مقاله ۴۰/۱۴۰۱
۱۰ اسفند ۱۴۰۱، ۱ مارس ۲۰۲۳

پیش گفتار

۲۴ فوریه (۵ اسفند) سال گرد آغاز درگیری های نظامی در اوکرایین بود. تاکنون بیش از ۲۰۰ هزار سرباز و ۵۰ هزار غیرنظامی در این درگیری کشته شده اند.

“چپ”های جهان با این درگیری سه برخورد گوناگون داشته اند.

دیدگاه یکم- این درگیری با کودتای ۲۰۱۴ امریکا در اوکریین آغاز شد و با شکستن بندهای پیمان مینسک یک و دو از سوی اوکرایین و نقشه های امپریالیسم برای پیوستن اوکرایین به ناتو، روسیه چاره ی دیگری فرای پاسبانی از امنیت خود نداشت. امپریالیسم امریکا هم اکنون خواهان قربانی کردن همه ی مردم اوکرایین برای جلوگیری از چند قطبی شدن جهان هست . باید به امپریالیسم امریکا و اروپا برای آغاز گفت و گو در باره ی سازش و بستن پیمان صلح فشار آورد.  

دیدگاه دوم – آغازگر این درگیری روسیه بوده است که در ۲۴ فوریه سال گذشته به چنگ اندازی به اوکرایین پرداخته است. ولی امپریالیسم آمریکا و ناتو با گسترش ناتو به شرق و با پشتیبانی از رژیم روس کش اوکرایین، به روسیه برای یورش به اوکرایین انگیزه داده اند. این جنگ یک جنگ امپریالیستی است. باید به هر دو سو فشار آورد تا به گفت و گو در باره ی سازش و بستن پیمان صلح بپردازند.   

دیدگاه سوم- روسیه آغازگر این جنگ بوده است. هیچ دلیلی از سوی روسیه برای یورش به اوکرایین نمی توان یافت. ناتو با همه ی بدی هایش تنها پاسبان مرزهای کشورهای اروپایی در برابر پرخاش گری روسیه است. باید با فرستادن جنگ افزار به اوکرایین به آن کمک کرد تا روسیه را شکست دهد. آتش بس و آغاز گفت و گو در باره ی صلح هم اکنون به سود روسیه است.

دیدگاه  یکم و دوم را می توان ناسازگاری میان دیدگاه های گوناگون در باره ی یک روی داد پیچیده دانست که در چارچوب یک خانواده “چپ” می گنجد. هر دو گروه امپریالیسم را در آغازیدن این درگیری گناه کار می دانند و تنها راه برون رفت از این کشتارگاه را آغاز گفت و گوها در باره ی صلح می دانند.  ولی مهندسان دیدگاه سوم به پاک شویی گناهان و کشتارهای ناتو می پردازند و به دین گونه در کنار امپریالیست ها ایستاده اند.

بگذارید در دنباله این نوشته به بررسی جنگ افروزی امپریالیسم در اوکرایین، نادرستی دیدگاه سوم و برپایی یک جنبش صلح بپردازیم.

امپریالیسم خواهان جنگ است، نه صلح  

نقشه امپریالیسم پشتیبانی از جهان یک قطبی به سرکردگی خود است و برای این کار نیاز دارد که یک بار برای همیشه پوزه روسیه را به خاک بمالد. داده های فراوانی در دست است که نشان می دهد که امپریالیسم هیچ دل بستگی به صلح در اوکرایین ندارد.

در ۴ مارس ۲۰۲۲، چند روز پس از آن که سربازان روسیه به بخش هایی از اوکرایین رفتند، نفتالی بنت (Naftali Bennett) نخست وزیر پیشین اسراییل به مسکو سفر کرد. او در کانال یوتیوب خود در فوریه امسال گفت که پس از دیدار خود با سران روسیه و اوکرایین، روسیه می خواست حاکمیت اوکرایین را به رسمیت بشناسد و اوکرایین پذیرفت که به دنبال عضو شدن در ناتو نرود. او می گوید که — ایالات متحده، آلمان، بریتانیا و فرانسه — راه تلاش او برای میانجی گری را بستند. در مارس ۲۰۲۲ برخی از سردمداران روسیه و اوکرایین در استانبول ترکیه با هم دیدار کردند و به یک سازش آزمایشی با هم رسیده بودند. ولی بوریس جانسون (Boris Johnson) نخست وزیر پیشین امپریالیسم انگلیس در آوریل ۲۰۲۲ از کیف بازدید کرد و از زلنسکی (Zelensky) خواست که با روسیه در باره ی صلح به گفت و گو نپردازد. وزیر خارجه ترکیه مولوت کاوسگلو (Mevlut Cavusoglu) گفت که پس از گفت و گو در استانبول، ما پایان جنگ را نزدیک می دانستیم، ولی پس از نشست وزیران خارجه ناتو، روشن شد که کشورهایی در ناتو خواهان پایان جنگ نیستند، آن ها می خواستند که روسیه را کم توان کنند. در ۲۵ آوریل لوید جی آستین (Lloyd J. Austin) وزیر جنگ آمریکا گفت که جنگ در باره ی اوکرایین نیست، بل که یک جنگ جانشینی است. او گفت که  آمریکا می خواهد روسیه را کم توان کند، تا به کشور دیگری یورش نبرد. او گفت روسیه باید به آن اندازه کشته و ویرانی داشته باشد که تا آمادگی جنگی خود را برای همیشه از دست بدهد.

روسیه پیش از درگیری و پس از آن در آغاز بسیار برای صلح  تلاش کرد. ولی پس از آن روشن شد که امپریالیسم نه پیش از آن و نه پس از آن هیچ خواستی برای حل صلح آمیز این چالش نداشت. آنگلا مرکل (Angela Merkel) صدر اعظم پیشین آلمان در گفت و گو با  در دی زیت (die ziet) در ۷ دسامبر ۲۰۲۲ گفت که پیمان مینسک در سال ۲۰۱۴ «تلاشی برای خرید زمان برای اوکرایین بود.» پیمان نامه مینسک در سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ هر دو برای پیاده نکردن بسته شد، غرب هرگز نمی خواست آن ها پیاده شوند. فرانسوا اولاند (Francois Hollande) که در زمان پیمان های مینسک رئیس جمهور فرانسه بود، سخن آنگلا مرکل را درست دانست و حتا در ۹ فوریه، زلنسکی در گفت و گو با در اشپیگل روشن گفت که اوکرایین هرگز نمی خواست که بندهای پیمان های مینسک را پیاده کند.   

امپریالیست ها همه ی هنرمندان، “روشن اندیشان” جنگ خواه و جنگ جویان ارتشی را بسیج کرده اند تا برای درست انگاری جنگ به آن ها کمک کنند. سپتامبر گذشته نویسنده کتاب های “پایان تاریخ” فرانسیس فوکویاما (Francis Fukuyama) در مجله دموکراسی نوشت «اوکرایین برنده خواهد شد».! لیز اسلی روز نامه نگار واشنگتن پست در ژانویه ۲۰۲۳ به خوانندگان گفت: «اگر سال ۲۰۲۳ به خوبی  آغاز آن پیش رود، بخت این که اوکرایین بتواند همه ی زمین های خود را بازپس گیری کند بسیار است». نیوزویک در اکتبر ۲۰۲۲ از زبان  ایلا پونومارف (Ilya Ponomarev)، عضو پیشین پارلمان روسیه می گوید که “روسیه هنوز در آستانه یک انقلاب نیست  … اما انقلاب چندان دور نیست “. در ژانویه، فرمانده پیشین ارتش آمریکا در اروپا، سرتیپ بن هاجس (Ben Hodges)، به یورومیدان پرس (Euromaidan Press) گفت که « آزادسازی کریمه تا پایان ماه اوت به انجام خواهد رسید.»  

شان پن (Sean Penn)، ستاره هالیوود، یکی از دو جایزه اسکار خود را به ولادیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین، داد تا که تا پایان جنگ پیش او باشد. او گفت «هنگامی که روس ها را شکست دادی آن را به من پس بده». بن ستیلر (Ben Stiller) هنرپیشه آمریکایی در کاخ ریاست جمهوری به زلنسکی گفت: «شما قهرمان من هستید. شما شگفت‌انگیز هستید». امل کلونی (Amal Clooney) همسر هنرپیشه نام دار هالیوود در نشست غیررسمی شورای امنیت سازمان ملل متحد در شهر نیویورک درباره جنگ گفت: “اوکراین امروز یک کشتارگاه است. درست در دل اروپا.” “جنگ پرخاش گر پوتین به آن اندازه ستم گرانه است که حتا هشدارهای ایالات متحده و گذشته تبه کارانه دراز زمان روسیه، اوکراینی ها را وا نداشت که به آمدنش باور کنند.” یاد آوری شود که همین خانم، رای زن نزدیک حسن بن عیسی آل خلیفه، پادشاه دیکتاتور بحرین در بررسی پای مال کردن حقوق بشر در هنگام  خیزش‌های بهار عربی در بحرین در سال ۲۰۱۱ بود. خیزشی که در آن شورش مردم  سرکوب شد و رژیم بحرین بسیاری از غیرنظامیان را کشت و هزاران تن را زخمی و زندانی کرد.  

امپریالیسم حتا با دو زبان سخن گفتن را به دور ریخته است و آشکارا و با پررویی از جنگ سخن می گوید. آن ها به مردم می گویند که روسیه تنها زبان آتش را می فهمد و نیروی خام جنگ افزار تنها راه چاره برای چالش کنونی است.  

ینس استولتنبرگ(Jens Stoltenberg)، دبیرکل اتحاد جنگی ناتو، در نشست وزیرهای جنگ ناتو در بروکسل گفت، هم اکنون از فرستادن جت های جنگنده به اوکرایین خودداری می کنیم، ولی بایدن گفت در آینده نزدیک می توانیم این کار را انجام بدهیم. سیاست مداران غربی به جای تنش زدایی گام به گام از نردبان درگیری و جنگ بالاتر می روند. به دروغ به مردم می گویند که راه حل صلح یافت نمی شود و اوکرایین می تواند در این جنگ پیروز شود. تا زمانی که ناتو به رهبری امریکا جنگ افزار به اوکرایین می فرستد سخن گفتن از صلح دشوار است. برای نمونه ناتو سیستم های موشکی با برد  ۱۵۰ کیلومتری، توپخانه، تفنگ، بالگرد، تانک، هواپیماهای بدون سرنشین جنگی به اوکرایین می فرستد.

تنها کسانی که بی گمان از این جنگ سود می برند، شرکت های جنگی آمریکایی و اروپایی هستند. میلیاردها دلار جنگ افزار با پول مالیات رنج بران خریداری می شوند و به اوکرایین سرازیر می شوند. انحصارهای جنگی هیچ گاه تا به این اندازه تولید نداشته اند، چرا که اوکرایین جنگ افزارهای بیشتر از آن اندازه که آن ها می توانند تولید کنند در جنگ به کار می برد و نابود می کند. وزيران جنگ ناتو و اتحاديه اروپا برای پشتیبانی از انحصارهای جنگی تصميم گرفتند که توليد جنگ افزارها را افزايش دهند. انحصارهای جنگی در کشورهای امپریالیستی نیاز دارند که به این پندار که اوکرایین باید روسیه را شکست دهد دامن بزنند. آزموده ها ولی نشان می دهند که هیچ کشوری در جهان نمی تواند روسیه را شکست دهد، و زمانی پیش خواهد آمد که جنگ به بن بست می رسد و به یک جنگ فرسایشی دگرگون می شود. کارشناسان جنگی که مزدور امپریالیسم نیستند می گویند که اوکرایین به آن اندازه نیرومند نیست که روسیه را پس بزند. روسیه جنگ افزارها و سربازان بسیاری دارد. بالاترین افسر نظامی در ایالات متحده، مارک الکساندر میلی (Mark-Alexander Milley)، ژنرال ارتش ایالات متحده می گوید که اوکرایین با پشتیبانی غرب می تواند در برخی نبردها پیروز شود. ولی نمی تواند در جنگ علیه بزرگترین نیروی هسته ای جهان پیروز شود.

برای همین امپریالیسم می داند که اوکرایین هیچ گاه برنده نخواهد شد، ولی برای او حتا جنگ فرسایشی بدون شکست روسیه نیز سودآور است. این کمک می کند تا کارخانه های جنگی هم چنان به افزایش تولید بپردازند و امپریالیسم هم بتواند جنگ افزارهای نوینی را در پهنه جنگ به آزمایش بفرستد و هم روسیه را در یک جنگ دراززمان فرسایشی کم توان کند. امپریالیسم به اوکرایین جنگ افزار می دهد و به همین دلیل گناه بزرگی بر دوش دارد. گناه بزرگ ویرانی ها و کشتار و بیش از ۲۰۰ هزار کشته و زخمی از هر دو سو بر دوش امپریالیسم سنگینی می کند.

دورویی امپریالیسم

امپریالیست ها می گویند که با پرخاش گران نمی توان گفت و گو کرد، مگر این که آن ها در پهنه جنگ با شکست کم توان شوند. آن ها می گویند که امپریالیسم حق دارد که به کشوری که در برابر چنگ اندازی و دست درازی (متجاوز) ایستادگی می کند کمک کند. ولی همین دروغ گویان دورو، فلسطینی ها را در کرانه غربی و غزه نه تنها کمک نمی کنند، بل که به دست درازان اسراییلی برای سرکوب ایستادگی  فلسطينيان کمک آشکار و پنهان می کنند. اگر آن ها به یک درصد از سخن هایی که در باره ی اوکرایین می گویند باور داشتند، ارتش اسرایيل نمی توانست با دست باز به کشتار فلسطینی هایی که با دست تهی با آن می رزمند بپردازد. به فلسطینی ها می گویند که حتا چاقو هم برای ایستادگی به کار نبرند و برتری اسرائیل را بپذیرند، ولی خود نوین ترین و کشنده ترین جنگ افزارها را به اوکرایین می فرستند. دورویی به آن اندازه که روسیه را برای اوکرایین تحریم می کنند، ولی هم زمان برای کمک جنگی به اوکرایین از اسراییل جنگ افزارهای پیش رفته مانند زیردریایی های جنگی می خرند. آن ها دهان همه ی کسانی که به سیاست نژادپرستانه اسراییلی خرده می گیرند را به بهانه ضدیهود بودن می بندند. همه ی شهروندان اروپایی، کره ای، ژاپنی، آمریکایی، استرالیایی و کانادایی آزادند که برای اوکرایین بجنگند، ولی اگر کسی به نبرد آزادی بخش فلسطینیان کمک انسانی کند بی ریب (شک) انگ تروریستی به او زده می شود.

شوربختانه، با  این که روشن است که امپریالیسم و پیمان جنگی اش ناتو خواهان صلح نیست، ولی برخی “چپ”ها در اروپا با خاک پاشیدن به چشم توده ها ناتو را پاسبان امنیت اروپا می دانند. 

“چپ”های هوادار ناتو

این گونه ”چپ” ها می گویند که ناتو پاسبان مرزهای اتحادیه اروپا در برابر یورش دیگران است. آن ها می گویند که ناتو در اروپا خوب است، باید به جنگ های فرااروپایی “out-of-area operations” ناتو، که کارهای جنگی برون از مرزهای اروپا است، افسار زد.   

این ”چپ” ها می گویند که بدیهی است که ناتو پاسبان امنیت مردم اروپا است، اگر جنگ کلاسیک آغاز شود، هیچ کشور اروپایی به تنهایی نمی تواند از مرزهای خود نگه بانی کند. آن ها می گویند که بیرون رفتن از ناتو با واقعیت سیاسی پارلمانی و باور مردم هم خوانی ندارد. آن ها می گویند که برنامه بیرون رفتن از ناتو واقع گرایانه نیست، به جای آن باید خود را با این واقعیت هم سازی کرد و در ناتو ماند و آن را از درون دگرگون کرد. این گونه ”چپ” ها پیش تر همین برهان را در باره ی ماندن در اتحادیه اروپا به کار برده بودند. آن ها می گویند که با بودن در ناتو باید تلاش کرد که «بند بیرون از منطقه» “out-of-area-klausul” ناتو را از میان برداشت.

این ”چپ” ها ساختار ناتو را در نمی یابند و آن را در پیوند با ویژگی جنگی امپریالیسم نمی گذارند. ناتو پاسبان امنیت اروپا نیست، بلکه ناتو پلی میان دو مرکز امپریالیستی، ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا است. ناتو برای پیاده کردن منافع آمریکا ساخته شده است. این ”چپ” ها فراموش می کنند که ناتو یک سازمان دموکراتیک نیست. در این پیمان آمده است که آمریکا رهبری جنگی را در دست دارد. گمراه کننده است که به مردم بگوییم ناتو می تواند از درون دگرگون شود. این ”چپ” ها می گویند که آموزه های سوئد نشان می دهد که اگر ما بخشی از ناتو نباشیم هزینه های جنگی ما از این هم بالاتر خواهد رفت ، برای همین آن ها از کشورشان می خواهند که در ناتو بماند! ناتو در گذشته منافع امنیتی نیروهای دیگر مانند اتحاد شوروی را به رسمیت می شناخت، ولی دیگر نیازی به این کار نمی بیند. ناتو از خط قرمزهای روسیه گذر کرد و به هیزم جنگ آتش انداخت. همه کشورها خط قرمز دارند، روسیه هم همین گونه. گناه این جنگ بر دوش ناتو سنگینی می کند.

این ”چپ” ها با “واقع گرایی” خود به دنبال مردم افتاده اند. بگذریم از این که رسانه های بورژوازی و حزب های سیاسی بزرگ ترین سازنده اندیشه سیاسی میان توده ها هستند. هنگامی که یک حزب سیاسی با سرکردگی یک نظم جهانی امپریالیستی در نبرد است، باید تاکتیک های خود را با یادآوری این استراتژی برنامه ریزی کند. یعنی روشن است که باید آرام آرام توده ها را با برنامه خود آشنا کرد و آن ها را به سوی خود کشاند. رفیق طبری در باره ی چنین سیاستی می گوید: نه دنباله روی نه جلو دویدن. (نوشته های فلسفی و اجتماعی-جلد ۱-صفحه ۳۲)   

جنبش صلح

کشورهای ناتو همچنان میلیاردها دلار جنگ افزارهای جنگی پیشرفته را به اوکرایین می فرستند و به دین گونه به زنده نگه داشتن آتش درگیری ها کمک می کنند. چشم انداز صلح در آینده ای نزدیک تاریک است. امپریالیسم غرب با سرازیر کردن جنگ افزار ها به اوکرایین، این پندار را در توده های اروپا و امریکا می آفریند که گویا می توان روسیه را با کاربرد فناوری جنگی برتر خرد و خمیر کرد.

دست یار پیشین دبیرکل سازمان ملل متحد، مایکل فون دن شولنبورگ (Michael von den Schulenburg) که ۳۴ سال برای سازمان ملل کار کرده است، می گوید: “آیا بختی برای صلح در اوکرایین هست یا نه، به آمریکا بستگی دارد”. او می گوید که ما نباید امید به تلاش برای صلح از سوی جنگ خواهان داشته باشیم. ما به یک جنبش جهانی صلح نیاز داریم ، جنبشی که به ناتو خوش باور نیست، جنبشی که باور ندارد که با جنگ افزار می توان صلح آفرید.  

به گفته کارشناسان، آمریکا کلید صلح را در دست دارد، ولی برای وادار کردن امریکا به گفت و گو، ما به یک جنبش صلح مردمی نیرومند نیاز داریم. آزموده های تاریخی ما نشان می دهند که در گذشته امپریالیسم را، فشار توده های این کشورها به میز گفت و گو برای پایان دادن به جنگ کشاند. فشار مردم آمریکا، در جنگ های بزرگ و دراززمان امپریالیسم در افغانستان و ویتنام – امپریالیسم را واداشت که نیروهای خود را از این کشورها بیرون بکشد.  

بیش تر رسانه های جهان که کم و بیش زیر بازبینی و بازرسی امپریالیسم هستند، مردم جهان را تنها از دیدگاه آمریکا، ناتو و اتحادیه اروپا آگاه می کنند. با این همه، بیش تر مردم جهان خواهان صلح هستند. غرب تنها بخش کوچکی از جهان است. کشورهای دیگر اقتصادی و سیاسی نیرومند جهان فراموش می شوند. دید این کشورها با دید امپریالیسم برای دنبال کردن جنگ هم خوانی ندارد. از امپریالیسم امریکا، اروپا و ژاپن و دوستانشان که بگذریم، کشورهای بزرگی مانند چین و هندوستان خواهان گفت و گو هستند. به تازگی جمهوری خلق چین برنامه ۱۲- بندی خود را برای صلح پخش کرده است. ماه گذشته لولا ریيس جمهوری برزيل درخواست آلمان برای تهیه و فرستادن جنگ افزار به اوکراين را نپذیرفت. لولا هم چنین از کشورهای دیگر – مانند چین، هند، فرانسه و اندونزی – خواست که با هم برای تهیه یک برنامه پیشنهادی صلح آمیز کار کنند. هنگام آن است که همه صلح دوستان جهان گرد هم آیند و به امپریالیسم برای آغاز گفت و گوهای صلح فشار بیاورند.   

باید به توده ها گفت که اگر امپریالیسم خواهان صلح بود، راه حل های فراوانی برای این کار می شود پیدا کرد. برای نمونه، می توان در دونباس، کریمه و جاهای دیگر روس زبان در اوکرایین همه پرسی گذاشت، تا خلق ها سرنوشت خود را برگزینند و آینده خود را در دست گیرند. به جای این کار، امپریالیسم غرب سربازان اوکراینی را آموزش می دهد و میلیاردها دلار جنگ افزار می فرستد و به همین دلیل بار بزرگی از گناه جنگ بر دوش سردمداران این کشورها سنگینی می کند. باید پیامدهای این جنگ را برای توده های کشورهای امپریالیستی به روشنی باز کرد. رهبران کشورهای امپریالیستی خواهان جنگ هستند، ولی هزینه ی آن را بر دوش رنج بران و تنگ دستان گذاشته اند. چرا باید سال مندان تنگ دست در لندن پول بیش تری برای گرم نگه داشتن خانه خود بدهند؟ چرا باید شهروندان در هامبورگ پول بیش تری برای گاز بدهند؟  

جنبش صلح هم اکنون نوپا است، ولی خوشبختانه دارد راه رفتن را یاد می گیرد. سارا واگنکنشت (Sarah Wagenknecht) یکی از رهبران حزب چپ آلمان (Die Linke) به گردآوری امضا برای صلح پرداخته است که تاکنون نزدیک به ۷۰۰ هزار آلمانی آن را امضا کرده اند. اگر انسان های پیش رو و صلح دوست به بسیج و سازمان دهی توده ها بپردازند، صلح بخت بزرگی برای پیروزی خواهد داشت. 

در اروپا نیز ایستادگی در برابر جنگ رو به پیش رفت است. در ماه ژانویه، شبکه پژوهشی دیدگاه اروپا یوروسکوپیا (Euroskopia) دیدگاه سنجی هایی را در ۹ کشور اروپایی (پرتغال، اتریش، هلند، لهستان، اسپانیا، فرانسه، آلمان، ایتالیا و یونان) انجام  داد. این دیدگاه سنجی نشان داد که با همه ی مغزشویی سران کشورهای اروپا (۴۸ درصد) خواهان پایان دادن به درگیری ها هستند- حتی اگر به این معنی باشد که اوکرایین باید بخشی از خاک خود را به روسیه بدهد. پشتیبانی از صلح در کشورهایی مانند اتریش (۶۴ درصد)، آلمان (۶۰ درصد)، یونان (۵۴ درصد)، ایتالیا (۵۰ درصد) و اسپانیا (۵۰ درصد) بالاتر از دیگر کشورها است.

پایان سخن

ما پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی دیدیم که ناتو با این که نمی بایست یک وجب به سوی روسیه گسترش بیابد، هر سال به مرزهای روسیه نزدیک تر شد و کشورهای بیش تری از اروپای شرقی را به درون خود راه داد. کمربند و ساختار امنیتی دوران اتحاد شوروی در اروپا سال ها است که به هم ریخته شده است. به ویژه پس از کودتا در اوکرایین در سال ۲۰۱۴ و پس از آن پیمان شکنی اوکرایین در برابر پیمان ساختگی مینسک، امنیت روسیه به راستی در خطر افتاد.

پس از سال ها که دستگاه فرمان دهی اوکرایین به سرکوب و کشتار روس زبانان پرداخت، روسیه برای جلوگیری از گام گذاشتن اوکرایین به ناتو و برای پشتیبانی از هم زبانان خود که تا پیش از خروشچف بخشی از روسیه بودند، سربازان خود را در ۲۴ فوریه سال گذشته به اوکرایین فرستاد. غرب و اوکرایین باید بپذیرند که روسیه منافع امنیتی باروا (مشروع) دارد که باید به آن ارج گذاشته شود. به همین دلیل است که کمونیست ها پشتیبان صلح، با پذیرش نگرانی های امنیتی روسیه هستند.

امپریالیسم آمریکا غرب را متحد کرد تا جنگ علیه روسیه را آغاز کند. جنگ به یک جنگ جانشینی دگرگون شده است. سران کشورهای اروپایی به توده ها می گویند که یک اروپای آرام (امن) تنها با شکست روسیه شدنی است. باید دید که در برابر این سخنان آشکار جنگ خواهانه چه می توان کرد؟

نیروهای راست و سوسیال دموکرات ها که جای گاهشان روشن است، ولی برخی از سوسیالیست های دموکرات اروپا و سازمان های دیگری که خود را ”چپ” می خوانند، همان گفتمان امپریالیسم را در باره ی درگیری کنونی به کار می برند. آن ها می گویند که باید واقعیت را پذیرفت و در دنیای آرزوها زندگی نکرد. بسیاری از این ”چپ” ها به فرستادن جنگ افزار به اوکرایین رای دادند.

برای نبرد با جنگ ما به یک جنبش مردمی صلح خواه نیاز داریم. چگونه می توان مردم را بسیج و سازمان دهی کرد، اگر ”چپ” ها از جنگ و سازوکارهای  ناتو سخن نگویند و ناتو را هم چون یک پدیده واقعی و پایدار بپذیرند؟ ”چپ” هایی که به نبرد ضدامپریالیستی باور ندارند، می گویند که باید در درون این چارچوب کار کرد و آن را آرام آرام بهتر کرد. آن ها یادشان رفت که ناتو هیچ گاه در هیچ کشوری دگرگونی های ریشه ای را نمی پذیرد، تنها راه رهایی از ناتو بسیج مردم برای بیرون آمدن از این پیمان پرخاش گر و دست دراز است.