دموکراسی قلابی فرانسه؛ جمهوری‌ای برای سرمایه، نه برای مردم
🎭
🗳 اقتصاد تحت فشار و فرسایش خدمات عمومی، زمینهٔ تداوم ناآرامی‌ها در فرانسه را فراهم کرده است. در فرانسه، ۱۶۱٬۵۰۰ نفر بر اساس آمار رسمی و ۴۸۰٬۰۰۰ نفر بر اساس اتحادیه‌ها در خیابان‌ها علیه کمبود منابع آموزشی تظاهرات کردند. اما پاسخ دولت چه بود؟ آب‌پاش، گاز اشک‌آور و ۳۶ پروندهٔ بازرسی از پلیس. بیش از ۶٬۸۰۰ نفر — عمدتاً نوجوانان — بازداشت شدند. دموکراسی فرانسه برای شهروندان عادی یعنی سرکوب؛ برای سرمایه‌داران یعنی بخشش و سکوت.
💰 هم‌زمان با این سرکوب، بودجهٔ نظامی فرانسه دو برابر شده و برنامهٔ صرفه‌جویی ۵۴ میلیارد یورویی در رفاه همگانی تصویب شده است. دولت لکورنو صریحاً کمک مالی اضافی به آموزش را رد کرد. پول برای جنگ و صنایع نظامی هست، برای معلمان و مدارس نیست. این همان دموکراسی نئولیبرالی است: نمایندگان سرمایه در پارلمان، و معترضان در چنگ پلیس.
⚖️ امانوئل مکرون «آرامش و نظم» می‌خواهد، اما وقتی نوجوانان ۱۵ ساله دستشان قطع می‌شود یا جمجمه‌شان می‌شکند، کدام نظمی؟ فرانسه کشوری است که در تظاهرات، بیشترین تعداد زخمی‌های شدید و معلولیت را در اروپا دارد. دموکراسی‌ای که معترض را مجروح می‌کند و بانکدار را می‌نوازد، دموکراسی نیست — جمهوری سرمایه است با لباس آزادی.
🏦 این جمهوری، دموکراسی را به آیینی تشریفاتی فروکاسته است: هر پنج سال رأی می‌دهی، و چهار سال و یازده ماه بعد، سرمایه تصمیم می‌گیرد. پارلمان به باشگاه لابی‌گران بانک‌ها و پیمانکاران نظامی بدل شده و خیابان، تنها محل باقی‌مانده برای شنیده شدن صدای مردم، با آب‌پاش و بازداشت پاسخ داده می‌شود. مالیات‌دهندگان هزینهٔ بحران‌ها را می‌پردازند، اما سودها به جیب طبقه‌ای می‌رود که هرگز بهایی نداده است. استثنای فرانسه در شمار زخمی‌های شدید تظاهرات، تصادفی نیست؛ نتیجهٔ منطقی ساختاری است که معترض را دشمن می‌داند و سرمایه‌دار را شهروند درجه‌یک. تا وقتی این ساختار پابرجاست، «آرامش و نظم» مکرون چیزی جز نامی برای سرکوب نخواهد بود.