حزب توده ی ایران در آینه تاریخ؛ راه رشد غیرسرمایه داری و مبارزه ضدامپریالیستی
بعضی ها نااگاهانه و آگاهانه با سواستفاده از خط حزب توده ی ایران پس از انقلاب ملی- دموکراتیک میهن ما، میخواهند آن خط انقلابی را تا حد حمایت ابدی از جمهوری اسلامی تقلیل دهند.
حزب توده ی ایران در سالهای نخست انقلاب برای کوبیدن پایگاه طبقاتی امپریالیسم در داخل، میخواست که انقلاب را بسمت تغییرهای بزرگ اقتصادی غیرسرمایه داری و جابجایی طبقاتی به سود زحمتکشان بکشاند.
حزب توده ی ایران امیدوار بود که به قول مارکس با “آموزش مربیان”، یعنی با تربیت آن خرده بورژوازی که در درون و پیرامون حاکمیت پس از انقلاب بود، کشور به راه رشد غیرسرمایه داری گام بگذارد. همانگونه که در زیر می بینیم، حزب به خوبی میدانست که پیروزی در اینکار بستگی به نتیجه نبرد طبقاتی در جامعه دارد.
«تردیدی نیست که پیشرفت خلق در جاده غیر سرمایه داری با مبارزه طبقاتی حاد همراه است. این نبرد تنها در عرصه سیاست نیست، عرصه اقتصاد، ایدئولوژی و فرهنگ نیز هست. ما بین این مبارزه طبقاتی در داخل کشور و نبرد طبقاتی در مقیاس جهانی (بین سوسیالیسم و سرمایه داری) نیز ارتباط است.
کشورهایی که در راه تکامل غیر سرمایه داری گام برمی دارند، در نبرد علیه امپریالیسم پایگاه مؤثر تازه ای بوجود می آورند و میتوانند افول امپریالیسم را تسریع کنند.»
«مشخصه و اسلوبهای اساسی تبلور راه رشد غیر سرمایه داری
یک- تبدیل بخش دولتی به بخش رهبری کننده در اقتصاد کشور
دو-کاربرد رهنمودهای برنامه ای برای اداره اقتصاد کشور
سه- ایجاد دوران رونق و اعتلای اقتصادی از طریق صنعتی کردن، اجرای اصلاحات ارضی واقعی به سود دهقانان بی زمین
چهار- ملی کردن موسسات امپریالیستی و سرمایه داری بزرگ وابسته به آن و کاستن از آهنگ رشد سرمایه داری و محدود کردن آن
پنج- دموکراتیک کردن حیات اجتماعی از راه شرکت دادن توده های زحمتکش شهر و ده در حیات سیاسی و اقتصادی»