بحران حذف کیفیت از زندگی

🏚️
📊 تهران؛ حذف کردن، نه پیدا کردن خانه
در تهرانِ امروز، مستأجرها دیگر فقط خانه عوض نمی‌کنند؛ هر جابه‌جایی یعنی حذف بخشی از کیفیت زندگی، از پارکینگ و آسانسور تا متراژ، محله و حتی استقلال. انتخاب خانه از میان «خوب و بد» به انتخاب میان «بد و بدتر» تبدیل شده است. اول پارکینگ، بعد آسانسور و انباری، بعد متراژ و سن بنا و در نهایت محله. یکی ماشین را به کوچه می‌سپارد تا فرزندش مدرسه عوض نکند؛ دیگری طبقه چهارم بدون آسانسور را می‌پذیرد؛ خانواده‌ای از خانه ۸۰ متری به ۵۵ متر می‌رود و بخشی از وسایلش را در خانه مادربزرگ می‌گذارد.
برای بعضی‌ها هم‌خانه پیدا کردن یا اضافه کردن یک نفر دیگر به خانه، راهی برای تقسیم هزینه اجاره شده است.
💰 رهن پارسال، آب رفت
در خرداد ۱۴۰۵، تورم نقطه‌به‌نقطه اجاره مسکن ۳۱.۲ درصد اعلام شد. بودجه ۵۰۰ میلیون تومانی که زمانی برای رهن یک واحد خانوادگی در مناطق متوسط تهران قابل اتکا بود، حالا مستأجر را میان خانه‌های قدیمی، کوچک و کم‌امکانات سرگردان می‌کند.
📉 ۶۰ درصد هزینه خانوار، صرف مسکن
سهم هزینه مسکن در سبد خانوارهای شهری تهران در سال ۱۴۰۳ حدود ۵۹.۹ درصد گزارش شده؛ یعنی تقریباً ۶۰ درصد هزینه خانوار تهرانی صرف مسکن می‌شود. در چنین شرایطی، مستأجر بخشی از کیفیت زندگی را نیز کنار می‌گذارد. خانه دیگر فقط محل سکونت نیست؛ صورت‌حسابی است که هر سال بخشی از کیفیت زندگی را با خود می‌برد.
⚠️ تمام دولت های جمهوری اسلامی وعده ساخت خانه و حل مساله مسکن دادند. ولی آنچه که اتفاق افتاد این بود که آنها با پیاده کردن نئولیبرالیسم زمینهای مرغوب را خصوصی سازی کرده و با مدیریت رانتی خود به دوستان خود سپردند که یا به دیگران فروختند و یا انقدر خانه را به قیمت گران میفروشند که فقط لایه بالایی طبقه متوسط توان خرید آنرا دارد.