اروپا طبل جنگ می‌کوبد؛ وقت آن است که صدای صلح شنیده شود
🕊
🔥 پارلمان‌های اروپایی در مسابقه‌ای برای «برتری اخلاقی» و «ترس‌افکنی» فرو رفته‌اند. جملهٔ تکراری نخبگان سیاسی و رسانه‌های جریان اصلی اروپا این است: «اگر اوکراین ببازد، تانک‌های روسیه تا قلب اروپا پیش می‌روند.» همین پیش‌فرض، به جواز اخلاقی‌ای برای ریختن ده‌ها میلیارد یورو در جنگی فرسایشی تبدیل شده.
⚖️ اما این روایت، تحریف تاریخ معاصر اروپاست. نشست ناتو در بخارست در سال ۲۰۰۸، برخلاف هشدار آلمان و فرانسه و پیام صریح مسکو، تصمیم گرفت اوکراین و گرجستان عضو ناتو شوند. ویلیام برنز (William Burns)، سفیر وقت آمریکا در روسیه، در یادداشت معروف خود هشدار داد که عضویت اوکراین در ناتو «روشن‌ترین خط قرمز» برای تمام دستگاه روسیه است و می‌تواند به جنگ منجر شود.
💣 و بیایید افسانهٔ «ناتو فقط یک اتحاد دفاعی است» را کنار بگذاریم. این روایت برای کسانی که بمباران یوگسلاوی در ۱۹۹۹ بدون مجوز شورای امنیت، یا مداخلهٔ فاجعه‌بار در لیبی در ۲۰۱۱ را به یاد دارند، توخالی است. جنگنده‌های اروپایی بمب ریختند و کشوری را در ویرانی، بی‌قانونی و بازارهای بردهٔ آشکار رها کردند.
🎭 ادعای اینکه روسیه توان یا نقشهٔ اشغال اروپا را دارد، احیای همان «نظریهٔ دومینو»ی جنگ سرد است. روسیه پس از بیش از دو سال جنگ شدید، برای روستاها و سنگرهای دونباس می‌جنگد. این تصور که مسکو سپس لجستیک، نیرو و توان اقتصادی برای عبور از لهستان، بالتیک یا شمال اروپا و آغاز جنگ اتمی مستقیم با ناتوی متحد را داشته باشد، خودش خود را رد می‌کند.
🕊 جهان شکل‌گرفته از توازن قدرت، واقعیت‌های جغرافیایی و منافع امنیتی قدرت‌های بزرگ است. روسیه به سوی اقیانوس اطلس لشکر نمی‌کشد. خطر واقعی برای امنیت و رفاه اروپا، ارادهٔ نخبگان سیاسی خودش است که بی‌چون‌وچرا از شاهین‌های واشنگتن در رویارویی دائمی و تشدیدشونده پیروی می‌کنند. وقت آن است که از صلح، واقع‌گرایی سیاسی و مدیریت مسئولانهٔ سرمایهٔ عمومی سخن بگوییم.