حزب توده ی ایران در آیینه تاریخ؛ حل مساله مالکیت بر ابزار و وسایل تولید

حزب توده ی ایران در ۴۴ سال پیش بدون هیچ تعارفی به روشنی می گوید که بدون حل مساله مالکیت کشور ما عملا در حالت “طاغوتی” است. باید با الغای مالکیت خصوصی یک جامعه مردمی بر اساس منافع توده های مردم به وجود آورد.

رهبری جمهوری اسلامی به بهانه جنگ و به دستور آقای خمینی بند ج و د  هرگز پیاده نشد. به حقوق کارگران  از همان دوره وزیری توکلی دست یازی شد. جمهوری اسلامی  از آغاز دولت سازندگی رفسنجانی برنامه ریزی و پیاده سازی اقتصاد نئولیبرالیستی آرام آرام را آغاز کرد. با کمک همسایگان پیوند با نهادهای امپریالیستی هم چون صندوق بین المللی پول آغاز شد که اوج این پیوند در دوران آقای احمدی نژاد در جمهوری اسلامی بود. 

همه ی دولتهای جمهوری اسلامی از آغاز دولت رفسنجانی تا کنون با پیاده کردن  اقتصاد نئولیبرالیسم مالکیت عمومی حذف کردند و ثروت ملی را به بخش خصوصی وحشی و بدون تجربه در کار تولیدی سپردند.

حزب توده ی ایران حتا با هوشیاری بی نظیری در آن زمان گفته بود که هر مالکیت دولتی یک مالکیت مترقی نیست. زمانی که ابزار تولید به صورت مالکیت خصوصی در قبضه سرمایه داران و زمینداران است، دولت و سیاست های حاکم بر آن هم برای منافع این طبقه های انگلی به کار برده می شود. دولت خودش چیزی فراتر از ابزار سیاسی و حقوقی طبقه های فرمانروا در جامعه نیست.