حزب توده ایران در آینه تاریخ؛ نبرد با بزرگ مالکان

حزب توده ایران یکی از شرطهای پیروزی انقلاب ملی- دموکراتیک را در اجرای اصلاحات ارضی مترقی به سود دهقانان بی زمین و روزمزد می دانست. حزب توده ایران که به خوبی می دانست که بزرگ مالکان یکی از طبقه های انگلی و پایگاه اصلی امپریالیسم در میهن هستند، خواهان ضربه زدن به منافع آنها و ضعیف کردن پایگاه امپریالیسم بود.  با الهام گیری از حزب توده ایران بندهای ج و د قانون اصلاحات ارضی نوشته شد. ولی آقای خمینی با پشت کردن به هدفهای والای نخستین انقلاب و به سود کلان زمینداران به بهانه جنگ دستور توقف پیاده کردن بند ج و د را داد.  

پیش از برگزاری پلنوم هفدهم کلان سرمایه داران و بزرگ زمین داران جلوی اصلاحات ارضی پیش رو را گرفته بودند.

«تصمیم انقلابی شورای انقلاب درباره اصلاحات ارضی که پس از برکناری دولت بورژوازی لیبرال گرفته شد،  گام مهمی برای ریشه کن ساختن این پایگاه ضد انقلاب به شمار می آمد . با کمال تأسف ارتجاع در وجود بزرگ مالکان کلان سرمایه داران و بخشی از روحانیت وابسته به آنان (یعنی وعاظ السلاطین ) توانسته است با توسل به انواع تحرکات و به ویژه استفاده از دشواری های ناشی از جنگ تحمیلی آمریکا- صدام از انجام این تصمیم مردمی و خلقی به سود محرومان روستایی جلوگیری کند». (پلنوم هفدهم)

آیا کسی است که بگوید که زمین های بزرگ کشاورزی میان دهقانان بی زمین و کم زمین بخش و پخش شده است؟ در این زمینه هم تاریخ زندگی جمهوری اسلامی نشان می دهد که پدید آمدن یک بورژوازی زمین خوار آزمند برایند خط اقتصادی کلان بوده است. هم اکنون این طبقه انگلی با خرید و فروش زمین های شهرهای بزرگ که با همدستی با بورژوازی بوروکراتیک در دست خود گرفته است از گذشته هم بزرگتر و نیرومندتر شده است.