یان اگلاند، دبیرکل شورای پناهندگان نروژ، پس از سفر ۲۲۰۰ کیلومتری در پنج استان ایران و تهران، تصویری متفاوت از آنچه انتظار داشت روایت میکند.
او میگوید: «ایران غزه یا لبنان نیست که مناطق مسکونی بمباران زمینی شده باشد. در بسیاری از نقاط تهران بدون اینکه اثری از بمباران ببینی میتوان رانندگی کرد.»
💔 اگلاند میگوید اما پشت این ظاهرمی بینید که مجتمعهای مسکونی و آپارتمانها در حملات به اهداف نظامی یا کلانتریها در محلههای پرجمعیت تخریب شدهاند.
🧕 «چهار سال پیش که ایران بودم، پلیس وحشتناک نهی از منکر در خیابانها میگشت و زنانی را که حجاب نداشتند کتک میزد. اما الان این پلیس هیچ جا دیده نمیشود. برخی حتی میگویند کاملاً منحل شده است.» اگلاند میگوید: «بله، زنان بدون حجاب راه میروند، اما حالا دیگر کار ندارند.»
او تأکید میکند که رژیم حالا اولویتش جنگ با آمریکا و اسرائیل است، نه حجاب زنان.
💰 بحران اقتصادی عمیق:
مردم ایران از صحبت درباره سیاست طفره میروند، اما درباره اقتصاد بسیار باز هستند. بانک مرکزی ایران گزارش داده تورم سالانه به ۷۷.۲ درصد رسیده – بالاترین رقم از ۱۹۴۲ و جنگ جهانی دوم.
او مردم ایران را «خسته و فرسوده» از بحران اقتصادی و هم از ترس از سرگیری دوباره جنگ توصیف میکند.
⚖️مقاومت در برابر آمریکا و اسرائیل:
او میگوید: «هیچ کس را ندیدم که فکر کند نابودی صنایع، محلهای کار و کلانتریها، یا بیخانمان شدن غیرنظامیان کار خوبی است. از این نظر، جنگ بخش بزرگی از مردم را در مقاومت علیه بمبارانها متحد کرده است.»
اکثریت قریب به اتفاق ایرانیها حملات آمریکا و اسرائیل را محکوم میکنند. اگلاند نوعی «غرور» را در بخشی از جامعه میبیند – غروری که ایران توانسته تنگه هرمز را کنترل کند و بر آمریکا فشار بگذارد.
اگلاند ایران را سرزمین پارادوکسها مینامد: جنگ هم جامعه را شکافت، هم متحد کرد.
دیدگاهتان را بنویسید