دولت بورژوازی نمی‌تواند مشکل را حل کند، چون خودش بخشی از مشکل است

🏛️
🩺 اعتراف به ناتوانی
مسعود پل‌مه، دبیر انجمن کشتیرانی، می‌گوید: «خواسته ما این است که دولت بپذیرد اقتصاد دولتی دیگر نسخه شفابخش نیست. این جنگ نامیمون ثابت کرد که دولت به‌تنهایی نمی‌تواند اقتصاد کشور را بچرخاند» (ایسنا، /۰۷/۲۹). این جمله ظاهراً یک انتقاد است، اما واگذاری بیشتر اقتصاد به بخش خصوصی و بازار — یعنی همان نسخه نئولیبرالی که طی سال‌ها حذف ارز ترجیحی، آزادسازی قیمت‌ها و فشار مالیاتی بر تولیدکنندگان اجرا شده و نتیجه‌اش تورم ۱۲۱ درصدی خوراکی و صرف ۷۸ درصد حقوق برای غذا بوده است.
⚖️ دولت بورژوازی ناتوان از حل مشکلات
دولتی که بودجه‌اش به کسری مزمن و نقدینگی‌اش به رشد بی‌رویه دچار است، برای بقا به مالیات‌ستانی از بخش تولید و فروش ارز و دارایی روی می‌آورد، نه به حمایت از سفره مردم. دولت نه به این دلیل که «نمی‌داند»، بلکه به این دلیل که در چارچوب منافع بورژوازی و تثبیت بودجه خود عمل می‌کند، قادر به حل مسئله نیست.
🦠 درمان بیماری با همان ویروس
تجویز «کوچک‌سازی دولت و سپردن اقتصاد به بخش خصوصی» در شرایطی که همین بخش خصوصی وابسته به ارز، واردات و رانت است، دقیقاً یعنی درمان بیماری با ویروس. بخش خصوصی‌ای که پل‌مه از آن دفاع می‌کند، خودش در زنجیره واردات و حمل‌ونقل قرار دارد و از جهش نرخ ارز و تورم سود می‌برد؛ همان‌طور که گزارش دنیای اقتصاد نشان داد، تورم برای صاحبان دارایی «فرصت» و برای طبقات پایین «مالیات» است.
🔥 جنگ، بهانه‌ای برای تسریع همان نسخه
پل‌مه «جنگ نامیمون» را دلیل ناتوانی دولت می‌داند. اما جنگ فقط شوک اولیه بود؛ آنچه اقتصاد را زمین‌گیر کرد، نحوه مدیریت نئولیبرالی همین شوک بود: حذف ارز ترجیحی در دی ۱۴۰۴، انتقال هزینه ارز به نرخ بالاتر و افزایش فشار مالیاتی. اگر جنگ ثابت کرد دولت به‌تنهایی نمی‌تواند، ثابت نکرد که بخش خصوصی نئولیبرال می‌تواند.