🌍
🔥 در جنگ سردِ جدید، با آمریکایی روبه‌رو هستیم که همچنان با رویکردی تهاجمی، از بلندپروازی‌های خود برای حفظ برتری و هژمونی جهانی عقب‌نشینی نکرده است. با این حال، کانون توجه اکنون به‌طور فزاینده‌ای به سوی چین و حوزه پیرامونی آن چرخیده است؛ حوزه‌ای که از منظر واشنگتن، گستره‌ای وسیع ـ حتی شامل گرینلند ـ را در بر می‌گیرد. چین به‌عنوان یک «رقیب نظام‌مند» تعریف می‌شود که می‌تواند موقعیت برتر آمریکا را به چالش بکشد. از دوران اوباما تا بایدن، جهت‌گیری سیاست خارجی ایالات متحده بیش از پیش به شرق آسیا متمرکز شده است.

🧊 گرینلند در مرکز بازی قدرت‌ها
دبیرکل ناتو، مارک روته، وارد گفت‌وگوهای محرمانه شده و دانمارک نیز برای کاستن از تنش‌ها و جلب رضایت ترامپ به تکاپو افتاده است. اما هزینه این رویکرد، پذیرش گسترش چشمگیر نظامی‌سازی در قطب شمال بوده است؛ اقدامی که با این روایت توجیه می‌شود که روسیه و چین تهدیدی فزاینده برای گرینلند به شمار می‌روند.

🛰 ناتو، تسلیح اروپا و تمرکز بر چین
در حالی که مخالفت لفظی با طرح‌های ترامپ مطرح می‌شود، روند تقویت نظامی ادامه دارد. مارک روته نیز صراحتاً تأکید کرد که افزایش توان نظامی اروپا این امکان را برای آمریکا فراهم می‌کند تا تمرکز و منابع خود را بیش از پیش بر منطقه هند-پاسیفیک و رقابت با چین معطوف کند. هم‌زمان، فشار برای اختصاص ۵ درصد از تولید ناخالص داخلی کشورهای عضو ناتو به بودجه نظامی، موج تازه‌ای از افزایش هزینه‌های دفاعی و شتاب‌گیری خریدهای تسلیحاتی در اروپا را رقم زده است.

🐉 رقابت با چین و پرسش از حاکمیت واقعی
رهبران اروپایی از «استقلال راهبردی» سخن می‌گویند، اما در عرصه عمل، همچنان این آمریکا است که جهت‌گیری کلی را تعیین می‌کند. گرینلند به مهره‌ای در شطرنج رقابت قدرت‌های بزرگ تبدیل شده و صدای مخالفت با این موج گسترده نظامی‌سازی هنوز ضعیف و پراکنده است.

🌟
محافل شبه‌ناسیونالیستی کمونیست‌ها را متهم به روس‌ستیزی می‌کنند، نگاهی به عملکرد حزب کمونیست فدراسیون روسیه از سال ۱۹۹۳ تاکنون، خلاف این ادعا را اثبات می‌کند.
📜 پیش‌نویش برنامه انتخاباتی (۱۹۹۳):
پایان دادن به «چرنوبیل معنوی» و ترویج نقش تاریخی مردم روس در تشکیل دولت و اتحادیه چندملیتی.

🗳️ برنامه انتخاباتی ۲۰۰۳:
حمایت از زبان و فرهنگ روسی و احیای جایگاه مردم روس که «تحقیر و تهمت دیده‌اند».
🛡️ کنگره دهم حزب (۲۰۰۴):
تدوین برنامه عملی برای حفاظت از مردم روس و فرهنگ آن به عنوان اساس حفظ و توسعه کشور.
اصلاحیه قانون اساسی (۲۰۲۰):
ابتکار برای ثبت «نقش دولت‌ساز مردم روس» در قانون اساسی که نهایتاً با اصلاحات توسط قدرت‌های حاکم پذیرفته شد.

📚 آثار زیوگانف:
زیوگانف بارها بر لزوم احیای هویت ملی روس‌ها، مقابله با تبعیض علیه ۲۵ میلیون روس پس از فروپاشی شوروی و پیوند میهن‌پرستی با عدالت اجتماعی تأکید کرده است.
🗣️ ابتکارات تقنینی:

• تصویب ۶ ژوئن به عنوان «روز زبان روسی» (۲۰۱۱) به ابتکار حزب کمونیست
• ممنوعیت استفاده بی‌رویه از واژگان بیگانه (انگلیسی) در فضاهای عمومی (۲۰۲۵)
  🕊️ حمایت از هموطنان خارج از کشور:
• تلاش برای حفظ حقوق روس‌زبانان در کشورهای بالتیک و آسیای مرکزی
• ارسال ۱۵۰ کاروان بشردوستانه به دونباس از سال ۲۰۱۴
• پیشگامی در به رسمیت شناختن جمهوری‌های خلق دونتسک و لوهانسک (۲۰۲۲)
• 📖 منظر لنین:
  حزب کمونیست با استناد به مقاله لنین «غرور ملی روس‌های بزرگ»، میهن‌پرستی را با مبارزه طبقاتی و انترناسیونالیسم پیوند می‌زند: منافع غرور ملی با منافع سوسیالیستی پرولتاریا همسو است.
• ❌ نتیجه:
  اتهام «روس‌ستیزی» به حزب کمونیست، سناریویی تکراری از سوی رسانه‌های وابسته به الیگارشی و ناسیونالیست‌های افراطی است تا مبارزه واقعی برای احیای روسیه و حفاظت از مردم آن را مخدوش کنند. کمونیست‌ها امروز نیز با پیوند میهن‌پرستی و عدالت اجتماعی، برای آینده‌ای بهتر برای تمام ملت‌های روسیه مبارزه می‌کنند

🚩
💫 گنادی زیوگانف، رئیس کمیته مرکزی حزب کمونیست فدراسیون روسیه: ارتش سرخ از همه نیرومندتر است!
صد و هشتمین سالگرد تأسیس ارتش سرخ کارگران و دهقانان و نیروی دریایی را گرامی می‌داریم.
رفقای گرامی! مدافعان گرانقدر میهن، رزمندگان عملیات ویژه نظامی، جانبازان نیروهای مسلح! صمیمانه این روز بزرگ را به شما تبریک می‌گویم.

⚔️ از ایلیای مورومتس تا به امروز
ارتش سرخ که در آتش مبارزه با مداخله‌گران متولد شد، سنت‌های دیرینهٔ رزمندگان روس را در خود جذب کرد. ما حق داریم تاریخ پرافتخار ارتش سرخ، شوروی و روسیه را از ایلیای مورومتس قدیس (قهرمان اساطیری)، از ایستادگی بزرگ بر روی رود اوگرا (۱۴۸۰) و دفاع قهرمانانه سواستوپول (۱۸۵۵) آغاز کنیم. ارتش سرخ توانست بیش از ۱۰۰ قومیت را زیر پرچم انقلاب متحد کند، از دستاوردهای انقلاب اکتبر محافظت و تجاوز ۱۴ کشور مداخله‌گر را دفع نماید.

🔥 ۱۹۴۵: شکوه جاویدان فرماندهان
در طول جنگ بزرگ میهنی، رزمندگان ما به رهبری فرمانده کل قوا، ژوزف استالین، مار فاشیست را بر زمین، در آسمان و دریا در هم کوبیدند. نام‌های ژوکوف، روکوسوفسکی، واسیلوسکی، کونف، باغرامیان، آنتونف، مالینوفسکی، چرنیاخوفسکی و دیگر فرماندهان پیروز برای همیشه با شکوهی جاودان پیوند خورده است. یاد و خاطرهٔ قهرمانان گرامی باد!

⭐ ۲۰۲۶: میراث‌داران پیروزمندان
امروز، وارثان فاشیسم آلمانی و پلیس‌های کمکی باندرا، با تحریک غرب امپریالیست، بار دیگر علیه روسیه جنگ به راه انداخته‌اند. در گسترهٔ نووروسیا، نوه‌های قهرمانان ۱۹۴۵ با شجاعت، دنباله‌روان جلادان نازی را در هم می‌کوبند. کومسومول‌ها و کمونیست‌ها نه از روی اجبار، بلکه به ندای قلب در منطقه عملیات ویژه حضور دارند. وظیفهٔ ما، چونان گذشته، نه تنها پیروزی، بلکه حفظ روسیه است!

🕊
🌍✊ با اندوه فراوان، خبر درگذشت Susan George در ۹۱ سالگی منتشر شد؛ مارکسیست، اندیشمند و کنشگری که عمر خود را وقف مبارزه برای عدالت اجتماعی، دموکراسی و پایداری زیست‌محیطی کرد. او رئیس افتخاری Transnational Institute (TNI) و همچنین رئیس ATTAC France بود.
او منتقد سرسخت سرمایه‌داری و ساختارهای نابرابری جهانی بود و بسیاری از تحلیل‌هایش ریشه در دیدگاه‌های مارکسیستی درباره استثمار و قدرت اقتصادی داشت. سوزان با نگاهی تیزبین و زبانی بی‌پرده، ساختارهای نابرابر نظام جهانی را به چالش می‌کشید و از بدیل‌های مترقی دفاع می‌کرد.

📚 زندگی و مسیر فکری
سوزان ونس آکرز در سال ۱۹۳۴ در آکرونِ اوهایو متولد شد و پس از ازدواج با شارل-آنری ژرژ، فرانسه را خانه دائمی خود کرد. فعالیت سیاسی‌اش در واکنش به جنگ الجزایر و جنگ ویتنام شکل گرفت. او در شکل‌گیری TNI نقشی کلیدی داشت و تا پایان عمر، همراه این نهاد باقی ماند. 🕯

📖 آثار و اندیشه‌ها
نخستین کتاب مهمش، How the Other Half Dies (چگونه نیمه دیگر می‌میرد) (۱۹۷۶)، نشان داد که گرسنگی جهانی نتیجه «طبیعت بشر» نیست، بلکه محصول منطق سرمایه‌داری است. او بعدها در آثاری چون A Fate Worse Than Debt (سرنوشتی بدتر از بدهی) و The Lugano Report (گزارش لوگانو) قدرت نهادهای مالی بین‌المللی و طبقه‌ای را که خود «طبقه داووس» می‌نامید، به نقد کشید.
💼🔥جورج معتقد بود برای فهم جهان، نیازی به نظریه توطئه نیست؛ کافی است مناسبات قدرت و منافع را بررسی کنیم.

🌱 میراث ماندگار
او همواره تأکید داشت که وظیفه دانشمند مسئول، افشای نیروهای ثروت و قدرت و ایستادن در کنار فرودستان است. حتی در سال‌های پایانی عمر، با انرژی و امید می‌نوشت و سخن می‌گفت.
✍️🌿 سوزان جورج قلم را چون کلنگی برای شکافتن دیوارهای بی‌عدالتی به کار گرفت. یاد و راهش الهام‌بخش نسل‌های آینده در مسیر رهایی ان سانی خواهد ماند.

📅
در چهارمین سالگرد جنگ اوکراین، گروه‌هایی از چپ‌های حامی دولت در آلمان بار دیگر بسیج شده‌اند. در شهر Leipzig، «ابتکار چپ اوکراینی» (ULI) همراه با دفتر «Linxxnet» و حامیان حزب Die Linke تظاهراتی با شعار « پول به پوتین، نه! قدرت به مردم!» برگزار می‌کنند.

✊ در Dresden نیز این گروه با سازمان جوانان چپ، سبزها و سوسیال‌دموکرات‌ها بسیج شده است. در فراخوان‌ها تأکید می‌شود که «اوکراینی‌های شجاع از امنیت و آزادی ما دفاع می‌کنند» و خواستار عضویت سریع اوکراین در اتحادیه اروپا و تحریم‌های شدیدتر علیه روسیه هستند. 🔥

🏛 ریشه‌ها و پیوندهای سیاسی
ULI عمدتاً از اعضای گروه «Sozialnij Ruch» تشکیل شده؛ جریانی که پس از تحولات ۲۰۱۴ و ممنوعیت احزاب کمونیستی در اوکراین برجسته شد. این جریان از سوی نهادهایی چون Rosa-Luxemburg-Stiftung وابسته به (Die Linke) حمایت شده است.
رئیس آن، ویتالی دودین، در سال ۲۰۲۲ از نقش «منفعل» NATO انتقاد کرده و با ایده خلع سلاح اوکراین مخالفت کرده بود. برخی کادرهای این جریان با نهادهایی مرتبط بوده‌اند که از حمایت دولت آلمان و یک نهاد غیرانتفاعی آمریکاییNational Endowment for Democracy برخوردارند.

🧭 چرخش ایدئولوژیک و مناقشات
ULI تلاش دارد حزب چپ آلمان را به فاصله گرفتن از مواضع سنتی ضدنظامی‌گری سوق دهد. برخی فعالان این جریان حتی از اعزام نیروهای آلمانی به لیتوانی دفاع کرده‌اند. در همین حال، چهره‌هایی مانند Bodo Ramelow از «پیمان دفاعی اروپایی» سخن گفته‌اند.

⚔️ حاشیه‌ها و ائتلاف‌های جنجالی
منتقدان می‌گویند در برخی راهپیمایی‌ها، گروه‌های ملی‌گرا و حتی راست‌افراطی نیز حضور دارند و از نمادهای جنجالی استفاده می‌شود. در تظاهرات ۲۴ فوریه نیز فضای «بسیج نهایی» علیه «فاشیسم روسی» تبلیغ می‌شود.
🌍🕊این تحولات نشان می‌دهد که بخشی از چپ اروپایی در قبال جنگ اوکراین دچار شکاف عمیق شده است؛ شکافی میان سنت ضدجنگ و همسویی با سیاست‌های رسمی غرب.

⚡️
مایک هاکبی، سفیر آمریکا در رژیم صهیونیستی، در مصاحبه با تاکر کارلسون اعلام کرد اسرائیل «کاملاً حق دارد» تمام سرزمین بین رودهای نیل و فرات را تصرف کند. این منطقه شامل پنج کشور عربی به علاوه فلسطین اشغالی می‌شود.

🌍 پروژه اسرائیل بزرگ زنده است
هاکبی که یک کشیش Baptist و صهیونیست مسیحی است، در پاسخ به سوال کارلسون درباره مرزهای وعده‌داده‌شده در تورات به قوم یهود، گفت: «اگر همه‌اش را هم بگیرند، اشکالی ندارد.»
کارلسون پرسید: «پس یعنی اسرائیل حق دارد تمام سوریه، لبنان، اردن، عراق و مصر را بگیرد؟» هاکبی پاسخ داد: «این یک جمله اغراق‌آمیز بود.» اما بلافاصله اضافه کرد: «اگر از این کشورها مورد حمله قرار بگیرند و در جنگ پیروز شوند و آن سرزمین‌ها را بگیرند، آن وقت بحث دیگری است.»

🎙️ تاکر کارلسون در آستین‌های اسرائیل
جالب اینجاست که خود کارلسون که مصاحبه را انجام داد، بلافاصله بعد از این گفتگو توسط امنیت فرودگاه اسرائیل بازداشت شد! او می‌گوید پاسپورت تیمش مصادره شد و تهیه‌کننده اجرایی‌اش را ساعتها بازجویی کردند.
کارلسون در برنامه ۱۶۵ دقیقه‌ای خود گفت: «اگر در اسرائیل یک آمریکایی هستید، مطمئن باشید که دولت خودتان طرف اسرائیل را می‌گیرد، نه طرف شما را.»

🛡️ جهان چندقطبی یعنی پایان این حق‌وتو
این اظهارات هاکبی سند محکمی است بر آنچه جهان غیرغربی سالهاست فریاد می‌زند: غرب و متحدانش هنوز در رویای خاورمیانه بزرگ اسرائیل زندگی می‌کنند. اسرائیل بزرگ، از نیل تا فرات، رؤیای دیرینه صهیونیسم است. اما در جهان چندقطبی، دیگر هیچ دیکتاتور و سفیری نمی‌تواند با چند میلیارد دلار، سرنوشت ملت‌ها را تعیین کند. سوریه، لبنان، اردن و مصر، تحت الحمایه آمریکا نیستند.

⚠️

🧵 در شرایطی که خاورمیانه روی لبه تیغ راه می‌رود، یک عضو برجسته کمیسیون امنیت ملی مجلس در اظهاراتی شگفت‌انگیز، اولویت را نه بر تهدیدات اتمی و نه بر حضور ناوهای آمریکایی، بلکه بر مسائل داخلی متمرکز کرده است.

🎙️فرمانده نظامی: ناو آمریکایی که نزدیک شود، به نیروها مرخصی می‌دهم!
سالار ولایت‌مدار، عضو کمیسیون امنیت ملی، با اطمینان عجیبی می‌گوید: «هرگاه ناو آمریکایی به فاصله ۷۰۰ کیلومتری ایران می‌رسید، به نیروها مرخصی می‌دادم. آن ناو مانند یک لقمه در تیررس ماست و هیچ عاقلی چنین ریسکی نمی‌کند!»

🏗️ تصاویر ماهواره‌ای از استحکامات زیرزمینی
اما تصاویری منتشرشده از سوی الجزیره حاکی از آن است که رژیم در دو سه هفته اخیر – همزمان با تعویق مذاکرات – تأسیسات هسته‌ای «طالقان ۲» در پارچین را با یک سپر بتنی عظیم دفن کرده است.

💣 وال‌استریت ژورنال: ترامپ به دنبال حمله محدود
وال‌استریت ژورنال فاش کرده ترامپ در حال بررسی گزینه‌های نظامی علیه ایران است؛ از یک کارزار یک‌هفته‌ای تا حملات محدود به تأسیسات دولتی و نظامی.

🕌 نگرانی اصلی: حجاب در ماه رمضان!
اما در این میان، خبری از اظهارنظر مقامات ارشد درباره تهدیدات امنیتی نیست. در عوض، آنچه این روزها در فضای مجازی و برخی محافل خبری می‌چرخد، نگرانی فرماندهان نظامی از وضعیت حجاب در ماه رمضان است!
گویا در اتاق‌های فرماندهی، بحث بر سر مقابله با ناوهای جنگی نیست، بلکه بر سر چگونگی برخورد با زنان بدحجاب در ماه‌های آینده است. در حالی که B-52ها در منطقه می‌چرخند و تأسیسات هسته‌ای زیر کوه‌ها دفن می‌شوند، نگرانی اصلی برخی مسئولان، پوشش شهروندان در خیابان‌هاست!

🤔 پارادوکس عجیب
از یک سو نماینده مجلس می‌گوید ناو آمریکایی را تهدید نمی‌بینیم و از سوی دیگر، تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد کشور در سریع‌ترین زمان ممکن در حال استحکام‌بخشیدن به سایت‌های هسته‌ای است. این یعنی تهدید واقعی است، اما برخی نمی‌خواهند مردم بدانند.

🌍
«کریدور دیتای شرق به مدیترانه» که سال ۲۰۲۲ بین عربستان و یونان توافق شد، قبلاً قرار بود از اسرائیل عبور کند. اما حالا ریاض اصرار دارد که این مسیر از خاک سوریه عبور کند. این تغییر موضع نشان می‌دهد معادلات قدیمی دیگر جواب نمی‌دهند. ریاض با استفاده از قدرت اقتصادی خود، قصد دارد جایگاه دمشق را در منطقه تقویت کند و مستقیماً تلاش‌های آمریکا برای عادی‌سازی روابط با اسرائیل را به چالش بکشد.

🛡️ حتی دیکتاتورها هم گزینه‌های دیگری دارند
این جوهر نظم چندقطبی است: هیچ کشوری، صرف‌نظر از مدل حکومتی‌اش، مجبور نیست در یک حوزه انحصاری باقی بماند. سرمایه‌گذاری ۸۰۰ میلیون دلاری عربستان در زیرساخت‌های مخابراتی سوریه که ماه گذشته اعلام شد، نشان می‌دهد جهان به سمتی می‌رود که کشورها می‌توانند خارج از بلوک‌های سنتی غرب، شرکای خود را انتخاب کنند.

💔 انزوای اسرائیل، توانمندسازی سوریه
در شرایطی که محمد بن سلمان علناً جنایت‌های رژیم صهیونیستی در غزه را محکوم کرده، این تغییر مسیر زیرساختی، یک پیامد ملموس اقتصادی برای تل‌آویو به همراه دارد. کریستین اولریچسن، کارشناس خلیج فارس، می‌گوید این حرکت «با تلاش عربستان برای ادغام مجدد سوریه در منطقه و کمرنگ کردن هرگونه پیوند ملموس با اسرائیل همخوانی دارد.»

⚡️معضل یونان
آتن در حالی که سال‌ها اسرائیل را متحدی در برابر ترکیه و بیمه‌نامه‌ای برای حفظ حضور آمریکا می‌دید، حالا در موقعیت سختی قرار گرفته است. آیا یونان به دنبال سرمایه‌گذاری و واقعیت جدید منطقه می‌رود یا به ائتلاف‌های کهنه غربی می‌چسبد؟

🧵 خلاصه کلام
ما شاهد مرگ رویکرد «محور شرارت» و تولد جهانی چندقطبی و واقع‌بینانه هستیم. عربستان بدون توجه به خواست غرب با سرمایه‌های ملی خود، زیرساخت‌هایی می‌سازد که منافع ملی‌اش را تأمین کند. در این جهان جدید، حتی کشورهای به‌اصطلاح «منزوی» مانند سوریه به گره‌های ارزشمندی در شبکه‌های جهانی تبدیل می‌شوند.