زمستان سرد، خانه‌های گرم؛ بورژوازی انگلی و لرزیدن مردم
🔥
🏛️ هشدار دولت، واقعیت تلخ
معاون اجرایی رئیس‌جمهوری از ناترازی ۵۳۰ میلیون مترمکعبی گاز خبر می‌دهد و می‌گوید روزانه ۲۳۰ میلیون مترمکعب از ظرفیت تولید آسیب دیده است. هم‌زمان سخنگوی دولت از خطر قطعی گاز در ۱۱ استان، حتی تهران، سخن می‌گوید. دولت از مردم می‌خواهد مصرف خانگی را کم کنند تا صنایع بیکار نشوند؛ اما در همان حال تأکید می‌کند تأمین گاز خانه‌ها اولویت دارد. یعنی مسئولیت بحران به دوش همان کسانی افتاده که باید در سرما بنشینند.
🧊 مصرفی که معادل چین است
در سرمای شدید روزانه ۹۰۰ میلیون مترمکعب مصرف می‌شود که ۶۵۰ میلیون آن خانگی و تجاری است. دولت این را نشانه‌ی مصرف بالای مردم می‌داند، نه نشانه‌ی ناکارآمدی شبکه، فرسودگی تأسیسات و مدیریتی که سال‌هاست ناترازی را انبار کرده است.
💸 گرما برای چه کسانی؟
دولت می‌گوید اگر مصرف کم نشود، باید میان گرمای خانه‌ها، برق نیروگاه‌ها و کار صنایع یکی را قربانی کرد. اما پرسش این است: چرا هزینه‌ی این بحران همیشه از جیب مردم درمی‌آید؟ کسانی که خانه‌های چندصد متری با استخر و گرمایش بی‌حساب دارند، همان‌قدر از این دعوت به صرفه‌جویی آسیب می‌بینند که کارگری که در یک اتاق اجاره‌ای با بخاری کهنه زمستان را می‌گذراند؟
🏭 کارگر، سپر بحران
دولت نگران بیکاری کارگران و توقف صنایع است و این نگرانی درست است. اما راه‌حل را در کاهش مصرف خانگی می‌بیند، نه در بازسازی تأسیسات آسیب‌دیده، نه در سرمایه‌گذاری در بهره‌وری، نه در شفاف‌سازی قراردادهای گازی.
❄️ سرمای مردم، گرمای اقلیت
زمستان امسال آزمون دیگری است: دولت نمی‌تواند بدون تحمیل هزینه به طبقه‌ی فرودست، بحران را مدیریت کند. تا وقتی تأسیسات آسیب‌دیده بازسازی نشود و مدیریت علمی نباشد، هر زمستان همین داستان تکرار می‌شود. حاکمیت بورژوازی نه توان و نه خواست مدیریت مشکلات مردم را دارد.