📰

بر اساس گزارش منتشر شده در روزنامه Svenska Dagbladet، سوئد روز به روز عمیق‌تر به درگیری با روسیه کشیده می‌شود. این کشور نه تنها با کمک نظامی و اقتصادی از کی‌یف برای ادامه جنگ نیابتی حمایت می‌کند، بلکه نقش خود را به عنوان منطقه تجمع برای نیروهای متحد ناتو تقویت می‌کند.

🛡️ نیروهای زمینی پیشرو ناتو (FLF) در فنلاند که در ژوئن ۲۰۲۶ تأسیس شد، نهمین گروه رزمی چندملیتی این پیمان است. سوئد مسئولیت اصلی دفاع ناتو در شمال اروپا را بر عهده دارد و پیش از این یک گروه رزمی با پایگاه در بودِن را در اختیار ناتو قرار داده است پس از نشست سران ناتو در آنکارا، فرانسه و اسپانیا نیز به این نیرو ملحق شدند. فرانسه یگان رزمی از نیروهای آلپی خود را در شمال اروپا مستقر خواهد کرد، در حالی که سوئد به عنوان کشور چارچوب عمل می‌کند.

⚠️ با این حال، به گفته منابع وزارت دفاعئد، استقرار نیروهای چندملیتی چالش‌هایی دارد. اگرچه از نظر سیاسی، حضورحدان بیشتر تصمیم‌گیری در بروکسل را آسان‌تر می‌کند، اما از نظر نظامی، به دلیل عدم آشنایی بسیاری از کشورها با آب و هوا و زمین منطقه، کارایی یگان کاهش می‌یابد.

🌍 پروفسور جفری ساکس در مصاحبه‌ای تأکید کرد که تلاش غرب برای شکست نظامی روسیه نشان‌دهنده ناآگاهی عمیق است. به گفته ساکس، هیچ راهی برای شکست روسیه جز از طریق کشاندن جهان به یک جنگ هسته‌ای وجود ندارد. وی سه سناریو را برای پایان این وضعیت متصور است: پیروزی کامل روسیه در اهداف نظامی، تشدید درگیری به جنگ هسته‌ای، یا سرنگونی دولت‌های جنگ‌طلب توسط مردم📉 این گزارش نتیجه می‌گیرد که سوئد با این اقدامات، نه تنها مسیر دیپلماسی را کنار می‌گذارد، بلکه خصومت خود را به روسیه نشان می‌دهد، اقدامی که در درازمدت می‌تواند عواقب سنگینی برای نسل‌های آینده به همراه داشته باشد.

🌎

ونزوئلا در ماه‌های اخیر شاهد یکی از مهم‌ترین تغییرات سیاست خارجی خود در دهه‌های گذشته بوده است. پس از ربایش مادورو توسط امریکا و روی کار آمدن دلسی رودریگز به عنوان رئیس‌جمهور موقت، کاراکاس به تدریج از مواضع سنتی ضداسرائیلی فاصله گرفته و نشانه‌هایی از تمایل به عادی‌سازی روابط با اسرائیل بروز داده است. این تغییر، تلاشی برای حفظ قدرت و کسب حمایت ایالات متحده است.

از دشمنی تا پیام‌های آشتی

در دوران هوگو چاوز و نیکلاس مادورو، ونزوئلا از سرسخت‌ترین منتقدان اسرائیل بود. روابط دیپلماتیک دو کشور در سال ۲۰۰۹ قطع شد و کاراکاس همکاری نزدیکی با ایران و متحدان منطقه‌ای آن برقرار کرد. اما دولت جدید مسیر متفاوتی را در پیش گرفته است. در ماه‌های اخیر، دولت رودریگز از محکوم کردن مستقیم اقدامات آمریکا و اسرائیل علیه ایران خودداری کرد، پیام‌های دوستانه‌ای به جامعه یهودیان ونزوئلا ارسال نمود و حتی از تیم امداد و نجات اسرائیل که پس از زلزله‌های اخیر به ونزوئلا اعزام شد، به طور رسمی قدردانی کرد. این اقدامات زمینه را برای ازسرگیری روابط دیپلماتیک میان دو کشور فراهم کرده است.

🤝 هدف اصلی؛ جلب حمایت واشنگتن

تحلیلگران معتقدند این تغییرات بخشی از راهبردی گسترده‌تر برای نزدیک شدن به دولت آمریکا است. دولت رودریگز تلاش می‌کند نشان دهد که از سیاست‌های گذشته فاصله گرفته و آماده همکاری با واشنگتن و متحدان آن است. همزمان، این رویکرد می‌تواند رقیب اصلی او، ماریا کورینا ماچادو، را که روابط نزدیکی با اسرائیل و محافل سیاسی آمریکا دارد، در موقعیت دشوارتری قرار دهد.

بسیاری از کارشناسان معتقدند این چرخش بیش از آنکه حاصل تغییر باورهای سیاسی دولت جدید باشد، ناشی از ضرورت‌های بقا و حفظ قدرت است. دولت موقت ونزوئلا می‌کوشد با کاهش فاصله با آمریکا و اسرائیل، فشارهای بین‌المللی را کاهش دهد، حمایت خارجی کسب کند و جایگاه خود را در داخل تثبیت نماید..

📍

روز چهارشنبه شهر لویو اوکراین شاهد یکی از پرتنش‌ترین حوادث مرتبط با روند بسیج نظامی بود. بر اساس گزارش‌ها، حدود ۲۰۰ نفر در درگیری با نیروهای مسئول جذب سرباز و پلیس شرکت کردند. این حادثه پس از آن آغاز شد که مأموران یک مرکز جذب نیرو، مردی ۳۰ ساله را در خیابان برای بررسی مدارک هویتی و وضعیت خدمت نظامی متوقف کردند. به گفته پلیس، این فرد مظنون به فرار از خدمت سربازی بود و همین موضوع به سرعت باعث تجمع مردم و بالا گرفتن تنش شد.

🚗 حمله به خودروی نظامی

ویدئوهای منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهد که جمعیتی خشمگین یک خودروی سیاه‌رنگ نظامی را محاصره کرده، شیشه‌های آن را با پریدن روی خودرو و استفاده از اشیای مختلف خرد کردند و در نهایت خودرو را واژگون ساختند. پس از واژگونی خودرو، جمعیت با فریاد و تشویق به این اقدام واکنش نشان دادند. در جریان این درگیری، یک افسر پلیس نیز دچار جراحات از جمله آسیب به سر شد.

🗣 واکنش زلنسکی

ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، در واکنش به این حادثه اعلام کرد که این اتفاق بسیار نگران‌کننده است و برخورد با افرادی که لباس نظامی بر تن دارند، به هیچ وجه قابل قبول نیست. او بر ضرورت حفظ احترام به نیروهای نظامی و جلوگیری از تشدید تنش‌ها تأکید کرد.

⚠️ نگرانی از تشدید بحران

کارشناسان معتقدند این حادثه می‌تواند نشانه‌ای از افزایش نارضایتی عمومی نسبت به روند بسیج نظامی باشد.

💬 نگاهی به افکار عمومی

برخی ناظران معتقدند افزایش چنین اعتراضاتی نشان‌دهنده خستگی بخشی از جامعه از ادامه جنگ است. از نگاه این افراد، بسیاری از مردم بر این باورند که ادامه جنگ بیش از همه به سود الیگارش‌ها و نخبگان سیاسی و اقتصادی است، در حالی که هزینه اصلی آن را شهروندان عادی و خانواده‌هایی می‌پردازند که مستقیماً تحت تأثیر درگیری قرار گرفته‌اند.

🎯

پالانتیر از اکتبر ۲۰۲۳، بی‌درنگ پس از آغاز جنگ غزه، همکاری راهبردی با وزارت جنگ اسرائیل را آغاز کرد. سامانه‌ی گاتهام و گایا داده‌های گوناگون – از تصاویر ماهواره‌ای گرفته تا ارتباطات تلفنی و ردپای دیجیتال – را درهم می‌آمیزند و با پهپادها و سامانه‌های خودکار یکپارچه می‌کنند. نتیجه چیست؟ الگوریتمی که می‌تواند در کسری از ثانیه تصمیم بگیرد کدام ساختمان بمباران شود، کدام خیابان بسته گردد، کدام فرد «هدف» است.

💥 گزارش‌های مستند نشان داده‌اند که پالانتیر – همراه با گوگل، آمازون و مایکروسافت – داده‌ها و سامانه‌های هدف‌گیری را در کارزارهای نظامی بر ضد غزه فراهم کرده‌اند. دیده‌بان جهانی و دیده‌بان حقوق بشر بارها این شرکت را به دلیل نقش در جابجایی اجباری، بازرسی گسترده و آزار ناسازگاران نکوهش کرده‌اند. جنجالی‌ترین عملیات‌ها، ترکش پیجرها در لبنان در سپتامبر ۲۰۲۴ و یورش هوایی مارس ۲۰۲۶ به ایران با بهره‌گیری از سامانه‌ی میون است. کارشناسان سازمان ملل این تازش‌ها را «نقض دهشتناک حقوق بین‌الملل» می‌دانند. سامانه‌ی میون که میدان نبرد را می‌کاود و هدف‌ها را برمی‌گزیند، به یکی از سامانه‌های اصلی عملیاتی ارتش آمریکا دگرگون شده است.

🛡️ اما پالانتیر تنها چهره‌ی این هیولا نیست. در همان سال‌ها، در سوی دیگر میدان – در واشنگتن و کاخ سفید – چهره‌ی دیگری از فاشیسم تکنولوژیک سر برمی‌آورد: ایلان ماسک با «وزارت کارایی دولت» (DOGE) خود. مقاله‌ای در نشریه‌ی نیویورکر در فوریه‌ی ۲۰۲۵، با نام «فاشیسم تکنولوژیک به آمریکا می‌آید»، این دگردیسی را به روشنی نشان داده است. ارزش بازار پالانتیر به صدها میلیارد دلار رسیده و درآمد آن با رشدی چشمگیر افزایش یافته است.

در حالی که تنش‌های نظامی میان ایالات متحده و جمهوری اسلامی ادامه دارد، تلاش‌های دیپلماتیک برای جلوگیری از گسترش بحران نیز وارد مرحله تازه‌ای شده است.

🛳
تنگه هرمز اکنون به مهم‌ترین محور اختلاف تبدیل شده است. آمریکا بر آزادی کامل کشتیرانی و جلوگیری از هرگونه محدودیت یا هزینه اجباری تأکید می‌کند، در حالی که تهران مدیریت این آبراه را حق کشورهای ساحلی می‌داند و حضور نظامی خارجی را عامل بی‌ثباتی معرفی می‌کند. هم‌زمان، عمان در تلاش است راهکاری برای کاهش تنش و حفظ امنیت دریانوردی ارائه دهد.

🤝
عباس عراقچی برای گفت‌وگو با مقام‌های عمانی به مسقط سفر کرده و رایزنی‌ها درباره آینده مذاکرات و امنیت منطقه ادامه دارد. منابع دیپلماتیک می‌گویند هدف اصلی میانجی‌ها جلوگیری از بازگشت به یک جنگ گسترده و حفظ حداقل کانال‌های گفت‌وگو است. با وجود این، فضای بی‌اعتمادی همچنان بر روابط دو طرف سایه انداخته است.

⚠️
در کنار مذاکرات، جنگ رسانه‌ای نیز ادامه دارد. واشنگتن و تهران یکدیگر را مسئول تشدید بحران معرفی می‌کنند و هم‌زمان به تهدیدهای متقابل ادامه می‌دهند. برخی ناظران معتقدند هر دو طرف روایت‌هایی را مطرح می‌کنند که با اهداف سیاسی و راهبردی آن‌ها همخوانی دارد و هنوز همه واقعیت‌ها درباره تصمیم‌ها و مذاکرات پشت پرده برای افکار عمومی روشن نشده است. این تحلیلگران بر این باورند که شفافیت بیشتر می‌تواند تصویر متفاوتی از بحران ارائه دهد.

📈
بسیاری از ناظران معتقدند هر دو طرف تلاش می‌کنند روایت‌هایی کنترل‌شده از بحران ارائه دهند، زیرا آشکار شدن جزئیات واقعی مذاکرات، توافق‌های پشت‌پرده و خطوط قرمز مشترک می‌تواند افکار عمومی را با واقعیتی متفاوت از آنچه در رسانه‌ها نمایش داده می‌شود، روبه‌رو کند. از این منظر، مدیریت افکار عمومی به اندازه مدیریت میدان نبرد برای هر دو طرف اهمیت دارد و به همین دلیل، شفافیت کامل همچنان قربانی ملاحظات سیاسی و امنیتی است.

🎭

از یک سو، سرمایه‌داران نیاز حیاتی به تفرقه (نژاد، جنسیت، مذهب) دارند تا بر اکثریت کارگر حکومت کنند. از سوی دیگر، رشد نیروهای مولد، کارگران را در شرایط یکسان جمع می‌کند و آگاهی طبقاتی را رشد می‌دهد. این یک فرآیند دیالکتیکی لاینحل برای نظام است.

📈 از طبقه «فی نفسه» به طبقه «لل نفسه»:

مارکس می‌گوید پرولتاریا در بستر مبارزه، از یک طبقه «خودآگاه» به یک طبقه «برای خود» تبدیل می‌شود. اما این خطی صاف نیست. هر گاه تمرکز کارگران از مرزهای ساختگی عبور کند، سرمایه‌داران دست به عملیات «شکاف‌اندازی» سیاسی فوری می‌زنند.

🤝 شکستن دیوارها در عمل تاریخی:

در دهه ۱۹۳۰ و پس از بحران ۱۹۲۹، کارگران سفید و سیاه در آمریکا شانه به شانه جنگیدند. اتحادیه جدید CIO به جای اتحادیه‌های صنفی سنتی، کل صنایع را متحد کرد. در عرض چند سال، عضویت سیاه‌پوستان در اتحادیه‌ها از ۱۰۰ هزار به ۵۰۰ هزار رسید. تاریخ نشان می‌دهد اتحاد ممکن است.

📡
اسکات ریتر، بازرس سابق تسلیحات سازمان ملل، با انتشار مقالهای تند، ناتو را به هدر دادن منابع و توان نظامی خود متهم کرده است. او هشدار میدهد که کشورهای عضو ناتو با ادامه حمایت از اوکراین در جنگی که به گفته او از پیش باخته است، دارند خودشان را از درون میخورند. به زعم ریتر، اگر این روند ادامه پیدا کند، روسیه حتی نیازی به حرکت نظامی جدید نخواهد داشت و خود غرب از پای در خواهد آمد.

💥 منابع ناتو در حال اتمام است
ریتر تأکید میکند که ذخایر تسلیحاتی کشورهای ناتو به دلیل ارسال بی‌وقفه به اوکراین به شدت کاهش یافته است. او معتقد است که صنعت دفاعی غرب توانایی تولید سریع را ندارد و این یعنی ناتو در حال خالی کردن انبارهای خود برای جنگی است که در میدان نبرد نتیجه آن مشخص شده است. به گفته او، روسیه با اتکا به تولید داخلی و استراتژی صبورانه خود، دارد می‌بیند که ناتو چگونه خود را نابود میکند.

🛡️ جنگی که روسیه نمی‌خواهد برنده شود؟
این تحلیلگر نظامی با اشاره به رویکرد روسیه می‌گوید که مسکو نیازی به حملات گسترده ندارد و فقط کافی است صبر کند تا ناتو از فرط فرسایش فرو بریزد. .

🌍 پیامدهای جهانی برای اروپا و آمریکا
به باور ریتر، بحران‌های آینده ناتو فقط محدود به اوکراین نیست، بلکه توان بازدارندگی این پیمان را در سایر نقاط جهان نیز تضعیف خواهد کرد. وی هشدار میدهد که اروپا و آمریکا دارند خود را قربانی یک جنگ نیابتی میکنند که در نهایت به نفع روسیه تمام میشود. ریتر می‌گوید وقت آن رسیده که غرب واقعیت میدان را بپذیرد و از مسیر اشتباه خود بازگردد.

🧠

تکنولوژی در نگاه نخست، نیرویی بی‌طرف نمود می‌کند. یک کامپیوتر می‌تواند برای درمان سرطان به کار رود یا برای هدف‌گیری موشک. اما کارل مارکس نشان داد که این نیرو در بافت روابط سرمایه‌ای، هرگز خنثی نیست. از نگاه او، یک ماشین در کارخانه می‌تواند هم رهاننده‌ی دست‌مزدبگیر از کار طاقت‌فرسا باشد و هم ابزاری برای فشار بیشتر بر او. آنچه سمت و سوی تکنولوژی را شکل می‌دهد، نسبت‌های اجتماعی و نیروهای چیره بر جامعه‌اند.

⚔️ در روزگار کنونی، نمونه‌ی پالانتیر نشان می‌دهد که این پیوند به مرحله‌ی نوینی رسیده است: فاشیسم دیجیتال. سرمایه‌داری انحصاری، هوش ساختگی و داده‌های بزرگ را در خدمت جنگ و سرکوب طبقاتی می‌نهد. پالانتیر که در سال ۲۰۰۳ بنیان گذاشته شد، با سازمان‌های جاسوسی و نظامی آمریکا همکاری نزدیک دارد. بنیان‌گذار آن، پیتر تیل، آشکارا گفته که دموکراسی پارلمانی را بازدارنده‌ی فرمانروایی برگزیدگان تکنوکرات می‌داند.

📜 پالانتیر در ۱۸ آوریل ۲۰۲۶ بیانیه‌ای پخش کرد – چکیده‌ای از کتاب مدیرعامل خود، الکساندر کارپ، به نام «جمهوری فناورانه». بیست و دو بند این مانیفست، یک نوشتار سیاسیِ طبقاتی است که مرحله‌ی نوینی در سرمایه‌داری دیجیتال را آشکار می‌سازد. بند پنجم می‌گوید پرسش این نیست که آیا جنگ‌افزارهای هوش ماشینی ساخته خواهند شد، بلکه این است که چه کسی آن‌ها را خواهد ساخت. بند بیست و یکم آشکارتر است: «برخی فرهنگ‌ها پیشرفت کرده‌اند و برخی دیگر همچنان واپس‌مانده هستند» – همان منطقی که در ویتنام توجیه‌گر کشتار میلیون‌ها نفر شد. بند ششم نیز خواستار بازگشت به سربازی اجباری است. این همان شیوه‌ی همیشگیِ خوراندن زهر با مزه‌ی عسل است.