📢
ناتو خود را یک پیمان دفاعی میخواند، اما دهههاست که به سمت تجاوزگری پیش رفته است. این پیمان بدون مجوز سازمان ملل، به کشورهای مستقل حمله کرده و در گوشهوکنار جهان مرگ، ویرانی و بیثباتی به بار آورده است.
⚠️ بزرگترین تسلیحسازی پس از جنگ سرد
ناتو اکنون در حال بزرگترین تسلیحسازی از دوران جنگ سرد است. شمار رزمایشهای نظامی، از جمله مانور با جنگندههای هستهای، افزایش یافته است. این روند، جهان را در مارپیچ تسلیحاتی فرو برده که تهدید جنگ و فاجعهٔ اقلیمی را دوچندان کرده است.
☢️ بحران هستهای و پایان پیمانها
کشورهای تازهای به دنبال توسعه یا ذخیرهسازی جنگافزارهای هستهای هستند. گسترش تسلیحات خطرناک، جهان را در وضعیتی بسیار پرخطر قرار داده و ناتو مسئولیتی بزرگ در این بحران دارد. سیاست دفاعی باید بر پایهٔ منشور سازمان ملل، دیپلماسی و گفتگو باشد – نه تسلیحسازی و راهبرد ارعاب ناتو.
📺 سانسور رسانهها: بازوی ایدئولوژیک امنیتیگرایی
🗣️رسانههای جریان اصلی اروپا، به جای نقد، به بازوی ایدئولوژیک سیاستهای امنیتی بدل شدهاند. دیدگاههای مخالف، از جمله نقد نظامیگری، حذف میشوند. یک ماه تظاهرات و برنامههای اعتراضی در هلسینگبورگ، از جمله تظاهرات بزرگ ۱۶ مه، در رسانهها نادیده گرفته شد. اگر رسانههای خدمت عمومی چنین صداهایی را حذف میکنند، آیا هنوز پلتفرمی دموکراتیکاند یا فیلتری برای «نظرات مجاز»؟
💣 عادیسازی مداخلهٔ نظامی
بحث از عملیات جنگی از طریق حریم هوایی فنلاند و کشورهای بالتیک، بدون هرگونه پرسش از حاکمیت ملی یا خطر تشدید تنش، نشان میدهد که منطق نظامیگری چقدر گفتمان عمومی را جابهجا کرده است. مقاومت در برابر این توسعه، «حاشیهای» جلوه داده میشود. رسانهها، نهادهای دولتی، ارتش، لابیها و ائتلافهای فراملی، در روایتی واحد از «بحران امنیتی دائمی و ضرورت تسلیحسازی» ادغام شدهاند. وقتی همهٔ صداها تنوعی از یک خط واحد هستند، پلورالیسم دموکراتیک عملاً از میان میرود.
دیدگاهتان را بنویسید