هزینههای مدرسه با دولت نئولیبرالیستی روسیه؛ آینهای از استثمار طبقه کارگر
🎒 پراودا
📚 هزینههای مدرسه در مسکو به ۲۱ هزار روبل (۹٪ رشد) و در سنپترزبورگ به ۱۹٫۴۰۰ روبل (۱۱٪ رشد) رسیده – رقمی تقریباً برابر با خط فقر رسمی (۱۸٫۹۳۹ روبل). این یعنی یک خانواده کارگری برای خرید لباس و دفتر، باید تمام درآمد یک ماه یک عضو خانواده را خرج کند. اما جالبتر، سهم ۹٪ والدینی است که برای این هزینهها وام گرفتهاند – رقمی که پس از کاهش به ۵٪ در ۲۰۲۵، دوباره افزایش یافته. این یعنی طبقه کارگر نهتنها قدرت خرید ندارد، بلکه برای تأمین نیازهای اولیهی فرزندش مجبور به ورود به چرخهی بدهی میشود.
💳 افزایش قیمت پوشاک، نوشتافزار و کتابهای درسی بهعنوان «نتیجهی طبیعی تورم» ارائه میشود. اما در عمل، بار این افزایش مستقیماً بر دوش والدین شاغل میافتد؛ در حالی که تولیدکنندگان و فروشندگان (سرمایهداران خرد و کلان) نهتنها سود خود را کاهش نمیدهند، بلکه با هر جهش قیمت، حاشیهی سود خود را افزایش میدهند. سیستم آموزشی نیز که باید عمومی و رایگان باشد، به بازاری سودآور برای فروشندگان تبدیل شده است.
🏛️ کمکهای مالی فقط به خانوادههای پرجمعیت، کمدرآمد، دارای فرزند معلول و خانوادههای شرکتکنندگان در جنگ اختصاص دارد – آن هم با تشریفات بوروکراتیک طاقتفرسا که بسیاری را از دریافت آن منصرف میکند.
⚖️ پیشنهاد نمایندگان کمونیست (پرداخت ۲۰ تا ۳۰ هزار روبل به همه خانوادهها) در عمل، تلاشی برای آشکارسازی تناقض سیستم است: در نظام سرمایهداری، «آموزش رایگان» به شوخیای تلخ تبدیل شده، زیرا هزینههای جانبی (لباس، کتاب، لوازم) چنان سنگین است که عملاً دروازههای مدرسه را به روی فرزندان کارگران میبندد.
برابری هزینهی مدرسه با خط فقر ملی، «طبیعی» جلوه داده میشود – اما این همان اوج بیعدالتی طبقاتی است. وقتی کارگر برای خرید دفتر و مداد فرزندش ناچار به گرفتن وام میشود، دیگر نمیتوان از «فرصت برابر آموزشی» سخن گفت.