«اصلاحطلبان» سرگردان میان رادیکالیسم خیابانی و مبارزه پارلمانی
“توده ای ها” در یکی از مقاله های قبلی خود “سراب اصلاح خواهان …” نوشته بود که اصلاح طلبان خواهان بریدن ناف خود از رژیم نیستند، بلکه میخواهند از آب گل آلود ماهی بگیرند و برای امتیازگیری از حریف مبارزه می کنند.
محمد قوچانی درباره نمایش رادیکالیسم در جبهه اصلاحات تفسیر جالبی داشته و نوشته است: در پشت پرده این رادیکالیسم چپ نوعی اپورتونیسم قرار داشت که پشت ویترین زیبایی به نام دفاع از انتخابات آزاد پنهان شده بود؛ اپورتونیسمی که از یک سو دنبال کرسی در حاکمیت بود و از سوی دیگر در پی اعتباری در اپوزیسیون میگشت.
رفتار این حزب در شورای شهر پنجم مناسبات آن با جبهه اصلاحات را به خوبی نشان میدهد؛ با شیوههای مختلف تعداد کرسیهای حزب در جبهه را افزایش میداد و با انتخاب ناگزیر محسن هاشمیرفسنجانی به ریاست شورای شهر که بالاترین رأی در شورای شهر با فاصله زیاد را به دست آورده بود، از شهرداری او جلوگیری میکرد و تمامی ارکان و مقامات دیگر به خصوص شهردار تهران را در مشت خود داشت و همچون دوره اول شورای شهر که شکست این شورا در شهر تهران به عنوان پایگاه اصلی اصلاحطلبان به شکست جبهه اصلاحات در همه ایران منتهی شد، این بار هم در دوره پنجم سبب شد شهروندان از رأی به اصلاحطلبان حتی در شورای شهر ششم تهران خودداری کنند.
منبع: روزنامه جوان