راه رشد غیرسرمایه‌داری؛ از تجربه چین و ویتنام تا ایران

🌱

هر انقلاب، چینش نیروهای سیاسی را بر هم زده و دگرگون می‌سازد، اما این تنها گام نخست و بخش آسان دگرگونی انقلابی است. برای انجام دگرگونی‌های پایدار، بنیادین و بازگشت‌ناپذیر اجتماعی و اقتصادی، ما به یک دوران گذار آرام نیاز داریم. راه رشد غیرسرمایه‌داری درست همین زمینه را فراهم می‌آورد، تا جامعه نوین بیاموزد چگونه رهبری کند، چگونه کشورداری نماید و چگونه بنیادهای مادی و فرهنگی خود را پی‌ریزی کند.

🌏 برخی، به‌بهانه فروپاشی اتحاد شوروی، راه رشد غیرسرمایه‌داری را در نبود «اردوگاه سوسیالیستی» ناشدنی می‌دانند. این دیدگاه اما با منطق مادی تاریخ در ستیز است. تجربه انقلاب اکتبر و انقلاب چین به روشنی نشان می‌دهد که سرشت و راه انقلاب را شرایط ویژه هر کشور مشخص می‌کند، نه بودن یا نبودن یک اردوگاه سوسیالیستی. امروز نیز فرآیندهای انقلابی در کشورهای گوناگون، بدون یاری از سوی چنین اردوگاهی، راه خویش را می‌پویند.

🤝 گروه بریکس با هم‌کاری‌های اقتصادی، دادوستد سرچشمه‌های انرژی و فناوری‌ها، و کاهش وابستگی به نظام مالی بین‌المللی، می‌تواند به کشورهای جنوب جهانی کمک کند تا از دام سیستم‌های اقتصادی نئولیبرالی بیرون آیند. با این همه، رسیدن به رشد غیرسرمایه‌داری در این کشورها تنها با هم‌کاری‌های میان‌کشوری شدنی نیست. این کشورها برای گام گذاشتن به چنین راهی نیازمند نبرد طبقاتی هستند. دوری از رشد سرمایه‌داری بستگی به دگرگونی هم‌سنگی طبقاتی و بودن دستگاه حاکمیت در دست‌های طبقه کارگر و هم‌پیمانانش دارد.