اعتصاب کارکنان BEST در بمبئی بر سر عدم پرداخت پاداش دیوالی، مشکلات جدی سیستم حمل‌ونقل عمومی را نمایان کرد. این اعتصاب که روز یکشنبه در انبار مغاثانه بوروالی آغاز شد، به دلیل اعتراض به تأخیر در پرداخت پاداش‌ها، باعث اختلالات زیادی در خدمات حمل‌ونقل عمومی شهر شد. پس از مذاکرات شدید، شهرداری بمبئی (BMC) وارد عمل شده و مبلغ 75 تا 80 کرور روپیه را برای پرداخت پاداش‌ها اختصاص داد، که هر یک از 26 هزار کارمند BEST اکنون پاداشی معادل 29 هزار روپیه دریافت خواهند کرد.

با این حال، اعتصاب منجر به اختلالات گسترده در حمل‌ونقل عمومی شد، به ویژه در حومه غربی بمبئی، و موجب تأخیر در خدمات به بیش از 33 میلیون مسافر روزانه شد. در کنار این بحران، کمبود شدید اتوبوس‌ها به مشکلی بزرگ‌تر تبدیل شده است. تعداد اتوبوس‌های موجود به کمتر از 3 هزار رسیده و تحویل اتوبوس‌های جدید با تأخیر مواجه است. همچنین، حکم دادگاه بمبئی که به نفع پیمانکار 250 اتوبوس مینی‌باس صادر شد، باعث کاهش بیشتر ناوگان و افزایش شکاف‌های خدماتی در شهر شد.

بحث‌ها در مورد آینده خدمات حمل‌ونقل عمومی بمبئی نیز شدت گرفته است. کارشناسان بر لزوم افزایش تعداد اتوبوس‌ها به 10 هزار دستگاه تأکید دارند، در حالی که تعداد اتوبوس‌های موجود به سختی به 3 هزار دستگاه می‌رسد. فعالان اجتماعی و گروه‌های مدنی خواهان مالکیت عمومی و سرمایه‌گذاری در ناوگان اتوبوس‌های BEST هستند تا اطمینان حاصل کنند که این سرویس برای تمامی شهروندان قابل اعتماد و مقرون‌به‌صرفه باقی بماند.

پای‌گاه اجتماعی هریس بخش بزرگی از لایه‌های میانی، دانشگاهیان، کارمندان بالا و میانی دولتی است. پای‌گاه اجتماعی هریس، کارمندان شهری، هواداران کورتاژ، هواداران محیط زیست، ضدراسیست، روشن‌اندیشان و کسانی که دیدگاه اخلاقی و اجتماعی پیش‌رو دارند، ولی چندان دشواری و نگرانی اقتصادی ندارند، بودند.

هیچ کسی به‌تر از برنی سندرز در این باره سخن نگفت. سندرز پس از شکست هریس گفت که پس از آن که حزب دموکرات طبقه کارگر را رها کرده‌است، هم اکنون دریافته است که طبقه کارگر هم آن را رها کرده ‌ست.

او افزود که مردم از شرایط کنونی ناخشنود هستند و رهبری دموکرات از این شرایط دفاع کرد، و همین کار مردم آمریکا را که خواهان دگرگونی هستند را خشم‌گین کرد. سندرز می‌پرسد آیا “سودهای کلان و مشاوران پُردرآمد که حزب دموکرات را کنترل می‌کنند، درد و بیگانگی سیاسی را که ده‌ها میلیون آمریکایی دچار شده‌اند، درک خواهند‌کرد؟ او گفت: “آیا ما می‌توانیم با الیگارشی نیرومندی که این همه توان اقتصادی و سیاسی دارد درگیر شویم؟ شاید نه”.

پای‌گاه اجتماعی ترامپ بخشی از طبقه کارگر سفید‌پوست، فراموش‌شدگان جامعه و همه‌ی آن‌هایی که با نخبگان و از مابهتران دشمنی دارند، است. ترامپ از پشتیبانی طبقه کارگر سفید، به ویژه آن‌هایی که در جاهای دورافتاده زندگی می‌کنند، برخوردار است. یاری از آن‌ها از جهانی شدن، صنعت‌زدایی و کاهش کارهای تولیدی زیان فراوان دیده‌اند. سیاست‌های ترامپ در باره‌ی “نخست آمریکا”، سخت‌گیری او در باره‌ی دادوستد با چین، و ناسازگاری او با برخی دادوستدهای آزاد جهانی در میان این گروه‌ها طنین‌انداز شده‌است.

به زبان دیگر، هنگامی که دموکرات‌ها به طبقه‌کارگر پشت کرده‌اند، از آن جایی که گام گذاشتن یک دیدگاه سوم در پهنه سیاست امریکا، اگر نگوییم ناشدنی، بل‌که بی‌گمان بی‌اندازه دشوار است، جمهوری‌خواهان دردهای این طبقه را به زبان آورده‌اند.

بیش از 50 کشور از سازمان ملل خواسته‌اند که تحریم تسلیحاتی علیه اسرائیل به دلیل حملات جاری در غزه اعمال کند. وزیر امور خارجه ترکیه در این باره گفته است که «فروش تسلیحات به اسرائیل به معنای مشارکت در نسل‌کشی آن است.»

وزارت امور خارجه ترکیه روز یکشنبه اعلام کرد که نامه‌ای مشترک از سوی 52 کشور و دو سازمان به سازمان ملل ارسال شده است که خواستار توقف ارسال تسلیحات به اسرائیل است. وزیر امور خارجه ترکیه، هاکان فیدان، در یک کنفرانس خبری در جیبوتی تاکید کرد که فروش سلاح به اسرائیل یعنی همکاری در جنایت نسل‌کشی.

وی همچنین اظهار داشت که این نامه در تاریخ 1 نوامبر به سازمان ملل تحویل داده شده و از تمامی کشورها خواسته شده است تا فروش تسلیحات به اسرائیل را متوقف کنند. فیدان افزود: «فروش سلاح به اسرائیل یعنی مشارکت در نسل‌کشی آن.»

نماینده دائم ترکیه در سازمان ملل، احمد یلدیز، نیز تصریح کرد که اقدامات اسرائیل منطقه را به آستانه جنگ تمام‌عیار رسانده است. رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه، ماه گذشته از سازمان ملل خواست تا تحریم تسلیحاتی علیه اسرائیل وضع کند و آن را «راه‌حلی مؤثر» برای پایان دادن به حملات در غزه دانست.

اردوغان گفت که اعمال تحریم جامع تسلیحاتی علیه اسرائیل برای فشار به این کشور جهت توقف جنگ‌ها در غزه و لبنان ضروری است. وی تاکید کرد که اسرائیل به زودی بهای این نسل‌کشی را خواهد پرداخت.

با این حال، گزارش‌هایی از تجارت ترکیه با اسرائیل از طریق کشورهای ثالث و اداره گمرک فلسطین حکایت دارند.

بار دیگر این کار را کردند! اعضای حزب کمونیست یونان (KKE) و اتحادیه جوانان کمونیست (KNE) در شهر تیرناووس در منطقه تسالی، شش کامیون حامل مهمات به اوکراین را مسدود کردند. طبق گزارش پورتال 902.gr، کمونیست‌ها با ایستادن محکم جلوی کامیون‌ها و نصب بنرها و پرچم‌ها، مسیر را مسدود کرده و کامیون‌ها را مجبور به توقف و عقب‌نشینی کردند.

گزارش‌ها حاکی از آن است که این کامیون‌ها ، طبق توافق دوجانبه‌ای که میان دولت یونان و رژیم زلنسکی امضا شده است مهمات را از یک پایگاه نظامی محلی به اوکراین منتقل می‌کردند.

معترضان در حین عقب‌نشینی کامیون‌ها شعارهایی نظیر «کشیندگان ناتو، به خانه بروید» بر روی آن‌ها نوشتند.

ولیس متاکساس، نماینده پارلمان اروپا از حزب KKE که در این اقدام شرکت داشت، تاکید کرد: «ما دولت ND را محکوم می‌کنیم که به نام گروه‌های تجاری داخلی، پایگاه‌های نظامی یونان را از مهمات خالی می‌کند و کشور را وارد یک جنگ ناعادلانه امپریالیستی می‌کند. این دولت مسئولیت بزرگی دارد چون مردم را در کشتار جمعی درگیر کرده است. مردم قدرت مداخله در تحولات را دارند و می‌توانند راهی برای خروج از جنگ‌های امپریالیستی پیدا کنند. ما ادامه خواهیم داد، ما آنها را در سراسر یونان تنها نمی‌گذاریم.»

واکنش سردمداران جمهوری اسلامی به پیروزی ترامپ معجونی از ترس و صبر است. بعضیها می ترسند که ترامپ مثل دفعه قبل تحریمها را شدیدتر کند و بعضیها  مثل مطهری در این فکر هستند که می توان با ترامپ کنار آمد.

علی مطهری در مطلبی با برشمردن مشکلهای ترامپ نوشت: طرح عادی‌سازی روابط برخی کشورهای اسلامی با اسرائیل بعید است که به راحتی پیش برود، زیرا این کشورها پذیرش این طرح را مشروط به تشکیل دو دولت مستقل کرده‌اند، چیزی که نتانیاهو زیر بار آن نمی‌رود. 

”پیروزی ترامپ عده‌ای را نگران کرده است ولی باید بدانیم که نه ترامپِ امروز ترامپ چهار سال پیش است و نه جهان امروز جهان چهار سال پیش. ترامپ قبلاً فشار حداکثری را روی ایران پیاده کرده و به شکست خود اذعان نموده و خلاصه ایران را آزموده است.

مهم این است که ترامپ برای حل مسئله فلسطین نیاز به کمک ایران دارد و ایران نیز خواهان رفع تحریمهاست و از قضا ترامپ هم ادعای رفع تحریم کرده است. اینجاست که ایران می‌تواند با تلاش در میدان و دیپلماسی به امتیازاتی دست یابد.”

در این میان طرفداران امپریالیسم و صهیونیسم در اپوزسیون با بی شرمی امید دارند که ترامپ به اسرائیل برای حمله به ایران چراغ سبز دهد تا آنها از این نمد کلاهی برای خود بسازند.

نهادهای مالی روی‌کرد هریس به مقررات و سیاست‌های اقتصادی بانکی را به‌تر از دیگر دموکرات‌ها می‌دانستند. هریس هوادار سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها، انرژی پاک و فن‌آوری بوده‌است که می‌توانست به سود نهادهای مالی باشد که پروژه‌ها و سرمایه‌گذاری های بزرگ را در این زمینه‌ها رهبری می‌کنند. پشتیبانی او از انرژی سبز می‌توانست برای سرمایه‌گذاری نهادهای مالی در بخش‌هایی مانند انرژی‌های تجدیدپذیر، و برنامه‌های زیرساختی پایدار سودمند باشد.

انحصارهای جنگ‌افزارسازی هم با سیاست هریس در باره‌ی افزایش هزینه‌های جنگی و افزایش آمادگی نظامی آمریکا هم‌سو بودند. هریس هنگام سناتوری خود نیز از پشتیبانان افزایش بودجه جنگی و آمادگی نظامی برای یک ارتش نیرومند بود که هم سوی دیدگاه و منافع انحصارهای جنگ‌افزاری است. این سیاست با منافع پیمان‌کاران جنگی که از هزینه‌های جنگی دولت سود می‌برند، نیز هم‌سو است. او عضو کمیته نیروهای مسلح سنا هم بود و از بودجه فن‌آوری های پیش‌رفته جنگی، پرسنل نظامی و برنامه‌های امنیت‌ملی پشتیبانی کرد. پیمان‌کاران نظامی، مانند پیمان‌کاران هوافضا، فن‌آوری جنگی و تولید جنگ‌افزارها از این بودجه بهره‌مند می‌شوند. هریس از سرمایه‌گذاری در نوسازی زرادخانه های هسته‌ای و سیستم‌های جنگی برای بالا بردن آمادگی جنگی امریکا پشتیبانی کرد.

سیاست برون‌مرزی هریس برای آمادگی جنگی در جاهای کلیدی مانند اروپا و آسیا با منافع انحصارهای جنگ‌افزارسازی هم‌سو است. سیاست او در باره‌ی متحدان ناتو و هند و اقیانوس آرام، به پیمان‌کاران جنگی این باور را داد که سیاست اتحادهای نظامی و افزایش هزینه‌های جنگی دنبال خواهندشد. این سیاست‌ها به سود شرکت‌های بخش جنگی، از تولیدکنندگان جنگ‌افزار گرفته تا شرکت‌های امنیت سایبری است. خاست‌گاه طبقاتی هریس و گروه انتخاباتی دموکرات‌ها از همین لایه‌های بورژوازی بوده و هست.

در اکتبر 2024، وزرای دفاع کره جنوبی، ژاپن، استرالیا و نیوزیلند به یک نشست ناتو پیوستند. این نخستین بار بود که وزرای دفاع این کشورها در چنین نشست‌هایی حضور داشتند، که نشان‌دهنده گسترش عملیات نظامی ناتو در منطقه است. این گسترش، که پس از فروپاشی اتحاد شوروی و پیمان ورشو در 35 سال پیش به موضوعی مهم تبدیل شده، از منظر سیاسی-روان‌شناختی به معنای گسترش برای گسترش است.

ناتو با افزودن کشورهای شریک به تعداد اعضای خود، طبق توافق‌نامه 1949 ناتو که به‌طور مشابه با منشور سازمان ملل است، در حال گسترش است. این در حالی است که مفهومی به نام “شریک” در توافق‌نامه ناتو وجود ندارد و برخی از اقدامات ناتو مانند استفاده از سلاح‌های هسته‌ای و مداخلات نظامی در کشورهای غیرعضو، قانونی نیست.

ناتو این گسترش را با توجه به تهدیدات از سوی روسیه و چین توجیه می‌کند، اما این استدلال‌ها فاقد تحلیل تجربی و معتبر است. چین به دلیل تفاوت‌های ارزشی و منافع، به عنوان تهدید معرفی می‌شود، در حالی که آمریکا و ناتو در حقیقت خود در حال ایجاد تنش با چین هستند.

هزینه‌های نظامی ناتو و به‌ویژه آمریکا به طرز حیرت‌آوری زیاد است، با بودجه‌ای معادل ۳.۴ درصد از تولید ناخالص داخلی آمریکا. این در حالی است که کشورهای دیگر مانند چین و روسیه هزینه‌های کمتری دارند، اما نگرانی‌های ناتو به‌نظر می‌رسد بیشتر از آنچه که واقعاً وجود دارد، ناشی از نیاز به دشمن‌سازی برای توجیه سیاست‌های خود باشد.

در نهایت، تحلیل‌های تاریخی نشان می‌دهند که امپراطوری‌ها با گسترش بیش از حد و هژمونی نظامی رو به افول می‌روند.

(Werner Rügemer) کارشناس سیاسی چپ آلمانی در باره‌ی خاست‌گاه طبقاتی این دو حزب می‌گوید که ترامپ نماینده سیاسی شرکت‌های بزرگ فن‌آوری در دست‌گاه فرمانروایی آمریکا است.

دولت پیشین ترامپ، خواهان پیاده کردن “مقررات ضدانحصار” بر ضد شرکت‌های بزرگ فن‌آوری نبود. دولت ترامپ در برابر هیولاهای فن‌آوری، مانند آمازون، گوگل، فیس‌بوک و اپل در هم‌سنجی با قانون‌گذاران اروپایی ملایم‌تر برخورد کرد.

اگر چه پشتیبانی صنعت فن‌آوری از دونالد ترامپ یک‌پارچه نبود، ولی شرکت‌های بزرگ فن‌آوری، به ویژه آن‌هایی که اقتصاد جهانی دارند، از کاهش مالیات، مقررات‌زدایی و مالیات پایین شرکت‌ها در دوران ترامپ سود بردند. برخی از رهبران فن‌آوری، مانند پیتر تیل و الون ماسک در هر دو انتخابات از ترامپ پشتیبانی کردند.

برخی دیگر از رهبران این فن‌آوری، درگیری ترامپ با چین را به سود خود می‌دانند. شرکت هایی مانند “اپل” و “کوالکام” که بازی‌گران اصلی در بازار فن‌آوری جهانی بودند، از “سخت‌گیری در برابر چین” ترامپ پشتیبانی کردند. قانون کاهش مالیات سال ۲۰۱۷ از ۳۵ درصد به ۲۱ درصد به شرکت‌های بزرگ فن‌آوری کمک کرد که تا سود برون از کشور را با نرخ مالیات پایین تر به کشور بازگردانند.

انحصارهای نفت و گاز هم بخشی از خاست‌گاه طبقاتی ترامپ هستند. از آن‌جایی که ترامپ چالش‌های آب و هوایی را نمی‌پذیرد و اجازه افزایش تولید نفت، گاز و بنزین را هم داده‌است و می‌خواهد برخی از مالیات‌ها را هم از روی تولید انرژی فسیلی بردارد، دوست‌های خوبی در این بخش پیدا کرده‌است. بخش بزرگی از بورژوازی صنعتی شکست خورده و خُرد شده زیر رقابت جهانی، مانند صنعت پولاد نیز از هواداران ترامپ هستند. خاست‌گاه طبقاتی ترامپ از همین لایه‌های گوناگون بورژوازی است. این لایه‌ها بخش بزرگی از هزینه انتخاباتی ترامپ را پرداختند و بدون تردید نقش برجسته‌ای در سیاست‌گزاری دولت ترامپ خواهندداشت.