حزب توده ی ایران در آیینه تاریخ؛ دفاع از اهداف مترقی انقلاب

برخی از چپها که متاسفانه خود را توده ای هم می دانند، طرفدار ابدی یک جناح از جمهوری اسلامی هستند و همواره زیر سایه یک لایه بورژوازی انگلی می ایستند.

در حالیکه حزب توده ی ایران ۴۴ سال پیش از

تامین آزادی های دموکراتیک

تغییرات بنیادی به سود زحمتکشان

سهم زحمتکشان از ثروت ملی

سخن می گفت و از هجوم راستگرایان به آزادی ها نگران بود و خواهان حل مسالمت آمیز مساله ملی و تامین حقوق خلق های میهن بود.

پس از ۴۴ سال که از آن روزها گذشت، جمهوری اسلامی اقتصاد سرمایه داری با شیوه ددمنشانه نئولیبرالیستی بر ضد  زحمتکشان پیاده کرد؛ رژیم ولایت فقیه حتا به خودی ها  دیگر آزادی نمی دهد؛ خلق های میهن ما مانند کردستان و بلوچستان از فقیرترین منطقه های کشور هستند و از هیچ حقوق خلقی برخوردار نیستند.

چگونه می توان از چنین نظام سرمایه داری- دینی که بهره کشی از طبقه های رنجبر، دزدی از ثروت ملی را با فشار دینی به زنان، سنی ها، بهایی ها، عرب، کرد ووو  و دگراندیشان قاطی کرده است، دفاع کرد؟

چگونه می توان زیر سایه بورژوازی انگلی به رهبری بورژوازی نظامی که با روبنای دینی به رهبری ولایت فقیه به غارت و کشتار می پردازد، ایستاد؟