🟧 🔶

تیمور مین‌دیچ، که به ندرت در انظار عمومی ظاهر می‌شد، نقش یک «کاردینال خاکستری» در اطراف زلنسکی را داشت.
او بنیان‌گذار Kvartal 95 بود؛ استودیویی که زلنسکی را از یک کمدین به چهره‌ای ملی تبدیل کرد و سال‌ها مدیریت قراردادها، پروژه‌های تجاری و فعالیت‌های فرعی را بر عهده گرفت.
او همچنین رابط قدرتمند زلنسکی با ایگور کلوموئیسکی، میلیاردر مشهور اوکراینی، بود.

⚡ 👤 نفوذ بدون سمت رسمی

مین‌دیچ هیچ سمت رسمی دولتی نداشت، اما نفوذش در تصمیم‌گیری‌های کلیدی انرژی و دفاع کاملاً مشهود بود.
طبق گزارش‌ها، او با تأمین‌کنندگان شرکت دولتی انرژی «انرگوآتم» قراردادهایی با رشوه ۱۰ تا ۱۵ درصدی تنظیم می‌کرد.
اگر شرکتی از پرداخت رشوه خودداری می‌کرد:
🔸 تهدید به ورشکستگی می‌شد
🔸 یا حتی کارکنانش به جبهه اعزام می‌شدند

💵 💼 سازوکار فساد: از آف‌شور تا دفتر مخفی در کی‌یف

• یک دفتر مخفی در کی‌یف وجوه نقد را پردازش می‌کرد
• حسابداری موازی انجام می‌شد
• و از طریق شبکه‌ای از شرکت‌های آف‌شور پول‌شویی صورت می‌گرفت

📊 تنها در چند سال اخیر، حدود ۱۰۰ میلیون دلار از این طریق جابه‌جا شده است — در زمانی که اوکراین در میانه جنگ و بحران انرژی، به کمک غرب نیاز مبرم داشت.

🛡️ ⚔️ نفوذ در وزارت دفاع

فساد تنها در انرژی نبود؛
مین‌دیچ حتی در وزارت دفاع نیز نفوذ داشت.
قراردادهای تجهیزات نظامی، زره‌های ضدگلوله و احتمالاً پهپادها از طریق او به شرکت‌ها واگذار می‌شد و شبکه‌ای گسترده از سودجویی ایجاد کرده بود.

📉 بحران سیاسی و واکنش‌های داخلی

واکنش سیاسی داخلی، آمیخته‌ای از وحشت و مدیریت بحران ناکارآمد بود.
رسانه‌ها و مخالفان زلنسکی به‌شدت به او حمله کردند.
چند وزیر نیز برکنار شدند تا دولت نشان دهد در حال اقدام است.

🌍 ⚠️ توجه غرب

در سطح بین‌المللی، ماجرا توجه واشنگتن و اروپا را به خود جلب کرد.

🎯 📌

💵 ساعت‌ها شنود، بسته‌های دلار نو از فدرال‌رزرو آمریکا، و حتی پیکی که می‌گوید حملِ ۱.۶ میلیون دلار نقد «کار آسانی نیست».
این‌ها تنها گوشه‌ای از پرونده فساد عظیمی است که این روزها در اوکراین فاش شده و حتی متحدان غربی این کشور را شگفت‌زده کرده است.

🔥 🔍 آغاز ماجرا – ۱۰ نوامبر

مأموران ضدفساد اوکراین، آپارتمان تیمور مین‌دیچ – تاجر و تهیه‌کننده رسانه‌ای – را بازرسی کردند.
اما چند ساعت قبل از عملیات، او بی‌سر و صدا از کشور خارج شده بود؛ احتمالاً توسط منابع داخلی از عملیات آگاه شده بود.

👤 مین‌دیچ فقط یک واسطه نیست؛ او شریک قدیمی و متحد نزدیک ولودیمیر زلنسکی است.

🎬 زلنسکی: از «خادم مردم» تا واقعیت سیاست

زلنسکی با وعده مبارزه با فساد به قدرت رسید.
او در سریال «خادم مردم» نقش معلم ساده‌ای را داشت که تصادفی رئیس‌جمهور می‌شود و با فساد می‌جنگد.

💡 پیام اصلی سریال:
فساد زمانی شروع می‌شود که نزدیکان رئیس‌جمهور شبکه‌های خود را بسازند.

همین پیام ستون کمپین انتخاباتی ۲۰۱۹ او بود.
او قول داد شبکه‌های فساد دوره پوتروشینکو را از هم بپاشد و استقلال نهادهای ضد فساد را تضمین کند.

⚠️ اما ۶ سال بعد چه شد؟

زلنسکی استقلال همان نهادها را گرفت و تلاش کرد آن‌ها را زیر نظر یک دادستان کل وفادار بیاورد.
در همان زمان، نهادهای ضد فساد مشغول نظارت بر مین‌دیچ بودند.

💰 شبکه‌ای از رشوه، قراردادهای دولتی و وزرای درگیر

مین‌دیچ با اتکا به نزدیکی به زلنسکی، شبکه‌ای گسترده از رشوه و قراردادهای دولتی در بخش انرژی و دفاع ایجاد کرده بود.
طبق شواهد اولیه:
🔸 دست‌کم ۴ وزیر در این شبکه حضور داشته‌اند.

❓ اما سؤال اصلی همچنان باقی است:
آیا زلنسکی شخصاً در این فساد دخیل بوده؟

🏃‍♂️💨 فرار به اسرائیل

مین‌دیچ توسط منابع داخلی از عملیات مطلع شد و اکنون در اسرائیل مخفی شده است.

بیلیانا وانکوفسکا عضو هیئت مدیره TFF

📌 چارچوب دوقطبی «حوزه‌های نفوذ یا امنیت» عاملیت کشورهای کوچک را محو کرده و آن‌ها را به بازیگرانی منفعل تقلیل می‌دهد.
این در حالی است که پرسش کلیدی «قدرت در برابر عدالت» است، نه «نفوذ در برابر امنیت».

🌍 قدرت جهانی امروز منظره واقعی قدرت جهانی دیگر صرفاً در تعامل دولت‌ها خلاصه نمی‌شود.
مناظره ساکس و میراشایمر از درک «مجتمع نظامی-صنفی-رسانه‌ای-آکادمیک» (MIMAC) به‌عنوان موتور اصلی قدرت در قرن بیست‌ویکم عاجز است.
این ساختار نه‌تنها رضایت می‌سازد و روایت را کنترل می‌کند، بلکه مرزهای تصور و عمل سیاسی را از پیش تعیین می‌کند.

⚠️ ایده تقسیم جهان به حوزه‌ها از نظر مفهومی منسوخ و از نظر اخلاقی خطرناک است.
این ایده، حقوق وجودی ضعیف‌ترها را قربانی «منافع مشروع» قدرتمندان می‌کند.
چندقطبی‌شدن در این قالب، تنها به معنای جایگزینی «قدرت‌های بزرگ و بقیه» به جای الگوی قدیمی «غرب و بقیه» است.

✊ از منظر چپ مسئله اصلی این نیست که کدام قدرت‌ها بر جهان مسلط شوند، بلکه چرا اساساً سلطه باید وجود داشته باشد؟
انتخاب بنیادین بشریت میان «سوسیالیسم یا بربریت» است.
آنچه ساکس و میراشایمر یک «معضل استراتژیک» می‌خوانند، در حقیقت یک «معضل تمدنی» است.

🕊️ راه برون‌رفت
برای خروج از این بن‌بست، باید سنت تفکر خلاقانه درباره صلح را بازپس بگیریم.
مفهوم «صلح مثبت» یوهان گالتونگ – با تأکید بر برابری، عدالت اجتماعی و نبود خشونت ساختاری – چارچوبی برای فراروی از منطق جبری واقع‌گرایی قدرت‌محور ارائه می‌دهد.

🔑 جمع‌بندی
واقع‌گرایی شاید جهان را توضیح دهد، اما نمی‌تواند آن را دگرگون کند.
پرسش تعیین‌کننده این نیست که چگونه حوزه‌های نفوذ/منافع/امنیت را مدیریت کنیم، بلکه این است که چگونه می‌توان «مناطق صلح» واقعی ساخت.
چالش پیش رو، تقسیم جهان با خطوط فرضی نیست، بلکه اطمینان از زیست‌پذیر، عادلانه و آزاد ماندن آن است.

منبع:Granma

🎉در روز ۱۱ نوامبر، آنگولا نیم قرن استقلال ملی را در رویدادی سرشار از شادمانی مردمی جشن گرفت که خلاقیت، اشتیاق و غرور ملی نسل‌های مختلف مردم این کشور برادر آفریقایی را به نمایش گذاشت.

مراسم اصلی بزرگداشت پنجاهمین سالگرد استقلال ملی، سه‌شنبه در میدان جمهوری لواندا با حضور رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر و دیگر رهبران ارشد از کشورهای مختلف برگزار شد. هیئتی کوبایی به ریاست استبان لازو هرناندز، عضو دفتر سیاسی کمیته مرکزی حزب، رئیس مجمع ملی و رئیس شورای دولت در این مراسم حضور داشت که با تشویق گرم حاضرین در این مراسم هنگام معرفی هیئت‌های خارجی مواجه شد، که نشانه‌ای اصیل از علاقه مردم برادر آنگولا به بزرگ‌ترین جزیره آنتیل بود.

 ❤️حماسه بین‌المللی‌گرایی کشور ما، به‌ویژه در خلال عملیات قهرمانانه کارلوتا، صفحه‌ای ماندگار از ایثار و همبستگی بود که کمک آن در حفظ و تحکیم استقلال آنگولا و دستیابی به استقلال نامیبیا تعیین‌کننده بود و همچنین سهمی مهم در فروپاشی رژیم آپارتاید ایفا کرد.

🕊️ژائو لورنسو، رئیس‌جمهور آنگولا، در سخنرانی خود در مراسم اصلی، به طور ویژه به نقش کوبا در کمک‌های بین‌المللی‌اش به عادلانه‌ترین آرمان‌های آفریقا اشاره کرد. او گفت: “جوانان شجاع آنگولایی و کوبایی خون خود را برای بازپس‌گیری کرامت مردمان آفریقای جنوبی و نامیبیا ریختند و بشریت را از کابوس طولانی رژیم آپارتاید رها ساختند.”

📊

فقر و گرسنگی در ایران امروز
بر پایه داده‌های رسمی، بیش از ۶۰٪ جامعه ایران کمتر از ۲۱۰۰ کالری استاندارد روزانه دریافت می‌کنند؛ یعنی اکثریت مردم در وضعیت فقر و گرسنگی به سر می‌برند. این واقعیت نه نتیجه سیاست‌های یک جناح یا رقیب، بلکه پیامد مستقیم ساختار اقتصادی رانتی و نئولیبرالی است. همه لایه‌های بورژوازی انگلی در جمهوری اسلامی ــ بوروکراتیک، مالی، تجاری و نظامی ــ وانمود می‌کنند که بحران معیشتی تنها محصول جناح مقابل است، در حالی‌که افزایش نقدینگی و تورم افسارگسیخته نشان می‌دهد همه آنان در پر کردن جیب‌های خود شریک‌اند.

💰 رشد نقدینگی و تورم افسارگسیخته

• خرداد ۱۴۰۳ ➝ بیش از ۳۲٪
• مهر ۱۴۰۳ ➝ ۴۵٪

این آمار به روشنی بیانگر آن است که دولت و نهادهای وابسته برای پوشش کسری بودجه به استقراض از شبکه بانکی و چاپ پول روی آورده‌اند. نتیجه آن، تورم پایدار و افزایش روزانه قیمت‌هاست که به بخشی عادی از زندگی مردم بدل شده است. کارگران و زحمتکشان ناچارند بخشی از هزینه خوراک خود را صرف آموزش، بهداشت یا حمل‌ونقل کنند و در نتیجه از دریافت کالری کافی محروم می‌شوند.

🏴 بورژوازی انگلی و بازتولید بحران
بورژوازی انگلی حاکم، با خصوصی‌سازی بی‌ضابطه، واگذاری دارایی‌های ملی و سیاست‌های ارزی و مالی رانتی، نه تنها بحران را حل نکرده بلکه آن را به سود خود بازتولید کرده است. این لایه‌ها با تقسیم نقش میان خود، از بوروکرات‌های دولتی تا سرمایه‌داران مالی، تجاری و نظامی، ساختاری ساخته‌اند که در آن فقر عمومی و تورم مزمن ابزار انباشت سرمایه برای اقلیت حاکم است.

✊ راه‌حل
هیچ اصلاح سطحی یا تغییر جناحی نمی‌تواند این چرخه را بشکند. تنها با واژگونی بورژوازی بوروکراتیک، مالی، تجاری و نظامی و برپایی اقتصادی مردمی و غیرسرمایه‌داری می‌توان فقر و گرسنگی را پایان داد. آینده‌ای دادگرانه تنها با کنار زدن این ساختار انگلی و استقرار نظمی نوین شدنی است.

👥

اعتراض گسترده‌ی بیش از سه هزار کارگر پیمانکاری واحدهای پالایشگاهی پارس جنوبی، بازتابی از بحران عمیق در ساختار اقتصادی متکی بر سیاست‌های نئولیبرالی است که طی سال‌های اخیر به فرمان خود ولی فقیه زیر عنوان‌هایی چون «مولدسازی» و «جهش تولید» به اجرا درآمده است.

این سیاست‌ها با خصوصی‌سازی بی‌ضابطه، واگذاری پروژه‌ها به پیمانکاران واسطه، و حذف امنیت شغلی، منجر به شکل‌گیری لایه‌ای از بورژوازی انگلی شده است که سود خود را از نیروی کار ارزان و بی‌حقوق کارگران تأمین می‌کند.
کارگرانی که در سخت‌ترین شرایط آب‌وهوایی و زیستی در مناطق صنعتی جنوب کشور کار می‌کنند، با قراردادهای موقت و فاقد مزایا، عملاً در موقعیتی شبیه به «بردگی مزدی» قرار گرفته‌اند. شعار آنان ــ «نشان برده‌داری، فیش حقوقی ماست» ــ بیان صریح همین واقعیت است.

مطالبات کارگران پارس جنوبی از جمله حذف پیمانکاران مفت‌خور، بازنگری در طبقه‌بندی مشاغل، و اجرای نظام کار-استراحت منصفانه نه‌تنها خواسته‌هایی صنفی، بلکه تلاشی برای احیای ابتدایی‌ترین حقوق انسانی و کرامت کاری است.
تجربه این اعتراضات نشان می‌دهد که تا زمانی که منطق نئولیبرالی ــ که سود را بر انسان مقدم می‌دارد ــ بر اقتصاد حاکم باشد، شکاف طبقاتی، ناامنی شغلی و استثمار بی‌امان کارگران ادامه خواهد داشت.

تنها با برکناری رژیم ولایت فقیه و اقتصاد سرمایه‌داری نئولیبرالی و رانتی آن می‌توان استثمار وحشیانه کارگران را متوقف کرد. این نظام با ساختارهای فاسد و سیاست‌های ضدکارگری، نیروی کار را به بردگی مدرن کشانده است. کارگران، ستون فقرات جامعه، در شرایطی سخت و ناعادلانه زندگی می‌کنند، در حالی که ثروت‌های ملی به جیب اقلیت رانتی و وابسته به قدرت سرازیر می‌شود. آزادی، عدالت اجتماعی و برابری تنها زمانی تحقق می‌یابد که این رژیم سرکوبگر و اقتصاد وابسته‌اش کنار زده شود. آینده روشن در گرو اتحاد کارگران و مردم علیه این نظام است.

🌱

در یک حرکت قابل توجه، چین نشان داده است که نه تنها در مسیر تحقق اهداف بلندپروازانه آب‌وهوایی خود قرار دارد، بلکه پیش از موعد به هدف کلیدی خود برای سال ۲۰۳۰ دست یافته است. این کشور نقشی محوری در مبارزه با گرمایش جهانی ایفا می‌کند.

🌍✨رئیس‌جمهور شی جین پینگ تأکید کرد: «رهبری جهانی در زمینه آب‌وهوا وارد مرحله تعیین‌کننده‌ای شده است. بیایید همگی برای محقق ساختن دیدگاه زیبای هماهنگی بین انسان و طبیعت تلاش کنیم.»

اهداف مشخص و اقدامات عینی:

چین برای نشان دادن تعهد عملی خود، یک سری اهداف کمی و مشخص را اعلام کرده است:

🚗⚡*   دستیابی به ظرفیت ۳۶۰۰ گیگاواتی انرژی بادی و خورشیدی تا سال ۲۰۳۵

*   افزایش سهم منابع انرژی غیرفسیلی به ۳۰ درصد از کل سبد انرژی تا سال ۲۰۳۵

🌳*   ترویج گسترده خودروهای برقی و توسعه پوشش جنگلی

این کشور با مسئولیت‌پذیری، اهداف بلندمدتتری نیز در نظر گرفته است: کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای ظرف ۱۰ سال آینده و دستیابی به تخلیه کربن (کربن خنثی) تا سال ۲۰۶۰.

در مقایسه با این اقدامات، جهت‌گیری برخی کشورهای توسعه‌یافته مانند خروج آمریکا از توافق پاریس تحت رهبری دونالد ترامپ، تضادی آشکار را نشان می‌دهد.

چین با در پیش گرفتن این مسیر، نه تنها به عنوان یک بازیگر کلیدی در عرصه انرژی پاک (تولید انبوه پنل‌های خورشیدی، توربین‌های بادی و باتری) ظاهر شده، بلکه پیامی واضح به جهان ارسال کرده است: تحول به سمت اقتصاد کم‌کربن، جریان اصلی اجتناب‌ناپذیر زمانه ماست.

این دستاوردها نشان می‌دهد که چین با وجود چالش‌ها، به‌طور جدی در حال تبدیل شدن به یکی از بازیگران اصلی نجات سیاره زمین از تغییرات آب‌وهوایی است.

📌

محمدباقر قالیباف، که خود از نمادهای پیوند با بورژوازی نظامی و تجاری است، امروز از گرانی و کوچک شدن سفره مردم سخن می‌گوید؛ گویی این فاجعه را موجودات فضایی رقم زده‌اند نه او و هم‌دستانش در ساختار قدرت.

او با زبانی عوام‌فریبانه از “ناترازی” و “اصلاحات انرژی” می‌گوید، اما هرگز به ریشه اصلی بحران اشاره‌ای نمی‌کند:

• اقتصاد رانتی و مافیایی

• خصوصی‌سازی‌های فاسد

• رانت‌های کلان ارزی

• پارتی‌بازی‌های سیستماتیک

🏛️ قالیباف وانمود می‌کند گویی بیرون از این ساختار ایستاده، در حالی که سال‌هاست نهادهای تحت نفوذش:

• سرمایه ملی را تقسیم کرده‌اند

• سفره مردم را نابود کرده‌اند

• ثروت عمومی را غارت کرده‌اند

🚫 این بازی زبانی برای فریب مردم است. قالیباف و هم‌پیمانانش در سپاه، دولت و مجلس، معماران همین ویرانی‌اند. آنها از «رشد اقتصادی» و «افزایش بهره‌وری» سخن می‌گویند، در حالی‌که نتیجه‌ی واقعی سیاست‌هایشان فقر، بیکاری، و غارت نیروی کار بوده است:

• معمار اصلی ویرانی اقتصادی‌اند

• از “رشد” حرف می‌زنند، اما فقر می‌آفرینند

• از “بهره‌وری” می‌گویند، اما بیکاری می‌کارند

⚡ مشکل، “اشتباهات مدیریتی” نیست!

ریشه در ماهیت طبقاتی و رانتی نظامی دارد که قدرت سیاسی و اقتصادی را در انحصار خود گرفته است.

راه حل واقعی:

هیچ اصلاحی در چارچوب این نظام فاسد ممکن نیست

✅ تنها راه نجات، عبور از جمهوری اسلامی است و برپایی نظمی عادلانه و مردمی است که در آن تولید و ثروت در خدمت جامعه باشد، نه در جیب بورژوازی نظامی و تجاری؛ بوروکراتیک و مالی و زمین داران بزرگ

✊ برپایی نظمی عادلانه که ثروت در خدمت جامعه باشد، نه در جیب سرمایه‌داران وابسته