⚠️

در درازنای تاریخ جنبش کمونیستی دو گرایش خطرناک در زمینهٔ خواسته‌های بینابینی با هم درگیر بودند. نخست گرایش دست‌کم‌گرفتن خواسته‌های بینابینی. این گرایش بر این باور نادرست استوار است که وظیفهٔ سیاسی دموکراتیک برجسته‌تر از تمرکز بر نیازهای بی‌درنگ کارگران است.

🚫 کسانی هستند که با خواسته‌های روزمرهٔ کارگران چنان رفتار می‌کنند که گویی هیچ پیوندی با کمونیست‌ها ندارند. چنین نگرشی نه تنها نادرست، بلکه نشان‌دهندهٔ دوری خطرناک از پیکار روزمرهٔ طبقهٔ کارگر است.

📈 گرایش خطرناک دیگر، بیش‌ازاندازه ارج نهادن به خواسته‌های بینابینی و جدا کردن آن‌ها از آماج‌های سوسیالیستی است. کسانی که دچار این گرایش هستند، خود را با هدف‌های فوری و زودبازده هماهنگ می‌کنند و به جای سوسیالیسم، خواسته‌های میانی و اصلاح‌خواهانه را هدف اصلی خود می‌دانند.

⚠️ آن‌ها فراموش می‌کنند که همین کارهای رفرمیستی باید در راستای شرایط بهتر انقلابی به کار برده شود. این گرایش، نمونه‌ای آشکار از فرصت‌طلبی راست‌گرا و اصلاح‌خواهانه است. کمونیست‌ها باید از هر پیکار محلی و هر خواستهٔ بینابینی برای نشان دادن ناگزیری انقلاب به توده‌ها بهره جویی کنند.

🚀

🚀 تصاویر ماهواره‌ای منتشرشده توسط MizarVision نشان می‌دهد که سامانه موشکی میان‌برد Typhon ارتش آمریکا در پایگاه هوایی کانویا در استان کاگوشیمای ژاپن مستقر شده است. این استقرار در چارچوب برنامه‌های مشترک آمریکا و ژاپن برای برگزاری رزمایش‌های نظامی انجام شده است.

🎯 سامانه تایفون یک سکوی پرتاب زمینی است که توانایی شلیک موشک‌های کروز Tomahawk و موشک‌های چندمنظوره SM-6 را دارد. این سامانه امکان اجرای حملات دوربرد از روی زمین را فراهم می‌کند و برد عملیاتی نیروهای آمریکایی و ژاپنی را در منطقه به‌طور قابل توجهی افزایش می‌دهد.

🌏 استقرار این سامانه در جنوب ژاپن، توان نظامی آمریکا و ژاپن را در دریای چین شرقی و غرب اقیانوس آرام تقویت می‌کند؛ منطقه‌ای که در سال‌های اخیر به یکی از مهم‌ترین کانون‌های رقابت راهبردی میان قدرت‌های جهانی تبدیل شده است.

🕊️ گسترش سامانه‌های موشکی دوربرد در مناطق حساس جهان، تنها یک اقدام نظامی نیست؛ بلکه می‌تواند آغازگر رقابت تسلیحاتی جدیدی باشد که امنیت بین‌المللی را بیش از پیش شکننده می‌کند. هر استقرار تازه، احتمال واکنش متقابل، افزایش بودجه‌های نظامی و توسعه سامانه‌های تهاجمی توسط سایر قدرت‌ها را افزایش می‌دهد. در چنین شرایطی، فضای گفت‌وگو و دیپلماسی به تدریج جای خود را به بازدارندگی نظامی و نمایش قدرت می‌دهد. تجربه تاریخی نشان داده است که انباشت تسلیحات پیشرفته، خطر سوءبرداشت، محاسبات اشتباه و تشدید بحران‌های منطقه‌ای را افزایش می‌دهد. بسیاری از کارشناسان هشدار می‌دهند که ادامه این روند، نه‌تنها ثبات شرق آسیا، بلکه صلح و امنیت جهانی را نیز با چالش‌های جدی و بلندمدت روبه‌رو خواهد کرد.

⚠️ انتظار می‌رود این اقدام با واکنش چین و روسیه روبه‌رو شود. هر دو کشور بارها از گسترش سامانه‌های موشکی زمینی آمریکا در منطقه هند-آرام انتقاد کرده و آن را عاملی برای افزایش تنش‌های نظامی و برهم زدن موازنه امنیتی منطقه دانسته‌اند.

✍️

مارکس و انگلس از نقش و ارجِ خواست‌های بینابینی در پیکار کارگران آگاه بودند. در «بیانیهٔ حزب کمونیست» نوشتند که کمونیست‌ها برای دستیابی به آماج‌ها و منافع بی‌درنگ کارگران پیکار می‌کنند، اما در همان هنگام نمایندهٔ آیندهٔ جنبش در جنبش کنونی هستند.

📋 مارکس برنامه‌ای از خواست‌های بینابینی برای انجمن ژنو (۱۸۶۶) – نخستین بین‌المللی – طراحی کرد. این برنامه که «راه‌نمودهایی برای نمایندگان» نام داشت، دربردارندهٔ چند خواستهٔ بینابینی بود: هشت ساعت مرز قانونی روز کاری، ممنوعیت کار شبانه، برچیده شدن مالیات‌های غیرمستقیم، تشکیل انجمن‌های یاری دموکراتیک، و پژوهش آماری از شرایط کاری کارگران که به دست خود کارگران انجام می‌شد.

🇮🇹 در جنبش کمونیستی، پرسش خواسته‌های بینابینی در «تزهای لیون» از سوی گرامشی نوشته و در سومین کنگرهٔ حزب کمونیست ایتالیا (۱۹۲۶) پذیرفته شد. در آنجا آمده است که حزب باید هم‌زمان با شرکت خود در پیکار برای برپایی سوسیالیسم، برای خواسته‌هایی که به نیازهای بی‌درنگ طبقهٔ کارگر پاسخ می‌دهند، نیز نبرد کند.

🎯 حزب کمونیست ایتالیا در آن زمان از ناشدنی بودن بهبودی شرایط زندگی کارگران در روزگار امپریالیسم آگاه بود، ولی پشتیبانی از پیکارهای بینابینی و خواسته‌های بی‌درنگ را، تنها راه پیوند گسترده با توده‌ها می‌دانست.

💧

حمله به تأسیسات آب‌رسانی و زیرساخت‌های حیاتی غیرنظامیان، صرف‌نظر از اینکه از سوی چه کشوری انجام شود، پیامدهای مستقیمی برای مردم عادی دارد. بر اساس گزارش منتشرشده، حمله به یک تأسیسات آب‌شیرین‌کن در استان هرمزگان باعث قطع آب آشامیدنی حدود ۱۰ هزار نفر در ۲۰ روستا شد و مقام‌های محلی از بروز بحران آب خبر دادند.

🏗️ تخریب زیرساخت‌های حیاتی

در این گزارش همچنین ادعا شده است که ده‌ها دکل مخابراتی، چندین پل و بخش‌هایی از زیرساخت‌های ارتباطی در جریان حملات آسیب دیده‌اند. در نتیجه، خدمات تلفن ثابت، تلفن همراه و اینترنت در بخش‌هایی از استان هرمزگان با اختلال گسترده مواجه شده و رفت‌وآمد و دسترسی به خدمات ضروری دشوارتر شده است.

⚠️ تلفات غیرنظامیان

طبق این گزارش، حملات موجب کشته و زخمی شدن شماری از غیرنظامیان شده است. وزارت بهداشت ایران اعلام کرده که در میان قربانیان زنان و کودکان نیز حضور دارند. در صورت صحت این آمار، چنین حوادثی بار دیگر نشان می‌دهد که جنگ بیشترین هزینه را بر دوش مردم عادی می‌گذارد.

🌍 گسترش دامنه درگیری

گزارش می‌گوید جمهوری اسلامی در پاسخ، اهدافی را در اردن، کویت و بحرین هدف قرار داده است. همچنین مقام‌های کویتی از آسیب دیدن تأسیسات آب و برق و وقوع آتش‌سوزی در بخشی از این زیرساخت‌ها خبر داده‌اند. این موضوع نشان می‌دهد که زیرساخت‌های غیرنظامی در هر دو سوی درگیری در معرض خطر قرار گرفته‌اند.

🕊️ پیامدهای انسانی

آب آشامیدنی، برق، ارتباطات و سایر خدمات حیاتی، نیازهای اساسی هر جامعه هستند. آسیب به این زیرساخت‌ها می‌تواند زندگی هزاران غیرنظامی را مختل کند و بحران‌های انسانی را تشدید سازد. هرگونه حمله به تأسیسات غیرنظامی، در صورت وقوع، پیامدهایی فراتر از میدان نبرد دارد و مستقیماً امنیت و رفاه مردم عادی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

🌍

🌍 هند بار دیگر تأکید کرده است که سیاست خارجی این کشور بر پایه منافع ملی شکل می‌گیرد، نه خواسته‌های قدرت‌های خارجی. به گفته راجیو سیکری، وزیر خارجه پیشین هند، تلاش کشورهای غربی برای وادار کردن دهلی‌نو به کاهش همکاری با روسیه، از جمله در زمینه خرید نفت و سامانه پدافندی S-400، نتیجه‌ای نداشته است.

🤝 روسیه همچنان یکی از مهم‌ترین شرکای راهبردی هند در حوزه‌های دفاعی، انرژی، تجارت و دیپلماسی محسوب می‌شود. همکاری‌های نظامی دو کشور که دهه‌ها سابقه دارد، همچنان ادامه دارد و پروژه‌های مشترک و قراردادهای دفاعی بخش مهمی از این روابط را تشکیل می‌دهند.

🛢️ در حوزه انرژی نیز، هند از سال ۲۰۲۲ واردات نفت روسیه را به‌طور چشمگیری افزایش داده است. خرید نفت با قیمت پایین‌تر، امنیت انرژی هند را تقویت کرده و در مقابل، روسیه نیز بازار بزرگی برای صادرات خود حفظ کرده است.

🌐 دهلی‌نو و مسکو همچنین در چارچوب نهادهایی مانند بریکس، سازمان همکاری شانگهای و گروه ۲۰ همکاری نزدیکی دارند و از شکل‌گیری نظمی چندقطبی در نظام بین‌الملل حمایت می‌کنند.

⚖️ مقام‌های هندی بارها تأکید کرده‌اند که روابط این کشور با روسیه، آمریکا، اروپا و سایر شرکا بر اساس اصل «استقلال راهبردی» تنظیم می‌شود. به گفته سوبرامانیام جایشانکار، وزیر امور خارجه هند، تصمیم‌های دهلی‌نو در حوزه دفاع، انرژی و سیاست خارجی تنها بر مبنای منافع ملی اتخاذ می‌شود و تحت تأثیر فشار کشورهای دیگر قرار نخواهد گرفت.

🌉

آنچه در بارهٔ تجربهٔ جنبش کارگری نوشته شده است را باید همگانی کرد. خواسته‌های بینابینی از آسمان نمی‌آیند، بلکه بر پایهٔ سختی‌هایی که کارگران با آن روبه‌رو می‌شوند، باید شناسایی شوند. این آماج‌ها در هم‌سنجی با آماج پایانی جنبش کمونیستی، آماج‌هایی میان‌راهی هستند.

📢 خواسته‌های بینابینی در روند پیکار طبقاتی برجسته می‌شوند، زیرا نیازهای بی‌درنگ و برجستهٔ جمعیت‌های گسترده و استثمارشده را فریاد می‌زنند که از سوی طبقهٔ فرمانروا نادیده گرفته می‌شوند. این شعارها و خواسته‌ها، پیش‌نیازهای ناگزیر برای استراتژی و تاکتیکِ درست – با آماج همبستگی و بسیج طبقهٔ کارگر – هستند.

🏭 توانایی کشاندن لایه‌های میانی و خرده‌بورژوازی زیر پرچم طبقهٔ کارگر، بستگی به توانایی شناسایی و کاربرد درست برخی خواست‌های بینابینی در برنامهٔ کار دارد. از این رو، خواست‌های بینابینی، پایهٔ کار توده‌ای کمونیست‌ها را می‌سازند تا کارگران را گرد این خواسته‌ها همبسته و بسیج سازند.

📜 در سومین کنگرهٔ کمینترن (۱۹۲۱)، «پایان‌نامهٔ تاکتیک‌ها» با الهام از لنین نوشته شد. این پایان‌نامه می‌گوید که حزب‌های کمونیست تنها در پیکار می‌توانند پیشرفت کنند. حتا کوچک‌ترین حزب‌های کمونیست نباید به انجام کارهای تبلیغی و انگیزشی بسنده کنند. آن‌ها باید در همهٔ سازمان‌های توده‌ای طبقهٔ کارگر پیشرو باشند.

📌

به گفته سنتکام، جنگنده‌ها، پهپادها و ناوهای جنگی ده‌ها موضع نظامی ایران را هدف گرفته‌اند. هم‌زمان، کاخ سفید از ادامه گفتگوها با ایران خبر می‌دهد. این تناقض میان مذاکره و حمله، پرسش‌هایی درباره هدف واقعی درگیری ایجاد کرده است.

🕊️ بیشترین نگرانی، جان انسان‌هاست.

هر جنگی حتی با اهداف نظامی، غیرنظامیان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. گزارش‌هایی از آسیب به پل‌ها، ایستگاه راه‌آهن و فرودگاه منتشر شده است. نابودی زیرساخت‌ها دسترسی مردم به درمان، آب، برق و امنیت را مختل می‌کند. هیچ دستاورد سیاسی نمی‌تواند رنج انسان‌های بی‌گناه را توجیه کند.

مشخص نیست آمریکا از این حملات چه هدف سیاسی دارد. اگر حملات به زیرساخت‌های غیرنظامی گسترش یابد، اعتماد از پیش کم به آمریکا کاهش می‌یابد. بدون راهبرد روشن برای پایان جنگ، ادامه درگیری تنها خسارت‌های انسانی را افزایش می‌دهد.

🤝 به گفته کارشناسان، تصمیم برای توقف حملات در اختیار رئیس‌جمهور آمریکاست

اگر اراده سیاسی وجود داشته باشد، می‌توان به جنگ پایان داد. راه‌حل پایدار از مسیر دیپلماسی و کاهش تنش می‌گذرد.

📌 در نهایت، ادامه این جنگ به نفع گسترش ویرانی و مرگ انسان‌های بی‌گناه است.

ادامه این جنگ بیش از هر چیز موجب ویرانی و مرگ انسان‌های بی‌گناه می شود. ایالات متحده با برخورداری از برتری نظامی، مسئولیت سنگینی در قبال پیامدهای حملات خود دارد. بمباران شهرها، تخریب زیرساخت‌های حیاتی و به خطر انداختن جان غیرنظامیان، نه صلح به همراه می‌آورد و نه امنیت پایدار. اگر دولت آمریکا واقعاً خواهان پایان این بحران باشد، می‌تواند به جای ادامه عملیات نظامی، مسیر دیپلماسی و آتش‌بس را انتخاب کند. ولی منافع طبقه حاکم امریکا در حفظ شرایط نه جنگ و نه صلح است که با منافع بخشی از بورژوازی حاکم جمهوری اسلامی هم خوان است.

📌

🚀 بسیاری تصور می‌کنند دولت‌ها فقط خریدار سلاح هستند، اما گاهی خودِ دولت‌ها نیز از تولید جنگ‌افزار سود می‌برند. این سود نه از طریق شلیک موشک، بلکه از مسیر مالکیت شرکت‌ها و سرمایه‌گذاری در صنایع نظامی به دست می‌آید.

🏭 شرکت نروژی Nammo که ۵۰ درصد آن در مالکیت دولت نروژ است، طبق اسناد و اطلاعات منتشرشده توسط خود شرکت، قطعه‌ای برای موشک کروز دوربرد Tomahawk تولید می‌کند؛ قطعه‌ای که در عملکرد و هدایت این موشک نقش دارد. هرچند این بخش در کارخانه آمریکایی نامو ساخته می‌شود، اما مسئولیت مالکیت و منافع اقتصادی آن همچنان به کنسرن اصلی بازمی‌گردد.

💰 در همان زمان، صندوق ثروت ملی نروژ نیز از سهامداران شرکت RTX Corporation است؛ شرکتی که مالک Raytheon، تولیدکننده اصلی موشک تاماهاوک، محسوب می‌شود. به این ترتیب، دولت نروژ هم در زنجیره تأمین این موشک سهیم است و هم در سود شرکت سازنده نهایی آن.

📈 نتیجه روشن است: هرچه سفارش تولید این موشک بیشتر شود، درآمد شرکت‌ها افزایش می‌یابد و ارزش سرمایه‌گذاری دولت نیز می‌تواند رشد کند. این همان واقعیتی است که از آن با عنوان «اقتصاد جنگ» یاد می‌شود؛ جایی که جنگ فقط یک مسئله نظامی نیست، بلکه به یک مدل اقتصادی نیز تبدیل می‌شود.

🏅 در کنار این فعالیت‌ها، نامو حامی مالی باشگاه‌های ورزشی، تیم‌های ملی و برنامه‌های مرتبط با جوانان در نروژ است. این حمایت‌ها قانونی هستند، اما این پرسش را نیز مطرح می‌کنند که آیا ورزش، تصویری مثبت‌تر از یک شرکت فعال در صنعت تسلیحات نمی‌سازد؟

⚖️ پرسش اصلی این نیست که تولید این سلاح‌ها قانونی است یا نه؛ بلکه این است که آیا دولتی که هم سهامدار صنایع نظامی است و هم از رشد ارزش آن‌ها سود می‌برد، می‌تواند خود را صرفاً ناظر جنگ بداند؟