مارکس، انگلس و خواستههای بینابینی
✍️
مارکس و انگلس از نقش و ارجِ خواستهای بینابینی در پیکار کارگران آگاه بودند. در «بیانیهٔ حزب کمونیست» نوشتند که کمونیستها برای دستیابی به آماجها و منافع بیدرنگ کارگران پیکار میکنند، اما در همان هنگام نمایندهٔ آیندهٔ جنبش در جنبش کنونی هستند.
📋 مارکس برنامهای از خواستهای بینابینی برای انجمن ژنو (۱۸۶۶) – نخستین بینالمللی – طراحی کرد. این برنامه که «راهنمودهایی برای نمایندگان» نام داشت، دربردارندهٔ چند خواستهٔ بینابینی بود: هشت ساعت مرز قانونی روز کاری، ممنوعیت کار شبانه، برچیده شدن مالیاتهای غیرمستقیم، تشکیل انجمنهای یاری دموکراتیک، و پژوهش آماری از شرایط کاری کارگران که به دست خود کارگران انجام میشد.
🇮🇹 در جنبش کمونیستی، پرسش خواستههای بینابینی در «تزهای لیون» از سوی گرامشی نوشته و در سومین کنگرهٔ حزب کمونیست ایتالیا (۱۹۲۶) پذیرفته شد. در آنجا آمده است که حزب باید همزمان با شرکت خود در پیکار برای برپایی سوسیالیسم، برای خواستههایی که به نیازهای بیدرنگ طبقهٔ کارگر پاسخ میدهند، نیز نبرد کند.
🎯 حزب کمونیست ایتالیا در آن زمان از ناشدنی بودن بهبودی شرایط زندگی کارگران در روزگار امپریالیسم آگاه بود، ولی پشتیبانی از پیکارهای بینابینی و خواستههای بیدرنگ را، تنها راه پیوند گسترده با تودهها میدانست.