سوسیال دموکراسی، سالهاست که نئولیبرالیسم را  به آغوش گرفت

تجربه کشورهای رفاه اسکاندیناوی نشان می دهد که می توان تهاجم نیروی سرمایه داران را با کمک اتحادیه های صنفی، سازمان های تأمین اجتماعی، جنبش تعاونی، گسترش بخش دولتی در برخی زمینه ها کم کرد و برای آن مرز کشید. بورژوازی این کشورها با جنبش سازمان یافته، نیرومند و یگانه ی کارگری روبرو بود که توانست جلوی وحشیگری بورژوازی را بگیرد.

چون اصلاح ها به جابجایی طبقاتی نینجامید، خطر برگشت داشت. تاریخ نشان داد که همینگونه هم شد.

در چهار دهه ی گذشته اما اصلاح طلبی سوسیال دموکرات ها نه تنها جامعه را به سوسیالیسم نزدیک نکرده است بلکه سوسیال دموکراسی با مقررات زدایی و پیروی از اقتصاد سیاسی نئولیبرالیسم، “اصلاحات” بی شماری را برای پایداری نظام سرمایه داری انجام داده است که تنها دستمزدها را پایین تر و تأمین اجتماعی را کمتر و طبقه بورژوازی را نیرومندتر، فربه تر و ثروتمندتر کرده است. از این رو نابرابری در این کشورها افزایش می یابد. 

این واقعیت که پروژه سوسیال دموکرات هرگز نتوانست در برابر الیگارشی سرمایه داری نیرومند شود، به این دلیل نیز است که اصلاح طلبی آن ها هرگز نتوانست و نخواست ریشه بنیانی شیوه تولید سرمایه داری یعنی “مالکیت خصوصی” افزار تولید را به چالش بکشد. مالکیت خصوصی افزار تولید به سرمایه دار اجازه می دهد که در مورد زندگی و کار دیگران تصمیم بگیرد و بر سیاست جامعه فرمان روا باشد.