خواستههای بینابینی
🌉
آنچه در بارهٔ تجربهٔ جنبش کارگری نوشته شده است را باید همگانی کرد. خواستههای بینابینی از آسمان نمیآیند، بلکه بر پایهٔ سختیهایی که کارگران با آن روبهرو میشوند، باید شناسایی شوند. این آماجها در همسنجی با آماج پایانی جنبش کمونیستی، آماجهایی میانراهی هستند.
📢 خواستههای بینابینی در روند پیکار طبقاتی برجسته میشوند، زیرا نیازهای بیدرنگ و برجستهٔ جمعیتهای گسترده و استثمارشده را فریاد میزنند که از سوی طبقهٔ فرمانروا نادیده گرفته میشوند. این شعارها و خواستهها، پیشنیازهای ناگزیر برای استراتژی و تاکتیکِ درست – با آماج همبستگی و بسیج طبقهٔ کارگر – هستند.
🏭 توانایی کشاندن لایههای میانی و خردهبورژوازی زیر پرچم طبقهٔ کارگر، بستگی به توانایی شناسایی و کاربرد درست برخی خواستهای بینابینی در برنامهٔ کار دارد. از این رو، خواستهای بینابینی، پایهٔ کار تودهای کمونیستها را میسازند تا کارگران را گرد این خواستهها همبسته و بسیج سازند.
📜 در سومین کنگرهٔ کمینترن (۱۹۲۱)، «پایاننامهٔ تاکتیکها» با الهام از لنین نوشته شد. این پایاننامه میگوید که حزبهای کمونیست تنها در پیکار میتوانند پیشرفت کنند. حتا کوچکترین حزبهای کمونیست نباید به انجام کارهای تبلیغی و انگیزشی بسنده کنند. آنها باید در همهٔ سازمانهای تودهای طبقهٔ کارگر پیشرو باشند.