آمریکا بزرگ‌ترین فروشنده سلاح در جهان است، و خاورمیانه بزرگ‌ترین بازار آن. از جنگ افغانستان و عراق تا بمباران یمن و سوریه، حمله نظامی به ایران تقریباً تمام جنگ‌های اخیر منطقه با سلاح‌های آمریکایی انجام شده است. حتی گروه‌های تروریستی مانند داعش نیز از سلاح‌های ساخت آمریکا استفاده کرده‌اند که یا مستقیماً از بازار سیاه خریداری شده یا توسط متحدان آمریکا مانند عربستان به دست آن‌ها رسیده است. 

اسرائیل نیز یکی از بزرگ‌ترین دریافت‌کنندگان کمک‌های نظامی آمریکاست. سالانه میلیاردها دلار سلاح پیشرفته به این رژیم داده می‌شود تا به کشتار فلسطینیان ادامه دهد. بمب‌هایی که روی غزه ریخته می‌شود، تانک‌هایی که خانه‌ها را ویران می‌کنند، و پهپادهایی که مردم بی‌گناه را هدف قرار می‌دهند، همه “ساخت آمریکا” هستند. 

اما این سلاح‌ها چه چیزی برای مردم خاورمیانه آورده‌اند؟ ویرانی، مرگ و آوارگی. در یمن، کودکان از گرسنگی می‌میرند زیرا عربستان با حمایت آمریکا این کشور را محاصره کرده است. در فلسطین، خانواده‌ها هر روز شاهد کشته شدن عزیزانشان هستند. در عراق و سوریه، شهرها به ویرانه تبدیل شده‌اند. 

جنگ یک تجارت پرسود برای شرکت‌های اسلحه‌سازی است، اما هزینه آن را مردم بی‌پناه می‌پردازند. به جای سرمایه‌گذاری در کشتار، چرا این پول صرف آموزش، بهداشت و مبارزه با فقر نمی‌شود؟ چرا آمریکا به جای فروش سلاح، به دنبال صلح نیست؟ 

پاسخ روشن است: زیرا صلح سودآور نیست. تا زمانی که صنایع نظامی بر سیاست خارجی آمریکا حاکم باشند، جنگ ادامه خواهد داشت. اما ما، به عنوان مردم جهان، باید فریاد بزنیم: بس است! دیگر کافی است! 

از نظر مارکس، اساسی‌ترین تمایز میان مردم، رابطه‌ی آن‌ها با ابزار تولید است. بر این اساس، جامعه‌ی سرمایه‌داری شامل دو طبقه‌ی اصلی است:
• سرمایه‌داران: صاحبان ابزار تولید که با استثمار نیروی کار دیگران زندگی می‌کنند؛
• کارگران: کسانی که فاقد ابزار تولید‌اند و مجبورند نیروی کار خود را برای امرار معاش بفروشند.

رابطه‌ی میان این دو طبقه، رابطه‌ای استثماری است. سرمایه‌دار مزدی کمتر از ارزش واقعی تولید به کارگر می‌پردازد و مابه‌التفاوت آن، که به‌عنوان «ارزش اضافی» شناخته می‌شود، به سود تبدیل می‌شود.

این دو طبقه منافع متضادی دارند: سرمایه‌دار خواهان خرید نیروی کار ارزان و بهره‌برداری حداکثری از آن است، در حالی که کارگر خواهان فروش گران‌تر نیروی کار و کار کمتر است. این تضاد تنها به سطح اقتصادی محدود نمی‌شود، بلکه بر حوزه‌هایی چون محیط کار، امنیت شغلی، مالیات، و رفاه اجتماعی نیز اثرگذار است.

طبقات میانی و لایه‌های خاکستری
میان دو طبقه‌ی اصلی، گروه‌های میانی مختلفی نیز وجود دارند. برای مثال، خرده‌بورژوازی یا کارآفرینان کوچک که اگرچه صاحب ابزار تولید‌اند، اما برای زنده‌ماندن ناچار به کار کردن‌اند. همچنین گروه‌هایی از مزدبگیران نیز وجود دارند که مستقیماً در تولید نقش ندارند، اما کار آن‌ها برای تحقق تولید ضروری است، مانند معلمان، پرستاران، و غیره. این گروه‌ها از نظر سطح زندگی و منافع اقتصادی به کارگران صنعتی نزدیک‌اند.

حتی مفهوم کلاسیک مارکسیستی طبقه نیز امروز محل بحث است. آیا هنوز می‌توان از طبقات اجتماعی به سبک مارکسیستی سخن گفت؟ یا اینکه امروز همه ما به شکلی «شهروند» شده‌ایم که هم نیروی کار خود را می‌فروشند و هم مالک مقدار اندکی سرمایه‌اند؟ آیا مبارزه طبقاتی بی‌معنا شده است؟

در کنار این بحث، گروه‌هایی نیز وجود دارند که خارج از بازار کار ایستاده‌اند: بیکاران مزمن، فقرا، بازنشستگان زودهنگام، بی‌خانمان‌ها، بیماران، مجرمان و سایر گروه‌های حاشیه‌ای. این افراد رابطه‌ای متزلزل با ساختار اقتصادی دارند و اغلب فاقد سرمایه‌ی لازم برای زندگی‌اند.

جنگ و خشونت در خاورمیانه دهه‌هاست که ادامه دارد، و نقش آمریکا و اسرائیل در شعله‌ور نگه داشتن این آتش غیرقابل انکار است. آمریکا، به بهانه‌های مختلف از جمله “مبارزه با تروریسم” و “حفظ منافع دموکراسی”، بارها به کشورهای منطقه حمله کرده، دولت‌های مستقل را سرنگون نموده و گروه‌های نظامی را مسلح کرده است. از حمله به عراق و افغانستان تا دخالت در سوریه، لیبی و یمن، ردپای واشنگتن در هرجنگ و بحران منطقه دیده می‌شود. 

اسرائیل نیز با حمایت بی‌قیدوشرط آمریکا، نه تنها به اشغال فلسطین ادامه می‌دهد، بلکه به صورت مداوم به لبنان، سوریه و حتی کشورهای دورتر مانند ایران حمله نظامی می‌کند. این رژیم با نقض قوانین بین‌المللی و کشتار غیرنظامیان، هرگز به دلیل جنایات خود مجازات نشده است. در عوض، آمریکا با وتوی هر قطعنامه‌ای علیه اسرائیل در سازمان ملل، به این جنایات مشروعیت می‌بخشد. 

اما نتیجه این سیاست‌ها چه بوده است؟ میلیون‌ها کشته، شهرهای ویران شده، و نسلی که تنها جنگ و ترس را دیده است. کودکان یمنی از گرسنگی می‌میرند، مردم فلسطین در محاصره زندگی می‌کنند، و عراق و سوریه هنوز از خرابه‌های جنگ خارج نشده‌اند. آیا این همان “دموکراسی” و “صلحی” است که آمریکا و اسرائیل وعده می‌دهند؟ 

حقیقت این است که جنگ برای این کشورها یک تجارت پرسود است. صنایع نظامی آمریکا سالانه میلیاردها دلار از فروش سلاح به کشورهای خاورمیانه درآمد دارند، و اسرائیل نیز با آزمایش سلاح‌های خود روی مردم بی‌دفاع فلسطین، این تجارت مرگ را گسترش می‌دهد. اما برای مردم منطقه، جنگ یعنی مرگ، آوارگی و نابودی آینده. 

تا کی باید شاهد این فاجعه باشیم؟ زمان آن رسیده که صدای صلح بلندتر از غرش توپ‌ها باشد. جهان باید از سیاست‌های جنگ‌طلبانه آمریکا و اسرائیل فاصله بگیرد و برای عدالت واقعی تلاش کند. 

انسان همواره تمایل داشته جهان اطراف خود را به گروه‌ها، لایه‌ها و طبقات تقسیم کند. برای درک واقعی از جامعه، باید به این تقسیم‌بندی‌ها توجه کرد. مفاهیمی مانند طبقات و اقشار اجتماعی و تعاملات میان آن‌ها نقش کلیدی در فهم ساختارهای اجتماعی ایفا می‌کنند.

بورژوازی به ما عادت داده است که جامعه را بر اساس گروه‌هایی مانند «مالیات‌دهندگان»، «رانندگان»، «صاحبان خانه»، «مستأجران»، «بازنشستگان»، «جوانان» و و توصیف کنیم. اما چنین دسته‌بندی‌هایی غالباً بر اساس معیارهایی سطحی و تصادفی است و درک عمیقی از نیروهای محرک در پس تحولات اجتماعی به دست نمی‌دهد. برای مثال، تفاوتی چشمگیر میان یک بازنشسته فقیر که فقط از مستمری دولتی بهره می‌برد با بازنشسته‌ای ثروتمند وجود دارد.

چنین تفاوت‌هایی در واقع بازتابی از نابرابری‌های ساختاری در میان طبقات ر اجتماعی مختلف‌اند و حتی بر جنبه‌های زیستی مانند قد افراد نیز اثرگذارند.

در علوم اجتماعی، مفهومی به نام «گروه‌های اجتماعی» برای تحلیل ساختار جامعه استفاده می‌شود. دایرةالمعارف بورژوازی این گروه‌ها را چنین تعریف می‌کند:
«گروه‌های اجتماعی، دسته‌بندی افراد بر پایه‌ی تفاوت‌های مشخص در ویژگی‌های اجتماعی آن‌هاست. این تفاوت‌ها غالباً به شکل سلسله‌مراتبی ظاهر می‌شوند و از معیارهایی مانند موقعیت شغلی، سطح تحصیلات، درآمد، دارایی، اعتبار یا سبک زندگی نشأت می‌گیرند.»

یکی از شناخته‌شده‌ترین تقسیم‌بندی‌ها، دسته‌بندی پنج‌گانه‌ی اجتماعی است که نخستین بار در سال ۱۹۶۵ توسط علوم اجتماعی بورژوازی معرفی شد. این تقسیم‌بندی شامل موارد زیر است:

1. دانشگاهیان، مدیران ارشد و افراد خوداشتغال بزرگ؛
2. افراد با تحصیلات عالی، کارمندان سطح بالا و خوداشتغالان متوسط؛
3. خوداشتغالان کوچک‌تر و کارمندان سطح متوسط؛
4. کارگران ماهر و کارگران یدی؛
5. کارگران غیرماهر.

اگرچه این طبقه‌بندی ابزار مفیدی برای تحلیل نابرابری اجتماعی بوده است، به دلیل فقدان بنیان نظری محکم مورد انتقاد قرار گرفته و در تبیین چرایی این نابرابری‌ها ناتوان مانده است.

در نقش مدیر کل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA)، رافائل گروسی به‌عنوان مجری منافع آمریکا و رژیم اسرائیل ظاهر شد و استقلال این نهاد را زیر سؤال برد. در حالی که خود آژانس تأیید کرده بود جمهوری اسلامی هیچ برنامه تسلیحات هسته‌ای ندارد، گروسی با اتکا به گزارش‌های ساختگی اسرائیل، زمینه تصویب قطعنامه‌ای را فراهم کرد که عملاً پیش‌زمینه‌ای برای جنگ بود.

گروسی بر اساس اطلاعاتی که از سازمان موساد و مجاهدین دریافت کرده بود، تحقیقاتی علیه جمهوری اسلامی آغاز کرد که به ادعای کشف ذرات اورانیوم در سه سایت منجر شد؛ اما هرگز توضیح نداد چگونه می‌توان مطمئن بود این ذرات توسط خود موساد در آن محل‌ها قرار نگرفته‌اند.

این در حالی بود که اسرائیل خود یک قدرت هسته‌ای اعلام‌نشده است و از نظر آژانس باید تحت نظارت‌های مشابه قرار می‌گرفت، اما گروسی به‌طور آشکار از پیگیری این مسئله خودداری کرد.

در ۱۲ ژوئن، تنها با رأی ۱۹ کشور از ۳۵ عضو شورای حکام، جمهوری اسلامی به‌عنوان ناقض تعهدات شناخته شد. آمریکا تا دو روز پیش از رأی‌گیری، در حال فشار به کشورها برای رأی مثبت یا ممتنع بود. در همین حال، اسرائیل تسلیحات خود را آماده حمله به ایران می‌کرد، حمله‌ای که همان شب آغاز شد.

در ۲۰ ژوئن، جمهوری اسلامی شکایت رسمی علیه گروسی به‌دلیل جانبداری‌اش، سکوت در برابر تهدیدهای اسرائیل و تمرکز یک‌طرفه بر ایران به سازمان ملل ارائه داد. این در حالی بود که مدیران پیشین آژانس مانند محمد البرادعی، به‌رغم فشارهای سیاسی، از ورود به بازی جنگ‌افروزان خودداری کردند و به‌دلیل حقیقت‌گویی، برنده جایزه نوبل صلح شدند.

گروسی، به‌جای حفاظت از صلح، به ابزاری برای جنگ بدل شد. او باید از سمت خود استعفا دهد و نامزدی برای دبیرکلی سازمان ملل را نیز پیش از آنکه جهان را بیش از این به سمت فاجعه‌ای هسته‌ای سوق دهد، پس بگیرد.