سخن روز شماره: ۱۰ ( ۱ اردیبهشت ۱٣۹۷ )

يكي از پايه گذاران حزب چپ ايران (فداييان خلق) با نام نادر عصاره در مصاحبه اي (اخبار روز ٢٨فرودرين ١٣٩٧) برخي از نظرات اين حزب را توضيح مي دهد. وظيفه ي اين سطور بررسي سرشت اين مواضع و جايگاه تاريخي- اجتماعي آن در شرايط كنوني در جهان و به ويژه در ايران نيست. وظيفه، بررسي نقطه هاي مشترك براي نبرد اتحادي عليه رژيم ديكتاتوري است.

به برخي از نشانه هاي سرشت اين نظرات كه رفيق فرخ نعمت پور در “كارانلاين” مطرح كرده است در مقاله ي “انديشه هايي درباره ي نبرد طبقاتي جاري در ايران و وظايف پيش روي” مورد بررسي قرار گرفت وسرشت پوزيتويستي آن نسان داده شد.

در كليت مي توان مدعي شد كه در مضمون مواضع، تاييد پوزيتويستي نظام سرمايه داري به ويژه نزد نعمت پور و هم نزد عصاره در ارتباط با “شكل” گذار از ديكتاتوري در ايران است. بايد آن را پرداختن كفاره ي چپ روي هاي گذشته تاريخي فعاليت جنبش چريكي ارزيابي نمود.

مبارزه ي مشترك عليه سياست نئوليبراليستي

سرشت نظرات طرح شده توسط رفيق نعمت پور در كارانلاين و رفيق عصاره در اخبار روز درستي موضع حزب توده ايران را مورد تاييد قرار مي دهد كه امكان وحدت ميان حزب توده ايران، حزب طبقه كارگر ايران و حزب چپ ايران در حال حاضر وجود ندارد. وظيفه حزب توده ايران براي حفظ ارتباط و تبادل نظر با حزب چپ ايران به منظور يافتن زمينه مشترك نظري- تئوريك و تدارك شرايط وحدت اما به قوت خود باقي است.

جدا از اين نكته، همان طور كه حزب توده ايران در نامه مردم اعلام كرده است، امكان فعاليت مشترك در شرايط كنوني ايران با حزب چپ ايران (فداييان خلق) به منظور گذار از ديكتاتوري وجود دارد و بايد فعالانه مورد توجه قرار گيرد. فعاليت مشترك به منظور «نفي كليت نظام جمهوري اسلامي ايران» كه حزب چپ ايران آن را به بيان رفيق نادر عصاره «نظامي ارتجاعي، استبدادي، تبعيض آميز، مخرب و خطرناك براي كشور ما مي داند».

اين جنبه ي مبارزه ي مشترك مي تواند ازجمله موضوع تبادل نظر و يافتن پراتيك انقلابي در مبارزه ي اتحادي مشترك باشد.

بيان «پراتيك انقلابي» به “شكل” تغيير باز نمي گردد، بلكه با واژه ي «پراتيك انقلابي»، اشاره به سرشت كيفي مبارزه به منظور تغيير حاكميت كنوني مورد نظر است. شكل نهايي ضروري براي تغييرات، اگر به طور اراده گرايانه از پيش تعيين نشود، در تحليل نهايي متناسب با تناسب قوا در لحظه گذار – كه مي تواند از نظر زماني طولاني نيز باشد – پديدار خواهد شد. بحث اضافي در اين باره غيرضروري است و اگر به مثابه پيش شرط مطرح شود، انحرافي متقابل از انحراف قديمي است كه چريك هاي فدايي خلق سال ها گرفتار آن بودند.

بدون ترديد يكي از عمده ترين نكته هاي مورد توافق و زمينه مبارزه مشترك اتحادي، نكته اي است كه رفيق نادر عصاره در مصاحبه خود مطرح ساخته است. اين رفيق مورد تاكيد قرار مي دهد كه «حزب چپ ايران(فداييان خلق) خود را بخشي از جنبش چپ جهاني عليه سرمايه داري و براي سوسياليسم مي داند.» بر اين پايه است كه «مبارزه با سياست نئوليبراليستي در داخل كشور» را حزب چپ ايران وظيفه ي خود ارزيابي مي كندكه در هماهنگي با همين وظيفه در سطح «جنبش جهاني در انديشه و هم در عمل» قرار دارد. «تغيير تناسب قوا در سطح جهان عليه ايدئولوژي نئوليبراليسم و جايگزيني آن .. تلاش اين حزب در جهت سوسياليسم خواهدبود.»

اين موضع شفاف و صريح حزب چپ ايران (فداييان خلق) را كه رفيق نادر عصاره مطرح مي سازد، حزب توده ايران بسيار مثبت ارزيابي مي كند و آن را براي همكاري مشترك زمينه عملي مهمي مي داند. پيشنهاد ميشود در كميسيوني مشترك مضمون، شعارها و تاكتيك هاي مناسب و متناسب در اين زمينه جستجو گردد.

رفيق عزيز ناصر موذن كه مسئوليت طرح نظرات حزب توده ايران را در نشست پايه گزاري حزب چپ ايران به عهده داشت، مي تواند مواضع حزب طبقه كارگر ايران را در اين زمينه منتقل ساخته و بر سر شيوه هاي همكاري و مبارزه ي مشترك با رفقاي حزب چپ ايران به توافق نايل گردد.

سخن روز شماره: ۹ ( ۳۱ فروردین ۱٣۹۷ )

ديروز پس از شنيدن سخنان رفيق عزيز فرخنده آشنا در تلويزيون سازمان راه كارگر، در نوشتاري توجه به موضع انتقادي اي جلب شد كه اين رفيق كارگر مبارز درباره ي مبارزات كارگري در صنعت نفت ايران هنگام انقلاب بهمن ٥٧ از صحبت كرد. بازگشت به اين نكته براي درك اهميت مبارزات كارگري كنوني در ايران براي گذار از ديكتاتوري و نوسازي جامعه پراهميت است.

رفيق آشنا با اشاره به مبارزات اعتصابي كارگران صنعت نفت ايران در جريان انقلاب بهمن و نقش آن در كوبيدن ميخ آخر به تابوت رژيم سلطنتي، اظهار تاسف كرد كه كارگران پس از پيروزي انقلاب به مبارزه ي اعتصابي خود براي تعميق انقلاب ادامه ندادند. مبارزات كارگري و اعتصاب ها تحت تاثير سنت هاي مذهبي و جو ايجاد شده با رنگ مذهبي كه دفاع از «دست پينه بسته» را بر پرچم خود نگاشته بود، ادامه نيافت. انقلاب از تكانه ي اصلي ناشي از نبرد طبقاتي محروم شد. روند بازتوليد جريان زنده و فعال جنبش انقلابي كارگري در ماه هاي بعد، با توطئه جنگ عراق عليه ايران و به ويژه با يورش ناجوانمردانه به حزب توده ايران و ديگر نيروهاي چپ، محدود شد.

اين ارزيابي براي شرايط نبرد طبقاتي امروزي در ايران و نقش اعتصابات كارگري كه چندين ماه است ادامه دارد، توسعه مي يابد و به حركتي بهم پيوسته و سراسر بدل مي شود، و بايد بشود تا موثر گردد، نيز پراهميت است.

پيش تر نيز در نوشتاري در ارتباط با مبارزات اعتصابي در مصر در سال هاي ٢٠٠٣ تا ٢٠٠٩ به همين وضع اشاره شده بود. آن جا هم اين مبارزات با علل مشابه ي متاسفانه ادامه نيافت. جنبش فعال كارگري در مصر در اين دوران كه مي رفت مُهر خود را بر وقايع بزند، در جريان “بهار عربي” در مصر به زائده ي فعاليت “اخوان المسلمين” بدل شد.

بدين ترتيب، توجه دادن رفيق عزيز آشنا را به مساله ي نقش مبارزات كارگري در كوبيدن ميخ پاياني به رژيم سلطنتي و همين كاركرد براي شرايط كنوني، بايد جدي گرفته شود. بايد درباره ي آن و گام هاي ضروري براي جلوگيري از پديدار شدن تجربه ي منفي گذشته، انديشيد و شيوه هاي مناسب مبارزه را شناخت و به مورد اجرا گذاشت.

نكته ي نخست براي درك اهميت توجه رفيق آشنا به مساله ي مبارزات كارگري براي آينده و نوسازي جامعه ايراني در دوران پيش رو، در ارتباط بي واسطه قرار دارد با دو تجربه گذشته در جهان. يكي تجربه ي كمون پاريس كه ماركس نتايج از آن را در “جنگ داخلي در فرانسه” تئوريزه كرده است و ديگري تجربه ي انقلاب اكتبر كه در تزهاي آوريل ١٩١٧ لنين تبلور مي يابد. (تز پنجم، به نقل از اووه- ينز هئير، مساله قدرت و تصاحب قدرت امروز- كنفرانس علمي در ارتباط با صدمين سالگرد انقلاب اكتبر)

هر دو تجربه مساله ضرورت داشتن تصور روشن و صريح از شكل دولت و مضمون دمكراتيكِ حاكميت انقلابي را نشان مي دهد. به نظر ماركس در بررسي پيش گفته، بدون تحقق بخشيدن به هژموني حاكميت انقلابي و شكل مناسب با مضمون انقلاب، آينده ي تحولات انقلابي بي دورنما از كار در مي آيد. تجربه ي انقلاب اكتبر روسيه كه در آن به اين نظر ماركس توجه دقيق شد، در واقع پل انتقال مضمون نظر ماركس و پراتيك لنيني را براي شرايط كنوني ايران تشكيل مي دهد. و همچنين اهميت توجه دادن رفيق عزيز فرخنده آشنا را قابل شناخت مي سازد كه با ابرازنظر خود بحث درباره ي اين نكته را به كانون توجه و موضوع اين سطور بدل كرده است.

هدف طرح موضع و ارزيابي انتقادي از شرايط سال ٥٧ ايران را نبايد به عنوان اعتراض به “كم كاري” كارگران صنعت نفت ايران در آن دوران و يا در مصر ارزيابي نمود. و همچنين نبايد آن را به معناي نواختن شيپور انقلاب سوسياليستي در شرايط كنوني ايران فهميد. بايد آن را جستجوي علل عيني و ذهني بي توجهي به تجربه كمون پاريس و انقلاب اكتبر در ايران ارزيابي نمود. اين جستجو بايد با هدف پاسخ به وظيفه ي روز مبارزه طبقاتي طبقه كارگر ايران درك گردد. بايد به معناي كوششي براي گذار از ديكتاتوري و بازسازي مردمي- ملي- ضدامپرياليستي جامعه ي ايراني درك شود.

ضرورت پرداختن به چگونگي باز و نوسازي اقتصادي- اجتماعي جامعه ايراني پس از گذار از ديكتاتوري، و ازجمله انديشيدن درباره ي مساله “شكل” حاكميت و “مضمون” برنامه فرازمندي جامعه را مي توان براي نمونه از نظرات به شدت پوزيتويستي دريافت كه فرخ نعمت پور در “كارانلاين” انتشار داده است كه ظاهراً مضمون نظرات “حزب چپ ايران (فداييان) را نيز تشكيل مي دهد.

ضرورت دفاع از اقتصاد سياسي امپرياليستي در اين نوشتار با توانايي «نئوليبراليسم به توليد ثروت و ارزش اضافي» به اصطلاح “مستدل” مي شود. “جايگزين ناپذير” بودن تسليم “چپ” به اين برنامه و تبديل شدن آن را به مجري برنامه امپرياليستي از قبيل سيريزا در يونان‏، توسط نعمت پور از طريق اعلام تاييدآميز ادعاي تاچر و ريگان و مركل و شركا عملي مي گردد. مدعي است كه اين برنامه خصوصي سازي و آزادي سازي اقتصادي كه سازمان هاي مالي امپرياليستي اِعمال مي كنند، براي زحمتكشان “كار و درآمد” ساز است و لذا بايد برنامه “چپ” پس از ديكتاتوري در ايران باشد.

او مدافع تغيير «روبنا» است كه رفيق عزيز فرخنده آشنا نسبت به توطئه آن در سخنانش كه در نوشتاري ديگر به آن اشاره شد، هشدار مي دهد و خاطر نشان مي سازد كه سپردن ماهواره ي مجاني به ايران با هدف القاي آن عملي شده است! به اين نظرات به طور مجزا پرداخته خواهد شد.

“عدالت” اين نوشتار مدافع صريح اقتصاد سياسي نئوليبرال را انتشار داده است. متاسفانه اما توضيح و افشاگري و روشنگري ضروري درباره ي آن را انجام نمي دهد. اين در حالي است كه در اين گروه، رفيقاني كه آمادگي ابرازنظر منطقي عليه اين مواضع دارند، حضور دارند. آن ها متاسفانه به نظاره گرهاي تنها غرولند كن بدل شده اند.

 بايد اميدوار بود كه با انتقال دعوت كميته مركزي حزب توده ايران براي بحث و گفتگو ميان توده اي ها درباره ي برنامه اقتصاد ملي متكي بر اقتصاد سياسي ملي- دمكراتيك فرازمندي جامعه از صحبت هاي مجازي به واقعيت عيني- ماترياليستي، كه خبر آن را رفيق آرش وجداني منتقل كرد، مواضع ماركسيستي- توده اي در اين زمينه تنظيم و مشخص گشته و به مثابه اهرم پرتوان جنبش كارگري و همه مردم ميهن دوست ايراني از لايه هاي ديگر جامعه براي نبرد به منظور گذار از ديكتاتوري و نظام سرمايه داري وابسته به اقتصاد جهاني شده امپرياليستي بدل گردد.

نگرانی و انتظار توده ای ها برای به راه افتاد عینی و واقعی نشستی که کمیته مرکزی حزب توده ایران برگزاری آن را اعلام نموده است انکارناپذیر است. شعر زیبا و پرمعنایی که رفیق عزیز ابی ارسال کرده است در این باره بسیار گویاست

دختران بنشسته بر روزن
مادران غمگین کنار در
چشم ها در انتظار کاروانی با صدای زنگ

اين وظيفه ي ضروري- تاريخي در برابر حزب طبقه كارگر ايران، همه ي توده اي ها و جنبش پرتوان و مبارز كارگري ايران قرار دارد.

٢٩ فروردين ١٣٩٧ – ١٨ آوريل ٢٠١٨

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
چهارشنبه  ۲۹ فروردين ۱٣۹۷ –  ۱٨ آوريل ۲۰۱٨

اعتصابی که در شهر بانه از روز ٢٦ فروردین شروع شد به سایر شهرهای کردستان کشیده شده و به اعتصاب عمومی همراه با راهپیمایی و اقدام سمبلیک نمایش سفره های خالی در خیابان ها در چندین شهر کردستان تبدیل شده است. مردم علیه فقر و بیکاری و ستم و سرکوب به میدان آمده اند.

به گزارش کمیته ی کردستان حزب کمونیست کارگری ایران، یک روز پس از اعتصاب مردم در بانه، مردم شهرهای جوانرود، مریوان و سقز نیز به اعتصاب و راهپیمایی پرداختند، کارگران شهرک صنعتی بانه دست به اعتصاب زدند و امروز ٢٩ فروردین مغازه داران شهر پیرانشهر و مجتمع بزرگ تجاری و تفریحی الماس در شهر جوانرود به اعتصاب پیوستند. امروز همچنین در سردشت مردم قصد اعتصاب داشتند اما نیروهای امنیتی- نظامی حکومت مردم را با زور و فشار مجبور به باز کردن مغازه ها کردند. اعتصاب در شهر بانه وارد چهارمین روز خود شده است. در مریوان و سقز اعتصاب ادامه دارد. اعتصاب و اعتراض در ابتدا علیه بستن مرزها و بیکار شدن کولبران شروع شد اما بر متن فقر و بیکاری گسترده و خشم و نارضایتی عمیق مردم مردم کل اوضاع فلاکتبار کنونی وارد مرحله تازه ای شد.

در اطلاعیه ای که توسط جمعی از کولبران و مردم شهرهای مریوان، بانه، جوانرود، اورامانات، سقز، سردشت، منطقه ترگور و مرگور و پیرانشهر منتشر شده آمده است: “همه به این واقعیت ساده آگاه هستید که مسدود کردن مرزها، به معنی ممنوعیت معیشت در مرزها و پایان دادن به تنها راه پیدا کردن لقمه ای نان شرافتمندانه برای همه ما است. ما شاهد و شرکت کننده چندین جلسه و نشست با مسئولین دولتی جهت حل معضل بیکاری و رفع انسداد مرزها و معابر کولبری بودهایم. اما فرمانداران و نیروهای امنیتی و همه مسئولین دولتی تنها بر همان وعدههای همیشگی و غیرواقعی خود اصرار می ورزند و نتیجه پایانی هر جلسه هم بکارگیری زبان تهدید سرکوب و خشونت است! نتیجهای که ما در شهرهای جوانرود، بانه، مریوان، سقز، سردشت و پیرانشهر در این روزها از نیت وهدف دولت حاصل کردهایم این بوده است که شما به اعتراضات خود پایان دهید و کار را به ما بسپارید! این هم یعنی هیچکس پاسخگو نیست و سفره فقر باید همچنان گسترده باقی بماند. اما پاسخ ما باید ادامه اعتراضات سازماندهی شده به شیوههای مختلف تا رسیدن به حقوق مسلم و سلب شده مان باشد. ما برای تامین یک زندگی ابتدایی و کار عادلانه و برابری در حقوق دست به اعتصاب زدهایم. در صورتی که همه متحدانه و فعالانه کنار هم قرار نگیریم و دست به یک اعتراض وسیع اجتماعی و مدنی نزنیم، بار سنگین این مبارزه برای کسب خواستههایمان به شدت بر دوش هم سرنوشتانمان یعنی مغازهداران و کسبهی شهرها خواهد افتاد!
بنابراین نباید بگذاریم که هزینه سنگین تری بر دوش قشرها و کاسبکاران دیگر گذاشته شود و لازم است با تشکیل شوراها و اتحادیههای کاسبکاران مسئولیت ها و وظایف را عادلانه تقسیم کنیم و به اعتراضات فعال و موثر گستردهی مدنی خود ادامه دهیم.”

در ادامه ی این گزارش آمده است: اعتصاب در شهرهای کردستان ادامه خیزش انقلابی مردم در سراسر کشور و نشانه قدرت و آمادگی آن ها برای مبارزه علیه فقر و بیکاری و برای پایان دادن به عمر حکومت جمهوری اسلامی است.

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com 
چهارشنبه  ۲۹ فروردين ۱٣۹۷ –  ۱٨ آوريل ۲۰۱٨

سال ۹۷ را، در شرایطی آغاز می کنیم که دستمزدهای چهار برابر زیر خط فقر بر کارگران تحمیل شده و در عین حال شیرازه های اقتصاد و اداره جامعه به شکل غیرقابل کنترلی در حال از هم گسیختگی است و در این میان جناح های مختلف قدرت برای بقا و تامین منافع ضدانسانی خود، هیچ برنامه ای جز تحمیل فقر و فلاکت بیشتر به میلیون ها کارگر و مردم زحمتکش ایران و سرکوب اعتراضات بخش های مختلف جامعه ندارند.

کسانی که چهل سال پیش با ژست مستضعف پناهی و با بوسه به دستان کارگران بر سرنوشت جامعه حاکم شدند، بی هیچ شرمی در ملاءعام بر گرده کارگر شلاق زدند؛ آنان را به سلول های انفرادی انداختند و با تعقیب قضائی و احکام زندان طویل المدت، مهر بردگی بر پیشانی شان کوبیدند. با ممنوعیت اعتصاب و تشکل های مستقل کارگری و سرکوب هرگونه فریاد حق خواهی کارگران، شرایطی را پدید آوردند که امروزه در ایران به عنوان یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان، حداقل مزد کارگران، چهار برابر زیر خط فقر است و این دستمزد شرم آور در اغلب مراکز تولیدی و صنعتی با ماه ها عقب افتادگی و به ضرب و زور اعتراضات مداوم کارگران پرداخت می شود و در بسیاری از مراکز اقتصادی به علت فقر و بیکاری همین حداقل دستمزد هم پرداخت نمی شود؛ خصوصی سازی یا اختصاصی سازی واحدهای تولیدی همچنان ادامه دارد و به تعطیلی واحدهای تولیدی، یکی پس از دیگری، منجر می شود؛ با اجرای طرح های انتقال آب با هدف افزایش سطح کشت محصولات صادراتی مانند پسته که سود سرشاری را نصیب صاحبان سرمایه می کند، همراه با صدمات جبران ناپذیر به محیط زیست، زندگی هزاران کشاورز به ورطه فقر و نابودی مطلق کشیده شده است.

تن فروشی و اعتیاد به مواد مخدر را به عرش رساندند. کودکان کار، زباله گردی برای سیر کردن شکم، کلیه فروشی، کارتن خوابی، کولبری و کشتار کولبران، دست فروشی و ضرب و شتم دست فروشان، خودکشی، بیکاری و نومیدی جوانان، دزدی و اختلاس و هزار و یک مصیبت اجتماعی دیگر را به بخش لاینفکی از شرایط زندگی و حیات یک جامعه هشتاد میلیونی تبدیل کردند و اینک سرمست از غارتگری هایشان، آنجا که در مقابل مردم به جان آمده از وضعیت فلاکت بار موجود قرار می گیرند، از سوئی با سرکوب و بر پا کردن دار و درفش و از سوی دیگر با عوام فریبی و متهم کردن یکدیگر، همچنان سعی در تداوم سیاست های ویرانگرانه چهل سال گذشته خود دارند.

در حالی که سبد هزینه واقعی زندگی یک خانوار چهار نفره بالای پنج میلیون تومان است و عوامل و جیره خواران حکومت در نهادهای دست ساز کارگری، آن را سه میلیون و ۷۰۰ هزار تومان تعیین کردند؛ با این حال این جیره خواران همراه با اربابانشان، به طور بی شرمانه ای چشم در چشم میلیون ها کارگر، با امضا و تصویب یک میلیون و یکصد و چهارده هزارتومان به عنوان حداقل مزد، اعلام کردند سهم شما کارگران از زندگی، فقر و فلاکت، خودکشی، کلیه فروشی و غوطه ور شدن در تباهی است.

دولت و کارفرمایان و جیره خوارانی تحت عنوان نماینده کارگر، با تعیین چنین مزد خفت باری و همچنین نبود هیچ تضمینی برای دریافت همین مزد و استفاده گسترده و هر روزه از نیروی سرکوب در مقابل حق خواهی ما کارگران، دست به اعلام جنگی آشکار برای به بردگی کشاندن بیش از پیش ما زده اند.

سرکوب خیزش بر حق مردم علیه فقر و گرانی در دی ماه سال گذشته – به هیچ انگاشتن مطالبات کارگران، معلمان، پرستاران، کشاورزان، جوانان، زنان، دانشجویان، دانشگاهیان و روشنفکران، دگراندیشان و صدها هزار مالباخته موسسات مالی وابسته به حوزه قدرت – متوسل شدن نهادهای انتظامی و امنیتی و استانداران و فرمانداران برای به کار واداشتن کارگران بدون دریافت مزد ماهانه با ضرب و زور سر نیزه (همچون هزاران کارگر نیشکر هفت تپه) – سیاست دولت در ایجاد شوک در بازار ارز و افزایش یک باره قیمت دلار به بالای شش هزار تومان و بر این بستر، خالی کردن جیب مردم و افزایش ۵۰۰ تومانی نرخ رسمی دلار– نابودی محیط زیست و منابع آبی کشور در نتیجه نبود هیچ اراده ای در میان حکومتگران برای جلوگیری از آن – تبدیل شدن بسیاری از شهرهای کشور به محلی برای مرگ تدریجی کودکان و پدران و مادران به دلیل پدیده ریزگردها (که همین روزهاست تمام کشور را دربرگیرد) و آلودگی آب ها و هوای آلوده و با توجه به از هم گسیختگی بیش از پیش شیرازه زندگی اجتماعی و اقتصادی سیاسی کشور در سطح کلان، ما کارگران را به این نتیجه می رساند که دیگر نباید به امید چیزی جز دست بردن به اعتراضات سراسری و نیروی متحدمان برای خلاصی از وضعیت جهنمی موجود بنشینیم.

اول ماه مه روز جهانی کارگر پیش روی ما کارگران است. این روز، روز ماست. روز اعتراض و اتحاد ما علیه ستم و بردگی در سرتاسر جهان است. ما می توانیم و باید در جای جای کشور دستهایمان را در دست همدیگر بگذاریم و در ابعادی سراسری با خواست رهائی از فقر و فلاکت، نیروی به هم پیوسته خود را به جنبشی عظیم تبدیل کنیم و متحد و همراه با بازنشستگان، معلمان، کشاورزان و عموم توده های آزاده مردم ایران، گام های تعیین کننده ای را برای پایان دادن به مشقات و مصائب موجود و بن بست اقتصادی سیاسی کشور برداریم.

نجات کشور از نابودی و تباهی و فقر و فلاکت در دستان متحد ما کارگران و در گرو اعتراضات سراسری ماست.

پیش به سوی اعتراضات گسترده در اول ماه مه (یازده اردیبهشت) روز جهانی کارگر

۲۹ فروردین ۱٣۹۷

اتحادیه آزاد کارگران ایران
انجمن صنفی کارگران برق و فلز کرمانشاه
سندیکای نقاشان استان البرز
کانون مدافعان حقوق کارگر
کمیته پیگیری ایجاد تشکلهای مستقل کارگری ایران