📜

پس از بازسازی، حقوق تازه سیاه‌پوستان یکی پس از دیگری پس گرفته شد. قوانین جیم کرو از دهه ۱۸۷۰ یک رژیم ترور تمام‌عیار علیه سیاه‌پوستان برپا کرد. کلو کلاکس کلان با خشونت وحشیانه جداسازی نژادی را تحمیل کرد. در ۳۳ سال، حدود ۳۵۰۰ سیاه‌پوست در خشونت‌های نژادی کشته شدند.

🧱 دیوار آتش در میان طبقه کارگر:

با ورود وودرو ویلسون به کاخ سفید در ۱۹۱۲، جداسازی نژادی به کل دستگاه فدرال تسری یافت. رنگ پوست جایگزین طبقه شد. یک دیوار ضد انقلابی برپا شد که هویت را از مناسبات تولیدی مهم‌تر جلوه می‌داد. این دیوار هنوز هم پابرجاست، فقط شکل عوض کرده است.

🗣️ سخن مارکس در سرمایه:

مارکس در جلد اول سرمایه نوشت: «کار نمی‌تواند خود را در پوست سفید آزاد کند، مادام که در پوست سیاه نشان داغ دارد.» این یعنی رهایی طبقه کارگر، جدایی‌ناپذیر از مبارزه با نژادپرستی است. شما نمی‌توانید یک کارگر سفید را بدون آزادی کارگر سیاه آزاد کنید.

📌

🤝 اهمیت همکاری روسیه و چین

روابط راهبردی روسیه و چین بر پایه منافع واقعی و مکمل یکدیگر بنا شده است. چین با اقتصاد بزرگ و رو به رشد خود، مسیر عبور روسیه از تحریم‌های شدید اقتصادی آمریکا را هموار می‌کند. در مقابل، روسیه با داشتن یک زرادخانه هسته‌ای برابر با آمریکا، بازدارندگی امنیتی قدرتمندی برای این همکاری فراهم می‌آورد. این اتحاد، علاوه بر تأمین امنیت و پیشرفت دو کشور، از جنبش‌های استقلال‌طلب در جنوب جهانی نیز حمایت کرده و به عنوان مهم‌ترین مانع در برابر هژمونی و سیاست‌های یک‌جانبه‌گرایانه آمریکا عمل می‌کند.

🤷‍♂️ آیا گسست این روابط ممکن است؟

بسیاری معتقدند این پیوند هرگز شکسته نمی‌شود، زیرا کاملاً در راستای منافع ملی هر دو طرف است. این تحلیل در مورد چین کاملاً درست است: وقتی آمریکا پیشنهاد داد که در صورت قطع روابط اقتصادی با روسیه، تحریم‌ها و تعرفه‌های تجاری علیه چین را کاهش خواهد داد، پکن این پیشنهاد را به صراحت رد کرد. چین به خوبی می‌دانست که این وعده فریبنده است؛ زیرا پس از تضعیف و شکست روسیه، نوبت به خود چین خواهد رسید و در انزوا کامل با چالش‌های بزرگ روبرو می‌شود.

🏛️ نقش نیروهای کمپرادور در روسیه

اما آمریکا بر یک نقطه ضعف تمرکز دارد: در روسیه، علاوه بر نیروهای میهن‌پرست که به منافع ملی وفادارند، لایه‌ای از الیگارشی و نیروهای کمپرادور نیز وجود دارد. این گروه‌ها در دهه ۱۹۹۰ در دوران حکومت یلتسین قدرت را در دست گرفتند، اقتصاد کشور را به فروپاشی کشاندند، ثروت‌های ملی را به یغما بردند و سیاست‌های کاملاً تابع آمریکا را دنبال کردند – رویدادی که پوتین آن را «بزرگ‌ترین فاجعه ژئوپلیتیک قرن بیستم» توصیف کرده است.

در چین، لایه‌ای از بورژوازی طرفدار غرب خواهان جدایی از روسیه و پیوستن به اردوگاه آمریکاست.

🔗

همان‌گونه که در مانیفست حزب کمونیست آمده است: «پرولتاریا جز زنجیرهای خود چیزی برای از دست دادن ندارد و جهانی برای به دست آوردن دارد.» در ایرانِ امروز، این سخن بیش از هر جای دیگر رنگ واقعیت دارد. کارگری که در گرمای اهواز با ۵۰ درجه زیر آفتاب کار می‌کند و پس از یک ماه، حقوقش را با چند صدمیلیون تومان کمتر از هزینهٔ زندگی دریافت می‌کند، اگر بخواهد به وعدهٔ اصلاح‌خواهان گوش کند که می‌گویند «صبر کنید، رأی بدهید، نماینده بفرستید، از درون دولت را اصلاح کنید»، یا به سخن سوسیال دموکرات‌هایی که می‌گویند «اسکاندیناوی را الگو کنید»، چیزی جز سراب به دست نخواهد آورد.

🏜️ سرابی که تشنه را به گمان آب می‌فریبد و در بیابان رهایش می‌کند. پرولتاریای ایران، همانند پرولتاریای روسیه در ۱۹۱۷، باید خود را در یک حزب یگانهٔ طبقهٔ کارگر سازمان دهد، باید سرشت دولت سرمایه‌داری وابسته و دیکتاتوری دینی را درک کند، باید بداند که بورژوازی هرگز داوطلبانه قدرت را واگذار نمی‌کند.

🚩 تنها درهم شکستن دولت کهنه و ساختن شوراهای کارگری و مردمی است که می‌تواند زمینه‌ساز دگرگونی راستین باشد. دولت زادهٔ کشمکش طبقاتی است و پاسبان برتری یک طبقه. نمی‌توان با ابزار همین دولت، آن را دولتی به سود کارگران کرد. دولت کهنه باید در هم شکسته شود و دولتی نو – حکومت اکثریت رنجبران – ساخته شود. در ایرانِ امروز که دیکتاتوری و سرمایه‌داری وابسته هرگونه نهاد صنفی و سیاسی مستقل را یا سرکوب کرده یا از کار انداخته است، واپسین امید به اصلاح پارلمانی، سرابی بیش نیست. راهی جز سازماندهی طبقهٔ کارگر پیرامون نظریهٔ انقلابی و درک ماهیت طبقاتی دولت وجود ندارد.

📌

🌍 الگوی تجاوز نظامی آمریکا

در سال‌های اخیر، حملات نظامی آمریکا به ایران و ونزوئلا، حمایت کامل از نسل‌کشی اسرائیل در غزه و تهاجم به لبنان، و محاصره اقتصادی شدید کوبا، همه در رسانه‌ها بازتاب یافته‌اند. اما بخش کمتر شنیده شده از همین الگو، مشارکت مستقیم و پنهان آمریکا در حملات نظامی در عمق خاک روسیه است. این یک تغییر کیفی بزرگ است: آمریکا برای نخستین بار آماده حمله به یک کشور مجهز به سلاح هسته‌ای شده و این نشان‌دهنده گسترش دامنه تجاوزهای آن است.

🔎 چرا نقش آمریکا پنهان می‌ماند؟

آمریکا تلاش می‌کند مسئولیت این حملات را به ناتو و کشورهای اروپایی واگذار کند، اما واقعیت چیز دیگری است. بدون سیستم‌های اطلاعاتی، ماهواره‌ای، هدایت موشک‌ها و کنترل فرماندهی ناتو – که همگی تحت نظارت کامل آمریکا هستند – اوکراین هرگز نمی‌تواند حملات دوربرد تا مسکو، اورال و مناطق شمال‌غربی روسیه را انجام دهد. پنهان‌کاری آمریکا یک هدف استراتژیک دارد: جلوگیری از تقویت احساسات ضدآمریکایی در روسیه.

🎯 هدف اصلی: گسست روابط روسیه و چین

همه این اقدامات تضعیف و در نهایت از بین بردن روابط دوستانه و راهبردی روسیه و چین. آمریکا به خوبی می‌داند که این همکاری، تنها مانع جدی در برابر دستیابی آن به هژمونی جهانی است. اگر این پیوند شکسته شود، هر دو کشور به تنهایی بسیار آسیب‌پذیرتر خواهند بود و آمریکا می‌تواند ابتدا روسیه و سپس چین را تحت فشار کامل قرار دهد.

⚠️ خطر جنگ عمومی در اروپا

این تشدید حملات، از سال ۲۰۲۴ به بعد، خطر یک جنگ بزرگ در اروپا را برای نخستین بار پس از سال ۱۹۴۵ به واقعیت نزدیک کرده است. آلمان تا سال ۲۰۲۹ برنامه آمادگی کامل نظامی را تنظیم کرده و بریتانیا نیز وضعیت را نزدیک به شرایط جنگی توصیف می‌کند. این بحران نه از تهدید روسیه، بلکه از برنامه‌های تجاوزگرایانه آمریکا و ناتو نشأت می‌گیرد.

🔥 مرحله جدیدی از جنگ بزرگ علیه کشورمان آغاز شده است. در این شرایط، اجرای برنامه ما برای نجات کشور نه

یک انتخاب، بلکه یک ضرورت انکارناپذیر است. باید با تمام قدرت برای حفظ حاکمیت و عزت ملی بایستیم.

🌍 امروز بیش از هر زمان دیگری به اتحاد و همبستگی نیاز داریم. همانطور که کوبا در برابر شکارچی وحشی آمریکا ایستاد و پیروز شد، ما نیز باید در برابر این جنگ تمامعیار مقاومت کنیم. درسهای تاریخ نشان میدهد که تنها با اتحاد و برنامه ریزی دقیق میتوان بر دشمنان غلبه کرد.

📉 اقتصاد کشور در وضعیت بحرانی قرار دارد. افزایش بی رویه قیمتها، نرخ بهره های سرسام آور و سیاستهای مالیاتی اشتباه، زندگی مردم را به شدت تحت فشار قرار داده است. در این شرایط جنگی، نمیتوان با آرامش نظاره گر فقر و نابودی کسب وکارهای کوچک بود.

💪 وقت آن رسیده که با دشمنان داخلی و خارجی مقابله کنیم. به جای اعتماد به وعده های پوچ غرب، باید به تواناییهای داخلی تکیه کنیم. همکاری با کشورهای دوست نظیر چین و اعضای بریکس و شانگهای میتواند راهگشای مشکلات باشد.

📢 ده گام مشخص برای یک زندگی شایسته و پیروزی در جنگ وجود دارد. باید منابع مالی عظیم را از چنگال انحصارطلبان خارج کرده و صرف توسعه و رفاه مردم کنیم.

🎯 مدیریت جنگی و تسلیح ارتش: توقف حملات به زیرساخت‌ها و دادن آزادی عمل به ارتش برای پاسخ متقابل.

💰 تغییر سیاست مالی: کاهش نرخ بهره بانکی و مالیات برای نجات کسب‌وکارهای کوچک و متوسط.

🏭 مقابله با اولیگارش‌ها: جلوگیری از گرانری

🛡️ اگر امروز تصمیمات قاطع نگیریم، فردا دیر خواهد بود. باید ارتش را برای پیروزی نهایی مجهز کنیم و در پشت جبهه نیز با عدالت و کارآمدی، پشتیبان مردم باشیم. این جنگ، جنگ بقای یک تمدن است و ما باید پیروز شویم.

⚠️

🇮🇷 در ایران، چند دهه است که هر جنبش کارگری و مردمی با خشونت روبه‌رو می‌شود. از ۱۴۰۱ و جنبش «زن، زندگی، آزادی» گرفته تا اعتراض‌های کارگران نیشکر و فولاد و اعتصاب‌های معلمان و بازنشستگان، همه و همه نشان دادند که دولت ایران – چه اصلاح‌طلب بر کرسی بنشیند چه اصولگرا – در برابر خواست دگرگونی، تنها یک پاسخ دارد: خشونت. بازداشت‌گاه‌ها، دادگاه‌های نمایشی، اعدام‌ها، بیرون کردن دسته‌جمعی کارگران، ممنوعیت اعتصاب.

⚠️ بورژوازی ایران به خوبی می‌داند که اگر روزی کارگران و رنجبران در خیابان‌ها و کارخانه‌ها چنان سازمان یابند که دستگاه سرکوب را به چالش بکشند، دیگر هیچ اصلاح از بالا نمی‌تواند آتش زیر خاکستر را خاموش کند. از همین روست که هر جنبش، هر اعتراض، هر اعتصاب، پیش از آن که به سخن برسد، با باتوم و گلوله و بازداشت روبه‌رو می‌شود. از سرکوب اعتراض‌های کارگران هفت‌تپه و نیشکر و فولاد تا کشتار خیزشگران مهر ماه ۱۴۰۴، در آبان ۱۳۹۸ و دی ۱۳۹۶ و خرداد ۱۳۸۸، همیشه دولت نشان داده است که انحصار خشونت را هرگز به رقیب نمی‌سپارد.

📉 اگر راه پارلمانی و آشتی‌جویانه شدنی بود، در ایران خود به خود شده بود. ده‌ها سال انتخابات (با همهٔ تقلب) برگزار شده و هیچ‌گاه دولت از چنگ سرمایه و دیکتاتوری درنیامده است. در جمهوری اسلامی، فیلتر شورای نگهبان، صداوسیما و نهادهای امنیتی هرگونه دگرگونی پایدار از درون صندوق رأی را نابود کرده‌اند. این خود بهترین گواه است که دولت سرمایه‌داری و دیکتاتوری را نمی‌توان با رأی و خواهش و آشتی از میان برد. تنها راه، سازماندهی انقلابی طبقهٔ کارگر، آگاهی به ماهیت طبقاتی دولت و آمادگی برای درهم شکستن آن است.

⚡

آن کس که گمان می‌کند می‌توان با دولت کهنه – دولتی که در چنگ سرمایه و خودکامگی است – و با ابزار همان طبقهٔ چیره، به سوسیالیسم رسید، سخت دچار لغزش است. دولت سرمایه‌داری به خودی خود به نفع کارگران عمل نخواهد کرد؛ مگر آنکه از میان برود و از نو ساخته شود. پس نمی‌توان با رأی دادن یا اصلاح‌کردن، نظام را به سوی سوسیالیسم برد. باید دولت کهنه را کنار گذاشت و دولت نوینی بنیان نهاد.

📖 انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ برای نخستین بار در جهان نشان داد که این کار شدنی است. آن انقلاب یک رویداد تک‌افتاده نبود، بلکه نتیجهٔ دهه‌ها سازماندهی شوراهای کارگری و دهقانی بود. نبرد برای بهبودهای روزمره، همزمان با پیکار برای براندازی نظام کهنه و جایگزین کردن آن با دولت پرولتاریا پیش می‌رفت. انقلاب اکتبر سه درس بزرگ به ما داد: نخست، بورژوازی تا واپسین نفس از حکومت طبقاتی خود پاسداری می‌کند و با خشونت پاسخ می‌دهد. دوم، طبقهٔ ستمدیده‌ای که نخواهد به نبرد بپردازد، همچنان برده خواهد ماند. سوم، انقلاب یک رویداد یک‌شبه نیست. انقلاب درازمدت است و فراز و نشیب دارد.

🎯 پرولتاریا و دیگر رنجبران خواهان دگرگونی آرام و بی‌خشونتند. از اعتصاب و اشغال کارخانه تا نافرمانی مدنی، کارگران بارها کوشیده‌اند بدون خون‌ریزی نظم کهنه را به چالش بکشند. ولی این بورژوازی است که هر بار با هزار نیرنگ از انجام روند بی‌تنش خودداری می‌کند. هر بار که پای سود سرمایه در میان است، دولت به پلیس و ارتش فرمان می‌دهد تا هر جنبشی را در نطفه خفه کند.

📰

بر اساس گزارش‌های جدید از نشست سران ناتو در آنکارا، مارک روته، دبیرکل ناتو، بر «توسعه دکترین بازدارندگی پیشرفته» تأکید کرد که شامل استقرار تسلیحات هسته‌ای تاکتیکی در پایگاه‌های جدید در ترکیه و رومانی می‌شود. این طرح به‌طور مستقیم مرزهای روسیه را هدف قرار داده و به‌دنبال ایجاد حلقه محاصره‌ای از دریای سیاه تا قطب شمال است. ناتو همچنین تصمیم به افزایش حضور نظامی در دریای مدیترانه و دریای سیاه گرفت که ترکیه را به خط مقدم تقابل با روسیه تبدیل می‌کند. به‌موازات آن، برنامه‌ای برای استقرار سامانه‌های موشکی دوربرد در مرزهای شرقی ترکیه تصویب شد که می‌تواند اهداف روسیه را تا عمق ۵۰۰ کیلومتری پوشش دهد. این اقدامات با مخالفت کمونیست‌ها و برخی احزاب چپ ترکیه روبرو شده که آن را «نقشه جنگی امپریالیستی» می‌نامند.

بیش از ۱۰۰ عضو حزب کمونیست ترکیه (TKP) در آستانه نشست ناتو در آنکارا بازداشت شدند. آنها علیه کشاندن ترکیه به جنگ اوکراین و نظامی‌گری ناتو تظاهرات کردند🚫 ناتو، دشمن مردم
کمال اوویان، دبیرکل TKP، گفت: «در سال ۱۹۵۲ امپریالیست‌ها ترکیه را به ناتو کشاندند؛ ما آن روز باختیم، اما امروز تسلیم نمی‌شویم.» معترضان شعارهایی مثل «ناتوی قاتل، از کشور بیرون برو» سر دادند.

⚔️ ترس از جنگ اوکراین
اوکویان هشدار داد: «ناتو در حال کشاندن ترکیه به جنگ اوکراین است. تیپ‌های جدید ناتو تشکیل می‌شود و اقتصادها نظامی می‌شوند. جنگ دم در است.»

🛑 سرکوب گسترده قبل از نشست
پلیس ترکیه بیش از ۳۰۰ نفر را بازداشت کرد، از جمله فعالان اتحادیه‌ها، اقلیت‌های جنسی، روزنامه‌نگاران و وکلا. اوکویان گفت: «دولت آنکارا را از ساکنانش پاکسازی کرد تا ناتو اذیت نشود.»

💪 تسلیم نمی‌شویم
او افزود: «آنها دادگاه و پلیس و ناتو را دارند، اما ما یک عادت بد داریم: خم نمی‌شویم. با عزم خود در برابر سلاح‌هایشان می‌ایستیم. نمی‌گذاریم این نشست در سکوت برگزار شود.»