💡
⚖️ با اینکه شرکت‌های تسلیحاتی آمریکا از جنگ اوکراین سود می‌برند، ولی این سودها از بودجه دفاعی امریکا تامین می شود. بخش بزرگی از تسلیحات اروپایی که به اوکراین ارسال می‌شود، با پول مالیات‌دهندگان آمریکایی (کمک‌های نظامی و بسته‌های حمایتی) تامین می‌شود. ترامپ به دنبال صلح است چون ادامه جنگ هزینه‌های مستقیم سنگین برای دولت آمریکا ایجاد می‌کند و موجب افزایش مالیات می شود.

💣 سرویس اطلاعات خارجی روسیه (SVR) اعلام کرده که بریتانیا بر قراردادهای تسلیحاتی حساب باز کرده که به تداوم درگیری اوکراین وابسته‌اند و قصد ندارد اجازه دهد آمریکا «به‌سادگی» به این جنگ پایان دهد. لندن، به گفته این نهاد، ادامه خصومت‌ها را برای تضمین قراردادهای چند میلیارد دلاری تسلیحاتی که می‌تواند به احیای اقتصاد بریتانیا کمک کند، حیاتی می‌داند.

🕵️‍♂️ کارزار بدنام‌سازی علیه ترامپ
SVR مدعی شده که بریتانیا در حال آماده‌سازی کارزار بدنام‌سازی است تا اعتبار ترامپ را خدشه‌دار کرده و تلاش‌های او برای پایان دادن به درگیری اوکراین را مختل کند. هدف این اقدامات، دلسرد کردن واشنگتن و حفظ سودهای بریتانیا اعلام شده است.

📄 پرونده استیل؛ شبحی از گذشته
این بیانیه اشاره دارد به طرح‌هایی برای احیای پرونده «کریستوفر استیل»، افسر پیشین اطلاعاتی بریتانیا که در سال ۲۰۱۶ و با حمایت مالی کمپین هیلاری کلینتون تدوین شد. آن سند بر شایعات تأییدنشده‌ای استوار بود که ترامپ و اعضای خانواده‌اش را به همکاری با مسکو متهم می‌کرد. این پرونده در آن زمان بی‌اعتبار اعلام شد.

🔍

رئیس پیشین اتحادیه جوانان روسیه (RSM)، پاول کراسنوروتسکی که ۱۱ سال در رأس این نهاد بود، اکنون به اتهام اختلاس گسترده تحت پیگرد قرار گرفته است. او در ۲۰۲۳ پس از انتشار گزارش‌هایی درباره درگیری لفظی‌–مستی در هواپیما، از سمت خود کنار رفت.
طبق گزارش تاس، او به‌عنوان متهم در پرونده سوءاستفاده از بودجه پروژه «سپاه ناظران عمومی» معرفی شده است؛ طرحی مشترک میان RSM و روسوبرنادزور برای جذب داوطلبان در نظارت بر امتحانات نهایی دانش‌آموزان. تحقیقات درباره این‌که بودجه این پروژه دقیقاً چگونه هزینه شده، ادامه دارد.

🛣️ بازداشت‌های تازه در «ساخت‌وساز قرن»؛ بزرگراه M-12

پرونده فساد مالی در پروژه بزرگراه M-12 شرق همچنان گسترش می‌یابد. پس از بازداشت مدیر شرکت آوتودور، این‌بار آیرات مینولین، مدیر «ولگادور–استروی» نیز به اتهام کلاهبرداری و اختلاس بازداشت شد.
مینولین از اوایل دهه ۲۰۰۰ در صنعت ساخت‌وساز فعال بوده و مالک یا مدیر چندین شرکت بوده است. دو شرکت با نام مشابه «ولگادورستروی»، با وجود ورود میلیاردها روبل بودجه، در آستانه ورشکستگی قرار دارند. تنها برای بخش تاتارستان و چوواشیا، ۲۴.۸ میلیارد روبل تخصیص داده شده بود.
خود مینولین سال گذشته جزو ۱۰۰ فرد ثروتمند تاتارستان قرار گرفت؛ موضوعی که اکنون با بازداشت او در تضاد قرار گرفته است.

🏗️ یک متهم دیگر؛ ولادیمیر لاولنتسف

فهرست متهمان پروژه M-12 با اضافه‌شدن ولادیمیر لاولنتسف، معاون سابق فرماندار سن‌پترزبورگ تکمیل شد. او که در ۲۰۲۴ به جرم اختلاس به ۱۳ سال زندان محکوم شده بود، در ۲۰۲۰ از طریق شرکت «استروی‌ترانس‌گاز» قرارداد طراحی M-12 را به ارزش ۵۳.۱ میلیارد روبل دریافت کرده بود.

⚖️ محکومیت یک مقام دیگر؛ ویتالی کوشناریوف

ویتالی کوشناریوف، وزیر سابق حمل‌ونقل و معاون فرماندار روستوف، نیز به جرم رشوه‌گیری و نگهداری غیرقانونی سلاح به ۱۳ سال زندان و جریمه‌ای نزدیک به ۵۰۰ میلیون روبل محکوم شد. بخشی از اموال او و همسرش نیز مصادره شده است.

🧩🔥 در سنت کلاسیک حزب توده ایران، نبرد دموکراتیک و نبرد سوسیالیستی، دو حلقه از یک زنجیر بودند: مبارزه برای آزادی‌های سیاسی، تنها زمانی رهایی‌بخش است که در راستای نبرد طبقاتی و رهایی کارگران قرار گیرد. اما رهبری کنونی حزب با جداسازی این دو عرصه، مبارزه دموکراتیک را برتر و مقدم بر نبرد طبقاتی معرفی می‌کند. نتیجه این گسست، چیزی جز بازتولید اصلاح‌طلبی بورژوایی نیست.

✊📢 امروز تجربه جنبش کارگری ایران نشان می‌دهد که مطالبات دموکراتیک — آزادی تشکل، آزادی اعتصاب، حق تجمع — بدون پیوند با مبارزه طبقاتی، نمی‌توانند نیروی بسیج‌کننده داشته باشند. شعارهای «لغو خصوصی‌سازی»، «برچیدن نظام پیمانکاری» و «افزایش دستمزد متناسب با تورم»، دقیقاً در نقطه اتصال مبارزه دموکراتیک و طبقاتی قرار دارند.

⚠️🏛️ اما جدا کردن این دو عرصه، مبارزه آزادی‌خواهانه را به یک پروژه خنثی سیاسی تبدیل می‌کند؛ پروژه‌ای که بورژوازی می‌تواند از آن برای بازسازی خود استفاده کند.

📘🕊️ جوانشیر در «سیمای مردمی حزب» هشدار داده بود که جدایی این دو وظیفه، انقلاب را از سطح طبقاتی به سطح بورژوایی می‌کشاند. و نکته اینجاست که این انحراف جدید نیست؛ از دوره رفیق خاوری آغاز شد و امروز تنها کامل‌تر شده است.

📜🔍 رهبری کنونی حزب، با اولویت دادن به «آزادی‌های سیاسی» بدون پیوند با طبقۀ کارگر، در عمل مبارزه برای سوسیالیسم را به تعویق می‌اندازد. در این نگاه، گویا باید صبر کرد تا «دموکراسی» بیاید، سپس مبارزه طبقاتی آغاز شود!

🚩⚒️ اما مارکسیسم می‌گوید: دموکراسی واقعی، محصول مبارزه طبقاتی است، نه پیش‌شرط آن.

🔗🌹 بنابراین راه خروج از بحران کنونی، بازپیوند دادن نبرد دموکراتیک با نبرد سوسیالیستی است؛ همان پیوندی که تاریخ و تجربه جنبش کارگری آن را ثابت کرده‌اند.

🔥 یکی از بنیادین‌ترین انحراف‌های فکری در رهبری کنونی حزب توده ایران، کنار گذاشتن برداشت لنینی از امپریالیسم است. این تغییر، تنها یک «اختلاف نظری» نیست؛ پیامدهای سیاسی و طبقاتی جدی دارد. هنگامی که امپریالیسم از یک ساختار مشخص قدرت — یعنی سرمایه‌داری انحصاری و دولت‌های حامی آن — جدا شود، و به «شبکه‌ای جهانی» و «قدرت نامتمرکز» تبدیل گردد، مبارزه روشن ضد امپریالیستی نیز از میان می‌رود.

📚🌐 این نگاه جدید، که بیش از آن‌که به لنین نزدیک باشد، به نظریه «امپراتوری» آنتونیو نگری شباهت دارد، دشمن اصلی را نه آمریکا، و نه ناتو، بلکه یک نیروی انتزاعی معرفی می‌کند. نتیجه آنکه تحلیل از جنگ اوکراین، از چندقطبی شدن جهان، از نقش بریکس و از جنایت اسرائیل در غزه، به سطح ساده‌سازی‌های رسانه‌ای فرو می‌غلتد.

🔍 از این‌روست که رهبری کنونی حزب نمی‌تواند رشد چین و چندقطبی شدن نظم جهانی را درک کند، و در تحلیل چالش‌ها و پدیده‌ها، آگاهی طبقاتی را با «آگاهی اجتماعی» جایگزین می‌کند. این، یک دگرگونی بنیادین در دستگاه فکری حزب است.

⚠️✊ اما خطر اصلی این است که چنین تحلیلی طبقه کارگر را از تحلیل کنار می‌گذارد. امپریالیسم، بدون درک رابطه آن با سرمایه‌داری داخلی، خصوصی‌سازی‌ها، و سرکوب سازمان‌یابی کارگری، به یک مفهوم بی‌اثر تبدیل می‌شود.

🛠️📖 بازگشت به درک مارکسیستی امپریالیسم یعنی بازگشت به تحلیل مادی: شناخت رابطه میان سرمایه انحصاری، دولت‌های بورژوایی، جنگ، غارت و سلطه.

🚩💡 بدون این بازگشت، مبارزه ضدامپریالیستی به یک ژست روشنفکری تبدیل می‌شود، نه یک ابزار سازمان‌دهی طبقه کارگر.

👩‍💼🤖

🎉 یک گام تاریخی
ژاپن بالاخره به رکوردی تاریخی دست یافت: یک زن در بالاترین مقام کشور. این باید روزی جشن‌آمیز باشد، اما واقعیت تلخ است: سانائه تاکائوچی نه نمادی از تغییر، بلکه انعکاسی از بهره کشی سرمایه داری و فرهنگ کار مرگ بار ژاپن است.

🏭 بازگشت به ایده‌آل صنعتی
تاکائوچی بارها گفته که ژاپنی‌ها باید بیشتر، طولانی‌تر و سخت‌تر کار کنند. او مشکلات کشور را نه در فرهنگ کاری سرکوبگر، بلکه در کمبود ساعات کاری می‌داند. این نوع تفکر شبیه کتابچه راهنمای یک بورژوازی استثمارگر در دهه ۱۹۳۰ است، نه چشم‌انداز یک رهبر مدرن.

😓 پیامدهای انسانی
ژاپن کشوری است که مردم سریع‌تر از توان تولید، خود را فرسوده می‌کنند. جوانان از شدت فشار درس خودکشی می کنند و افراد در مترو می‌خوابند و پیران دزدی می کنند تا زمستان را در سلول گرم زندان بگذرانند و غذای مجانی بخورند.

🕰️ زمان به عقب می‌رود
ارزش انسان‌ها در ساعات کاری و میزان فداکاری برای شرکتش و کم خوابی سنجیده می‌شود؛ نه در خلاقیت، رفاه، همبستگی، یا نوآوری.

🚫 نه پیشرفت زنان، نه تغییر ساختاری
تاکائوچی نماینده گذر از گذشته برای زنان ژاپن نیست. او فمینیست نیست و نظام‌های تبعیض‌آمیز علیه زنان را به چالش نمی‌کشد. او استثمار شدید زنان مهاجر را به زیر پرسش نمی برد؛ او از تبعیض زنان ژاپنی حرف نمی زند؛ او زن مطلوب برای نظام استثماری سرمایه داری ژاپن است.

💡 نیاز ژاپن به تغییر واقعی
ژاپن به رهبر چپی نیاز دارد که انسان را بر ماشین ترجیح دهد، فرهنگ کار استثماری مخرب را به چالش بکشد. استراحت، رفاه، خواب و تعادل را برقرار کند؛ برای کارتون خوابان خانه و برای گرسنگان غذا فراهم کند.

📌

در سال‌های اخیر، دولت‌های آمریکا و اروپا بخش‌هایی از مهم‌ترین اختیارات حاکمیتی خود را به شرکت‌های خصوصی فناوری واگذار کرده‌اند. فرانچسکا بریا، اقتصاددان و متخصص سیاست‌گذاری دیجیتال، در مقاله‌ای در لوموند دیپلماتیک این روند را «نوعی کودتای تکنوکراتیک» می‌نامد؛ کودتایی که در آن صنایع فناوری فوق‌قدرت جای دولت را می‌گیرند.

⚙️ نظامی‌سازی فناوری‌های خصوصی
بریا توضیح می‌دهد که وزارت دفاع آمریکا در سال ۲۰۲۵ بیش از ۷۵ قرارداد به ارزش ۱۰ میلیارد دلار با شرکت پالانتیر امضا کرد؛ قراردادی که در عمل انتخاب اهداف نظامی، تحلیل‌ اطلاعات و مدیریت عملیات میدانی را به یک شرکت خصوصی می‌سپارد. الگوریتم‌ها به‌جای فرماندهان تصمیم می‌گیرند، و منافع سهام‌داران بالاتر از منافع عمومی قرار می‌گیرد.

🛰️ اکوسیستم قدرت جدید: شرکت‌ها، سرمایه‌گذاران و ایدئولوگ‌ها
چندین شرکت همچون Palantir، Anduril، SpaceX و مجموعه‌هایی مانند AWS GrovCloud و Azure Government اکنون بخشی از عملیات نظامی و اطلاعاتی سری غرب هستند. این ساختار بر شبکه‌ای از سرورها، هوش مصنوعی، پرداخت‌های دیجیتال، پهپادها و ماهواره‌ها تکیه دارد؛ ساختاری که مقاومت سیاسی سنتی را تقریباً ناممکن می‌کند.

💼 چه کسانی پشت این قدرت هستند؟
افرادی مانند ایلان ماسک و پیتر تیل، از سرمایه‌گذاران اصلی این شرکت‌ها، آشکارا به دنبال تعریف دوباره مفهوم «حاکمیت» هستند؛ حاکمیتی خصوصی و فراملی. نفوذ آن‌ها تا جایی رسیده که مدیران سابق شرکت‌هایشان اکنون در سطوح بالای دولت آمریکا نقش‌های کلیدی دارند.

اروپا؛ هم‌پیمان یا تابع؟
از ایتالیا و آلمان تا بریتانیا، دولت‌های اروپایی نیز در حال وابسته‌شدن به فناوری‌های آمریکایی‌اند؛ از قراردادهای ماهواره‌ای گرفته تا نرم‌افزارهای نظارتی.

⚠️ نتیجه: دگرگونی حاکمیت
بریا هشدار می‌دهد که ما شاهد «جهشی در مفهوم قدرت» هستیم؛ جایی که حاکمیت دموکراتیک جای خود را به شبکه‌ای تکنولوژیک می‌دهد که توسط الیگارش‌های دیجیتال کنترل می‌شود. برای تسلط بر جامعه، دیگر نیازی به پیروزی در انتخابات نیست؛ کافی است قراردادهای بزرگ دولتی را به دست آورد.

✊🔥 بحران امروز جنبش توده‌ای تنها یک خطای تحلیلی یا یک لغزش تاکتیکی نیست؛ ریشه در گسست از سیاست مستقل طبقاتی دارد. هنگامی که رهبری کنونی حزب توده ایران، از درک لنینی امپریالیسم فاصله می‌گیرد و گروه‌هایی مانند «ده‌مهر» با تکیه بر دیدگاه‌های ژئوپولیتیکی و ملی‌گرایانه، مبارزه طبقاتی را به حاشیه می‌رانند، نتیجه چیزی جز خاموش شدن صدای طبقه کارگر و تهی شدن مارکسیسم از محتوای رهایی‌بخش خود نیست.

🌫️🛰️ نبرد طبقاتی، نه یک شعار تاریخی، بلکه ستون فقرات تحلیل مارکسیستی است. دور شدن از آن، به معنای پذیرفتن روایت‌هایی است که یا امپریالیسم را انتزاعی و نامرئی می‌کنند، یا طبقه کارگر را زیر سایه «امنیت» و «ژئوپولیتیک» دفن می‌سازند.
❌🦷 رهبری کنونی حزب، با «به‌روز» کردن مفهوم امپریالیسم بر پایه نظریه‌هایی مانند «امپراتوری» نگری، در عمل مبارزه ضدامپریالیستی را بی‌دندان می‌کند.

🙄⚠️ در مقابل، «ده‌مهر» به‌جای تحلیل طبقاتی ساختار جمهوری اسلامی، با ستایش از رهبر آن ستم طبقاتی و ستم اجتماعی را به «سوءتفاهم» تقلیل می‌دهد و طبقه کارگر را به پیاده‌نظام پروژه‌ای تبدیل می‌کند که نه ضدسرمایه‌داری است و نه ضدامپریالیستی.

🕸️💢 اگر سیاست مستقل طبقاتی غایب شود، تشخیص دشمن طبقاتی دشوار می‌شود: امپریالیسم به «شبکه» تبدیل می‌شود، سرمایه‌داری داخلی «میهن‌دوست» نام می‌گیرد، و سرکوب کارگران «حفاظت از امنیت ملی» جلوه داده می‌شود.

🚩🌍✊ بازگشت به مارکسیسم–لنینیسم یعنی بازگرداندن نبرد طبقاتی به جایگاه واقعی آن: محور تحلیل، سازمان‌دهی و برنامه‌ریزی سیاسی. بدون این، هیچ پروژه دموکراتیک، هیچ موضع ضدامپریالیستی و هیچ شعار ملی نمی‌تواند به رهایی طبقه کارگر بینجامد.

⚖️

📰 زمینه و منشاء طرح
بر اساس گزارش‌های منتشرشده، دولت ایالات متحده پیشنهادی برای پایان دادن به جنگ اوکراین ارائه کرده که عبور از بسیاری از «خطوط قرمز» اعلام‌شده کی‌یف را الزامی می‌کند. گفته می‌شود این طرح بر پایه گفت‌وگوهای ولادیمیر پوتین و دونالد ترامپ در نشست آلاسکا شکل گرفته و سپس در اکتبر با مشارکت مذاکره‌کنندگان ارشد دو طرف اصلاح شده است. انتشار این طرح هم‌زمان با بحران‌های سیاسی و رسوایی‌های فساد در دولت ولادیمیر زلنسکی، توجهات را به خود جلب کرده است.

🛡️ خواسته‌های آمریکا از اوکراین
طبق متن‌های فاش‌شده، آمریکا از اوکراین می‌خواهد بی‌طرفی را در قانون اساسی بگنجاند، اندازه نیروهای مسلح خود را محدود کند و از پیگیری عضویت در ناتو دست بردارد. در مقابل، واشنگتن تضمین‌های امنیتی مشروط ارائه می‌دهد.

🌍 موارد سرزمینی و مرزی
طرح شامل پذیرش کنترل روسیه بر کریمه و جمهوری‌های خلق دونتسک و لوگانسک است. همچنین اوکراین باید از بخش‌های باقی‌مانده دونباس عقب‌نشینی کند و خط تماس کنونی در زاپوروژیه و خرسون تثبیت شود. ایجاد منطقه حائل غیرنظامی، پایبندی قانونی دو طرف به عدم تغییر مرزها با زور و برگزاری انتخابات سراسری ظرف ۱۰۰ روز از امضای توافق نیز پیش‌بینی شده است.

💰 بازسازی و دارایی‌ها
یکی دیگر از بندهای طرح، انتقال حدود ۱۰۰ میلیارد دلار از دارایی‌های مسدودشده روسیه در غرب به صندوق بازسازی تحت مدیریت آمریکا است. این موضوع واکنش‌های منفی در کی‌یف و بروکسل را به همراه داشته و مقام‌های اوکراینی تأکید کرده‌اند که در مورد بی‌طرفی، قلمرو یا اندازه ارتش مصالحه نخواهند کرد. اتحادیه اروپا نیز در حال تدوین «پیشنهاد متقابل» است.

⚖️ پیچیدگی‌های داخلی و بین‌المللی
دولت زلنسکی با بحران داخلی شدیدی روبه‌رو است؛ فشار برای تغییرات گسترده در کابینه و برکناری رئیس دفتر او رو به افزایش است. هم‌زمان، روسیه از پیشروی‌های جدید در جبهه‌ها خبر می‌دهد.