تاجیکستان هم چنان با مشکل برق روبرو است

🎭

🗓️ در آستانه سال نو، رئیس‌جمهور تاجیکستان، امامعلی رحمان بار دیگر وعده داد که تا یک یا دو سال آینده، مردم کشورش بحران برق را به‌کلی فراموش خواهند کرد. وعده‌هایی که سال‌هاست شنیده می‌شوند، اما واقعیت هر زمستان سخت‌تر می‌شود.

💼 وعده‌های بزرگ، اعداد کوچک
رحمان از ایجاد ۱.۴ میلیون شغل در پنج سال سخن گفت؛ یعنی سالانه بیش از ۲۰۰ هزار شغل. اما آمار رسمی چیز دیگری می‌گوید: در ده سال گذشته، تعداد شاغلان فقط ۳۰۰ هزار نفر افزایش یافته است. هر سال حدود ۱۰۰ هزار جوان وارد بازار کار می‌شوند، اما اقتصاد توان جذب آن‌ها را ندارد. نتیجه؟ موج پایان‌ناپذیر مهاجرت کاری.

⚡ برق؛ امیدی که مدام عقب می‌افتد
محور اصلی وعده‌ها، نیروگاه برق‌آبی روگون است. گفته می‌شود با نصب توربین سوم تا سال ۲۰۲۷، تاجیکستان به استقلال انرژی می‌رسد. اما همین وعده پیش‌تر برای سال ۲۰۲۵ داده شده بود. تازه، نیروگاه تنها با شش توربین و پر شدن کامل مخزن به ظرفیت نهایی می‌رسد؛ هدفی که زمانی ۲۰۳۲ اعلام شده بود و حالا باز هم عقب افتاده است.

💰 هزینه‌های سرسام‌آور و وابستگی خارجی
هزینه پروژه روگون از ۵ به ۶.۲ میلیارد دلار افزایش یافته و همچنان رو به رشد است. وام‌های خارجی هم راه‌حل نیستند؛ چرا که با شرط اصلاحات لیبرالی و حتی واگذاری کنترل پروژه همراه‌اند.

🔌 زندگی با محدودیت دولتی مصرف برق
قطع برق از پاییز آغاز شده: ولتاژ پایین وسایل را می‌سوزاند و پمپ‌های آب از کار می‌افتند. محدودیت مصرف ۴ کیلوواتی اعمال می‌شود.

🤔 چه کسی مقصر است؟
مردم متهم به «مصرف زیاد» می‌شوند، دعا برای باران جای برنامه‌ریزی را می‌گیرد و نظام حاکم مسئولیتی نمی‌پذیرد. در حالی که محدودیت دولتی مصرف برق ۳۰ ساله شده‌اند و ظاهراً قرار نیست این آخرین سالشان باشد. هم زمان رحمان و دوستانش به دزدی از اموال مردم ادامه می دهند.