راه رشد غیر سرمایه داری برای ایران پساجمهوری اسلامی!

موضع گیری در مورد راه رشد اقتصادی آینده کشور نیروهای سیاسی را به گروه های مختلف زیر تقسیم می کند:

۱–  گروه هایی که اصلن در این مورد فکر نمی کنند و وقت صرف کردن در باره آن را مفید فایده نمی دانند؛

۲– گروه هایی که به طور آشکار از راه رشد سرمایه داری دفاع می کنند؛

۳– گروه هایی که به اقتصاد سوسیال دمکراسی معتقد هستند. این گروه ها بدون توجه به رشد ناموزون سرمایه داری و شرایط تاریخی ان در کشور ما و عدم وجود سنت دموکراسی و اتحادیه های کارگری مستقل و قوی با الگوبرداری از سیستم رفاهی کشورهای اسکاندیناوی برقراری اقتصاد سوسیال دموکراسی را تبلیغ می کنند؛

۴– گروه هایی که به راه رشد سوسیالیستی اعتقاد دارند. این گروه ها ايجاد شدن شرایط ساختن بلاواسطه جامعه سوسیالیستی را مناسب میدانند و نه تنها دوران گذار را ضروری نمی دانند، بلکه بحث راه رشد غیر سرمایه داری را یک بحث انحرافی و اتلاف وقت ارزیابی می کنند.

۵– اين گروه ها مرحله انقلاب را ملی و دمکراتیک می دانند، ولی در لحظه کنونی راه رشد غیر سرمایه داری را غیر ممکن ارزيابی می كنند. آن ها ضرروت تلاش برای پيروزی هژمونی انديشه ی طبقه کارگر را فعلن جزو وظیفه های اصلی نمی دانند.

۶– اين گروه ها راه رشد غیر سرمایه داری با اهداف ملی و دمکراتیک را مرحله ای خاص از رشد اقتصادی- اجتماعی ارزيابی می كنند و مبارزه برای تحقق آن را هم اكنون لازم می بینند و باور دارند که برای کسب و حفظ این دستآوردها رهبری طبقه کارگر ضروری است. ارزيابی اين مرحله به عنوان يک مرحله خاص فرازمندی جامعه، نتيجه گيری فراگير احزاب كارگری و كمونيستی از تجربه صد سال گذشته برای برپايی شرايط جامعه سوسياليستی نتيجه می شود.