سرمایهداران سیر، زحمتکشان زیر بار گرانی له میشوند
گرانی افسارگسیختهی کالاهای اساسی در سالهای اخیر، بیش از هر زمان دیگری زندگی طبقات محروم را در ایران در هم شکسته است. در حالی که سرمایهداران زالوصفت، صاحبان انحصار واردات و رانتخواران وابسته به حکومت، کوچکترین آسیبی از افزایش ۵۰ یا حتی ۱۰۰ درصدی قیمتها نمیبینند، برای کارگران و زحمتکشان این گرانیها چیزی جز فاجعهای روزمره و خردکننده نیست.
گزارشهای اخیر درباره وضعیت کالاهای اساسی نشان میدهد که نه تنها قیمت حبوبات، لبنیات، برنج و سایر اقلام مصرفی مردم به شدت افزایش یافته، بلکه دولت هیچ برنامهای برای حمایت از تولید داخلی ندارد. برعکس، جمهوری اسلامی بار دیگر همان نسخهی همیشگی خود را اجرا میکند: یا واردات گستردهی کالا از خارج، که تولیدکنندگان کوچک داخلی را نابود میسازد، یا آزادسازی قیمتها به بهانهی نئولیبرالی ارتقای کیفیت و رقابتیسازی بازار. در هر دو حالت، بازنده فقط مردم هستند.
امین دلیری، تحلیلگر اقتصادی، تصریح کرده است که بخش بزرگی از مشکلات به انحصار واردات و نابسامانی توزیع کالاهای اساسی بازمیگردد. او یادآوری میکند که در دهههای گذشته شرکت بازرگانی دولتی مسئول تأمین و توزیع بود و کالاها با نظارت و ارز دولتی ارزان به دست مردم میرسید. اما این سازوکار سالم به نام خصوصیسازی به دست عدهای محدود سپرده شد؛ کسانی که با زدوبند و رانتخواری، میلیاردها دلار ارز دولتی گرفتند و کالا را با قیمتهای سرسامآور روانهی بازار کردند.
امروز نتیجهی این سیاست روشن است: کارگران، بازنشستگان، بیکاران و همهی اقشار محروم با تورم ماهانهی چند درصدی در مواد غذایی دستوپنجه نرم میکنند، در حالی که شکم سرمایهداران از سودهای کلان پرتر میشود. جمهوری اسلامی هیچ راهی جز ادامهی واردات و آزادسازی قیمتها نمیشناسد، و این مسیر چیزی جز تخریب تولید داخلی و تشدید نابرابری به بار نخواهد آورد.