ترکیب موفقیت آمیز رشد صنعتی و بهبودی محیط زیست در چین

chinatoday

بیست سال پیش، شی جین‌پینگ در بازدید از روستای یوچون در استان ژجیانگ نظریه «دو کوه» را مطرح کرد: «آب‌های زلال و کوه‌های سرسبز دارایی‌های گرانبها هستند.» این دیدگاه، که به رکن اصلی اندیشه تمدن بوم‌شناختی چین بدل شد، افسانه جدایی اقتصاد و محیط‌زیست را شکست و الگویی نو آفرید که در آن توسعه و حفاظت دست در دست هم دارند.

چین با کنار گذاشتن مدل پرانتشار، به دستاوردهای چشمگیر رسید. سهم انرژی‌های غیرفسیلی به ۱۹.۸ درصد رسیده، ظرفیت تجدیدپذیر به دو میلیارد کیلووات نزدیک است و اهداف بادی و خورشیدی شش سال زودتر تحقق یافته است. از سال ۲۰۱۲ انتشار کربن ۲۶ درصد کاهش یافته و سه میلیارد تن دی‌اکسیدکربن کمتر منتشر شده است. صادرات خودروهای برقی در ۲۰۲۴ از دو میلیون دستگاه گذشت. این تجربه نشان داد سرمایه‌گذاری سبز، رشد اقتصادی را تقویت می‌کند.

ترمیم بوم‌شناختی نیز موفق بوده است: پوشش جنگلی به بیش از ۲۵ درصد رسیده و ۱۸.۵ میلیون هکتار بیابان سبز شده است. کیفیت آب در ۹۰ درصد رودخانه‌ها خوب یا عالی است و آلودگی هوا در شهرهای کلیدی طی یک دهه ۵۶ درصد کاهش یافته است.

یوچون، که زمانی گرفتار معادن آلاینده بود، اکنون مقصد گردشگری بوم‌محور است. در ۲۰۲۴ بیش از ۱.۲۲ میلیون گردشگر به آن آمدند و منطقه بزرگ‌تر یوچون ۱۰ میلیون بازدیدکننده داشت و ۱۰ میلیارد یوان درآمد کسب کرد. درآمد سرانه روستاییان از ۷۰ هزار یوان فراتر رفت و پلتفرم کربن بامبو محیط زیست را به دارایی نقدی بدل کرد.

این نظریه در برنامه‌های ملی، قانون اساسی حزب و قوانین زیست‌محیطی جای گرفته است. چین نشان داده که توسعه سبز و رفاه اقتصادی متضاد نیستند. تجربه آن از موریتانی تا امارات تکرار می‌شود و ثابت می‌کند که بوم‌شناسی سرمایه‌ای جهانی است. «آب‌های زلال و کوه‌های سرسبز» امروز مسیر مشترک تجدید سیاره را روشن می‌سازند.