دولت آفریقایی  نام های دوران استعماری  را از خیابان ها حذف می کند. نیجر می گوید این ها یادآور خشونت تاریخی استعمار فرانسه بوده اند.

دولت نیجر نام ژنرال شارل دوگل، رئیس جمهور فقید فرانسه را از یک خیابان بزرگ در پایتخت، نیامی، حذف کرده است. این خیابان به اسم ججیو باکاری، یک شخصیت کلیدی در مبارزه استقلال غرب آفریقا تغییر نام داده است.باکاری، سیاستمدار سوسیالیست، اولین نیجریهای بود که قدرت اجرایی محلی را تحت حکومت فرانسه در دست داشت. او در رفراندوم سال 1958 از شهروندان خواسته بود که به قانون اساسی نوشته شده توسط شارل دوگل که به حفظ روابط با فرانسه کمک می کرد، رای منفی دهند.

مقامات نظامی روز سه شنبه، نام فرانسوی چندین خیابان و بنای تاریخی را حذف کردند. از زمان به دست گرفتن کنترل نیامی در یک کودتا در سال گذشته، رهبری جدید به دنبال قطع روابط با قدرت استعماری سابق فرانسه بوده است. عبدالرمان آمادو، سخنگوی دولت نیجریه در مراسم تغییر نام گفت: “بیشتر راه ها، بلوارها و خیابان های ما… نام هایی دارند که به سادگی یادآور رنج ها و قلدری هایی هستند که مردم ما در طول مصیبت استعمار تحمل کرده اند”.

نیجر اولین کشور آفریقایی نیست که خیابان هایی را که قبلا به استعمار فرانسه رابط داشت را تغییر نام داده است. بورکینافاسو بلوار شارل دوگل به بلوار توماس سانکاراوی به افتخار نماد پان آفریقاییستی و رئیس جمهور سابق بورکینابه که در کودتای 1987 ترور شد ، تغییر داد. روز سه شنبه تصویر افسر استعمارگر و کاوشگر فرانسوی پارفائیت-لوئیس مونتیل که بر روی یک بنای سنگی در نیامی حکاکی شده بود، با تصویر سانکارا جایگزین شد.

روابط فرانسه با نیجر، بورکینافاسو و مالی از زمانی که مقامات جدید رهبران غیرنظامی خود را از طریق کودتاهای نظامی بین 2020 و 2023 حذف کردند، رو به وخامت گذاشته است.

منبع:Caitlin’s Newsletter

ما دائما با تبلیغاتی بمباران می شویم تا به ما بقبولاند که ما واقعیت را به درستی درک نمی کنیم. این تبلیغات به ما دروغ می گویند. ما کسانی هستیم که همه چیز را به درستی می بینیم.  

تاریخ مملو از نمونه هایی از جنایات وحشتناک (هولوکاست، نابودی سیستماتیک سایر جمعیتهای بومی در پروژه های استعماری) است که اکثریت جمعیت به آن با طغیان و فوریت مناسب در آن زمان پاسخ ندادند. اکثر افرادی که اکنون به عقب نگاه می کنند و آن شرارت ها را به درستی قضاوت می کنند، هنگام تکرار آن جنایات در مورد فلسطین خواب آلود هستند.

کسانی که در برابر قساوت های جمعی تاریخ ایستادند، همیشه در اقلیت بودند ، زیرا اگر مخالفت با آنها عقل متعارف بود، در وهله اول اتفاق نمی افتاد. ما نمی توانیم هنگام ارزیابی در مورد درستی موضع خود، به دیگران نگاه کنیم، زیرا تاریخ به ما می گوید که  اکثریت در مورد مهمترین مسائل در لحظه فعلی، بسیار اشتباه می کنند.

آنهایی که آشکارا از خشونت های اسرائیل حمایت می کنند، اشتباه می کنند. کسانی که سعی می کنند زیاد درباره آنچه در غزه و لبنان میگذرد فکر نکنند، اشتباه می کنند. کسانی که می گویند همه چیز بسیار غم انگیز و دلهره آور است، اما بسیار پیچیده است و اسرائیل حق دارد از خود دفاع کند، اشتباه می کنند. کسانی که می دانند یک نسل کشی اتفاق می افتد، اما از سر و صدای بیش از حد در مورد آن اجتناب می کنند، زیرا می خواهند مطمئن شوند که دموکرات ها در انتخابات پیروز می شوند، اشتباه می کنند. کسانی که می دانند این یک نسل کشی است، اما با سطح مناسب فوریت، اجبار و تمرکز به این واقعیت پاسخ نمی دهند، اشتباه می کنند.   

دو رقابت خلیج فارس را در مرکز ژئوپلیتیک منطقه قرار داد. رویارویی بین جمهوری اسلامی و عربستان سعودی است که بسیار فراتر از درگیری فرقه ای سنی و شیعه است، و بیشتر برای هژمونیک جهان اسلام و تقویت موقعیت ژئوپلیتیک دو کشور است. دوم، از سال ۲۰۱۱، رقابت منطقه ای بین بازیگران هوادار اخوان المسلمین و ضد آن در میان سنی ها بالا رفت. رویارویی بین کشورهای هوادار اخوان المسلمین مثل قطر و ترکیه علیه مصر،  امارات متحده عربی و عربستان سعودی که در مورد مصر دیدیم که به تحریم قطر از طرف عربستان و امارت ختم شد. جمهوری اسلامی به خاطر نزدیکی ایدولوژیک انجمن حجتیه و اخوان المسلمین در صف طرفداران اخوان المسلمین قرار گرفت.

علاوه بر این، حمایت کشورهای خلیج فارس از گروه های سیاسی رقیب در تونس به طور غیرمستقیم به قطبی شدن کشور کمک کرد. رقابت  های خلیج فارس همچنین مانعی برای حل مناقشاتی مانند لیبی است که قسمتی از آن زیر کنترل هواداران ترکیه است.

تجزیه لیبی تلاش برای آشوب و سرنگونی در سوریه، اتحاد ها را بین کشورها در خاورمیانه را بی ثبات تر از قبل کرد. واگرایی بین حماس و بقیه «محور مقاومت» در سال های اول درگیری سوریه، اختلاف مصر و عربستان در سال ۲۰۱۶، بحران شورای همکاری خلیج فارس در سال ۲۰۱۷، تنش های پراکنده بین مراکش و عربستان سعودی و فراز و نشیب های ناگهانی در روابط ترکیه با ایالات متحده و روسیه، همه نشان از این شکاف های عمیق است. علاوه بر این، کشورهایی که در یکی از درگیری های منطقه ای در یک اردوگاه قرار دارند، ممکن است در درگیری دیگری از گروه های رقیب حمایت کنند. مثل ترکیه و قطر طرفدار اخوان المسلمین در کنار  عربستان ضد اخوان المسلمین در سوریه قرار گرفته بودند.

درگیری ها و بی ثباتی در خاورمیانه با سطوح نسبتا بالای فقر، توزیع نابرابر ثروت، نهادهای سیاسی که اغلب در نتیجه جنگ یا حکومت استبدادی طولانی مدت و فساد ضعیف شدند، بعلاوه ناهمگونی مذهبی و قومی زمینه هایی به وجود می آورد که امپریالیسم و دیکتاتوری های خلیج فارس از آن سوءاستفاده می کنند.

امپریالیسم به شکاف های ژئوپلیتیک خاورمیانه برای بی ثبات کردن این منطقه دامن می زند. غرب اعراب را در برابر غیرعربها، سنی ها را در برابر شیعه، غربگرایان را در برابر ضد غرب، کشورهای نفت خیز را در برابر کشورهای فقیر، و طرفداران وضع موجود را در برابر قدرت های تجدیدنظرطلب قرار میدهد.

حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ و  خیزش های عربی در سال ۲۰۱۱  رویدادهایی هستند که عمیق ترین و گسترده ترین تأثیرات را بر دگرگونی نظم منطقه ای داشته اند.  

در  سوریه، عراق و سینا در مصر جنگ داخلی تمامیت ارضی را به چالش کشید. در جاهای دیگر مانند لیبی و یمن، بسیاری از جناح ها و مراکز قدرت در تلاش های خود برای استفاده از روند بازسازی نهادهای دولتی به عنوان ابزاری برای تضمین کنترل قدرت و اقتدار به ضرر رقبای خود موفق شدند.

افول نسبی مصر و خنثی شدن سوریه و عراق مرکز ثقل منطقه را به سمت خلیج فارس سوق داده است. به گفته مارک لینچ از “حمایت برای صلح بین المللی”، رویدادهایی که پس از قیام های عربی در سال ۲۰۱۱  رخ داد، فروپاشی نظم کهن را تأیید کرد و شرایط را برای توازن قدرت جدیدی فراهم کرد.

حضور حداقل پنج کشور به عنوان قدرت های منطقه ای – عربستان سعودی، مصر، اسرائیل، ایران و ترکیه – به رقابت ها تا حد جنگ میدان داده است. منابع نفتی جاه طلبی کشورهای کوچکتر خلیج فارس، مثل قطر و امارات متحده عربی، را تقویت کرده است.

نباید هیچ شکی برای افراد مترقی جهان به خصوص چپ برای مبارزه در راه سرنگونی نظم جهانی کنونی به سرکردگی امپریالیسم آمریکا وجود داشته باشد. نیروهای مترقی اگر از درک نقش فعلی این دو کشور در ایجاد یک جهان چند قطبی عاجز باشند در عمل در کنار غرب و در اردوگاه امپریالیسم ایستاده اند.

همینطور نیروهای چپ باید بین نقش جهانی جمهوری اسلامی و حاکمیت بورژوازی در سرکوب آزادی‌خواهانه و استثمار شدید طبقه کارگر و پایمال کردن حقوق ابتدایی صنفی آن تمایز قائل شوند.  حکومت جمهوری اسلامی یک حکومت وحشی سرمایه داری است که بر خلاف دولتهای سرمایه داری غربی نه تنها در آن مردم، خلقها، اقلیت های دینی، جنسی و جنسیتی و طبقه کارگر هیچ حقوقی ندارند بلکه سه قوه از هم جدا نیستند و فساد، رشوه خواری، پارتی بازی، رانت خواری اساس این حکومت را تشکیل داده است. نه تنها وظیفه هر کمونیست بلکه وظیفه هر نیرو و فرد مترقی است که در سرنگونی چنین نظام کثیفی سعی و تلاش کند.  

ولی همین جمهوری اسلامی در صحنه جهانی به دلایلی با هژمونی جهانی امریکا مخالف است. یکی از دلایل این نقش وجود نیروهای نظامی خیلی قوی در جمهوری اسلامی است که در تمام عرصه های جمهوری اسلامی نفوذ کرده اند و در عمل قوه مجریه، قوه قضاییه و قوه مقننه را در دست خود دارند. حیات این نظامیان به جو متشنج در منطقه وابسته است.  تشنج تا در مرز جنگ ولی همزمان اجتناب از جنگی که موجب نابودی شود. این دسته نظامیان خیلی سعی کردند که موجودیت خود را به امریکا بقبولانند ولی امریکا با توجه به سیاست تسلیم کامل تمام کشورها، نیروهای نظامی جمهوری اسلامی را در ردیف نیروهایی نمیداند که حاضر به تسلیم کامل باشند.