؛ سازمان‌یافته یا نه؟
کاربرد «فراکسیون» در باره جناح کمونیستی در حزب نادرست است. ما می‌دانیم که کمونیست‌های وفادار در کنگرهٔ ششم و هفتم بودند و برخی از عضوهای کمیتهٔ مرکزی حزب هم کمونیست هستند. ولی آنچه که می‌بینیم این است که این رفیقان در برابر جناح راست حزب سازماندهی ندارند و یک‌پارچه نیستند. جناح راست بدون هیچ تردیدی فراکسیونی کار می‌کند و پنهانی خط مشی و خط ایدئولوژیک حزب را رهبری می‌کند. چرا این رفیقان کمونیست کاری در برابر جناح راست انجام نمی‌دهند؟ راستش این است که ما نمی‌دانیم. شاید ترس از تکه‌پاره شدن بیشتر حزب، یا امید به تغییر تدریجی، یا عدم باور به تأثیرگذاری خود، آن‌ها را به سکوت کشانده است.
⚖️ تخطی از اساسنامه
بر پایه اساسنامه حزب، تصمیم‌گیری با کنگره، کمیته مرکزی و هیئت سیاسی است. یعنی در سلسله مراتب ارگان‌های حزبی، هنگام تصمیم‌گیری کمیته مرکزی بالاتر از هیئت سیاسی است. برای ما روشن نیست که هیئت سیاسی حزب توده ایران چگونه به این آسانی می‌تواند تصمیم‌های کنگره را زیر پا بگذارد، و کمیته مرکزی هم خاموش بماند. این روند کاری برای ما بسیار شگفت‌انگیز است. اگر اساسنامه جدی گرفته نمی‌شود، پس چه چیزی در حزب جدی گرفته می‌شود؟ این پرسشی است که هر عضو و هوادار حزب باید از خود بپرسد.
📕 درسنامهٔ ماتریالیسم تاریخی؛ استالینیسم؟
رفیق امیدوار در نشستی درسنامهٔ جاودان رفیق نیک‌آیین دربارهٔ ماتریالیسم تاریخی را «سرآغاز شکوفایی استالینیسم در حزب» خواند. رفیق امیدوار و هم‌اندیشانش حتی راه رشد غیرسرمایه‌داری را نمی‌پذیرند و نوشتهٔ رفیق اخگر دربارهٔ راه رشد غیرسرمایه‌داری را «گنگ‌گویی» می‌خوانند. حتی این شمارهٔ دنیا را از بایگانی حزب برداشتند. این یعنی نه فقط مخالفت با نیک‌آیین، بلکه با هرگونه اندیشهٔ مستقل کمونیستی که خارج از چارچوب سوسیال‌دموکراسی باشد.

📱
🧠 الگوریتم بی‌طرف نیست
پلتفرم‌هایی مانند اینستاگرام و ایکس، سیستم‌های توصیه‌گر خود را بر پایه جلب توجه و تبدیل آن به درآمد طراحی کرده‌اند. مطالعه‌ای در نشریه «نیچر» در سال ۲۰۲۶ نشان داد که این سیستم‌ها محتوای عاطفی، اخلاق‌گرایانه و سمی را تقویت می‌کنند، زیرا این نوع محتوا بیشترین تعامل را ایجاد می‌کند.
🗣️ سیاستمداران، شاگردان الگوریتم
احزاب سیاسی، به ویژه جریان‌های راست‌گرا، به خوبی این قواعد را آموخته‌اند. برنامه‌های بلند سیاسی تبدیل به جملات کوتاه و تحریک‌آمیز شده‌اند؛ خشم به ابزاری برای جذب مخاطب بدل گشته است. در آمریکای لاتین، این پدیده با شخصیت‌گرایی و بحران نمایندگی گره خورده است. نمونه‌اش کمپین انتخاباتی آبلاردو دِ لا اسپریلا در کلمبیا که ظاهری شبیه به تولیدکنندگان محتوای سطحی دارد و به جای پاسخگویی به بحران سلامت، با بازماندگان زلزله توپ بازی می‌کند.
⚔️ چالش، نه تسلیم
اما پذیرش این شرایط به معنای تسلیم نیست. اگر میلیون‌ها نفر در این فضاها گفتگو می‌کنند، اطلاعات می‌گیرند و سیاست را دنبال می‌کنند، کنار کشیدن خودکشی سیاسی است. زهران ممدانی در کمپین شهرداری نیویورک این را به خوبی فهمید؛ با تولیدکنندگان محتوا گفتگو کرد و از قالب‌های اینستاگرام و تیک‌تاک برای ارتباط با رأی‌دهندگان لاتین استفاده نمود.
🔍 تسلیم یا مقاومت
تفاوت اساسی در این است که آیا تسلیم الگوریتم طراحی‌شده توسط پلتفرم‌های امپریالیستی می‌شویم یا به چالشش می‌کشیم. چپ می‌تواند یاد بگیرد که پیام‌ها چگونه گردش می‌کنند، بدون آنکه خشم را سوخت دائمی خود کند؛ می‌تواند از ویدیوهای کوتاه برای جلب توجه به توضیحات عمیق‌تر استفاده کند و پروژه‌های سیاسی خود را به جوامع دیجیتال جدید متصل سازد.
✊ ما زیر دیکتاتوری الگوریتم نیستیم
ما زیر دیکتاتوری ماشین زندگی نمی‌کنیم، بلکه در فضای عمومیِ روزافزون خصوصی‌شده‌ای به سر می‌بریم که توسط مدل‌های تجاری اداره می‌شود و توجه را به کالا تبدیل کرده است.

📌
📜 شخصیت‌زدایی برنامه‌ریزی‌شده
از زمان رفیق خاوری، یک روند شخصیت‌زدایی حزبی برنامه‌ریزی‌شده وجود داشت. نام‌های بزرگانی مانند جوانشیر، بهزادی، کیانوری، نیک‌آیین، اخگر، عمویی و مریم فیروز آرام به فراموشی سپرده می‌شود. رفیق خاوری تا زمانی که رفیق کیانوری زنده بود، نمی‌گذاشت که نامی از او در رسانه‌های حزبی آورده شود. در برابر اعتراض رفیق فرهاد، رفیق خاوری به او گفته بود: کتاب خاطرات کیانوری را بخوان. ما چطور از او دفاع کنیم؟ رفیق فرهاد در پاسخ گفت: رفیق کیانوری که بارها به همه گفته است که این کتاب ربطی به او ندارد.
📖 دست‌پخت وزارت اطلاعات
رفیق خاوری به خوبی می‌دانست که آن کتاب را وزارت اطلاعات نوشت و نه کیانوری، ولی از آن برای کوبیدن کیانوری بهره‌جویی می‌کرد. پس از آن روشن شد که همهٔ این کتاب‌ها دست‌پختهٔ عبدالله شهبازیان بود که به دلیل همین خدمت، اجازهٔ کوچ به آمریکا به او داده شد. این رفتار، نه فقط یک اشتباه تاکتیکی، بلکه یک بی اعتنایی اخلاقی و سیاسی به تاریخ حزب بود. کیانوری، که سال‌ها رهبری حزب را بر عهده داشت، از صحنه حذف شد.
🔍 تفاوت تارنگاشت با رسانه‌های رسمی
تارنگاشت ما با این همه امکانات کم، بارها از این رفیقان و اندیشه‌هایشان در نوشته‌ها یاد کرد و به نسل جوان آموزش داد. اما رسانه‌های رسمی حزب، نه تنها از آن‌ها یاد نمی‌کنند، بلکه با سکوت خود، این فراموشی را تشدید می‌کنند. این شخصیت‌زدایی، بخشی از یک پروژهٔ بزرگ‌تر برای تغییر ماهیت حزب است؛ پروژه‌ای که می‌خواهد حزب را از یک حزب کمونیستی با رهبران تاریخی ضدامپریالیست به یک حزب سوسیال‌دموکرات بدون خاطره تبدیل کند.

📌
🎯 چه کسی گناه‌کار است؟
نامهٔ مردم پس از ترور آقای خامنه‌ای از سوی آمریکا و اسرائیل، آن را آغاز تحولات بزرگ برای جنبش خواند. به زبان دیگر، هدفی که ترامپ و نتانیاهو برای ترور رهبران جمهوری اسلامی، یعنی آزادی ایرانیان از چنگال ستم جمهوری اسلامی داشتند، نه تنها درست بود، بلکه تا اندازه‌ای پیاده هم شد. این سخنان پرسش‌برانگیز است. مخالفت با جمهوری اسلامی، به‌معنای همراهی با اهداف امپریالیسم و صهیونیسم نیست و نباید باشد.
🛡️ دفاع مشروع یا تنش‌آفرینی؟
جمهوری اسلامی با همهٔ تنش‌آفرینی خود در منطقه، تا پیش از یورش به ایران به هیچ کشور دیگری یورش نبرد. گفتن این که گناه جنگ به اندازهٔ یکسان به دوش آمریکا و جمهوری اسلامی است، سراسر نادرست است. جمهوری اسلامی، یا درست‌تر بگوییم، نیروهای نظامی به رهبری بورژوازی نظامی و با پایگاه بزرگ اجتماعی آن در برابر یورشگران ایستادگی کردند و از میهن و منافع خود دفاع کردند. یادمان باشد که سپاه پاسداران تنها نهادهای امنیتی، شکنجه و زندان نیستند. نیروهای نظامی هم هستند که بخشی از آن‌ها میهن‌دوست هستند. حتی در ارتش شاه هم ما ارتشیان میهن‌دوست و مردم‌دوست داشتیم.
🤝 صلح عادلانه یا سرسپردگی؟
گفتن این که جمهوری اسلامی در هر شرایطی باید پیمان‌های پیشنهادی آمریکا را بپذیرد هم درست نیست. چرا گروه‌های مارکسیستی باید هوادار این باشند که جمهوری اسلامی شرایط سرسپردگی آمریکا را بپذیرد؟ راه صلح‌آمیز نه در فشار به جمهوری اسلامی برای سرسپردگی در برابر غرب، بلکه در دستیابی به یک پیمان صلح عادلانه و پایدار است که حق مشروع ایران را به رسمیت بشناسد. این به‌معنای پذیرش حق ایران بر تنگهٔ هرمز به‌عنوان یک اهرم استراتژیک برای تأمین امنیت ملی، و همچنین برنامهٔ هسته‌ای صلح‌آمیز زیر بازرسی نهادهای بین‌المللی است.

🛢️ صف‌های طولانی پمپ‌بنزین‌ها
مردم برای خرید بنزین در صف‌های چندساعته ایستاده‌اند. نه به خاطر مسافرت، بلکه از ترس سوختن سهمیه‌شان. خبر کاهش قطعی سهمیه‌ها و احتمال افزایش قیمت، همه را به پمپ‌بنزین‌ها کشانده است. برخی سهمیه خود را می‌فروشند، برخی در دبه و گالن بنزین ذخیره می‌کنند. تعطیلی پمپ‌ها و نگرانی از اتمام سوخت، وضعیت را بحرانی‌تر کرده. یکی از شهروندان گفت: «اگر بنزین ۸۰ هزار تومان شود، هر باک برای من ۴ میلیون تمام می‌شود.» این یعنی فاصله طبقاتی آشکار؛ آقازادگان با خودروهای لوکس در خیابان‌ها جولان می‌دهند، در حالی که مردم عادی نگران یک باک بنزین هستند.
🍚 برنج گران‌تر از همیشه
قیمت هر کیلو برنج درب کارخانه از ۱۸۰ به ۴۰۰ هزار تومان رسیده است. کود ۷ برابر، بنزین ۵ برابر، ادوات کشاورزی ۵ برابر، برق روزانه ۸ ساعت قطع می‌شود. کشاورز وامدار، ناچار به فروش محصول با کمترین قیمت به دلالان است. رئیس اتحادیه بنکداران می‌گوید: «مردم توان خرید ندارند، اما این به تولیدکننده ارتباطی ندارد.» یعنی مصرف‌کننده باید گرانی را تحمل کند و تولیدکننده هم زیر بار هزینه‌ها کمر خم کرده است. رانت‌خواران و لایه‌های مرفه اما همچنان به زندگی اشرافی خود ادامه می‌دهند و سفره‌های مردم هر روز کوچک‌تر می‌شود.
😡 نتیجه؛ ورشکستگی اخلاقی و اقتصادی
از سویی، کالابرگ پاسخگوی نوسان قیمت‌ها نیست و از سوی دیگر، حمایتی از کشاورز و مصرف‌کننده نمی‌شود. در این میان، تنها کسانی که در آرامش کامل به زندگی ادامه می‌دهند، همان‌هایی هستند که هیچ‌گاه طعم گرانی را نمی‌چشند. بقیه، یا در صف بنزین می‌ایستند یا سفره‌های کوچک‌تر را به نظاره می‌نشینند. این همان ورشکستگی یک نظام اقتصادی است که بار سنگین بحران‌های خود را بر دوش فقرا و زحمتکشان انداخته است.