فرانچسکا آلبانیزه، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر در اراضی فلسطینی اشغالی، در گزارشی جدید به مجمع عمومی سازمان ملل، ادامه نسل‌کشی در غزه و دیگر مناطق اشغالی را نتیجه مستقیم سال‌ها اشغالگری و همچنین یک برنامه‌ریزی عمدی و آگاهانه معرفی می‌کند.

در گزارش 32 صفحه‌ای خود، آلبانیزه تأکید می‌کند که خشونت‌های اسرائیل پس از 7 اکتبر، ادامه یک سیاست طولانی‌مدت در راستای اخراج اجباری فلسطینی‌ها و تغییر بافت جمعیتی آن‌ها است. این گزارش شامل مستندات متعدد از جنایات علیه فلسطینی‌ها در غزه و کرانه باختری است که شامل بمباران‌ها، استفاده از گرسنگی به عنوان سلاح، شکنجه زندانیان، تخریب سیستم بهداشت و آواره‌سازی جمعیت می‌شود. آلبانیزه بیان می‌کند که این اقدامات سیستماتیک، با هدف پاکسازی نژادی و اشغال سرزمین فلسطین، از نظر حقوقی باید به عنوان نسل‌کشی شناخته شود.

وی همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که جنایات اسرائیل در چارچوب پروژه‌ای گسترده برای ایجاد یک استعمارگرانه با استفاده از شهرک‌سازی و تغییر بافت جمعیتی است. آلبانیزه از جامعه جهانی خواسته است تا برای توقف نسل‌کشی موجود، ابتدا یک تحریم کامل تسلیحاتی علیه اسرائیل اعمال کند و سپس به سوی آتش‌بس و تحریم‌های بیشتر حرکت کند.

در ادامه، اشاره می‌شود که آفریقای جنوبی با ارائه اسناد و مدارک به دادگاه بین‌المللی لاهه، به دنبال محاکمه اسرائیل به دلیل ارتکاب نسل‌کشی است و برخی کشورهای دیگر نیز به این پرونده پیوسته‌اند.

احسان طبری در باره ی مرگ

سیسرون می گفت که چون انسان محکوم به مرگ است پس سعادت انسان امری است موهوم زیرا ضجهٔ جگر شکاف عدم، نوای ناتوان شادیها را فرو می بلعد. ناصر خسرو می گفت

مرگ بزرگ ترین عیب جهان است و دیگر معایب در برابر این عیب کلان سلیم و بی آزار به نظر می رسند. افسانه های یونانی از لعنت به مرگ و خدای مرگ آفرین انباشته است. متفکران و شاعران را این نکته سخت آزار می دهد که چرا سرنوشت چنین بازی شومی انسانها را مقرر داشته است: از خموشگاه عدم به سرای وجود بیایند، از لذات هستی، از زیبائیهای فلق و شفق، از زلال چشمه ها وشبنمها، از عطرچمنها و جنگلها، از لذت عشق و وصال، از گرمای کار و پیکار باخبر شوند و سپس از جمع یاران با صد خواری رانده گردند و به صورت لاشهٔ عفنی در دخمهٔ سیاهی بپوسند.

خیام بیش از همهٔ شاعران ما در قبال آنچه که ایرج آن را » عمل لغو « نامیده است متحیر و خشمناک است. خشم آنها برای آن است که برای جهان نگارنده ای خردمند به صورت خدای آسمانی تصور می کنند و سپس در عجبند که خدای آسمانها که خردمند و دادگر است چرا برای انسان چنین سرنوشتی مقرر داشته است. مرگ عناصر و مواد، مرگ گیاه، مرگ جانوران بی شعور و کم شعور در نظر آنان امری عادی است، ولی مرگ انسان برایشان غیر عادی است! می گویند: زیرا کسی جز انسان مرگ خود را از پیش نمی داند و پیوسته خود را در زیر این ساطورخون چکان احساس نمی کند و کسی نیز مثل انسان از لذت » بودن « و مکاشفات » شعور « بهره ور نیست.

راستهای طرفدار امپریالیسم ایرانی به دورغ اسرائیل را تنها دموکراسی خاورمیانه می دانند.

روزنامه اسرائیلی هاآرتص در یک مقاله تحریری در روز دوشنبه، به ابراز نظر اخیر ناشر خود، آموش شوکن، که فلسطینی‌ها را «مبارزان آزادی» نامیده بود، واکنش نشان داد. این اظهارات در یک کنفرانس در لندن جنجالی به پا کرد و منجر به درخواست‌هایی از سوی مقامات دولتی برای محدود کردن فعالیت‌های این نشریه شد. شوکن در اظهاراتش به انتقاد از دولت نتانیاهو پرداخت و گفت که این دولت هزینه‌های تحمیل شده بر فلسطینی‌ها را نادیده می‌گیرد.

در پاسخ به این جنجال، هاآرتص در مقاله‌ای با عنوان «تروریست‌ها مبارزان آزادی نیستند»، توضیحات شوکن را ناکافی دانست و تأکید کرد که باید حملات سایر گروه‌های فلسطینی نیز محکوم شوند. مقاله یادآور شد که آسیب رساندن عمدی به غیرنظامیان غیرقانونی است و سازمان‌هایی که به کشتن زنان و کودکان دعوت می‌کنند، تروریستی هستند.

وزیر ارتباطات اسرائیل، شلومو کارهی، هفته گذشته پیشنهادی برای اعمال محدودیت‌های دولتی بر هاآرتص ارائه کرد، از جمله توقف قراردادهای جدید و حذف تبلیغات در این نشریه. همچنین، وزیر دادگستری، یارِیف لوین، از دادستان کل درخواست کرد که قانونی برای مجازات شهروندانی که خواستار تحریم اسرائیل می‌شوند، تدوین کند.

هاآرتص به عنوان یک نشریه لیبرال و انتقادی از دولت نتانیاهو شناخته می‌شود و با وجود فشارهای راست‌گرایان، در درون خود نیز با اختلاف نظرهایی در مورد رویکرد اسرائیل نسبت به فلسطینی‌ها مواجه است.

مالیات پلکانی که به دلیل نبود یک دست‌گاه کارکن مالیاتی نمی‌تواند چندان کارا باشد که بگذریم، بودجه این دولت هم مانند بودجه دولت‌های دیگر چاره‌ساز چالش‌های میهن و دشواری‌هایی که مردم ما با آن روبرو هستند، نیست.

برخی از درآمدها با خصوصی‌سازی شرکت‌های دولتی و فروش دارایی‌های دولت فراهم می‌شود که این کار همان دنبال کردن سفارش‌های نئولیبرالیستی است که آقای همتی وزیر دارایی و بودجه از هواداران سینه چاک آن است.

دولت برای به دست آوردن پول برای پرداخت هزینه‌های خود به ناچار هم اوراق بدهی چاپ می‌کند و هم از  ۲۸ درصد از پول نفتی که باید به صندوق توسعه ملی سپرده شود، وام می‌گیرد. 

این شیوه‌های پیدا کردن پول، مایه تورم می‌شود. افزون بر این، افزایش نرخ ارز هم تورم‌زا است.

با این که پیش‌بینی نمی‌شود که تورم پایین‌تر از ۳۰ درصد بیاید، افزایش دست‌مزد کارمندان و دریافتی بازنشستگان با نرخ تورم هم‌خوانی ندارد. افزون بر این، برخی از کالاهای روزانه مردم به دلیل کاهش ارز ارزان برای خرید آن‌ها از برون از مرزها، گران‌تر می‌شود.

حسین صمصامی، عضو کمیسیون اقتصادی مجلس شورای اسلامی درباره بودجه سال آینده می‌گوید: «ارز ۲۸ هزار و ۵۰۰ تومانی کالاهای اساسی، ۳ میلیارد دلار کاهش یافته است و این کار منجر به گرانی کالاهای اساسی خواهد شد و تورم را به دنبال خواهد داشت.»

به زبانی دیگر، با افزایش تورم و افزایش دست‌مزدی که با آن هم‌خوانی ندارد، مردم کارکن و رنج‌بر سال دشواری را در پیش خواهند داشت. 

برنامه انتخاباتی ترامپ بر اساس احیای صنعتی و تولید داخلی و صلح در اوکراین پایه گزاری شده بود.

دموکراتها و طرفداران دخالت نظامی امریکا در جهان تمام تلاش خود را به کار بردند که هریس رئیس جمهور شود. آنها بر خلاف عرف انتخابات از هنرپیشه ها و خواننده ها برای هراس مردم از ترامپ استفاده کردند.

ونس، معاون رئیس جمهور در سخنرانی های مختلف گفت که برنامه او و ترامپ رشد اقتصادی با تکیه به میلیتاریسم نیست. ونس به شدت با دخالت نظامی امریکا در گوشه و کنار جهان مخالف است. او خواهان کاربرد نفوذ دیپلماسی برای برقراری صلح است. او از کمک های مالی امریکا به اوکراین به شدت انتقاد کرد و گفت که تیم او آماده مذاکره با روسیه در مورد صلح است. او بارها از دخالت انحصارات نظامی در سیاست خارجی امریکا به شدت انتقاد کرد. او دلیل دخالت نظامی امریکا در جهان را فشار از سوی انحصارات نظامی خواند. ونس بارها گفت که تمرکز امریکا باید بر سیاست داخلی و احیای دوران صنعتی برای آمریکای بزرگ باشد.

باید دید که تا چه حد او و ترامپ می توانند این گونه برنامه ها را پیاده کنند. بی شک، انحصارات نظامی بدون مبارزه و ضد حمله به دفتر ریاست جمهوری اجازه نمی دهند که منافع آنها را در خطر بیندازد.

بسیاری از ناظران می گویند که انتخاب ترامپ بر ضرر جمهوری اسلامی است. ولی ترامپ چندین بار گفت که این دفعه با دفعه قبل فرق می کند و او خواهان بستن قراداد در مورد برجام با جمهوری اسلامی است.
فراموش نشود که حاکمیت امریکا در دست لایه های مختلف بورژوازی است که با اینکه در مسائل گوناگون با هم اختلاف دارند ولی بخشی از نظام امپریالیستی آن هستند.

کشورهای عضو به طور متوسط حدود 2 درصد از تولید ناخالص داخلی خود را باید برای اهداف جنگی اتحادیه اروپا برای ارتش خود مصرف کنند . بودجه جنگی ناتو برای سال 2023 بیش از 1 تریلیون دلار(یک هزار میلیارد)  است. امپریالیسم امریکا هم  بودجه جنگی 886 میلیارد دلاری را برای سال 2024 با تمرکز بر قابلیت های نظامی و دفاع سایبری برنامه ریزی کرده است.

بودجه دفاعی آلمان حدود 8 میلیارد دلار است، به اضافه  20.8 میلیارد دلار برای نوسازی به دلیل نگرانی های امنیتی پس از  “خطر” روسیه. با وجود این افزایش ها، آلمان با شکاف مالی 10.6 تا 14.9 میلیارد دلار (بر اساس تبدیل تخمینی یورو) مواجه است.

بودجه جنگی فرانسه در سال ۲۰۲۴ حدود ۴۹.۷ میلیارد دلار است که نشان دهنده *افزایش ۷.۵ درصدی است. این بودجه بخشی از یک برنامه سرمایه گذاری بزرگتر به ارزش 450 میلیارد دلار تا سال 2030 با هدف نوسازی قابلیت های نظامی در حوزه های مختلف است.

بریتانیا بودجه دفاعی تقریبا 71 میلیارد دلار را برای سال های 2024-2025 برنامه ریزی می کند که نشان دهنده 5.3 درصد افزایش است. این بودجه هزینه ها را در حدود 2.3 درصد تولید ناخالص داخلی نگه می دارد ولی هدف 2.5 درصد تا سال 2030 را حفظ می کند. این کشور از پر کردن ذخایر مهمات، بازدارندگی هسته ای، امنیت سایبری و کمک های قابل توجه به اوکراین حمایت خواهد کرد. پیش بینی می شود بودجه های آینده به عنوان بخشی از بررسی دفاع استراتژیک بریتانیا رشد کند.

مالیات بر درآمدستانی بودجه ۱۴۰۴  پلکانی است؛ میان ۱۰ تا ۳۰ درصد است.  این سیاست مالیاتی روی کاغذ کار درست و پیش‌رو است. آن‌هایی که درآمد بیش‌تری دارند باید درصد بیش‌تری از درآمد خود مالیات دهند. این سیاست اگر به خوبی پیاده شود درآمد مالیاتی دولت را در هم‌سنجی با امسال  ۴۰ درصد افزایش می‌دهد.

 یکی دیگر از سرچشمه درآمدی دولت افزایش عوارض گمرکی است. حقوق ورودی گمرکی هم  از ۱۴۳ هزار میلیارد تومان به ۲۶۴ هزار میلیارد تومان؛ یعنی ۸۵ درصد افزایش خواهد یافت.

درآمدهای مالیاتی دولت ۴۰ درصد افزایش خواهد داشت و از ۱۲۰۰ هزار میلیارد تومان به ۱۷۰۰ هزار میلیارد تومان افزایش می‌یابد. به زبان دیگر، ۲۰ درصد از بودجه‌ باید با مالیات‌ستانی فراهم شود.

چالشی که دولت در این باره با آن روبرو است، این‌است‌که میهن ما چه در زمان محمدرضا و چه در جمهوری اسلامی هرگز دارای  یک دست‌گاه پیش‌رفته و کارای مالیات‌ستانی نبوده‌است و بخش بزرگی از درآمدها از  فروش نفت و فراورده‌های آن تهیه می‌شود. تجربه سال گذشته نشان می‌دهد که گرفتن مالیات از لایه‌های پایینی و میانی آسان‌تر از لایه‌های بالایی است. دولت هیچ آمار روشنی از درآمد و سود بازرگانان گوناگون خودرو، نفت، فرش وو ندارد، تا بتواند که مالیات بر درآمد آن‌ها را به شیوه ای کارا از آن‌ها بگیرد.

مالیات بر خودروهای لوکس نیز افزایش می یابد و  حقوق گمرکی برای گوشی‌های تلفن  با ارزش بالای ۶۰۰ دلار به ۱۵% افزایش می یابد.

یکی از نکته‌های دیگر مثبت این است که در سال ۱۴۰۴، حقوق گمرکی دارو، ابزار پزشکی، شیرخشک نوزادان و کالاهای بنیانی را به یک درصد کاهش و حقوق گمرکی ماشین‌آلات و ابزار صنعتی  نیز به دو درصد کاهش می‌یابد. البته این خودبه‌خود به معنای ارزان شدن داروها نیست، زیر مافیای داروفروشان دارو، مانند همیشه به بهایی که آزمندی او را برآورده کند، خواهد فروخت.

دولت در  سال ۱۴۰۴ دست‌مزد  همه کارمندانش و بازنشستگان را ۲۰ درصد افزایش می‌دهد. کمینه (حداقل) دست‌مزد ماهانه کارمندان ۱۲ میلیون تومان، و  دریافتی بازنشستگان دولت ۱۰ میلیون و ۸۰۰ هزار تومان است. کنش‌گران صنفی به‌درستی می‌گویند که افزایش دست‌مزد دست‌کم می بایست هم‌سان نرخ تورم شود.

کارشناسان هم‌چنین در باره‌ی نمو  ۱۷۵ درصدی فروش اوراق بدهی هشدار دادند. دولت برای فروش آن‌ها به ناگزیر نرخ سود این اوراق را بالا خواهد برد. این کار خرید اوراق را پرسودتر از سرمایه‌گذاری در بخش اقتصاد می‌کند که برایند آن رویش بیش‌تر اقتصاد انگلی و گریز سرمایه از کارهای تولیدی است.

آن پولی که از نفت به دولت می‌رسد آن‌چنان کم است که دولت به ناگزیر با اجازه ولی فقیه  از ۴۸ درصد  صندوق توسعه ملی از صادرات نفت، ۲۸ درصد را خودش برمی‌دارد. آقای خامنه‌ای پذیرفت که دولت پزشکیان درآمد  کمتری از نفت و گاز کشور را  به  صندوق توسعه ملی واریز کند. ۵۴۰ هزار میلیارد تومان “وام ” از صندوق توسعه ملی به دولت داده می‌شود.

علی خامنه‌ای در سال‌های گذشته بارها برای فراهم کردن هزینه‌های  سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، سازمان بورس، صدا و سیما و خزانه دولت، و دیگر نهادهای پنهانی از صندوق توسعه ملی پول برداشت کرده‌است.

صندوق توسعه ملی برای جلوگیری از “بیماری هلندی” در اقتصاد پایه‌گزاری شد. بیماری هلندی، ریشه در یک اقتصاد تک کالایی و درآمد از سرچشمه‌های زیرزمینی دارد. از  پیامدهای منفی اقتصادی آن می‌توان از کاهش رقابت صنعتی و کاهش تولید و فروش کالاهای غیرنفتی‌ کشور به برون از مرزها  نام برد. این بیماری بیش از همه به کارگران صنعتی‌ غیرنفتی‌ و بورژوازی تولیدی ضربه می‌زند.

رهبر جمهوری اسلامی می تواند هر گاه که دلش خواست پولی از صندوق توسعه ملی که برای روز مبادا و برای نسل‌های آینده پایه‌گزاری شده است، را برداشت کند.