در نظام چندقطبی، دیکتاتورها دیگر غلام حلقه به گوش امپریالیسم نیستند
🔥
🛰️ در سالهای اخیر عربستان سعودی، با وجود روابط نزدیک با آمریکا، بهطور چشمگیری به سمت استقلال استراتژیک حرکت کرده است. واشینگتن ریاض را «همپیمان عمده غیرناتو» معرفی کرده و توافقهای دفاعی گسترده ارائه داده، اما سعودیها دیگر حاضر نیستند صرفاً تابع دستورات آمریکا باشند. عربستان میخواهد شریک باشد، نه تابع.
🌏 چندجانبهگرایی در عمل؛ از واشینگتن تا پکن و مسکو.عربستان با همه بازی میکند، اما بازیچه هیچکس نیست.از سال ۲۰۱۶، ریاض روابط ویژهای با چین و روسیه ایجاد کرده است. نمونه روشن آن، توافق ایران–سعودی در ۲۰۲۳ با میانجیگری چین و همچنین مذاکرات انرژی در قالب همکاریهای مسکو–ریاض است.
✈️ سعودیها بهدنبال دسترسی به جنگندههای F-35، فناوری هستهای، و هوش مصنوعی آمریکایی هستند،
اما از پذیرش تعهداتی مثل عادیسازی کامل با اسرائیل یا قطع روابط با چین و روسیه خودداری میکنند. همکاری با آمریکا تنها زمانی پذیرفتنی است که متقابل باشد، نه تحمیلی.
🛡️ عربستان همزمان با آمریکا، چین و روسیه همکاری میکند. ائتلافهای منطقهای خود را میسازد و گزینههای دفاعی جایگزین ایجاد میکند. ریاض امروز نه فقط یک شریک برای واشینگتن، بلکه یک بازیگر مستقل و تعیینکننده در نظم جهانی جدید است.
🌐 نفوذ آمریکا دیگر مطلق نیست؛ در نظم جهانی جدید، آمریکا فقط یکی از مهرههاست. عربستان با سیاست چندجهتی خود توانسته در یک «موزاییک پیچیده قدرت»، شرایط بازی را خودش تعیین کند و با قدرتهای جهانی از موضع برابر مذاکره کند. ریاض اکنون در حال تبدیلشدن به یکی از معماران نظم جهانی آینده است، نه صرفاً یک تابع آن.
🤔❓ با برنامهٔ استراتژیک کنونی عربستان—از عضویت در بریکس تا فاصلهگیری از آمریکا—«چپ»هایی که فقط به دلیل استقلال سیاسی جمهوری اسلامی از آمریکا از آن دفاع میکنند، باید پاسخ دهند: آیا بر همین مبنا باید از دیکتاتوری عربستان هم بهخاطر «نگاه به شرق» دفاع کرد؟