چین و ریتم متناوب نوسازی

در حالی که حزب کمونیست چین چهارمین نشست کمیته مرکزی بیستم خود را برگزار می‌کند، محور گفت‌وگوها پیش‌نویس برنامه پنج‌ساله پانزدهم (۲۰۲۶–۲۰۳۰) است؛ مرحله‌ای تازه در مسیر مدرن‌سازی سوسیالیستی که تحت رهبری شی جین‌پینگ با دقت و چشم‌اندازی بلندمدت هدایت می‌شود.

برنامه‌های پنج‌ساله چین ابزاری کلیدی برای اداره کشور به شمار می‌روند؛ طرح‌هایی که چون مترونومی منظم، حرکت توسعه را تنظیم می‌کنند. برنامه چهاردهم (۲۰۲۱–۲۰۲۵) تاکنون دستاوردهایی تاریخی داشته است: رشد اقتصادی بیش از ۳۵ تریلیون یوان – معادل تولید ناخالص داخلی آلمان در سال ۲۰۲۴ – و صعود چین به میان ده کشور برتر نوآوری جهان، همراه با بزرگ‌ترین سامانه انرژی تجدیدپذیر در جهان.

اکنون، برنامه پانزدهم قرار است مسیر پیشرفت تا نیمه قرن را هموار کند. تمرکز آن بر «نیروهای مولد نو با کیفیت بالا» و توسعه هوش مصنوعی است؛ حوزه‌ای که شی شخصاً در بازدیدهای متعدد، از جمله از مراکز مدل‌سازی بزرگ در شانگهای، بر اهمیت آن تأکید کرده است. او می‌گوید: «اشتباه در برنامه‌ریزی بزرگ‌ترین اتلاف است، و بی‌ثباتی در اجرای آن، بزرگ‌ترین تابو.»

وی همچنین بر مشارکت مردم در سیاست‌گذاری تأکید دارد. در فرآیند تدوین برنامه پانزدهم، بیش از ۳٫۱ میلیون پیشنهاد عمومی جمع‌آوری شده و همه به‌طور رسمی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این رویکرد، ادامه همان سنتی است که شی در دهه ۸۰ در شیامن پایه‌گذاری کرد—مشورت گسترده با مردم و نخبگان برای طراحی مسیر توسعه.

چین امروز، الگویی از پیوند میان رهبری قوی، برنامه‌ریزی دقیق و اجرای منسجم ارائه می‌دهد؛ الگویی که ثبات، پیش‌بینی‌پذیری و رشد پایدار را توأمان محقق کرده است. همان‌گونه که تحلیل‌گران می‌گویند، در جهانی که سیاست‌گذارانش گرفتار تصمیم‌های زودگذرند، چین با تفکر بلندمدت خود، تصویری متفاوت از آینده ارائه می‌کند.