بختِ به دنیا نیامدن

هر روز که می‌گذرد، زنده ماندن نوزادان در غزه دشوارتر می‌شود؛ دردناک‌ترین بخش این نسل‌کشی. هیچ‌کس نمی‌خواهد فرزندی را قدم به جهان بگذارد که از لحظه‌ی لقاح حکم مرگ بر سرش نوشته شده باشد. چگونه ممکن است مادری کودک مرده‌اش را تحویل بگیرد، کودکی که در جنگی بی‌شرمانه کشته شده—جنگی که سفارش‌دهندگان آن دست یا وجدان خود را به خون آلوده نمی‌کنند؟

در ماه اوت گذشته، محله‌ی زیتون—بزرگ‌ترین و متراکم‌ترین محله‌ی شهر غزه—دست‌خوش کشتار بی‌سابقه‌ای شد. در میان این جنایت نابخشودنی، زنی تنها در هفت ماهگی بارداری زایمان کرد. او را دوستی کمک کرد، از جمله بیش از ۱۲۵ ماما که توسط صندوق جمعیت سازمان ملل (UNFPA) آموزش دیده و تجهیز شده‌اند، بنا بر آمار این صندوق. در میانه‌ی محاصره، بدون دستکش و ابزار، سحر، آن ماما، چاقویی را بر روی آتش گرم کرد و آن را برای بریدن بند ناف نوزاد به‌کار برد و از دستمال‌های عطری به‌عنوان پانسمان استفاده کرد. او این روایت را به UNFPA گفته است.

براین اساس، صندوق جمعیت اعلام کرده که روزانه حدود ۱۳۰ کودک در غزه به‌دنیا می‌آیند که یک‌پنجم آنان نارس یا دچار عوارضی مانند وزن پایین هنگام تولد هستند.

دکتر احمد الفارا، مدیر زایشگاه مجتمع پزشکی ناصر، تأکید کرده که اکنون نوزادان نارس و کم‌وزن ۶۰ تا ۷۰ درصد از تولدها را تشکیل می‌دهند؛ رقمی که پیش از اکتبر ۲۰۲۳، هنگامی که حملات آغاز شد، ۲۰ درصد بود.

دسترسی محدود به خدمات درمانی و فشار بر مراکز بهداشتی به‌علت حملات مداوم اسرائیل، فلسطینیان را تقریباً از هر گزینه‌ای محروم کرده است. در مجتمع پزشکی ناصر تا سه نوزاد یک دستگاه انکوباتور را به‌اشتراک می‌گذارند و بخش‌های اطفال روزانه حدود ۱۰۰۰ مورد را پذیرش می‌کنند در حالی‌که این بیمارستان تنها ۴۰ تخت برای این بخش دارد.