از خشمِ پراکنده تا قدرتِ مردمی؛ درسی که خیزش‌ها به ما آموخته‌اند
🔥 جامعه یک‌شبه به مرحله‌ی انفجار نمی‌رسد. سال‌ها تنگدستی، تبعیض، زور و بی‌انصافی کم‌کم روی هم می‌نشیند تا روزی همه‌چیز سر باز کند. دی ۱۳۹۶ و ۲۴ آبان ۱۳۹۸ را نباید فقط فریادِ گرسنگی و گرانی خواند. مردم در آن روزها نشان دادند که دیگر به صاحبان قدرت باور ندارند و کل نظامی را که اکثریت را به کنار رانده است نمی‌پذیرند.
🖤 در آبان ۱۳۹۸ ساکنان اطراف شهرها، بی‌کارانِ جوان و تنگدستانِ کوی و برزن، پیشاپیش یک شورش سراسری ایستادند. حاکمیت بورژوازی- دینی با گلوله و کشتار صدای خیابان را برای مدتی خاموش کرد، اما ریشه‌ی درد را نکند. گرانی و بی‌کاری، فاصله‌ی ثروتمند و فقیر و زورگویی سیاسی همچنان ادامه یافتند و راه را برای موج‌های بعدی باز گذاشتند.
✊ «زن، زندگی، آزادی» ثابت کرد که ایستادگی در برابر قدرتِ حاکم و ایستادگی در برابر نابرابری میان زن و مرد دو روی یک مبارزه‌اند. با این همه، سرگذشتِ این خیزش‌های پیاپی یک چیز را روشن می‌کند: خشم عمومی و جسارتِ مردمی که به خیابان می‌آیند هرچند ارزشمند است، به‌تنهایی تغییری بنیادین نمی‌آورد.
⚖️ پرسش امروز این است که چگونه اعتراض‌های پراکنده می‌توانند به نیرویی منسجم تبدیل شوند. چنین نیرویی نه باید استبدادِ دیروز را به شکلی دیگر برگرداند و نه اجازه دهد حکمرانی دوباره از خواست و دخالت مردم دور شود. آزادیِ راستین فقط با کنار رفتن جمهوری اسلامی به دست نمی‌آید. نباید گذاشت که این جنبش توسط سلطنت طلبان ربوده شود. نمیتوان سرمایه داری- سلطنتی را آلترناتیو سرمایه داری- دینی دانست؛ هر دو در ذات خود برای دیکتاتوری بورژوازی ساخته شده اند.
🌱 اگر کارگران، زنان، دانشجویان و دیگر جنبش‌های آزادی‌خواه و دادخواه دست در دست هم بگذارند و مردم از محله و کارگاه و دانشگاه خود را همراه و هماهنگ کنند، چنین نیرویی می‌تواند آینده مردم را به دست خودِ مردم بسازد.